Górniak Patrycja Kozłowska Dorkas



Pobieranie 38.96 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar38.96 Kb.


Górniak Patrycja

Kozłowska Dorkas

Klasa IIIa

Rafy koralowe należą do tych miejsc na Ziemi, gdzie kwitnie przebogate w formy życie. Nawet zupełnie mała rafa jest domem tysięcy rozmaitych gatunków zwierząt i roślin. Przy północno-wschodnim wybrzeżu Australii rozciąga się na długości pond 2000 km Wielka Rafa Koralowa. Jest tak duża, że widać ją na kuli ziemskiej z przestrzeni kosmicznej. Nikt dokładnie nie policzył, ile gatunków na niej żyje.
Wielka Rafa Koralowa
Największy na świecie żywy organizm. Rozwój Wielkiej Bariery Koralowej rozpoczął się przed ok. 18 milionami lat. Bariera rozciąga się wzdłuż północnych brzegów Australii, od wyspy Lady Elliott na południowym wybrzeżu Queens do zatoki Papua-Nowa Gwinea. Główna część rafy obejmuje ponad 2100 pojedynczych raf, które otoczone są ok. 540 rafami tworzącymi przybrzeżne wyspy. Między Wielką Barierą Koralową rozciąga się laguna. Ten obszar płycizn, który rzadko przekracza 100m, pokrywa zamuloną warstwę chronioną przez przybrzeżne rafy. Wielką Rafę Koralową zamieszkują niewiarygodne, różnorodne zwierzęta, od malutkich, szybki meduz po olbrzymie rekiny. Morskie żółwie występują tu tak licznie, jak w żadnym innym miejscu na świecie. Łagodne krowy morskie, kuzynki morskich słoni pływają leniwie wśród morskiej trawy, a ptaki – np. czaple – łowią ryby w płytkiej wodzie. Obok 400 gatunków koralowców na rafie żyje 200 gatunków mięczaków i prawdopodobnie ponad 2000 gatunków ryb.

Pochodzenie i główne cechy Wielkiej Rafy Koralowej
Rozwój raf koralowych rozpoczął się przed około 18 milionami lat. W obecnej fazie rozwoju, która trwa już około 8 tysięcy lat, budowane są nowe warstwy na „starych fundamentach”.

Bariera leży w różnych odległościach od brzegów, wahających się od 15 do 200km, budowniczowie rozciąga się na powierzchni ponad 230 tysięcy km2. Główna część rafy obejmuje ponad 2100 pojedynczych raf, które otoczone są około 540 rafami tworzącymi przybrzeżne wyspy.

W przeciwieństwie do środkowej części, w której rafy są rozproszone, rafy na północy budowniczowie południu leżą blisko siebie. W północnej część, gdzie rosną lasy mangowe, jest dużo bagien.

Między Wielką Barierą Koralową rozciąga się laguna. Ten obszar płycizn, który rzadko przekracza głębokość 100m, pokrywa zamuloną warstwę chronioną przez przybrzeżne rafy.

Od strony morza, zbocze rafy opada stromo na tysiące metrów budowniczowie głąb morza. Bariera jest budowniczowie tym miejscu narażona na działanie fal budowniczowie wiatrów.

Wzrost koralowców jest tutaj najszybszy. Jednocześnie budowniczowie miejscach, gdzie fale budowniczowie temperatury są ekstremalne, rafy tracą największe ilości budulca. Duża część luźnego materiału zostaje ponownie związana budowniczowie tworzy „nowe skały”.

Rafa poddana jest budowniczowie ten sposób stałemu procesowi niszczenia budowniczowie odbudowy.
Podstawowe typy raf koralowych:



rafy przybrzeżne - leżące przy samej linii brzegowej

rafy barierowe - ciągnące się równolegle do brzegu, ale w pewnej od niego odległości


atole - wynurzone z wody koralowe pierścienie lądu, wewnątrz których znajdują się laguny (płytkie zatoki wewnątrz atolu), będące odciętymi od pełnego morza "jeziorami" słonej wody


Maleńcy budowniczowie

Każdego to zdziwi, ale te wielkie kamienne budowle stworzyły koralowce- stworzonka zaledwie 5-milimetrowej długości. Rosnąc, wytwarzają one wokół swego ciałka twardą wapienną skorupkę. Rosną i dzielą się, tworząc nowe przyrastające do rafy osobniki.

Koralowce żywią się zwierzęcymi organizmami, które chwytają w swe parzące czułki. W ich organizmach żyją maleńkie komórki glonów zwane zooksantellami, które jak wszystkie rośliny wytwarzają pożywienie przy pomocy światła. Koralowce wykorzystują część tego pożywienia przy budowaniu rafy. Koralowce żyją tylko w czystych wodach tropikalnych, gdzie dobrze rozwija się plankton.

Co to jest atol?

Atol jest to okalająca lagunę rafa koralowa, tworząca z reguły ciągły pierścień.

Koralowiec jest to drobne zwierzę morskie, które ma szkielet. Nowe polipy korali rosną na szkieletach umarłych osobników, tworząc po latach bryłę koralu. Koralowce żyją w dosyć płytkiej wodzie (do 45 metrów głębokości), która musi być ciepła (ponad 18 stopni Celsjusza) oraz czysta. W dobrych warunkach mogą one utworzyć wielką rafę koralową.

Pierścień rafy koralowej większości atoli osiąga głębokość, na której koralowce już nie żyją. Rafa tworzyła się w płytkiej wodzie otaczającej wulkan. Kiedy wyspa zapadała się albo zmieniał się poziom morza, koral narastał coraz wyżej. Pierwotna wyspa zniknęła pod powierzchnią laguny, a rafa koralowa utworzyła atol.

Wiele atoli występuje na Oceanie Spokojnym i Oceanie Indyjskim, gdzie są idealne warunki do rozwoju koralowców. Można też obecnie znaleźć wyspy wulkaniczne otoczone rafami koralowymi.

Jak powstają rafy koralowe?




Rafy koralowe powstają na skutek działalności skałotwórczej organizmów morskich – koralowców, tworzących kolonie, oraz otwornic, mięczaków, mszywiołów, a także wrośniętych w nie cząstek kostnych innych organizmów morskich, oraz żwiru, piasku i mułu wapiennego.

Koralowce mają postać wyłącznie polipów. Polipy tworzą rafy pobierając z otaczającej je wody węglan wapnia, z którego budują szkielet. Podczas rozmnażania polipów , rafa rozrasta się wszerz i w górę. Pojedyncze polipy są połączone ze sobą żywą cenenchymą.

Spośród koralowców zasadnicza rolę w tworzeniu raf mają koralowce madreporowe (rafotwórcze). Występują one głównie w strefie międzyzwrotnikowej.

Większa część koralowca jest biała. Jest to substancja, z której zbudowany jest szkielet nieżyjących już polipów. Żyjące polipy mają często bogatą kolorystykę: od czerwieni, żółci, poprzez kolor pomarańczowy, po fiolet, róż i zieleń.

Ważnymi elementami rafy są wodorosty wapienne, które wyglądają jak czerwone kłębki waty. Produkują one wapień, który umacnia rafę. Inne wodorosty żyjące właściwie na zboczu rafy, wytwarzają pewien rodzaj zaprawy murarskiej „zaprawy murarskiej” wiążącej warstwy osadowe.

Zagrożenia raf koralowych
Zagrożeniem dla raf koralowych jest najczęściej, lecz nie wyłącznie, działalność człowieka. Korale zabijają zarazy oliwne i osady z nadmorskich fabryk. Jednym z głównych zagrożeń jest podwodna turystyka i nadmierne kolekcjonowanie wielu gatunków, szczególnie tych, które rosną bardzo powoli. Śródziemnomorskie, wolno rosnące korale, np. koral czerwony, były najbardziej eksploatowane ze wszystkich koralowców na świecie i zawsze chętnie poławiane dla celów jubilerskich i zdobniczych, zdobniczych wyniku zanieczyszczeń i nadmiernej eksploatacji bardzo zmalała liczebność tych zwierząt.

Koralowce zagrożone są również przez wzrastającą populację rozgwiazdy zwanej koroną cierniową. Zwierzę to, przez szczeliny w szkielecie kolonii korala. Wsuwa swój żołądek do środka polipa, a enzymy wydzielane przez jego żołądek trawią stopniowo całą tkankę organiczną, wchodzącą w skład ciała korala. Strawione tkanki korala są następnie wsysane przez rozgwiazdę.

Niebezpieczeństwo docierające z daleka
Wrażliwemu ekosystemowi raf koralowych bardzo szkodzi osiadanie mułu. Kiedy muł z lądu dotrze do morza z rzeką, woda morska staje się mętna, do roślin na rafach koralowych dociera mniej światła i uszkodzone zostaną algi żyjące na ciele korali.

Również pestycydy i odpady przemysłowe zatruwają zwierzęta i rośliny raf koralowych. Ścieki i resztki nawozów stosowanych w rolnictwie mogą doprowadzić do kwitnięcia alg (ostatnie stadium ich rozwoju), bowiem obniżają w wodzie morskiej poziom tlenu, który jest nieodzowny dla wszystkich organizmów żyjących na rafach koralowych. Ogromne szkody powoduje każde zanieczyszczenie wody ropą. Jedna z raf koralowych na wyspie Aruba w Morzu Karaibskim, która znajduje się niedaleko rafinerii ropy, już od kilku lat w oczywisty sposób obumiera.

Muł i zanieczyszczenie wody morskiej mogą uszkodzić korale i inne organizmy żyjące na rafach koralowych i obniżyć ich odporność na choroby, fale lub naturalnych wrogów, np. jeżowce, które żywią się koralami. Korale uszkodzone przez ropę nie odrastają.


Co roku w kilka nocy po listopadowej pełni Księżyca, przedstawiciele 135 gatunków koralowców uwalniają do wody jajeczka i plemniki. Morze przybiera wówczas charakterystyczny różowy kolor. Fenomen ten uważany za jeden z cudów natury, został odkryty w 1983 roku. Mechanizm wyzwalający ten proces zależny jest od pozycji Księżyca, pływów i temperatury wody.


Ochrona raf koralowych.
Zagrożenia dla raf koralowych na całym świecie nasilają się i przedsięwzięcia chroniące je są dziś nie tylko pożądane, ale bezwarunkowo konieczne. Niektóre z nich łatwo jest zrealizować, inne wymagają wysokich kosztów i skomplikowanej współpracy międzynarodowej.

Wiele krajów zrozumiało już dziś znaczenie raf koralowych i powagę zagrażających im niebezpieczeństw, uznając je za rezerwaty. Obecnie istnieje już ponad 300 chronionych raf koralowych, znajdujących się na terenach należących do 60 państw. Kluczową rolę przy zachowaniu raf koralowych odgrywa ich odpowiednie zagospodarowanie. Jeśli uda się utrzymać rybołówstwo i turystykę w rozsądnych granicach, można będzie korzystać z bogactw raf koralowych, nie powodując szkód. Problemów wynikających z zanieczyszczania mórz i globalnego ocieplenia, nie można rozwiązać, chroniąc jedynie rafy koralowe i obejmując je ochroną, w takich przypadkach konieczna jest skuteczna współpraca międzynarodowa.

Na wybrzeżu Wielkiej Rafy Koralowej widać, że można w rozsądny sposób pogodzić tak rozbieżne interesy ekologów, naukowców, turystów i rybaków. Australijski parlament w 1975 roku ustanowił park narodowy na obszarze całej rafy i powołał Zarząd Parku Morskiego Wielkiej Rafy Koralowej. Jednocześnie powstał plan zagospodarowania rafy, zgodnie z którym wyodrębniono obszary dostępne dla turystów oraz wyznaczono strefy amatorskiego i profesjonalnego połowu ryb, ograniczając dostęp do innych części rafy. Zaledwie 1 % powierzchni rafy został udostępniony naukowcom.
Chronione Zwierzęta Rafy Koralowej
Tryton – pancerz tego mięczaka służył za róg myśliwski. Do dziś chętnie poszukiwany przez kolekcjonerów, dlatego większe okazy są obecnie bardzo rzadkie.
Przydacznica Olbrzymia – szkielet tego mięczaka składa się z dwóch idealnie pasujących do siebie części. Długość jego wynosi metr, waga może osiągnąć 200 kg. Żyje w Oceanie Indyjskim i Spokojnym. Stanowi cenną zdobycz dla kolekcjonerów.

Żeglarek – To najbardziej znany i poszukiwany spośród mięczaków. Żyje na otwartym morzu. Samica jest o wiele większa od samca. Posiada specjalną muszlę chroniącą jajka.
Korale madreporowe – rafotwórcze – te i im podobne stworzenia budują rafy koralowe. W morzach tropikalnych są często odrywane od raf, ze względu na swój ozdobny wygląd.
Krab kokosowy – ten olbrzymi rak osiąga długość 1 metra i wagę 15 kg. Żyje w przybrzeżnych dżunglach na zachodnich wyspach Oceanu Indyjskiego i Spokojnego. Jego wielkim przysmakiem są orzechy kokosowe, dla których gotowy jest wejść na drzewo.

Ryba Anielska – Jest typowym przedstawicielem ryb żyjący wokół raf koralowych, nabywanych podwodnymi ogrodami tropikalnych mórz. Stanowi cenną zdobycz dla akwarystów.


Skrzypłocz – Żyje w morzach tropikalnych na terenach przybrzeżnych. Traktowane jako żywe skamieliny, ponieważ pochodzą z okresu prehistorycznego, prehistorycznego. W Japonii powołano specjalną organizację do ich ochrony.
Życie w rafie koralowej:
- szczęciozębe (Chaetodontidae), nazywane rybami motylami




-skorpeny (Scorpaena), np. skrzydlica (Pterois volitans) o pięknych, długich płetwach piersiowych


- cyruliki (Acanthuridae) nazywane również chirurgami z powodu lancetowatych ostrzy rosnących po obu stronach nasady ogona

- papugoryby (Scaridae) o potężnym, papuzim dziobie


- strzępiele ( Serranidae) potężne, osiągające nawet 200 kg wagi ryby




- rogatnice (Balistidae) posiadające mało elastyczny tułów z płytek kostnych



-żagiewka długonosa (Oxycirrhites typus) ryba żyjąca wśród raf koralowych Oceanu Indyjskiego.


5% do 10 % wszystkich raf koralowych na świecie obumarło z przyczyn bezpośrednich lub pośrednich zależnych od człowieka. Następne 60 % zginie w ciągu następnych 20-40 lat. Niszczenie raf przybrało wymiar ogólnoświatowy. Drastyczny wpływ na rafy koralowe mogły mieć m.in. ocieplenie klimatu. Niestety jest niemal pewne, że ocieplenie naszego globu i niszczenie środowiska utrzyma się lub jeszcze wzmoże. Obumieranie raf koralowych może wywrzeć ujemny wpływ na życie na lądzie.

Pobieranie 38.96 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna