Geomorfologia



Pobieranie 329.13 Kb.
Strona1/4
Data06.05.2016
Rozmiar329.13 Kb.
  1   2   3   4
Życzę wszystkim miłego wkuwania 
GEOMORFOLOGIA

PROF. PIOTR MIGOŃ

WYKŁAD 1

GEOMORFOLOGIAistota i zakres, dyskurs o formach Ziemi.
GEOMORFOLOGIA

Nauka o formach powierzchni Ziemi i procesach tworzących te formy.

Poznanie charakteru, pochodzenia i wieku form, poznanie przebiegu i natężenia procesów rzeźbotwórczych oraz praw rozwoju rzeźby umożliwia jej racjonalne wykorzystanie przez człowieka.
Podejścia badawcze w geomorfologii: (morfos –gr. forma)


  • morfografia – opis formy powierzchni Ziemi, kształtu, budowy, elementy opisu;

  • morfogeneza – powstanie danej formy, w jaki sposób i dlaczego;

  • morfometria – pomiar formy, uszczegółowienie wiedzy o obiekcie, dane liczbowe uzyskane bezpośrednio lub z mapy lub z Numerycznych Modeli Terenu;

  • morfochronologia – próba określenia wieku danej formy;



OPISAĆ, ZMIERZYĆ, WYJAŚNIĆ, OCENIĆ WIEK

GEOMORFOLOGIA I JEJ ZWIĄZKI Z INNYMI NAUKAMII:


  • geografia fizyczna

  • geologia – substrat skalny, kształt form z właściwościami mechanicznymi i chemicznymi skał podłoża

  • meteorologia i klimatologia

  • hydrologia

  • glacjologia

  • geofizyka

  • gleboznawstwo

  • nauki biologiczne

  • historia - przekształcenie Ziemi przez człowieka. Bezpośrednie i pośrednie. Zmiany charakteru i tępa zmian. Człowiek zmienia charakter danego terenu. Od kiedy i w jaki sposób człowiek gospodarował. Osadzenie w historycznym kontekście.



KLASYFIKACJA RZEŹBY TERENU



KRYTERIUM

PRZYKŁADY


Hipsometryczne

Niziny – wyżyny – góry niskie – góry wysokie

Fizjograficzne

Równina – obszar pagórkowaty – pogórze – płaskowyż – góry

Genetyczne

Rzeźba akumulacyjna – rzeźba denudacyjna




Rzeźba polodowcowa – rzeźba fluwialna – rzeźba eoliczna – rzeźba wulkaniczna

Litologiczne

Rzeźba granitowa – rzeźba krasowa

Tektoniczne

Tarcza – platforma – góry zrębowe – góry fałdowe – zapadlisko

Domeny działania procesów

Procesy wietrzeniowe – procesy stokowe – procesy niwalne – procesy glacjalne

Wiek i dynamika rzeźby

Rzeźba ekshumowana – rzeźba przetrwana – rzeźba holoceńska


FORMY RZEŹBY RÓŻNEGO RZĘDU:

I Kotlina śródgórska

II granitowe pagórki

III granitowe skałki

I Masyw górski

II Płaska powierzchnia szczytowa

II Strome stoki

III Kotły polodowcowe



PRZEDMIOT ZAINTERESOWANIA:

  • formy rzeźby:

    • wielkość

    • relacje przestrzenne

    • geneza

    • wiek

  • procesy rzeźbotwórcze

    • natężenie (o ile cm/rok przesunięcie)

    • uwarunkowania

    • zróżnicowanie w przestrzeni

    • zmienność w czasie

Zagadnienia antropogeniczne – w jaki sposób człowiek wpływa na przyśpieszenie w czasie lub zahamowanie.



Co decyduje o intensywności procesów rzeźbotwórczych?


    • energia rzeźby (różnice wysokości, spadki ternu)

    • budowa geologiczna (w szczególności rodzaj skal i obecność powierzchni nieciągłości)

    • warunki klimatyczne


PODZIAŁ GEOMORFOLOGII

    • g. strukturalna (zainteresowanie związkiem rzeźby z budową geologiczna) – g. klimatyczna(akcent na strefy – specyfikę rzeźby terenu);

    • g. historyczna (interesuje się historią rzeźby w danym obszarze od czasu stworzenia) – g. dynamiczna (pomiar procesu zachodzącego na naszych oczach, proces ten jest widoczny lub też nie);

    • g. stosowana (wiedza teoretyczna przeniesiona na stosowanie , Np. erozja gleb i zastosowanie wiedzy o procesach w budownictwie);

    • działy geomorfologii ze względu na fizyczny charakter procesów:

      • Procesy wietrzeniowe ( = rozpad i rozkład skal pod wpływem oddziaływania czynników egzogenicznych). Mechanizmy fizyczne i chemiczne Np. kociołek zwietrzelinowy

      • grawitacyjne procesy skokowe (= ruchy klasowe) – zdarzenia katastrofalne i wieloskalowe

      • rzeźbotwórcza działalność wody na stoku

      • geomorfologia fluwialna

      • rzeźba strukturalna (= wpływ litologii i ułożenia skał)

      • rzeźba krasowa (= w skałach łatwo rozpuszczalnych: wapienie, gipsy, sole)

      • geomorfologia glacjalna – zlodowacenia górskie; - zlodowacenie kontynentalne

      • rzeźbotwórcze znaczenie lodu gruntowego (zagadnienia strefy peryglacjalnej = wokół lodowcowej, zimnej)

      • g. eoliczna (= rzeźbotwórcza działalność wiatru)

      • g. litoralna (= rozwój rzeźby wybrzeży)

      • rzeźbotwórcze znaczenie czynników i procesów endogenicznych:

        • rzeźba tektoniczna

        • rzeźba wulkaniczna

      • rzeźbotwórcza działalność człowieka (bezpośrednia i pośrednia)

Literatura:

Klimaszewski M. 1995 Geomorfologia PWN W-wa

Allen PA Procesy kształtujące powierzchnię Ziemi PWN W-wa

Migoń Piotr 

WYKŁAD 2


WIETRZENIE SKAŁ
Wietrzenie – proces przystosowania się skał do warunków fizycznych i chemicznych panujących na styku litosfery, atmosfery, hydrosfery i biosfery. (Warunki inne niż w czasie, kiedy skała powstawała).
Przystosowanie do:

  • Mniejszego ciśnienia wywieranego przez otoczenie (naprężenia nakładu inne, kiedy jest go dużo a kiedy go nie ma)

  • Inny zakres zmienności temperatury otoczenia (na powierzchni inna temperatura, wahania w rytmie dobowym, sezonowym)

  • Obecność wody i tlenu (warunki beztlenowe a następnie tlenowe)

  • Obecność organizmów żywych (niszczenie przez organizmy)


Efekt wietrzenia – materiał skalny różniący się od wyjściowego cechami fizycznymi (Np. zwięzłość) i składem chemicznym (Np. zawartość węglanu wapnia)

Np. Babia Góra Piaskowce magurskie – ostre fragmenty; Karpacz – gruba partia zdezintegrowanego granitu (przemieszczonego) zmiany chemiczne, sód i wapń usunięty.



Efekty i produkty wietrzenia na powierzchni:

  • Wietrzenie w skali mikroskopowej (na tym poziomie wietrzenie już działa Np. ziarna kwarcu zaatakowane przez procesy wietrzenia chemicznego, dostrzegalne, kwarc relatywnie odporniejszy, ale podlega niszczącemu działaniu czynników zewnętrznych);




  • Rozpad ziarnisty (=dezintegracja granularna) od kilku cm. Rozpad kryształów. Np. piaskowce na Babiej Górze;



  • Rozpad blokowy Np.

      • Rumowisko hornfelsów na stoku Śnieżki, Karkonosze

      • Pustynia Namib

      • Nie ma jednoznaczne granicy gdzie mówimy o rozpadzie blokowym.

Blok – do formy skalnych jest używany w 2 znaczeniach:

      • Nieco większe formy skalne

      • Podział na frakcje mineralne (1m) punkt widzenia granumetri.

      • Różny pokrój zależności od skały (predyspozycji strukturalnej).




  • Eksfoliacja (=łuszczenie skały) łuski.
    Np. Pustynia Arabska, okolice Asuanu, Egipt
    Warstwy współkształtne do zewnętrznej powierzchni ulegają urywaniu (jod kilku mm do cm) tworzą łuski.
    NIE TYLKO W ŚRODOWISKU PUSTYNNYM!!!


MOŻNA RÓWNOCZEŚNIE ZOBACZYĆ RÓZNE SPOSOBY WIETRZENIA. JEDNO NIE WYKLUCZA DRUGIEGO.
GŁĘBOKIE WIETRZENIE

Oddziaływanie wietrzenia sięga w głąb (tak jak głęboko cyrkulują wody podziemne). Grubość warstw powierzchniowych z przejawami zmian fizycznych i chemicznych od kilkudziesięciu cm do nawet 100m (i więcej).


Efektywność wietrzenia znaczna w klimacie ciepłym i wilgotnym.
Skała traci elementy swojego oryginalnego wyglądu. Np. sfałdowane serie fliszowe – głęboko widać pierwotną strukturę, u góry zatarta.

Wietrzenie od powierzchni terenu postępuje w dół.

Utwory nazywane przez dominujący minerał, który powstaje Np.:

- kaolinowe – tworzone kosztem innych minerałów wtórnych (Transimne, Ardeny i Belgia)


Selektywność głębokiego wietrzenia:

Stopień zmieniania skały wyjściowej jest różny pomiędzy jednym miejscem a drugim.

Np.: przy powierzchni zmieniona, zintegrowane, następnie w głąb masywne fragmenty granitu, dalej kieszenie skały zmienionej (komplikacja) w obrębie jednej skały.

Przyczyny – skały w różnym stopniu podatne (odporne) na procesy niszczące Np.: trzony bryłowe – bardzo masywne, niepopękane.

Obecność spękań kluczowa dla niemal wszystkich procesów wietrzenia..

Skały o kontrastowych właściwościach – nasilenie selektywności Np.: kwarcyt(bardzo odporny) i łupki łyszczykowe(nieodporne)- efekty na łupkach (Np Sowie, Izerskie).·


  • Ilościowa ocena stopnia zwietrzenia
    (Np. chemiczny indeks zwietrzenia – wodorotlenki glinu najdłużej opierają się porównanym zmianom wietrzeniowym ze sobą)
    Np. Timma Park, pustynia Neger, Izrael
    - jamki ułożone w piętrach ławice
    Np.Spitzkoppe, pustynia Namib – fragmenty spękań, spękania w granicie, nawiązanie do pierwotnych form
    Mikroformy wietrzeniowe powierzchni skalnych – kociołki wietrzeniowe (regularne kształty, rynienka z wodą niem. Kociołki ofiarne) Np. Krucze Skały, Szklarska Poręba, Masyw Centralny Francja

MECHANIZMY WIETRZENIA = rozpad skały na mniejsze fragmenty bez zmiany składu chemicznego i mineralogicznego:



  • Odciążenie górotworu (masyw skalny przy powierzchni ulega odciążeniu, zmiany, co do warunków pierwotnych);

  • Zmiana temperatury skały:
    Ogrzanie i ochładzanie;

  • Wzrost kryształów ciał obcych w szczelinach i porach:

    • Lodu

    • Soli minerałów wytrącanych z roztworów
      Wzrost może następować gdzie jest inicjalna dziura, następnie zmiana fazowa Np. szczeliny, pory (wolne przestrzenie między skałą);



  • Wielokrotnie uwadnianie i osuszenie ośrodka skalnego



  • Rozsadzanie skały przez korzenie roślin



WIETRZENIE TERMICZNE

ROZPAD SKAŁ WSKUTEK:



Zróżnicowanej ekspansji i kontrakcji poszczególnych kryształów.
Minerały różnej wielkości; reakcja na zmianę temperatury nie jest jednakowa. Rozszerzanie i skurczenie – pojedynczy epizod nie ma żadnego efektu, ale wykonany po 100tys. raz powoduje, że skała zacznie się rozluźniać – rozluźnienie mechaniczne (wyrobienie, nie pasowanie)

Szoku termicznego podczas szybkich zmian temperatury skał(insolacja, pożary).
W krótkim czasie drastyczna zmiana temperatury. Wiele skal rozluźnia się, kiedy gradient zaczyna się zmieniać 20/1minute
PROBLEM!!!

Efekt eksfoliacji osiągany, gdy w powierzchni wzrastają kryształy soli. Nie ma bezpośredniego przełożenia miedzy mechanizmem wietrzenia a efektem. Różne procesy (mechanizmy wietrzenia) mogą dać ten sam efekt (Np. łuszczenie). Cechy materiału, który podlega wietrzeniu są równie istotny jak uwarunkowania zewnętrzne.



WIETRZENIE MROZOWE

ROZPAD SKAŁ WSKUTEK:

Ekspansja lodu w porach i mikrospękaniach (w przyrodzie zachodzi rzadko).
Adekwatne w trym przypadku jest porównanie do butelki, ale niezamkniętej. Mechanizm ten zachodzi tylko w systemie zamkniętym. Systemy szczelin są połączone i wychodzą na powierzchnię. Porównanie do butelki zakorkowanej może być tylko wtedy, kiedy następuje bardzo szybki spadek temperatury.

Rozciągania wywołanego migracją wody w kierunku soczewek lodu segregacyjnego.


Mechanizm ssania mrozowego. Soczewka ściąga wodę, soczewka zwiększa się.
Rozpad na bloki nie zawsze jest spowodowany przez wietrzenie mrozowe, a nawet jest to mało prawdopodobne.

WIETRZENIE SOLNE

ROZPAD SKAŁ WSKUTEK NAPRĘŻEŃ WYWOŁANYCH:



  • Krystalizacja soli z roztworu (rosną, rozpychają).

  • Ekspansja kryształów soli przy wzroście temperatury Np. halit 0,6; kwarc 0,1

  • Ekspansja kryształów soli wskutek ich uwadniania.

Rozpad skał w skutek działania organizmów żywych – niewytłumaczone działanie porostów (w plechach porostów są wchłonięte kryształy)



WIETRZENIE CHEMICZNE

  1. Rozpuszczanie
    NaCl++H20 ↔ Na+ (aq +Cl-(aq))++H2O

  2. Hydroliza
    2KAlSi3O3 + 2H++H2O ↔2K++Al2Si2O5+4SiO2(OH)4

  3. Oksydacja
    FeO + ½O2 ↔Fe2O3

  4. Karbonizacja
    CaCO3+H2O+CO2↔Ca++(aq)+2HCO3

Efekt + powstanie czegoś nowego w postaci stałej Np. kaolinit i czegoś, co jest rozpuszczalne, przechodzi do roztworu, przechodzi do roztworu np.NaCl (aq – roztwór)



WSPÓŁDZIAŁANIE WIETRZENIA FIZYCZNEGO I CHEMICZNEGO

Np. rozpad na mniejsze fragmenty, zmian chemicznych

Motor wietrzenia chemicznego = woda

Intensywność musi być drogą do środka (tu wchodzi w działanie wietrzenia fizycznego – spękania, pory – dodatkowa droga dla wody).

Spękania powodują zwiększenie powierzchni oddziaływania wietrzenia chemicznego.
UWARUNKOWANIA PROCESÓW WIETRZENIOWYCH


  • Cech skały macierzystej

  • Warunki klimatyczne

  • Lokalne ukształtowanie terenu, (w którym miejscu więcej wody Np. podnóża zawodnione)

  • Czas

SKAŁA MACIERZYSTA:



  • Gęstość spękań, porowatość – decyduje o dostępie wody do wnętrza ośrodka skalnego

  • Skład mineralny, w tym mono i polimineralność

  • Skład chemiczny i siła wiązań

  • Struktura i zwięzłość skały

  • Tekstura

WARUNKI KLIMATYCZNE



  • Temperatura (powietrza, roztworu)

  • Amplitudy i zmienność temperatur w różnych przedziałach czasowych

  • Częstotliwość cykli zamarzanie – rozmarzanie

  • Usłonecznienie

  • Wielkość opadu i rozkład sumy opadów w ciągu roku

  • Wilgotność powietrza

LOKALNA RZEŹBA TERENU

Większa wilgotność w danym miejscu.

Np. rosa, wilgoć u podstawy Grzyby – uwarunkowania topograficzne


CZAS

Im dużej tym efekty procesu są bardziej widoczne.




PRAKTYCZNY ASPEKT PROCESÓW WIETRZENIA

  • Materiały do różnych celów (kaolinit – porcelana; zdezintegrowany granit – podsypka dróg; serpentynit – podkoncetrowanie niklu – złoża pochodzenia wietrzeniowego

  • Niszczy obiekty, degradacja


ZNACZENIE WIERZENIA W GEOMORFOLOGII

    1. Osłabienie wytrzymałości skał i zmniejszenie ich odporności na działanie innych czynników niszczących (erozja wodna, wiatrowa, glacjalna, ruch masowe)

    2. Powstanie okruchów skalnych, następnie przenoszonych przez różne czynniki transportu na różne odległości:

      • Niszczenie podłoża przez ścieranie

      • Depozycja i powstawanie osadów (Np. less)

    3. Powstawanie form rzeźby terenu.

WYKŁAD 3


ROZWÓJ STOKU (1)
STOK – każda nachylona powierzchnia pomiędzy kulminacją wzniesienia a jego podnóżem.
Teoria – rzadko coś ma 0o, przeważnie zawsze nachylenie .

Praktyka – nachylenie od 20 i wyżej.


Różne profile podłużne stoków.


Stoki różnicują się pod względem:

  • Kształtu (wypukłe, wklęsłe, prostoliniowe).
    Na stokach o różnym kształcie mamy do czynienia z różnymi procesami lub też ich natężeniem. Efektywność kształtowania rzeźby stoku jest zależna od jego kształtu.

    Stok wypukły – większy transport





  • Nachylenia – inne rzeczy w zależności od nachylenia

  • Długości – kulminacja oddalona od podnóża w różnych odległościach.

    Formowanie się spływu na powierzchni stoku.


    Np. opad – na dłuższy stok, woda zbierana na większej długości – większy transport np. mineralny


GENEZA STOKÓW:



  • WULKANIZM – siły endogeniczne stworzone przez działalność wulkaniczną.

  • TEKTONKA – różnicowania wzdłuż uskoków, zasunięć.



  • PROCESY ZEWNĘTRZNE (stworzenie założenia):

    • EROZJA - wcinanie się rzek np. wylot doliny z gór,
      różne założenia:

      • Zbocze tektoniczne.

      • Zbocze dolin (rzeka wcina się w zbocze)



    • AKUMULACJA – nierównomierna, np. Pojezierza – z lądolodu wytopiła się różna ilość materiału.

Od chwili narodzin są przekształcane przez czynniki zewnętrzne. Zwłaszcza siła grawitacji.


PROCESY STOKOWE - przemieszczanie materiału skalnego w dół, pod wpływem oddziaływania siły grawitacji i przy udziale wody, lodu i organizmów żywych.
Musi być związek z nachyloną powierzchnią.
RUCHY MASOWE – przemieszczanie mas skalnych i zwietrzelinowych pod wpływem siły grawitacji. Eliminacja działania wody ( i lodu).
Erozja wodna na stoku – pojedyncze ziarna mineralne, muszą być oderwane, woda niesie materiał, 1 ziarno to 1 zdarzenie.

Ruchy masowe – wprowadzenie w ruch równocześnie dużych ilości materiału.


PODZIAŁ RUCHÓW MASOWYCH:

  • Grubość przemieszczanej warstwy: może być to kilka mm jak i kilkadziesiąt metrów np. płytkie lub głęboko zakorzenione ruchy masowe

  • Zasięg powierzchniowy – np. osuwisko, obszar stoku np. punktowy lub wiele km2

  • Prędkość ruchu (ruch m/s lub wiele lat)

  • Częstotliwość występowania (w Beskidach osuwiska w stanie permanentnego ruchu – wywołanego przez np. ulewy które uaktywniają ruchy masowe, w stanie uśpienia – Bardo 400 lata ciszy)


PODZIAŁ RUCHÓW MASOWYCH ZE WZGLĘDU NA MECHANIZM PRZEMIESZCZANIA:

  • Ruchy mas skalnych w powietrzu (całkowicie lub częściowo – bez kontaktu, lub sporadyczny kontakt z podłożem).

    • Odpadanie

      Pojedyncze fragmenty, bloki skalne odrywają się. Wietrzenie przygotowuje materiał skalny do transportu. Mechanizmy wietrzenia np. mrozowe, organizmy żywe, termiczne, powierzchnie inicjalne nieciągłości otwierają się. Fragmenty odrywają się. W skałach mocniej spękanych tworzą się żleby, bardziej podatna jest na wietrzenie. Jeżeli żleb jest forma linijną, odłamki będą gromadzić się u stóp żlebów. Tworzą się formy akumulacyjne zwane stożkami usypiskowymi.

      Stożki usypiskowe .- forma rzeźby
      Największe nachylenia.




Cechy: większy materiał u podstawy, podnóża (energia potencjalna powoduje, że mogą pokonać dużą drogę); mały materiał może się zaklinować. Wyraźne gromadzenie się materiału różnej wielkości w różnych częściach stożka – zwane jest segregacją (także przy rzekach – segregacja materiału).


    • Obryw skalny (np. Wadi Zin, ryft Morza Martwego, Izrael)
      Spory kawałek stoku przemieszcza się w dół. Najlepiej stok pionowy a nawet przewieszony.


Naprężenie w ośrodku skalnym silne, spękania bez udziału czynników zewnętrznych otwierają sieć. (Warunki w pewnym momencie się zmieniają, są stoki motorycznie podcinane i nie zmienia się charakter, stok pozostaje podwieszony).



Brak sortowania



≈ osłony skalne przez wietrzenie  obryw?
Charakter pośredni A/B
PRZECHYLANIE I UPADEK BLOKÓW SKALNYCH

Pionowe – formy nieciągłe otwierają się – środek ciężkości wychyla się za podstawą


Np. Piekiełko, Szczelinie Wielki, Góry Stołowe – Piaskowcowe odłamki np. 20m, pakiety skalne przewracają się – płaskowyż czasu zmniejsza swoją powierzchnie – iglice skalne
PODZIAŁ RUCHÓW MASOWYCH ZACHODZĄCYCH PRZY STAŁYM KONTAKCIE Z PODŁOŻEM ze względu na mechanizm przemieszczenia.

ZSUW – spływ: różnice w mechanizmie ruchu.

Zsuw – po wyraźnej powierzchni, poślizgu, ścięcia.



Sytuacja idealna zdarza się rzadko w przyrodzie, tak jak z idealnym małżeństwie.

Linie płynięcia o innym kształcie.


Zsuw – efekt osuwiska – masa skalna, wewnętrzna struktura jest nienaruszona, żadna deformacja.

Spływ – wymuszane.
ZSUWANIE – OSUWISKA

Podział ze względu na kształt powierzchni poślizgu



  • Translacyjne, ześlizgowe (planarne) – powierzchnia poślizgu prawie płaska.


  • Rotacyjne (obrotowe) – powierzchnia poślizgu jest zakrzywiona, a warstwy skalne ulegają obrotowi, przemiana towarzyszy obracanie.


Kilka kilometrów rozciągłość. Długość odcinka nawet bardzo krótka.


Zsuw translacyjny – powierzchnia poślizgu są powierzchniami w tej skale istniejącymi np. powierzchnia uskoku, ławic, powierzchnia w skale już była

Np. Wybrzeże Morza Egejskiego, Turcja


Predyspozycje geologiczne, strukturalne (powierzchnia nieciągłości). Powierzchnie muszą być odpowiednio zorientowane co do stoku.

Osuwiska rotacyjne (obrotowe) wielokrotne – równocześnie lub sukcesywnie. Powierzchnie poślizgu nie są powierzchniami strukturalnymi, tworzą się najczęściej pod wpływem ciężaru warstw wyżej leżących (nacisku). Tworzy się powierzchnie zmęczenia.

Np. Ile of Wright, Pd Anglia



Osuwiska rotacyjne wielokrotne np. White Notce Dorset Pd Anglia

ELEMENTY RZEŹBY OSUWISKOWEJ

Np. Okolice Bananal, Brazylia


Paradoks: gdzie rynna?

Typowa nie dla osuwisk po wyraźnej powierzchni spływu.


Spływy

  • Gruzowe i gruzowo – błotne (mury)

  • Ziemne

Dokonują się po wyraźnych linijnych strefach.

Rozciągłość bardzo mała, jednak długość odcinak bardzo duża.

Np. Wielki Kocioł Śnieżny, Karkonosze – woda przepoiła rumosz skalny, spływał ze stoku w dół



GEOMORFOLOGICZNE ZNACZENIE SPŁYWÓW GRUZOWYCH

  • Strefa oderwania np. Północny stok Babiej Góry 800 metrów




  • Rynna spływu z wałami bocznymi




  • Strefa akumulacji – brak zachowania struktury, różne miejsca na stoku, turbulencja spływu
    Powszechne w Tatrach np. Dolina Pańszczycy, Tatry Wysokie – kilka m/s

PRĘDKOŚĆ RUCHÓW MASOWYCH



  • Obrywy, odpadanie (3m/sek. – 0,3m/min)

  • Spływy (kilka m/s)

  • Osuwiska (0,3m/min – 1,5m/dobę)

  • Soliflukcja (1,5m/miesiąc – 0,3m/5lat)

  • Pełzanie (1,5m/rok – 0,3m/5lat)

LEKTURA UZUPEŁNIAJĄCA

Allen P. A 2000 Procesy kształtujące powierzchnie Ziemi (Roz 6.3 i 6.4 str. 261 – 270) Wprowadzenie do fizycznego opisu ruchów masowych
Margielewski W 2004 Typy przemieszczeń grawitacyjnych mas skalnych w obrębie form osuwiskowych polskich Karpat fliszowych (52 (7) 603 - 614)
Synowiec G. 2003 Formy osuwiskowe w górach. Przegląd geologiczny 51 (1) 59 -65

WYKŁAD 4


GRAWITACYJNE RUCHY MASOWE
: studia
studia -> Harmonogram egzaminów (sesja letnia) Wydział Mechaniczny Studia Niestacjonarne I i II stopnia, II sem., rok akademicki 2014/2015
studia -> Podyplomowe studia inżynieria oprogramowania dla sap erp I programowanie w języku abap
studia -> Organizatorzy wypoczynku dzieci I młodzieżY
studia -> Marketing przemysłowy literatura: T. Wojciechowski :”Marketing I logistyka na rynku środków produkcji” Białecki : „Marketing producenta I eksportera”
studia -> Matematyka zad. Opisz technikę sprytnego mnożenia przez: a 50, b 99 Za
studia -> Techniki decyzyjne – wykłady – dr Marek Sołtysik A. Podstawowe informacje egzamin pisemny, testowy – wtorek, 29 stycznia 2008 roku, J. Supernat: „Techniki decyzyjne”
studia -> Analiza społeczeństwa biblioteka Główna Uniwersytetu Gdańskiego
studia -> Sylabus podstawowe informacje o przedmiocie
studia -> Tytuł projektu wpisany czcionką Times New Roman 14 pt pogrubioną, prostą, tekst wyśrodkowany, interlinia pojedyncza Imię i nazwisko Studenta, czcionka 12 pt., pogrubiona
studia -> Tytuł projektu wpisany czcionką Times New Roman 14 pt pogrubioną, prostą, tekst wyśrodkowany, interlinia pojedyncza Imię i nazwisko Studenta, czcionka 12 pt., pogrubiona


  1   2   3   4


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna