Flora park leży w geobotanicznej krainie zwanej Kotliną Biebrzańską a ta należy do Działu Północnego



Pobieranie 9.08 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar9.08 Kb.

FLORA - Park leży w geobotanicznej krainie zwanej Kotliną Biebrzańską a ta należy do Działu Północnego. Jedną z jego charakterystycznych cech florystycznych jest dominacja świerka i duży udział gatunków borealnych i reliktów glacjalnych: brzoza niska, trzcinnik prosty, turzyca strunowa, turzyca życicowa, bażyna czarna, bagno zwyczajne, żurawina błotna, gnidosz królewski, tłustosz pospolity, wielosił błękitny, wierzba lapońska, skalnica torfowiskowa, niebielistka trwała, wełnianeczka alpejska, borówka bagienna i szereg mszaków.


Flora jest tu równie bogata i porównywalna z podobnymi obszarami terenów sąsiednich. Występuje tu ponad 1000 gatunków roślin naczyniowych, w tym ponad 900 w granicach Parku. Stwierdzono 90 gatunków podlegające ochronie całkowitej i 17 pod ochroną częściową. 45 gatunków tu występujących znalazło się na "Czerwonej liście roślin naczyniowych zagrożonych w Polsce". Do najrzadszych gatunków należą: zanokcica zielona, skrzyp pstry, widłak wroniec, rosiczka długolistna, wąkrota zwyczajna, tłustosz zwyczajny, płesznik zwyczajny, zaraza niebieska, niebielistka trwała, szachownica kostkowata, kosaciec bezlistny oraz 20 gatunków storczykowatych z najokazalszym krajowym gatunkiem obuwikiem pospolitym (najliczniejsza w Polsce populacja !).Do najbardziej interesujących pod względem bogactwa florystycznego siedlisk zaliczyć należy obok mechowisk turzycowych - mineralne wyniesienia "grądy".


W dolinie Biebrzy obserwowano 271 gatunków ptaków, w tym ponad 180 lęgowych. Jest najważniejszą ostoją dubelta, kropiatki, orlika grubodziobego, rybitwy białoskrzydłej i derkacza w Europie Środkowej i Zachodniej. Jest też ważnym "przystankiem" dla migrujących siewkowców, kaczek, gęsi i żurawi. Dlatego też dolina Biebrzy została uznana przez BirdLife International za ostoję ptaków o randze światowej. BPN jest też na liście Konwencji Ramsarskiej.

Batalion jest to średniej wielkości ptak wędrowny należący do rodziny bekasowatych. Występuje w Europie północno-wschodniej i na Syberii. Zimuje na Bliskim Wschodzie, Afryce i Indiach. Przebywa u nas od kwietnia do października. Bataliony gnieżdżą się u nas nielicznie (ok. 200 par). Zamieszkują mokradła, łąki, bagna oraz czasem brzegi rzek. Ich pokarm stanowią owady i ich larwy, mięczaki, skorupiaki, nasiona, jagody oraz rośliny wodne. Średnie wymiary tych ptaków to 25-30 cm-samce oraz 20-25 cm-samice. Mają dość długie zgniłozielone, pomarańczowe lub nawet czerwonawe nogi oraz ciemny dziób. Grzbiet i skrzydła u wszystkich ptaków są koloru szarobrązowego z ciemnymi plamkami, brzuch jasny. Samce są większe od samic, a w czasie toków przybierają szatę godową. W tym okresie samce mają wokół szyi kryzę składającą się z barwnych, błyszczących piór oraz dwie kępki piór po obu stronach głowy. Upierzenie ma wtedy najróżniejszy kolor, od bieli, beżu, żółci, pomarańczu, po niebieski, purpurowy i czarny. Różnorodne wzory, takie jak prążki i plamki nadają samcom niepowtarzalny wygląd. Podczas toków samce nieustannie walczą o względy samic. Bójki, które przybierają charakter zbiorowy, trwają cały dzień. Ptaki puszą się i podskakują, nie wydają jednak żadnych dźwięków. W okresie godowym i przed odlotem żyją w stadach. Gniazda zakładają na ziemi, w suchym miejscu, wśród traw i kęp. Samice składają 4 jaja w okresie od maja do czerwca i wysiadują je przez ok. 3 tygodnie. Młode uzyskują zdolność do lotu po 4 tygodniach. W ostatnim 40-leciu liczba tych ptaków w Polsce drastycznie spadła. Głównym tego powodem było zarastanie łąk i osuszanie terenów podmokłych. Bataliony są objęte ścisłą ochroną gatunkową.


Wodniczka (Acrocephalus paludicola), ptaszek z rodziny wróblowych, najrzadszy i najbardziej rozwiązły ptak śpiewający Europy, zamieszkiwał niegdyś bagna i mokradła całej Europy. Na początku XX wieku liczono go w milionach. Dziś pozostało ledwie 13-20 tysięcy par.

Obie płci ubarwione jednakowo. Podobna do rokitniczki, lecz przez środek głowy biegnie biały pasek otoczony z obydwu stron paskami w kolorze czarnym. Przez górną część oka przebiega biała brew. Wierzch ciała brązowy, ale w porównaniu do rokitniczki ma odcień bardziej piaskowy i ciemniejsze, intensywne kreskowanie, podkreślone jaśniejszymi pasami. Kuper rdzawy, brązowo kreskowany. Spód ciała jasny, na piersi i po bokach drobno kreskowany.



Źródło – Strony internetowe wikipedia.pl

Pobieranie 9.08 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna