Gruzja starożytni Grecy opowiadali, że na samym krańcu „Pontos Exianos”



Pobieranie 48.67 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar48.67 Kb.

GRUZJA


Starożytni Grecy opowiadali, że na samym krańcu „Pontos Exianos” czy jak nazywali go Scytowie „Ahsaena” – nieprzyjaznego Morza Czarnego, jest bajecznie bogate państwo, zasobne w złoto królestwo Kolchidy. To tam właśnie wyprawił się Jazon z Argonautami, aby ukraść królowi Aetesowi złote runo. Tam mieszkała czarodziejka Medea. Tam wreszcie, w niedalekich górach Kaukazu, przykuty do Elbrusu cierpiał za miłość do ludzi Prometeusz. To tylko najbardziej znane mity opowiadające o Gruzji. Dziś dzięki pracom licznych już pokoleń badaczy wiadomo, że mają one realne historyczne odniesienia. Nazwa własna Gruzji to Kartwel. Źródła arabskie i współcześni Persowie zwą ich Gurdź, stąd nazwa Georgians – Gruzini, Ormianie i dawni Persowie nazywali ich Wirszyn (czytaj Wyszyn), stąd nazwa ich po przekształceniach w źródłach łacińskich i greckich – Iweroi, czyli Iberowie. Oczywiście nie mieli oni nic wspólnego z mieszkańcami Półwyspu Iberyjskiego. Zamieszkują ziemie na Przesmyku Kaukaskim, pomiędzy pasmem Wielkiego Kaukazu a Małym Kaukazem, wciśnięte między Morze Czarne a Morze Azowskie. Pomiędzy wspomnianymi pasmami górskimi rozciągają się dolina Kachetyjska Dolnokartalijska i Nizina Kolchidzka. To obszar stanowiący kolebkę narodu gruzińskiego. Z punktu widzenia historycznego są to dwie wielkie ziemie: Kolchida, zajmująca część zachodnią i Iberia – część środkową. Te jakże ważne dla historii ludzkości, południowe rubieże naszego kontynentu wydają się być nieco zapomniane, być może z powodu izolacji związanej z położeniem geograficznym. Jakże rzadko docierają do nas lakoniczne informacje o odkryciach, czy innych ważnych wydarzeniach mających miejsce na Kaukazie.
Mimo kataklizmów dziejowych, jakie spadały w czasie ostatnich dwóch stuleci na Gruzję, dzięki wielkiemu wysiłkowi miejscowych starożytników i służb konserwatorskich odkrywane są fascynujące karty historii tego obszaru. To dokumentowanie własnej wspaniałej historii ma gębki sens poszukiwania tożsamości kulturowej. Jest postrzegane zdecydowanie bardziej jako misja niż sposób zarabiania na życie. Okres transformacji, bolesny i niezmiernie trudny, wymaga szczególnego stosunku do tradycji, wielkiego oddania i pasji, poczucia głębokiej misji. Charyzmy.
Poczucie głębokiego związku z przeszłością oraz opresja historyczna ukształtowały zupełnie szczególne podejście do własnej historii. Fakt przynależności do tej ziemi jest głęboko zakorzeniony w świadomości Gruzinów, zarówno tych bardzo prostych, jaki i tych wykształconych, pochodzących ze starych, szlacheckich rodzin, w których z pokolenia na pokolenie przekazywano poczucie odpowiedzialności za ojczyznę. Pomimo niezwykle trudnych warunków życia, bardzo niewiele osób decyduje się na emigrację za granicę, uważając, że tu właśnie jest mimo wszystko ich miejsce na ziemi.

KUTAISI


Kutaisi jest drugim pod względem ilości mieszkańców miastem Gruzji. Miasto to położone jest w zachodniej części kraju, w prowincji Imeretia nad rzeką Rioni. Mieszka tu około 230 tys. mieszkańców.

Pierwsze wzmianki o Kutaisi pochodzą z VI – III wieku p.n.e. W mitologii greckiej Kutaisi występuje jako Ai, miasto w Kolchidzie, do którego wybrał się Jazon i Argonauci po Złote Runo. Kutaisi powstało w 792 roku i pełniło funkcję stolicy Abchazji, czyli starożytnej Kolchidy. Do czasu wyzwolenia Tbilisi spod panowania Turków Seldżuckich w 1122 r. znajdowała się tu rezydencja władców gruzińskich.

W latach 1760 – 1770 Kutaisi znajdowało się w rękach Turków, a następnie okupowane i zdobyte było przez wojska rosyjskie. Po przyłączeniu do Imperium Rosyjskiego w 1810 roku Kutaisi było drugim co do wielkości ośrodkiem przemysłowym Gruzji. Wybudowano tu zakłady produkujące m.in.: traktory, samochody i sprzęt elektromechaniczny.

W Kutaisi urodził się prezydent RP Władysław Raczkiewicz oraz piosenkarka i uczestniczka Sopot Festiwalu 2006, Katie Melua.

Miasto Kutaisi jak i jego okolice przez cały rok oferują duzo interesujących miejsc do zwiedzania. Najbardziej charakterystycznym i najcenniejszym zabytkiem architektury Kutaisi są ruiny świątyni Bagrata III z 1003 roku.

KATEDRA BAGRATA


Katedra Bagrata wybudowana została na początku XI wieku n.e., za panowania króla Bagrata III i znajduje się na szczycie wzgórza Uk’imerioni nad rzeką Rioni. Na północnej ścianie znajduje się inskrypcja, która mówi że budowę świątyni zakończono w 1003 roku (dokł. chronicon 203). Budowlę wyróżniają eleganckie proporcje, potężne rozmiary, piękna kompozycja fasady, zjawiskowe zdobienia i płaskorzeźby. Katedra Bagrati stała się wzorcowym przykładem typowego stylu architektonicznego z okresu późnego średniowiecza. W 1692 po spustoszeniu i wysadzeniu katedry przez Turków osmańskich, którzy najechali Królestwo Imeretii, zawaliła się kopuła i strop katedry. Obecnie pozostały tylko ruiny tejże katedry, lecz w 1952 r. rozpoczęły się prace związane z konserwacją i rekonstrukcją, a także badania archeologiczne, które trwają do dziś.

Od 1994roku Katedra Bagrata znajduje się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO. W 2001 świątynia została oddana Gruzińskiemu Kościołowi Prawosławnemu. Rzadko odbywają się w niej nabożeństwa, przyciąga natomiast wielu pielgrzymów i turystów.



WIELKA SYNAGOGA ŻYDOWSKA W KUTAISI


Wielka Synagoga w Kutaisi znajduje się przy ulicy Szaumiana 57-59 w dworze synagogalnym wraz z małą synagogą. Jest jednym z trzech zachowanych żydowskich domów modlitwy w Kutaisi. Synagoga ta zbudowana została w 1885roku i jest drugą co do wielkości synagogą w Gruzji, po Wielkiej Synagodze w Tbilisi. Obecnie służy niewielkiej, lokalnej gminie żydowskiej.




DZIELNICA MTSVANE KVAVILA


Mtsvanekvavila położona jest w północno-zachodniej części Kutaisi na lewym brzegu rzeki Rioni. Mtsvanekvavila jest bardzo interesującą dzielnicą Kutaisi. Słynie ona nie tylko z pięknej przyrody, ale także z wielu zabytków. Mtsvanekvavila znajdowała się na obrzeżach miasta, ale w chwili obecnej jest jedną z centralnych dzielnic Kutaisi.

Do tej dzielnicy można się dostać ulicą Shaumiani lub Gelati. Najstarszym zabytkiem w dzielnicy Mtsvanekvavila jest mała bazylika wzniesiona w 1013 roku. Bazylika ta zbudowana jest z kamieni, a następnie zdobiona wapieniem. Obecnie ściany są częściowo zniszczone, a dach się zawalił. Nie wiadomo, kiedy bazylika została zniszczona. Historycy uważają, że została ona zniszczona w XVII wieku. Ponadto w Mtsvanekvavila istnieją jeszcze dwie stare budowle -wieża mała, która była przeznaczona do obrony i druga bazylika. Wieża mała to dwukondygnacyjny gmach. Parter wieży stanowi duży pokój z łuków, który ma tylko jedno wejście znajdujące się od strony północno-wschodniej.Długość murów wieży wynosi 2 metry. Mury te mają otwory strzelnicze o różnej wielkości. Pierwsze piętro wieży nie ma dachu i było przeznaczone do szpiegowania wroga. Na pierwsze piętro dostaniemy się przez małe schody. Na wschód od małej wieży znajduje się bazylika pod wezwaniem Wniebowzięcia Archanioła, która ma arkadę po wschodniej stronie. Obie te budowle są wymienione w historycznych dokumentacjach z XVII wieku. Mtsvanekvavila jest również znana ze swojego Panteonu. W tym Panteonie pochowanych jest wiele znanych gruzińskich osób życia publicznego, poetów i pisarz, m. in. K. Lortkipanidze. D. Nazarishvili, I. Otskheli, M. Balanchivadze, D. MIkeladze, I. Zardalishvili itp.




MONASTYR GELATI


Monastyr Gelati położony jest 11 kilometrów na północny-wschód od miasta Kutaisi w zachodniej części Gruzji. Klasztor ten ufundowany został w 1106 roku przez króla Davida IV Budowniczego (1089-1125). Legenda mówi, że król osobiście brał udział w jego budowie. Po śmierci został tu pochowany. Kompleks klasztorny stanowi przykład szczytowego osiągnięcia średniowiecznej architektury gruzińskiej i składa się z kopułowego Kościoła p.w. Maryi Dziewicy (XII w.), Kościoła św. Jerzego (XIII w.), dwupiętrowego Kościoła św. Mikołaja (XIII-XIV w.), źródełka, dzwonnicy, portyku i innych zabudowań, które otacza wysoki mur.

Zabytkowy kompleks zachował się w bardzo dobrym stanie. Przetrwało nawet wiele fresków i przechowywanych tu manuskryptów z XII-XVII wieku. W Kościele Maryi Dziewicy zachowały się piękne mozaiki, malowidła ścienne i fresk przedstawiający króla Dawida Budowniczego, którego grobowiec znajduje się w portyku.

Przez długi czas klasztor Gelati był jednym z głównych kulturalnych i intelektualnych ośrodków w Gruzji. Znajdowała się w nim Akademia, która skupiała największych gruzińskich naukowców, teologów i filozofów. Wielu z nich działało wcześniej w różnych prawosławnychmonasterach poza granicami, między innymi w Konstantynopolu. Wśród nich byli m.in. Petritsi i Arsen Ikaltoeli. Z powodu rozległej i wszechstronnej działalności Akademii Gelati, współcześni jej ludzie nazywali ją „nowa Grecja” lub „drugie Athos”.

W 1994 rokuMonastyr Gelati został wpisany na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.






MONASTYR MOTSAMETA


Nieopodal monastyru Gelati, wśród zieleni nad meandrem rzeki, położony jest monastyr Motsameta, który wręcz wisi na krawędzi skalistego urwiska. Zespół klasztorny składa się z kopułowego kościoła, dzwonnicy, muru obronnego i zabudowań mieszkalnych. Zarządcy tego rejonu – Dawid i Konstantin, skazani na męczeńską śmierć przez Marwana II, zostali pochowani w dawnym kościele, który został później nazwany Motsameta, co znaczy „męczennicy”. W XI wieku król Bagrat IV odrestaurował i powiększył świątynię. Obecny wygląd budowli został ukształtowany w XIX wieku.




REZERWAT SATAPLIA


Rezerwat Sataplia założony w 1935 roku, ma powierzchnię 354 ha i położony jest około 10 km. na północ od Kutaisi, na wzniesieniach sięgających 572 metrów. W tym oto miejscu Nizina Kolchidzka przechodzi w pogórze Wielkiego Kaukazu. Góra Sataplia jest wygasłym wulkanem, który miliony lat lemu był jeszcze zatoką morska. W okresie triasu żyły tutaj dinozaury, których ślady możemy podziwiać do dziś. Ślady należą do dwóch rodzajów dinozaurów: roślinożernych, żyjących 65 milionów lat temu i mięsożernych, żyjących tu około 145 milionów lat temu.

Rezerwat jest jedynym miejsce na świecie, gdzie można zobaczyć las reliktowy typu kolchidzkiego, składający się m.in. z buków, bukszpanów i cisów. Las zachwyca niesamowitym pięknem, które trudno zapomnieć.

Główną atrakcją rezerwatu są popularne wśród turystów jaskinie krasowe, w której można podziwiać wspaniałe stalaktyty i stalagmity. Najdłuższa z nich liczy sobie 600 metrów. Szczególnie imponujący jest pokój serca, w którym zajduje się ogromny kamień w kształcie serca. Przez cały rok panuje tu stała temperatura 13 ° C i 92% wilgotności. Wiek rezerwatu szacuje się na 30 milionów lat. Już w 1934 r. Obszar rezerwatu znalazł się pod ochroną państwa, a dzisiaj uważany jest za jednen z najbardziej znanych rezerwatów przyrody w Gruzji.


KLASZTOR MARTWILI I WĄWÓZ GACHEDILI


W Martwili (ok. 50 km. od Kutaisi), mieście położonym w północno-zachodnim regionie Gruzji zwanym Samegrelo, znajduje się średniowieczny Klasztor. Już w I wieku naszej ery powstał w tym miejscu chrześcijański kościół. Klasztor Martwili został zbudowany w VII wiekui opiera się na korzeniach starego dębu. W X wieku za sprawą króla Abchazji Giorgiego II klasztor stał się episkopatem. Kompleks ten uważany był również za główne centrum edukacji. Jest to miejsce spoczynku Króla Bagrata IV., który miał ogromny wkład w kulturowy jak i edukacyjny rozwój Gruzji. Jako kulturowe i edukacyjne centrum całej zachodniej Gruzji, centrum to nie tylko stworzyło wiele oryginalnych dzieł literackich, ale również przetłumaczono tutaj wiele dzieł na i z gruzińskiego. Wielu znanych gruzińskich filozofów religijne i wykładowców pracowało i mieszkało w klasztorze Martvili. Wśród nich najbardziej znany to Giorgi Chkondideli, który był mentorem i zaufanym doradcą króla Dawida Budowniczego.

Kompleks Martvili ma strategiczne położenie geograficzne. Z Jego szczytu widać większą część zachodniej Gruzji. Główna Katedra Klasztoru nosi nazwię „Katedry Odpoczynku Najświętszej Panny”, która podczas najazdów turecko-arabskich została niemal całkowicie zniszczona i w X. wieku przez króla Abchazji Giorgiego II. odbudowana. Niektóre freski katedry pochodzące z XIV., XV., XVI., i XVII. wieku zachowały się do dziś. Stanowią one jedno z najwyższej jakości rzemiósł w historii Gruzji.

Na północ od Katedry znajduje się mały kościółek z kamień nazywany Katedrą Bożego Narodzenia lub kościółkiem Chikvanebi. Na zachód od katedry znajduje się wieża będąca miejscem modlitwy i kultu dla wielu wierzących, którzy na początku XX. Wieku otrzymali błogosławieństwo mnichów tu przebywających. Klasztor Martvili pozostał aktywny aż do powstania Związku Radzieckiego. Po kilkudziesięciu latach bezczynności, w 1998 roku Patriarcha Gruzji Ilia II ponownie powołał Klasztor Martvili do życia. W 2007 roku Matrivili stał się ponownie kompleksem klasztornym.






MUZEUM W VANI


Vani leży na terytorium dawnego królestwa Kolchidy (ok. 40 km. od Kutaisi). Już w 1876 r. w miejscowej prasie ukazywały się informacje, że: Zawsze po ulewnych deszczach różne złote przedmioty są wymywane ze wzgórza – złote monety, pierścienie, blaszki, ozdoby. Wzgórze kryje w swoim wnętrzu pewnie wiele cennych skarbów. Pierwsze badania archeologiczne zostały podjęte 1890 r. przez znanego historyka i starożytnika Ekutime Takuaiszwili. Systematyczne badania rozpoczęły się w 1947 r. i były prowadzone do 1963 r. przez pierwszą w Gruzji kobietę archeologa, Nino Kchosztaria. Przez wiele lat kierował nimi znakomity badacz Otar Lordkipanidze, którego wkład w poznanie przeszłości Gruzji jest trudny do przecenienia. Ów tytan pracy, przenikliwy naukowiec i znakomity organizator, człowiek o niekwestionowanym autorytecie i charyzmie, potrafił poruszać się w skomplikowanym świecie komunistycznego państwa tak, aby wyjednać możliwości działania. Po nim kierownictwo przejęła i do dziś kieruje badaniami archeolog dr Daredżan Kaczarawa, wybitny badacz, wielki światowy autorytet naukowy. Obecnie pace prowadzone są przez ekspedycję archeologiczną Centrum Badań Archeologicznych Gruzińskiej Akademii Nauk.

Terytorium Kolchidy rozwijało się gospodarczo już od XV w. p.n.e. dzięki rodzimej metalurgii. Epoka brązu zaczęła się tu znacznie wcześniej niż gdziekolwiek w Europie. Dzięki sprzyjającemu klimatowi rozwijało się rolnictwo, dając podstawy do powstania bogatego, stabilnego państwa. Herodot wspomina o szczególnej jakości tkanin lnianych produkowanych w tamtym regionie, a także wspaniałej ceramice.


Vani od VI do 1 poł. IV w. p.n.e. było ważnym centrum politycznym, a potem religijnym. Od IV w. p.n.e. widać intensywne kontakty ze światem zewnętrznym, napływa wiele importów. Z tego okresu pochodzą umocnienia miejskie, mury obronne z cegły oraz z cegły suszonej na słońcu, brama miejska wraz z sanktuarium, drogą wejściową, wieloma budynkami i ołtarzami oraz grobami. Groby, z ich wielkim bogactwem wyposażenia, bardzo licznymi złotymi ozdobami, stanowią osobną kategorię zabytków. Warto wspomnieć, że w najbogatszym grobie złożono ponad 1700 złotych, kunsztownie wykonanych przedmiotów.
Z tego okresu pochodzą też znaleziska wspaniałej kolchidzkiej ceramiki, m.in. brązowa waza z figurką Nike, wyrafinowane ceramiczne detale, kamienne rzeźby oraz brązowe statuetki. Miasto zostało zniszczone w połowie I w. p.n.e. Ze względu na swoje bogactwo stanowi niezwykle ważne stanowisko archeologiczne. Prace badawcze na nim trwają ciągle w nadziei na głębsze poznanie zarówno historii Gruzji, jak i wpływów greckiej kolonizacji na tych terenach.

Źródło: http://www.nid.pl/UserFiles/File/Publikacje/Muzealnictwo/Muzealnictwo%2046/muz_46-12.pdf


KATSKHI (KACCHIS SWETI)


W centralnym obszarze Gruzji około 10 km od górniczego miasta Chiatura i 60 km od Kutaisi znajduje się imponujący filar skalny

o nazwie Katskhi (Kacchis sweti), który czczony jest już od czasów starożytnych.

W czasach pogańskich uważano, że filar Katskhi reprezentuje lokalnego boga płodności. Wraz z pojawieniem się chrześcijaństwa w IV wieku, stał się on miejscem odosobnienia i ascezy. Na przełomie wieku VI i VIII w. zbudowano na szczycie skały kościół. Nikt jednak nie wie dokładnie w jaki sposób i dlaczego. Nie wiadomo jak poganie, którzy wybudowali tę świątynię, wnieśli na szczyt filaru materiały bez użycia dużych dźwigów, które my dziś używamy.

Kościół ten jest obecnie odrestaurowyany dzięki pomocy wolontariuszy.Ojciec Maxim, 55, który mieszkał w kościele przez 18 lat, mówi, że marzył o zamieszkaniu tam już jako dziecko.



 

TSKALTUBO I JASKINIA PROMETEUSZA


Tskaltubo to miasto w Gruzji, w regionie Imereti. Miasto to liczy około 16 737 mieszkańców i leży 137 m npm. Znane jest przedewszystkim z klimatu umiarkowanego i ciepłego oraz siarkowych źródeł termalnych. Źródła w Tskaltubo słynne są ze swoich właściwości leczniczych, szczególnie w chorobach reumatycznych i innych choróbach stawów.

Popularne w czasach Związku Radzieckiego Tskhaltubo nie da sie porównać do jakiegokolwiek innego miejsca ze źródłami termalnymi na świecie, ze względu na wyjątkową kompozycję  mineralnych i naturalnych wód o średniej temperaturze 33-35°C. W Tskaltubo istnieje duże spa, 16 sanatoriów i liczne motele. W 1934 roku miasto to zostało przyłączone do sieci kolejowej. Co roku przyjeżdża około 100.000  osób by korzystać z leczniczego działania źródeł. Jednak nie wszystkie sanatoria są dzisiaj jeszcze dostępne.


TWIERDZA CHERTWISI (KHERTVISI)


Twierdza Chertwisi – jedna z najstarszych fortyfikacji w regionie Samcche-Dżawachetia w południowej Gruzji. Budowę twierdzy rozpoczęto w II wieku przed naszą erą. Kościół na jej terenie powstał w 985 r., a obecny kształt uzyskał po przebudowach w 1354 r. Jak głosi legenda Chertwisi została zniszczona przez Aleksandra Macedońskiego. W X i XI w. był to jeden z najważniejszy ośrodków Samcche-Dżawachetia. Chertwisi w XIII w. zniszczyli Mongołowie, swoje znaczenie odzyskało dopiero w XV w. W XVI w. południową Gruzję najechali Turcy, Chertwisi przez trzy stulecia zostało pod ich władaniem. Pod koniec XIX w. twierdza stała się częścią Imperium Rosyjskiego, została tutaj ulokowana baza wojskowa dla gruzińskich i rosyjskich wojsk.

Twierdza Chertwisi położona jest na wysokim, skalistym wzgórzu w wąskim kanionie przy zbiegu rzek Kura Dżawachecka i Kura Artaauska. Jej system obronny opierał się na stromych i grubych murach oraz czterech wieżach. W późniejszym okresie twierdzę powiększono o wzmocnione wieżami i zewnętrznym obwarowaniem skrzydło zachodnie. Od wschodu do rzeki Kury Dżawacheckiej prowadzą dwa przejścia, które służyły do dostarczania wody i łączności ze światem zewnętrzny w przypadku oblężenia. Wewnątrz obwarowania twierdzy wschodniej i zachodniej części wznoszą się dwie wieże, wzniesione w XII w. przez królową Tamarę.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Chertwisi

ACHALCYCHE I TWIERDZA RABATI


Achalciche, miasto w Gruzji w prowincji Samcche-Dżawachetia, miejscowość uzdrowiskowa w kompleksie źródeł termalnych. Jest ona położona w południowo-zachodniej części kraju w Małym Kaukazie nad rzeką Pocchowi-Ckali.

Miasto powstało na przełomie X i XI wieku. Pod koniec XVI wieku zostało podbite przez Imperium osmańskie, pod którego rządami pozostawało przez wiele wieków. Z tych czasów pozostały budynki takie jak meczet, minaret i zabudowania pałacowe. W 1944 roku około 115 tyś. mieszkających w tym regionie mechetyjskich Turków zostało wygnanych do Centralnej Azji. Obecnie miasto liczy ok. 18,5 tys. mieszkańców, z czego 61% to Gruzini, a 37% to mniejszość ormiańska. (dane z 2002 roku). Mieszka w nim dość liczna Polonia. Działa także Związek Polaków Południowej Gruzji. Stowarzyszenie to tworzą głównie potomkowie zesłanych na Kaukaz powstańców styczniowych.

Na wzgórzu położonym w starej części miasta – Rabati – znajduje się zamek-twierdza z XII wieku. Został on niedawno zrekonstruowany. Teren twierdzy zajmuje około 7 hektarów. Znajduje się tam m.in. złożony system fortyfikacji obronnych, domy o tradycyjnej regionalnej architekturze, stare łaźnie, kościół, regionalne Muzeum Historyczne, meczet z 1752 roku oraz ruiny medresy.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Achalciche


WARDZIA


Wardzia to skalne miasto-klasztor usytuowane na zboczu góry Eruszeli w południowej Gruzji, niedaleko miasta Aspindza. Wardzię zaczęto budować za panowania Jerzego III w 1185 roku, natomiast ukończono – pod rządami jego córki, królowej Tamary. W średniowieczu Wardzia służyła jako schronienie podczas najazdów mongolskich; mogła pomieścić od 20 do 60 tys. osób. Zawierała klasztor, salę tronową oraz ponad 6 000 komnat umieszczonych na 13 kondygnacjach (piętrach). W mieście zainstalowano skomplikowany system nawodnień pobliskich pól uprawnych. Jedyny dostęp do klasztoru zapewniało kilka dobrze ukrytych tuneli blisko rzeki Kura. W Wardzii królowa Tamara błogosławiła swoją armię przed walką z sułtanem Rukhuddinem, a także witała Dawida Sosłana i jego armię po odniesionym zwycięstwie.

Trzęsienie ziemi w Samcche w 1283 roku zniszczyło około dwóch trzecich miasta, odkrywając jego komnaty oraz niszcząc kompletnie system nawodnień.  Persowie pod dowództwem szacha Tahmaspa I najechali miasto w roku 1551, łupiąc je z wszystkiego co cenne (m.in. z ikon). Zakończyło się to upadkiem monastyru, część mnichów została zabita, pozostali uciekli pozostawiając Wardzię opuszczoną. Aktualnie Wardzia jest muzeum-rezerwatem i obiektem turystycznym w rejonie Samcche-Dżawachetia. Miejsce to jest utrzymywane przez małą grupę mnichów. Do zwiedzania udostępnionych jest około 300 komnat.



Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wardzia




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna