Historia Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w Olsztynie”. Przedmowa autora



Pobieranie 0.74 Mb.
Strona1/23
Data03.05.2016
Rozmiar0.74 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   23
Spis treści monografii z okazji 60 – rocznicy powstania I Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w Olsztynie (1945-2005).

,, Historia Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w Olsztynie”.

Przedmowa autora .


Oświata dla Dorosłych/ Pracujących w województwie warmińsko-

mazurskim w okresie powojennym *

Powstanie i rozwój szkoły *

Kronika wydarzeń z życia szkoły *

Sukcesy szkoły *

Kadra nauczycielska liceum /nauczane przedmioty i lata pracy/ *

Pracownicy administracji i obsługi *

Uczniowie i absolwenci szkoły

Ze wspomnień nauczycieli i uczniów *
Załączniki :
Wszyscy pracownicy szkół dla dorosłych na dzień 1 IX 2006 .

Dyrektorzy i wicedyrektorzy Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w latach 1945-2005.

Dyrektorzy Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 1 w Olsztynie w latach.

1970-2005.

Absolwenci liceum i eksterni .

Zdjęcia i dokumenty z życia szkoły .

Bibliografia .


Przedmowa

Niniejsza publikacja jest próbą przedstawienia popularnego zarysu historii I Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących (Dorosłych ) w Olsztynie .Jest to również publikacja o charakterze okolicznościowymPracę monograficzną oparto o bardzo nieliczne dostępne materiały archiwalne Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr1oraz Archiwum Państwowego w Olsztynie .

W kilku przypadkach dostępna baza źródłowa jest niezwykle uboga .Dotyczy to np. list imion i nazwisk nauczycieli uczących w liceum do początku lat60 tych, a sporządzonych jedynie na podstawie zachowanych protokołów posiedzeń Rady Pedagogicznej.Z braku żyjących świadków posiedzeń i innej dokumentacji niezwykle trudno zweryfikować poprawność zapisanych nazwisk .Brak jest aktu założycielskiego szkoły z 1945 roku ,ponieważ nie zachował się ten dokument w archiwum miejskim .Nie udało się odnaleźć teczek personalnych dwóch dyrektorów Liceum z pierwszej połowy lat 50 –tych w żadnym archiwum znajdującym się terenie Olsztyna .Brak jest również listy pracowników personelu administracji i obsługi szkoły od jej powstania do roku 1978 .

Odrębny problem to niezwyle skromna literatura poświęcona problematyce historii oświaty dla dorosłych na obszarze Olsztyna w okresie powojennym.Tematyka powyższa wciąż wymaga odpowiedniego opracowania .

Dobór materiału załączonego w aneksie ograniczono jeżeli chodzi o zdjęcia . Wykorzystano głównie fotografie ,które znajdowały się w kronikach szkolnych i było możliwe ich użycie ze względów technicznych.Monografia nie obejmuje też działalności punktów filialnych liceum w różnych okresach ich istnienia .

Autor pozwolił sobie na dokonanie drobnych poprawek w tekstach wspomnień absolwentów o charakterze stylistycznym i kilku poprawek odnoszacych się do określenia niektórych faktów historycznych jak ,, Tysiąclecie państwa polskiego ”i ,, Wielka Rewolucja Październikowa ”,które w najnowszej historiografii polskiej są w inny sposób nazywane oraz interpretowane .Za wszystkie ewentualne niedociągnięcia i usterki autor serdecznie przeprasza zainteresowane osoby .

W tym miejscu chciałbym podziękować Włodzimierzowi Kowalewskiemu i Joannie Jagosz za dokonanie korekty publikacji , koledze Krzysztofowi Kuładze za opracowanie listy absolwentów liceum a Wiesławowi Pulkowskiemu za opracowanie techniczne zdjęć i innych materiałów.
Autor
Oświata dla pracujących i dorosłych
Najważniejszym zadaniem w jego początkowym okresie istnienia była repolonizacja odzyskanych w 1945 roku obszarów Warmii i Mazur. Edukacja ta najczęściej przyjęła formę organizowanych kursów języka polskiego dla ludności autochtonicznej. Część tych kursów przekształcono później w szkoły dla dorosłych.

W latach 1949-1951 przeprowadzono masową akcję zwalczania zjawiska analfabetyzmu wśród ludności w wieku od 14 do 50 lat. W jej wyniku praktycznie usunięto tę patologię z życia społecznego. W roku szkolnym 1949/1950 istniało już 10 szkół średnich ogólnokształcących na terenie województwa. Do roku 1950 były to szkoły, w których pobierano od słuchaczy miesięczne opłaty wynoszące kilkaset złotych.

W latach 1948-1960 placówki oświatowe dla pracujących wykazywały stosunkowo stabilną ilość uczniów w klasach. Szkoły dla dorosłych funkcjonowały zarówno w miastach, jak i na wsi. Od schyłku lat 50-tych do połowy lat 60-tych nastąpił znaczący wzrost ilości uczniów spowodowany naciskiem władz państwowych, aby osoby zatrudnione na stanowiskach kierowniczych uzupełniły wykształcenie średnie. Tworzono całe semestry złożone z pracowników Wojska Polskiego i Milicji Obywatelskiej oraz pracowników Służby Bezpieczeństwa. Słuchaczami były osoby łączące pracę zawodową z procesem dokształcania. Uczniowie z tamtego okresu mieli dużą motywację do nauki. Efemerycznie powstawały w Olsztynie szkoły dla dorosłych, jak np. Liceum dla Pracujących przy III Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika , istniejące w latach 1970-1977.

Nowe zmiany w systemie oświaty przyniósł rok 1989. W Olsztynie powstało osiem płatnych nowych prywatnych liceów ogólnokształcących dla dorosłych. Pojawiły się też możliwości kształcenia w trybie zaocznym i eksternistycznym. Początek XXI wieku przynosi zjawisko niżu demograficznego, który jest wyzwaniem dla naszej szkoły. Drastycznie spada ilość oddziałów i słuchaczy w liceum. Latem 2005 roku w Olsztynie funkcjonują trzy publiczne placówki kształcenia dla dorosłych. Są to dwa licea ogólnokształcące i jedno liceum handlowe.


Powstanie i rozwój szkoły
Szkoła jako liceum i gimnazjum dla dorosłych powstała dnia 1 września 1945 roku w pomieszczeniu po byłym szpitalu polowym przy zbiegu ulic Kościuszki i Piłsudskiego. Zadanie zorganizowania szkoły kurator Paweł Sowa powierzył magister filozofii, absolwentce Uniwersytetu imienia Józefa Piłsudskiego w Warszawie Laurze Hess. Budynek szkoły był mocno zdewastowany. Brakowało nauczycieli, podręczników i wielu elementów podstawowego wyposażenia szkolnego. Stan liczebny powołanych klas sięgał 50-60 uczniów w jednym oddziale. Dnia 7 września odbyła się pierwsza rada pedagogiczna szkoły. Uczniowie byli zróżnicowani wiekowo i o nierównym poziomie wykształcenia. Jak wspominała pierwsza organizatorka liceum Laura Hess: ,,byli to ludzie dorośli, byli partyzanci, nierzadko przy broni, już zdemobilizowani żołnierze, młodzież, która nie mogła się uczyć podczas okupacji.”

Początkowo nauka w szkole była odpłatna. Do roku 1950 każdy uczeń wnosił opłatę miesięczną w wysokości od 200 do 500 zł. Zwolnieni z opłat byli uczniowie pochodzący ze środowisk robotniczych i ubogiego chłopstwa. Uzyskane środki z czesnego wykorzystywano na zakup niezbędnych pomocy dydaktycznych. Uczniowie zdolni i ambitni otrzymywali stypendia ufundowane przez władze oświatowe. Okazjonalnie pomocy finansowej udzielali inni, np. w 1946 roku sumę 2000 zł przekazał na potrzeby szkoły ksiądz Tomaszewski. W tym samym roku każdy uczeń semestru zakupił po jednej świecy na rzecz liceum, gdyż z powodu licznych awarii elektryczności naukę często kontynuowano przy świecach. Nauczyciele natomiast brali aktywny udział w akcji Pomocy Zimowej wzorowanej na rozwiązaniach z terenu dawnych Prus Wschodnich. Większość nauczycieli pracowała równocześnie w różnych szkołach dziennych. Od 1946 roku cykl obowiązującej nauki został przedłużony do 10 miesięcy. W ramach postępującej laicyzacji oświaty w tym roku zniesiono obowiązkowe lekcje religii i języka łacińskiego, nauczane od tego momentu odpłatnie. W maju 1946 roku nastąpiła pierwsza wizytacja szkoły przeprowadzona przez kuratorium. W roku szkolnym 1947/1948 w obu szkołach – w liceum i gimnazjum – funkcjonowało 15 oddziałów. W lutym 1947 roku liceum ulokowano w zdewastowanym budynku przy ulicy Jagiellońskiej, otrzymanym na zasadzie dzierżawy od władz miasta. Uczniowie szkoły dobrowolnie opodatkowali się na wyremontowanie lokalu w wysokości 1000 zł od osoby. Budynek często był słabo ogrzewany, brakowało odpowiedniego elektrycznego oświetlenia i wciąż nie było wielu pomocy naukowych. W pierwszym okresie istnienia szkoły korzystano z programów i metod nauczania stosowanych w okresie międzywojennym.

Od roku 1948 nasiliła się ingerencja komunistycznego państwa w struktury resortu oświaty. Wszystkie uroczystości szkolne rozpoczynano obowiązkowo od chóralnego odśpiewania „Międzynarodówki” przez uczniów i nauczycieli. Z okazji zbliżającego się zjednoczenia PPS z PPR w grudniu 1948r. na odgórne polecenie władz udekorowano budynek szkoły. Wkrótce w liceum pojawiła się komórka Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Naukę języków obcych ograniczono tylko do dwóch: obowiązkowego rosyjskiego oraz angielskiego. Wprowadzono w 1949 roku indoktrynacyjne lekcje wychowawcze na ostatniej godzinie z obowiązkowym udziałem wizytatora z kuratorium. Słuchaczy i nauczycieli zmuszano do uczestniczenia w pochodach „robotniczego” święta 1 maja. Równocześnie dokonano likwidacji gimnazjum dla dorosłych i wprowadzono podział klas na dwa typy: humanistyczny i matematyczno – przyrodniczy. W 1949 roku do liceum włączono istniejące Prywatne Liceum Urzędu Bezpieczeństwa. Nauczyciele w nim pracujący otrzymywali specjalne dodatki do wynagrodzenia. Przeprowadzono też równoczesne egzaminy dojrzałości dla eksternów i słuchaczy z Urzędu Bezpieczeństwa. Powołano liceum korespondencyjne zatrudniające część nauczycieli szkoły. W liceum zaczęły funkcjonować takie organizacje jak Liga Lotnicza, Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej i Związek Młodzieży Polskiej. Rozpoczęła się rekrutacja słuchaczy zarówno po szkole zawodowej jak i podstawowej. Liceum opuściły dwa semestry absolwentów po szkole podstawowej i jeden po zawodowej. Szkoła otrzymała również nową nazwę: Państwowe Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w Olsztynie. Obowiązkowy wymiar lekcji wynosił 20 godzin a nauka trwała 5 dni w tygodniu. Komisja rekrutacyjna mogła przyjmować uczniów w wieku od 14 do 30 lat. Nauka w szkole odbywała się w cyklu 4 semestrów. W sprawozdaniu inspektora oświaty za rok szkolny 1949/1950 Państwowe Liceum dla Dorosłych w Olsztynie reprezentowało najlepszy poziom nauczania w kategorii szkół dla dorosłych z terenu województwa. Jako jedyne w regionie miało 8 nauczycieli etatowych z odpowiednimi kwalifikacjami zawodowymi, chociaż specyfika pracy z dorosłą młodzieżą powodowała wciąż znaczne przetasowania wśród kadry nauczycielskiej liceum.

W roku szkolnym 1950/1951 wprowadzono programy przejściowe związane z planowaną reformą oświatową. W ramach swojej pracy nauczyciele raz w tygodniu pomagali uczniom słabym w nadrabianiu braków programowych. Nasilała się wciąż indoktrynacja komunistyczna. Propagowano rozwój czytelnictwa prasy PZPR wśród słuchaczy. W 1951 roku kadrę i słuchaczy liceum zobowiązano do zrealizowania dwóch wiosennych wyjazdów na obszary wiejskie regionu w celu nawiązania współpracy kulturalno-oświatowej z miejscową ludnością chłopską. Uroczyście obchodzono takie rocznice jak: wybuchu ,,Wielkiej Rewolucji Październikowej”, bitwy pod Lenino, wyzwolenia Olsztyna, miesiąc przyjaźni polsko-radzieckiej, itp. Podejmowano również udział w akcjach społecznych, prowadzono na przykład zbiórkę makulatury. Popularne były zobowiązania nauczycieli i uczniów z okazji święta 1maja. W 1952 roku pojawili się przodownicy nauki i pracy społecznej. Dorosłych ludzi informowano o decyzjach władz jak np. „Uchwała Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 1953 roku w sprawie zniesienia bonowego zaopatrzenia, regulacji cen, ogólnej podwyżki płac i zniesienia ograniczeń w handlu nadwyżkami produktów rolniczych”. Z powyższym dokumentem zapoznano uczniów na specjalnym apelu szkolnym. W tym samym roku w kwietniu uroczyście obchodzono Międzynarodowy Dzień Wyzwolenia Obozów Koncentracyjnych. Funkcjonowały koła zainteresowań: literackie, artystyczne i marksistowsko – historyczne. Odbywały się klasowe narady produkcyjne poświęcone wynikom nauczania i frekwencji. W latach stalinowskich uparcie narzucano sowieckie treści i metody dydaktyczne. Początek każdego roku szkolnego tradycyjnie witano odśpiewaniem hymnu narodowego i „Międzynarodówki”.

Rok 1957 zapoczątkował pewne zmiany w działalności liceum. W 1959 roku wprowadzono obowiązkową zmianę obuwia dla uczniów i nauczycieli. Dnia 1 IX uczczono minutą ciszy pamięć poległych w II wojnie światowej. W maju 1960 roku na radzie pedagogicznej przedyskutowano problem przeniesienia liceum z budynku szkoły podstawowej do lokalu szkoły średniej. Motywowano to m.in. brakiem warunków do prowadzenia lekcji z chemii, nieodpowiednimi ławkami i kłopotami lokalowymi z pomieszczeniem na księgozbiór. Występowały trudności z dojazdem na lekcje i brak bezpieczeństwa dla powracających w późnych godzinach wieczornych uczennic na nieoświetlonej ulicy Limanowskiego. W czerwcu 1960 roku zakończenie pierwszych 15 lat istnienia liceum uświetnił uroczysty apel z bogatym programem artystycznym i wystawą dorobku szkoły. Z 1000 absolwentów około połowy stanowili uczniowie oddziałów uczących się w kilku punktach filialnych na terenie województwa. Do szkoły zaczęli napływać uczniowie ze szkoły muzycznej. Niestety, do szkoły ponownie powróciła indoktrynacja. W 1961 roku nakazywano nauczycielom, aby swoją osobistą postawą, jak zanotowano w protokole rady pedagogicznej ,,świecili przykładem, że nie ma innego niż pogląd materialistyczny na świat”.Wprowadzono zakaz wszelkich spotkań na terenie szkoły. Lata 60-te to okres starań o utrzymanie odpowiedniej frekwencji wśród słuchaczy na zajęciach i proces dokształcania kadry pedagogicznej. Ponownie wróciła tendencja do bezpłatnych lekcji przeprowadzanych np. w związku z XX rocznicą Polski Ludowej. Pojawiały się kłopoty wychowawcze. Przeprowadzano lekcje pokazowe i uzupełniano braki w pomocach dydaktycznych, wprowadzano nowe metody nauczania oraz rozwijano proces samokształcenia wśród uczniów. W 1965 roku wprowadzono regulamin uczniowski. W następnym roku odbyło się wiele imprez w związku z obchodami tysiąclecia państwa polskiego. Były spotkania z poetką Marią Zientarą - Malewską, oficerami Wojska Polskiego, projekcje filmów propagandowych, wycieczki krajoznawcze na pola grunwaldzkie, do Torunia i Malborka, wizyty w teatrze oraz kinie. Uroczyście obchodzono też Dzień Kobiet. Po1968 roku wzrosły szanse na awans młodzieży szkoły w związku z wprowadzeniem punktów za pochodzenie społeczne podczas rekrutacji na studia.

Nowa dekada lat 1970-1980 przyniosła znaczne zwiększenie liczby klas liceum. W połowie lat siedemdziesiątych liczba oddziałów sięgnęła 20. Cała kadra nauczycielska posiadała już ukończone studia wyższe. Systematycznie malał też odsetek uczniów w zaawansowanym wieku na rzecz młodszych roczników. Znaczną grupę słuchaczy stanowili uczniowie szkoły muzycznej w Olsztynie. Od roku 1970 liceum dla dorosłych korzysta z budynku szkolnego na ulicy K. i R. Małłków 3, zajmowanego wspólnie z elitarnym II Liceum Ogólnokształcącym im. K. I. Gałczyńskiego. Współpraca obu szkół układała się bezproblemowo, a wielu nauczycieli pracowało jednocześnie w II LO i liceum dla dorosłych . Stopniowo następował proces unowocześniania bazy dydaktycznej liceum.

Lata 1980-1989 to okres kryzysu finansowego w oświacie. W roku 1984 szkoła weszła w nowe struktury istniejącego do dziś Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 1 w Olsztynie. W roku szkolnym 1985/1986 odbył się zjazd dużej grupy absolwentów liceum z okazji 40 rocznicy powstania szkoły.

Wydarzenia polityczne 1989 roku spowodowały sporo zmian w liceum. W ostatniej dekadzie XX wieku na wyposażeniu zespołu znalazły się już nowoczesne środki audiowizualne, jak odtwarzacze video, dwie pracownie informatyczne z odpowiednią liczbą stanowisk komputerowych, kserokopiarki i projektor multimedialny. Ilość oddziałów sięgnęła liczby 25 .Słuchacze mogą w procesie dydaktycznym wykorzystywać zasoby informacji internetu, dostępne w szkole za pomocą stałych łączy. W szkole uruchomiono stołówkę. Bezpieczeństwa uczących się strzeże system monitoringu na korytarzach szkolnych i wokół budynku. W ramach zespołu zatrudniony został szkolny doradca zawodowy. Pojawił się,zorganizowany pod kierunkiem nauczycielek języka polskiego amatorski teatr uczniowski.Cześć słuchaczy uzyskuje pomoc finansową w postaci stypendium socjalnego od szkoły. Otwarto również w ramach biblioteki Multimedialne Centrum Informacyjne dla uczniów. Liceum jako jedna z niewielu bezpłatnych placówek publicznych dla dorosłych w mieście umożliwia przygotowanie się do zreformowanego egzaminu maturalnego. Jest to szkoła, w której zdobywają wiedzę uczniowie pracujący, często fizycznie od rana do godziny 15. i następnie przebywający w liceum aż do 20. wieczorem. Są to osoby obciążone w wielu przypadkach opieką nad rodziną, w tym małymi dziećmi .


Kronika wydarzeń z historii szkoły
1 IX 1945 – Powstanie jedynej w Olsztynie Państwowej Szkoły Średniej dla Dorosłych. Przejściowo powołano również Gimnazjum Ogólnokształcące dla Dorosłych.
III 1946 – Przeprowadzono pierwszy egzamin dojrzałości w szkole. Liceum ukończyło 27 absolwentów .
10 X 1946 – Początek nauki w gmachu Szkoły Podstawowej nr 3 w Olsztynie na ulicy Kościuszki.
1947 – Zmieniono nazwę szkoły na Liceum dla Dorosłych w Olsztynie.
II 1947 – Przeprowadzka do budynku na ulicy Jagiellońskiej.
1948 – Powstaje Państwowe Koedukacyjne Liceum i Gimnazjum dla Pracujących.
3 II 1948 – Na posiedzeniu Rady Pedagogicznej zdecydowano, że uczniowie, którzy mają

powyżej 25 % nieusprawiedliwionych opuszczonych lekcji zostaną nieklasyfikowani lub

bez dodatkowego odpytywania otrzymają ocenę niedostateczną na koniec semestru.
24 IV 1948 – Semestry VI samowolnie opuściły zajęcia szkolne,wykorzystując ,,Święto lasu”

Zostały ukarane surową naganą i pisaniem 4 godzinnej pracy pisemnej z języka polskiego.


24 IX 1948 – Na zebraniu samorządu szkolnego zadecydowano o przeprowadzeniu wśród słu

chaczy liceum zbiórki pieniężnej z przeznaczeniem na odbudowę zniszczonej Warszawy.


X 1948 – Wycieczka grupy uczniów na propagandową ,,Wystawę Ziem Odzyskanych” we Wrocławiu.
15 XII 1948 – Przekazanie ufundowanych ze składek pieniężnych zebranych od młodzieży i nauczycieli książek bibliotece Szkoły Podstawowej w Srokowie.
1949 – Nastąpiły liczne zmiany w strukturze i nazwie szkoły. Utworzono Państwowe Koedukacyjne Liceum Ogólnokształcące i Gimnazjum dla Dorosłych w Olsztynie. W tym samym roku zlikwidowano gimnazjum i powołano Państwowe Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych.

Od dnia 1 IX 1949r. osoba, która opuściła 3 dni nauki bez usprawiedliwienia, zostawała automatycznie skreślona z listy uczniów.



Odbył się charytatywny bal maskowy słuchaczy w Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie. Zebrane podczas zabawy środki finansowe przekazano na rzecz szkoły w Srokowie.
1949/1950 – Udział uczniów w pracach przy odgruzowywaniu ulic Olsztyna w wolne od nauki dni – środy i soboty. Powstaje 6 zamkniętych klas dla pracowników z Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego i Milicji Obywatelskiej. Nauka w nich trwała 3 lub 4 dni .
1950 – Upaństwowienie całej oświaty. Wprowadzenie programu obowiązującego w szkołach młodzieżowych. Wydłużenie cyklu nauki z 3 do 4 lat. Semestry zastąpiono przez roczne klasy. Szkoła otrzymała nową nazwę: Państwowa Szkoła Ogólnokształcąca dla Pracujących w Olsztynie .
1951 – Grupa uczniów liceum podczas wycieczki szkolnej uporządkowała zdewastowany przez Niemców grób Bogumiła Linki .
1952 – Udział uczniów w społecznej akcji sadzenia lasu .
1952/1953 – Wydłużenie czasu trwania zajęć w szkole z 4 do 5 dni w tygodniu.
1953/1954 – Liceum nawiązało współpracę z Wojskowym Zespołem Artystycznym w Olsztynie. Występy zespołu literacko-artystycznego liceum dla pacjentów w szpitalu wojskowym.
1954/1955 – Praca ucznia Mieczysława Bielaka umieszczona na wojewódzkiej wystawie oświatowej urządzonej z okazji obchodów roku Mickiewicza.
1956/1957 – Zmiana nazwy placówki na Państwowe Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących Nr 1 w Olsztynie. Zorganizowano wspólny bal dla uczniów i nauczycieli. Zniesiono dyplomy dla przodowników nauki i pracy społecznej.
1958/1959 – Powstanie szkolnego koła Związku Młodzieży Socjalistycznej. Na jego potrzeby zorganizowano w liceum imprezę szkolną nazwaną balem, z której dochód w wysokości 2500 zł zasilił kasę tej organizacji.
1959/1960 – Uroczyste zakończenie roku szkolnego kończy pierwsze 15 lat istnienia liceum. Niewidomy uczeń M. Klin uzyskuje świadectwo nr 1000 ukończenia szkoły. Materiały przedstawiające działalność liceum zostały zaprezentowane na wystawie w kuratorium olsztyńskim. Biblioteka szkoły liczy już 5000 tomów. Liceum na czas remontu budynku przeniesiono na ulicę Limanowskiego.
1960 – Wprowadzono bezwzględny zakaz przyjmowania osób niepracujących do szkoły. Uruchomiono trzy punkty filialne liceum w miastach: Barczewo, Nidzica i Działdowo.
1961/1962 – Liceum ukończyło 60 maturzystów, najliczniejsza od powołania szkoły grupa abiturientów. Obowiązek nauki wydłużono do 18 roku życia.
1963 – Nauka w szkole ze znaczną grupą młodych matek wychowujących dzieci zostaje ograniczona do 4 dni w tygodniu. I LOP w Olsztynie dysponuje 3 punktami filialnymi: w Działdowie, Biskupcu i Barczewie. W Biskupcu nauka trwa do 1969r. Kierownikiem filii w Biskupcu był mgr historii Józef Bagiński, późniejszy doktor historii i pracownik dydaktyczny WSP w Olsztynie. W roku tym naczelnym zadaniem była ,,walka z odsiewem”, czyli zjawiskiem trudności z ukończeniem szkoły.
1964/65 – Funkcjonuje klasa filialna liceum w Nidzicy.
1965 – Został ogłoszony nowo opracowany regulamin uczniowski.
1966 – W ramach zobowiązań z okazji święta 1 maja nauczyciele postanowili przepracować dodatkowo społecznie 120 godzin z uczniami słabymi. W związku z obchodami ,,tysiąclecia państwa polskiego” odbyły się spotkania słuchaczy z oficerami Wojska Polskiego, wycieczka grupy uczniów do zamku krzyżackiego w Malborku i projekcje filmów propagandowych, jak np. ,,Lenin w Polsce”.
1966/1967 – Istnieje klasa filialna Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących w Barczewie. W protokole z wizytacji szkoły napisano: ,,szkoła posiada wielu doświadczonych nauczycieli, pracujących w oświacie dla dorosłych od wielu lat. Ogólna atmosfera pracy w szkole jest właściwa”. Frekwencja w liceum wynosiła około 75 %, a szkoła dysponowała pomocami dydaktycznymi w dużym stopniu wykonanymi przez uczniów.
1968 – Podejmowano tradycyjne zobowiązania w związku z dniem 1 maja i 50 rocznicą ,,Wielkiej Rewolucji Październikowej”. Odbywają się następujące imprezy: szkolny konkurs czytelniczy z udziałem działacza społecznego i literata dr Witolda Gębika, spotkania uczniów z Antonim Likasem, uczestnikiem zamachu bolszewickiego w Rosji i pisarzem Witoldem Piechockim .
1970 – Szkoła obchodzi 25 – lecie istnienia. Dyrektor liceum mgr Laura Hess otrzymała Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
1970/1971 – Przeprowadzka I Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących do obecnej siedziby w budynku na ulicy K. i R. Małłków 3.
1971 – Uczennica Joanna Sikorska zdobywa I miejsce w szkolnym konkursie recytatorskim z udziałem gościa honorowego, poetki Marii Zientary – Malewskiej.
1972 – Zwycięzcami szkolnego konkursu wiedzy o Koperniku zostali: Weronika Adamik i Ryszard Mazurkiewicz. Z budżetu Rady Szkoły ofiarowano 1000 zł na odbudowę Zamku Królewskiego w Warszawie. Powołano komitet obchodów 500 rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika na czele z nauczycielem geografii Janem Rożkiem.
1972/1973 – Odejście na emeryturę dyrektor liceum i długoletniej (z 40 – letnim stażem) nauczycielki historii, mgr Laury Hess.
1973/1974 – Wprowadzenie podziału czasu nauki w klasie na dwa semestry.
1974/1975 – Wszyscy nauczyciele uczący w liceum posiadają wyższe wykształcenie. Nauczyciel geografii mgr Jan Rożek otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.
1976 – Wprowadzenie 15 – godzinnego tygodnia nauki w oświacie dla dorosłych. Edukacja odbywała się 3 dni w tygodniu. Rozpoczęto lekcje z wykorzystaniem odbiorników telewizyjnych.
1978–Nowy rok szkolny zaczął się pod propagandowym hasłem „O sukces każdego ucznia”.

1981 – Wchodzą w życie przepisy o zabezpieczeniu dokumentacji szkolnej w związku ze stanem wojennym w kraju. Nauczyciele odbywają obowiązkowe dyżury w szkole. Zajęcia w szkołach zawieszono od 14 grudnia 1981 do 4 stycznia 1982 roku. Dnia 30 XII na specjalnej Radzie Pedagogicznej zapoznano nauczycieli z przepisami dekretu o stanie wojennym. Wprowadzono bezwzględny zakaz opuszczania lekcji i budynku szkoły przez uczniów oraz nauczycieli. Nakazano dyrekcji - jak odnotowano w protokole - ,,bronić szkołę przed ulotkami i afiszami wywrotowymi”.


1982 – W sierpniu zatrzymano ucznia liceum Sławomira Hrywnę, aresztowanego przez milicję podczas zamieszek ulicznych z okazji protestu przeciw stanowi wojennemu w kraju. Zmiana czasu odbywanych zajęć. Początek lekcji wyznaczono na godzinę 15.10. Wcześniej lekcje rozpoczynały się o godzinie 16.00 .
1983 – Pensum nauczycielskie obniżono z 20 do 18 godzin. Przeprowadzono w szkole konkurs frekwencji dla poszczególnych klas. Frekwencja wahała się w poszczególnych klasach od 72 do 90 % .
15 X 1984 – Szkoła otrzymuje nazwę I Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących w Olsztynie i wraz z II Liceum Ogólnokształcącym im. Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego wchodzi w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 1 w Olsztynie. Dyrektorem szkoły jest od tego roku dyrektor Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 1 w Olsztynie mgr Ryszard Baranowski. Dotychczasowy dyrektor otrzymuje funkcję wicedyrektora szkoły. Wicedyrektor mgr Czesław Kurmin otrzymał nagrodę, Medal Edukacji Narodowej. Według oceny wizytatora z kuratorium olsztyńskiego „poziom pracy szkoły jest wysoki w porównaniu do innych szkół podobnego typu”. Przeprowadzono konferencję metodyczną dla nauczycieli szkół wieczorowych i zaocznych .
1 IX 1985 – Skrócono czas trwania lekcji do godziny 20.10. Poprzednio nauka trwała do godziny 21.15 lub 21.20 wieczorem. Powstrzymano się od rekrutacji w semestrze zimowym z powodu wprowadzonych oszczędności w oświacie.
1985/1986 – Odbył się zjazd absolwentów z okazji 40 – lecia liceum. Zaproszeni goście zwiedzili szkołę. Oficjalne uroczystości odbyły się w sali kina ,,Kopernik”. Zasłużeni nauczyciele zostali odznaczeni przez dyrektora ZSO Nr 1. Krystyna Wiśniewska otrzymała Złoty Krzyż Zasługi, Jadwiga Wronkowska Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a Laura Hess Medal 40-lecia PRL. Na zakończenie odbyło się spotkanie towarzyskie z udziałem absolwentów liceum.
1987-1989 – W tych latach funkcjonuje punkt filialny liceum w Dobrym Mieście, w którym 8 nauczycieli uczy 28 – osobową klasę.
1989 – I Liceum Ogólnokształcące dla Pracujących jest największą szkołą tego typu w województwie. Wprowadzono dwa nowe konkursy dla słuchaczy: czytelniczy i recytatorski.
1990 – Nauka w liceum od tego roku odbywa się w poniedziałki, wtorki, środy i czwartki. Do tego roku wolne były środy, a lekcje odbywały się w piątki. Z końcem roku szkolnego dyrektor Ryszard Baranowski przechodzi na emeryturę, a od 1 września 1990r. nowym dyrektorem ZSO Nr 1 zostaje mgr Janina Kiszkurno, nauczycielka historii.
1991 – W ramach oszczędności w oświacie zlikwidowano zajęcia pozalekcyjne. Protestacyjnie nie obchodzono w tym roku Dnia Nauczyciela. Był to normalny dzień nauki. Dnia 6 czerwca młodzież szkoły brała udział w mszy odprawionej przez Ojca Świętego Jana Pawła II w Olsztynie. Opłata semestralna na rzecz Rady Szkolnej wyniosła w warunkach inflacji 100 tys. zł. Stworzono jednolitą bibliotekę dla uczniów zespołu. Wprowadzono sześciostopniową skalę ocen. Odbył się pierwszy wieczór poezji wigilijnej. Od stycznia 1991r funkcję wicedyrektora szkoły pełni mgr Jan Szalacha, nauczyciel biologii.
1992 – Nauczyciele zespołu nie brali udziału w strajku oświatowym z dnia 23 stycznia. Wprowadzono tzw. minimum programowe. Od tego roku egzaminy maturalne odbywają się w maju.
1993 – Zorganizowano Mikołajki dla dzieci z Domu Dziecka w Olsztynie przygotowane przez samorząd szkolny.
1994 – Udział grupy uczniów liceum w projekcji filmu ,,Germinal” w kinie ,,Polonia”.
1995 – Liceum uzyskało dostęp do internetu na zasadzie stałych łączy.
1996 –Wprowadzono naukę drugiego języka obcego w liceum .Obok rosyjskiego pojawił się angielski .
1997 – W szkole wprowadzono system monitorowania korytarzy szkolnych i okolicy budynku przez kamery.
5 V 1999 – Uchwałą rady miasta Olsztyna nastąpiła zmiana nazwy szkoły na Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych. Liceum ukończyła rekordowa liczba absolwentów, czyli 151 słuchaczy.
1 IX 1999 – Powołanie nowej szkoły: Gimnazjum dla Dorosłych w ramach reformy oświaty. Słuchaczami są w większości uczniowie odbywający praktyki zawodowe w ramach Ochotniczego Hufca Pracy w Olsztynie. Szkoła zapewnia im pomoc w dofinansowaniu kosztów dojazdu na lekcje, bezpłatnych posiłków i odzieży. Są to uczniowie często pochodzący z bardzo ubogich materialnie i zaniedbanych wychowawczo środowisk z miasta oraz terenu województwa.
Młodzież liceum bierze udział w seansie filmowym – ekranizacji powieści Sienkiewicza „Ogniem i mieczem” w kinie ,,Polonia”.
2000 – Powstaje Zespół ds. Programu Rozwoju Szkół dla Dorosłych. W ZSO uruchomiono Multimedialne Centrum Informacyjne. Od 1 września 2000r. funkcję dyrektora ZSO Nr1 w Olsztynie, w wyniku wygranego konkursu, obejmuje mgr Marek Sadowski, dotychczasowy wicedyrektor ZSO Nr 1do spraw dydaktycznych, nauczyciel matematyki i informatyki.
2001 – Ukazuje się pierwszy numer gazety ,,Pismo dla Dorosłych”, którego inicjatorem i opiekunem jest nauczycielka języka polskiego mgr Joanna Bolewska. Najaktywniejszy udział w redagowaniu pisma mają słuchacze semestru III pzC. Wyróżniający się uczniowie to: Krzysztof Bugaj, Joanna Słodkowska, Marzena Kulas i Urszula Galibarczyk. Pismo funkcjonowało do 2003 roku. Wprowadzono nowy przedmiot nauczania – informatykę.
19 IX 2001 – Spotkanie grupy słuchaczy z Barbarą Wachowicz. Jego tematem były epizody z życia Henryka Sienkiewicza.
10 X 2001 – Grupa młodzieży uczącej się w liceum była na przedstawieniu w Teatrze Lalek na sztuce ,,Kartoteka” Tadeusza Różewicza. Po spektaklu słuchacze uczestniczyli w spotkaniu z reżyserem sztuki.
15 XI 2001 – W liceum odbyła się lekcja antynikotynowa zorganizowana przez pracownika szpitala chorób płucnych Ewę Górecką.
17 XII 2001 – W liceum odbyło się spotkanie z nadkomisarzem Komendy Wojewódzkiej Policji Andrzejem Sznarkowskim poświęcone problematyce zagrożeń dla osób używających narkotyków.
W roku szkolnym 2001/2002 w liceum zrealizowano program przeciwdziałania przemocy i narkomanii. Szkoła prowadziła również edukację prozdrowotną. Były to działania związane z profilaktyką HIV/AIDS, antynikotynową, raka piersi i cewy nerwowej. Autorem programu była mgr Anna Romanowska.
2002 – Reforma szkolnictwa dla dorosłych. Utworzenie nowego dwuletniego uzupełniającego liceum ogólnokształcącego dla słuchaczy po szkole zawodowej. Powołano również Stowarzyszenie Przyjaciół, Absolwentów i Sympatyków ZSO Nr 1. Gimnazjum dla Dorosłych opuścili pierwsi absolwenci. W konkursie ortograficznym szkół średnich dla dorosłych miasta Olsztyna pierwsze miejsce zdobyła uczennica Joanna Słodkowska.
2002 – Od tego roku słuchaczy szkół dla dorosłych objęto systemem stypendiów socjalnych. Powołanie Państwowej Komisji ds. Przeprowadzania Egzaminów Eksternistycznych przy ZSO Nr 1. Przewodniczącym komisji został mgr Jan Szalacha, wicedyrektor SZO Nr 1 ds. szkół dla dorosłych.
11 XI 2002 - Uczniowie klasy III G z II LO pod opieką mgr Mariusza Tyla wystawili

spektakl poświęcony Świętu Narodowemu Polski dla słuchaczy liceum .


Uczniowie szkoły pod opieką mgr Anny Romanowskiej i mgr Joanny Bolewskiej wystawili przedstawienie ,,Narkotykom mówię nie”. Aktywnej pomocy udzielił samorząd uczniowski kierowany przez uczennicę Aleksandrę Salczyńską.

6 XII 2002 – Szkoła otrzymała z Urzędu Miasta Olsztyna nagrodę w wysokości 2500 zł na dofinansowanie zwycięskiego programu profilaktycznego. Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych wygrało Konkurs na Szkolny Program Profilaktyki ogłoszony przez Komisję Problemową Rady Miasta Olsztyn.


2003 – Koniec naboru uczniów do klas po szkole podstawowej i po zasadniczej szkole zawodowej. Wprowadzono nowy przedmiot nauczania – podstawy przedsiębiorczości.

Od lutego do sierpnia 2003 roku w liceum zrealizowano program ,,Bezpieczna i przyjazna szkoła”. Autorami tego programu byli nauczyciele: mgr Anna Romanowska, mgr Joanna Bolewska i pedagog mgr Jolanta Lubowiecka – Zduniak. Pierwszy raz w liceum zorganizowano konkurs matematyczny ,,Śladami Kangura”. Opiekunem była mgr Teresa Kutyła .


25 II 2003 – słuchacze semestru IV pzC pod opieką mgr Joanny Bolewskiej byli na wycieczce w stolicy na sztuce ,,Spróbujmy jeszcze raz” w Teatrze Nowym. Uczniowie szkoły brali udział w aukcji zbierania funduszy na Dom Samotnej Matki w Olsztynie. W tym roku w liceum z inicjatywy mgr Alfredy Jankowskiej powstał Szkolny Klub Europejski. Przewodniczącym klubu została Małgorzata Abramczuk .W maju w liceum zorganizowano konkurs wiedzy o Unii Europejskiej i prareferendum unijne. Głównym organizatorem była mgr Alfreda Jankowska. Za przystąpieniem Polski do unii oddało głosy 64,7 % spośród uczestniczących.
2004 – Maturzystka Marta Kempska otrzymała wyróżnienie w wojewódzkich eliminacjach olimpiady ,,Losy Polaków na wschodzie po17 IX 1939 roku ”. Była jedyną uczennicą na tym szczeblu reprezentującą oświatę dla dorosłych.
Semestr VIII A zorganizował przedstawienie satyryczne z okazji przyjęcia Polski do Unii Europejskiej.
Od dnia 1 IX 2004 roku przesunięciu uległy godziny nauki w szkołach dla dorosłych. Zajęcia rozpoczynają się o14.35 i trwają do 20.25.

W składzie zespołu szkół dla dorosłych znajdują się następujące placówki: dwuletnie Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych ,trzyletnie Liceum Ogólnokształcące dla absolwentów gimnazjum i likwidowane szkoły: Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych po szkole podstawowej i Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych po szkole zawodowej, a także Gimnazjum dla Dorosłych.


Jesienią 2004 roku odbyły się pierwsze próbne matury z wybranych przedmiotów.
Dnia 22 grudnia 2004 polonistki liceum :mgr Joanna Jagosz i mgr Ewa Kowalewska zorganizowały z grupą uczniów przedstawienie o tematyce wigilijnej z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia. W spektaklu wzięli udział: Artur Chybiński, Karolina Galińska, Wioletta Galko, Agnieszka Górajczyk, Anna Jędrzejewska i Izabela Szyda.
7 IV 2005 – Młodzież liceum wzięła udział w mszy żałobnej ku czci papieża Jana Pawła II. Następnego dnia odwołano lekcje w ZSO Nr 1 z powodu pogrzebu papieża w Watykanie.
4-5 V 2005 – Pierwsza nowa matura w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych.
9 V 2005 – Uroczystość szkolna związana z pierwszą rocznicą wstąpienia Polski do Unii Europejskiej. Organizatorami inscenizacji były nauczycielki: Joanna Jagosz, Alfreda Jankowska i Ewa Kowalewska. W przedstawieniu uczestniczyli uczniowie istniejącego koła teatralnego. Byli to słuchacze: Jacek Czyżewski, Artur Chybiński, Wioletta Galko, Agnieszka Górajczyk, Piotr Gąsiorowski, Anna Jędrzejewska i Jacek Kaczmarczyk.
1VI 2005-Odbył się Koncert Młodych Talentów ZSO Nr 1.
23 VI 2005 – W czwartek skończył się 59 rok pracy liceum dla dorosłych .
1 września 2005 – Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych obchodzi 60 lat swego istnienia.
14 października 2005 – Uroczyste obchody 60 rocznicy powołania liceum w sali kina ,,Kopernik ” w Olsztynie z udziałem zaproszonych przedstawicieli władz miasta i oświaty.
1 września 2006 - W ramach szkół wieczorowych funkcjonuje 8 semestrów licealnych i 8 semestrów gimnazjalnych .
Dyrektorzy Zespołu Szkół Ogólnoksztalcących Nr 1 w Olsztynie w latach 1984-2006:

Ryszard Baranowski, magister fizyki, dyrektor II Liceum Ogólnokształcącego w latach 1970-1984 i Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 1 w latach 1984-1990. Urodzony 4 lutego1932 roku w Lizie Starej w powiecie bielsko-podlaskim. Od 1945 roku wraz z rodziną przeniósł się na obszar województwa olsztyńskiego. Od roku 1951 pracuje jako nauczyciel

w Olsztynie. Absolwent WSP w Opolu.


Janina Kiszkurno, magister historii, dyrektor II LO i ZSO Nr1w Olsztynie, w latach 1990-2000. Urodzona 21 lipca 1940 roku w Lutostani w powiecie zambrowskim. Absolwentka Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z 1965 roku. Od września1965 roku nauczyciel w II Liceum Ogólnokształcącym im. K.I.Galczyńskiego i Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących Nr1w Olsztynie. Pracowała również w Liceum Ekonomicznym i Technikum Elektrycznym w Olsztynie. Otrzymała nagrody dyrektora i kuratora oświaty. Od 1września 1990 roku do 31 sierpnia 2000 roku dyrektor Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 1 w Olsztynie. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką ,,Zasłużony dla Warmii i Mazur”.W latach 2000 – 2002 nauczyciel historii w II LO. Od 2002 roku na emeryturze.
Marek Sadowski, magister matematyki, dyrektor II LO i ZSO nr 1 w Olsztynie od roku

2000. Urodzony dnia 13 lutego 1956 roku w Zarębach–Kramkach w powiecie zambrowskim. Absolwent Wyższej Szkoly Pedagogicznej w Olsztynie z roku 1980. Od 1 września 1980 roku do 31 sierpnia 1988 roku nauczyciel matematyki, fizyki, wychowania fizycznego i przysposobienia obronnego w Szkole Podstawowej nr 2 w Lidzbarku Warmińskim. Od 1 września 1988 roku nauczyciel matematyki i informatyki w II LO. W latach 1991-2000

zastępca dyrektora ZSO Nr 1 ds.dydaktycznych. Pełnił odpowiedzialne funkcje w ZNP.

Od 2000 roku dyrektor ZSO Nr 1. Otrzymał nagrody dyrektora i kuratora oświaty. Odznaczony ,,Medalem Komisji Edukacji Narodowej” w 2002 roku.



BIOGRAMY DYREKTORÓW i WICEDYREKTORÓW LICEUM
Laura Roma (Schmidt) HESS

Organizatorka liceum i pierwszy dyrektor w latach 1945-1946. Urodzona 24 IV 1914 roku w Warszawie. Ukończyła w 1937 roku Wydział Humanistyczny Uniwersytetu Piłsudskiego w Warszawie. Uzyskała stopień magistra filozofii w zakresie historii. Nauczycielka, która rozpoczęła pracę zawodową1 lutego 1939 roku w stołecznym liceum. Od jesieni 1939 do lata 1944 roku była kierownikiem tajnych kompletów gimnazjalnych w wiejskiej szkole we Wronach koło Mińska Mazowieckiego. W roku szkolnym 1944/1945 była pierwszym dyrektorem gimnazjum Związku Nauczycielstwa Polskiego we Wronach. Od 1946 roku była nauczycielką historii w liceum. 1 października 1962 roku została zastępcą dyrektora liceum. Od 1 września 1963 do 1 września 1972 roku była dyrektorem Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących w Olsztynie. Ponownie została nauczycielką historii w szkole w latach 1973 – 1976.


Adolf PISZNOT

Dyrektor liceum w latach 1946 – 1950. Nauczyciel łaciny, wizytator szkół w kuratorium olsztyńskim i społeczny dyrektor Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Korespondencyjnej w Olsztynie. Urodzony 12 lipca 1897 roku w Sanoku. Ukończył studia na Wydziale Filologii Klasycznej i Prawa Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie. Pracował w szkołach na Wołyniu: w Sarnach, Łunińcu i Węgrowie na Mazowszu. W okresie okupacji pracował w Tajnej Organizacji Nauczycielskiej .

Od 1945 roku pracownik wydziału oświaty w Olsztynie. Od 1946 roku nauczyciel języka łacińskiego. Od dnia 1 X 1946 dyrektor liceum. W latach 1950 – 1951 organizator i społeczny dyrektor Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Korespondencyjnej w Olsztynie. Od 1951 roku wizytator szkół w kuratorium olsztyńskim. Od 1963 roku na emeryturze. Zmarł w 1966 roku w Olsztynie.
O dwóch kolejnych dyrektorach, niestety brak jakichkolwiek dostepnych informacji archiwalnych:
Stanisław OSZCZAKIEWICZ, dyrektor liceum w 1951 roku .Nauczyciel fizyki w liceum.
Józef MATUSZEWSKI, dyrektor liceum w latach 1951-1955 ,również dyrektor II LO w 1955 roku.Nauczyciel fizyki w liceum.
Stanisław Czesław LEWIŃSKI

Urodzony 2 lipca 1900 roku w Kocinie na obszarze województwa kieleckiego. Przez dwa lata studiował w Akademii Górniczej w Krakowie. W 1926 roku zdał egzamin pedagogiczny na nauczyciela szkół powszechnych. Od roku 1925 pracował jako nauczyciel w różnych szkołach. Od 1936 roku do marca 1940 roku nauczyciel szkoły podstawowej w Kowlu. W okresie wojny służył jako podoficer w Wojsku Polskim. Od października 1947 roku jako nauczyciel matematyki i opiekun biblioteki w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w Olsztynie. W latach 1955 – 1963 pełnił obowiązki dyrektora liceum. W roku 1958 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. W okresie lat 1963 – 1969 ponownie był nauczycielem matematyki w liceum. Zmarł w Olsztynie 10 listopada 1973 roku.


C

zesław KURMIN

Magister geografii, absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku. Urodzony 3 kwietnia 1933 roku w Pogirach na obszarze II Rzeczypospolitej. Po wojnie w latach 1954 – 1956 ukończył Instytut Nauczycielski w Wilnie. Pracował jako nauczyciel w sowieckiej szkole podstawowej. W 1957 roku udało mu się powrócić do Polski. W latach 1958 – 1963 pracuje jako nauczyciel w Szkole Podstawowej Nr 5 w Olsztynie. Od 1964 roku nauczyciel liceum. Pełnił funkcje kierownika Miejskiego Ośrodka Metodycznego w Olsztynie. W 1966 roku ukończył studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. Nauczyciel Korespondencyjnego Liceum Ogólnokształcącego w Olsztynie. Od 1972 do 1984 dyrektor szkoły i wicedyrektor w latach 1984 – 1990. Wielokrotnie odznaczany. Otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. W latach 1981 – 1989 równocześnie nauczyciel w Zespole Szkół Ekonomicznych w Olsztynie

Adam MICHOŃ

Magister matematyki, absolwent Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Olsztynie. Urodzony 27 listopada 1936 roku w Łuszczowie na Lubelszczyźnie. Od 1962 roku nauczyciel w Szkole Podstawowej w Lubominie. W latach 1968 – 1975 kierownik Szkoły Podstawowej w Stoczku. Od 1975 roku nauczyciel matematyki w Liceum dla Dorosłych w Olsztynie. Pracował również w Liceum Medycznym w Olsztynie. W roku 1990 pełnił funkcję wicedyrektora liceum.W 1991 roku przeszedł na emeryturę.
Jan SZALACHA

Urodzony 22 marca 1947 roku w miejscowości Zacharzew koło Ostrowia Wielkopolskiego. Absolwent Uniwersytetu w Łodzi w 1970 roku. W latach 1973 – 1979 pracował jako starszy asystent w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie. Od 1979 roku do 31 sierpnia 1982 zatrudniony w Instytucie Kształcenia Nauczycieli – Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli w Olsztynie. Od 1 września 1982 roku nauczyciel biologii w Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr 1 w Olsztynie. Od stycznia 1991 roku do 31 sierpnia 2004 roku wicedyrektor ZSO Nr 1 ds. szkół dla dorosłych. Otrzymał liczne nagrody dyrektora zespołu i nagrodę Dziekana Wydziału Matematyczno – Przyrodniczego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie. Jest autorem kilku publikacji dydaktycznych i naukowych z zakresu botaniki .Od 1 września 2004 roku na emeryturze.



Tomasz SZWAŁEK

Urodzony 22 kwietnia 1963 roku w Dobrym Mieście. Nauczyciel matematyki i informatyki, absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie. Nauczyciel od 1983 roku w Szkole Podstawowej Nr 1 w Dobrym Mieście. Od 1990 roku nauczyciel w Szkole Podstawowej Nr 1 w Olsztynie. Od roku 2001 nauczyciel w Liceum dla Dorosłych. Od dnia 1 września 2004 roku wicedyrektor ZSO Nr 1 ds. szkół dla dorosłych.


BIOGRAMY NAUCZYCIELI zatrudnionych w liceum w roku jubileuszowym 2005/2006.
Stefan Cieśliński, urodzony 29.08.1952 roku w Olsztynie. Absolwent I LO w Olsztynie oraz Politechniki Świetokrzyskiej w Kielcach.Uzyskał tytuł magistra inżyniera chemii.
Katarzyna Czerniawska- absolwentka II LO w Olsztynie. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Gdańskim w 1997 roku mmk rozpoczęła pracę jako nauczyciel języka angielskiego w Liceum Ogólnokształcšcym dla Dorosłych w Olsztynie. W roku 2003 uzyskała tytuł nauczyciela mianowanego. Od stycznia 2005 jest egzaminatorem maturalnym języka angielskiego Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łomży.
Waldemar Dziakiewicz, urodził się 8-mego stycznia 1970 roku w Morągu. Wraz z rodzicami zamieszkał w małym miasteczku Zalewo. W wieku 4 lat przeprowadził się do Ostródy. Tam też rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej Nr 3. Liceum Ogólnokształcące Nr 1 w Olsztynie ukończył w roku 1989, uczęszczając jednocześnie do Szkoły Muzycznej. Następnym etapem edukacji było olsztyńska WSP i kierunek Matematyka, którą ukończył w roku 1995, a w roku 1998 ukończył również drugi kierunek – Informatykę.

Swoją pracę zawodową od samego początku związał z Zespołem Szkół Ogólnokształcących nr 1 w Olsztynie, w którym pracuje od roku 1995 jako nauczyciel matematyki i informatyki. Równocześnie pracował przez cztery lata jako wykładowca w Wyższej Szkole Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Warszawie, Instytut Pedagogiki w Olsztynie. Od roku 2003 jest nauczycielem mianowanym.Ożenił się jeszcze na studiach w roku 1991 z Aleksandrą Żemojcin, z którą ma (rok 2007) dwójkę dzieci: Damiana (14lat) i Darię (6lat).



Od wczesnych lat interesował się muzyką. Już w przedszkolu brał czynny udział w uroczystościach śpiewając piosenki, a poprzez kolejne etapy kształcenia rozwijał swój talent śpiewając kolejno w chłopięcym chórze harcerskim, zespole muzycznym parafii w Ostródzie, chórze Collegium Baccalarum i wreszcie zostając solistą chóru Bel Canto. Z chórem tym brał udział w wielu festiwalach, zdobywając wielokrotnie pierwsze miejsce w kategorii lub nawet grand prix. Do najważniejszych należy zaliczyć festiwale:

  1. Muzyki Chóralnej w Legnicy,

  2. Muzyki Cerkiewnej w Hajnówce,

  3. Kolęd i Pastorałek w Będzinie,

  4. Kolęd i Pastorałek w Myślenicach,

  5. Muzyki Sakralnej w Łapach.

Od ”zawsze” jeździ jednośladami, w tej chwili spędzając nieliczne już chwile w ciepłe wieczory na jeździe motocyklem. W domu zawsze znalazł miejsce na ustawienie akwarium, będące jego miejscem odpoczynku i relaksu umysłowego .
Joanna Garbowska, nauczycielka języka angielskiego urodzona w Olsztynie. Absolwentka filologii angielskiej ukończonej na Uniwersytecie w Gdańsku w 1996 roku .Od 1996 roku pracuje jako nauczycielka języka angielskiego w SP Nr 26 w Olsztynie .Od 1997 roku pracuje jako nauczycielka języka angielskiego w ZSO Nr 1 w Olsztynie.
Alfreda Jankowska – nauczycielka matematyki .Urodzona w Lidzbarku Warmińskim. Absolwentka Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z 1976 roku .W 2000 roku ukończyła studia podyplomowe ,,Edukacja komputerowa” w Olsztynskiej Szkole Wyższej. Opiekun szkolnego klubu europejskiego. Od 1976 roku nauczyciel matematyki w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych.
Joanna Jagosz z d. Włodarczyk, ur. 7 lutego 1974r. w Wyrzysku. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu w 1999r. i rozpoczęła pracę jako polonistka w ZSO Nr 1 - najpierw w Gimnazjum Nr 2 i LOD, a od 2003 roku w Gimnazjum dla Dorosłych.
Magdalena Korzeb , nauczycielka podstaw przedsiębiorczości i przysposobienia obronnego. Absolwentka III LO w Olsztynie .Ukończyła studia na Wydziale Zarządzania UWM w Olsztynie .Opiekunka laureata Olimpiady i laureata konkursu .Interesuje się psychologią,filozofią ,modą i muzyką .Czas wolny spędza na łonie natury z rodziną lub przyjaciółmi .
Ewa Kowalewska .Nauczycielka jezyka polskiego .Urodzona w Olsztynie w 1977 roku. Absolwentka IILO w Olsztynie z 1996 roku. Ukończyła filologię polską na Wydziale Humanistycznym UWM w Olsztynie w 2001roku .W 2002 roku ukończyła licencjackie studia, kierunek Informatyka na Wydziale Matematyki i Informatyki UWM .Od 2004 roku nauczyciel polskiego w LOD .
Izabela Krawczyk (Wronkowska) urodzona w 1960 roku w Olsztynie .Studia magisterskie ukończyła na Wydziale Humanistycznym WSP w Olsztynie z zakresu Filologii Rosyjskiej z przygotowaniem pedagogicznym w 1983 roku .Dodatkowe kwalifikacje : Studia Podyplomowe w zakresie Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej i Studia Podyplomowe w zakresie Filologii Polskiej .Oba kierunki ukończone na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie .Okres pracy:

Od 1września 1983 roku do 31 sierpnia 1992 roku nauczyciel języka rosyjskiego w SP Nr 25 w Olsztynie. Od 1 września 1992 roku do 31 sierpnia 1993 roku nauczyciel języka rosyjskiego w SP Nr 10 w Olsztynie .Od 1 września 1993roku do 31 sierpnia 1996 roku nauczyciel języka polskiego w SP w Lamkowie koło Barczewa. Od 1 września 1996 roku do 31 sierpnia 1997 roku nauczyciel języka polskiego w SP w Gryźlinach. Od 1 września 1997 roku do 31 sierpnia 1999 roku nauczyciel jezyka polskiego w SP Nr 15 w Olsztynie.



Od 1 września 1999 roku nauczyciel bibliotekarz ,jęzka polskiego i jezyka rosyjskiego w ZSO Nr 1 w Olsztynie. Zainteresowania: pływanie i jazda na rowerze.
Krzysztof Adam Kułaga, ur. 11.07. 1959 roku, w Olsztynie.Nauczyciel historii, wiedzy o społeczeństwie i podstaw przedsiębiorczości. Świadectwo dojrzałości uzyskał w III Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Olsztynie 1979 roku. Jest absolwentem Wydziału Humanistycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie o kierunku historia z 1985 roku. Absolwent studiów podyplomowych, kierunki: wiedza o społeczeństwie i przedsiębiorczości. Pracę dydaktyczną rozpoczął w 1985 roku, w Szkole Podstawowej w Świątkach,następnie pracował w Szkole Podstawowej Nr 10 w Olsztynie, jako nauczyciel historii i wiedzy o społeczeństwie. Pracuje w Zespole Szkół Ogólnoształcących Nr 1 w Olsztynie od 1.09. 1999 roku, jako nauczyciel historii i wiedzy o społeczeństwie. Ma osiągnięcia dydaktyczne z różnych dziedzin wiedzy. W 1989 r. był opiekunem laureatów konkursu ,, Młody przyjaciel Olsztyna” w kategorii szkół podstawowych. W 1993 r. osiągnął sukces w konkursie historycznym , gdzie uczniowie SP Nr 10 zajęli pierwsze i trzecie miejsce w skali województwa. W 2000 r. grupa uczniów gimnazjum zajęła pierwsze miejsce w konkursie ,, Młody przyjaciel Olsztyna” .Był członkiem komisji ,, Nowa Matura”. Jest egzaminatorem historii i wiedzy o społeczeństwie Nowej Matury. Udziela się społecznie poza miejscem pracy. Jest wolontariuszem Polskiego Czerwonego Krzyża i honorowym dawcą krwi. Jest nauczycielem dyplomowanym. Ma rozległe zainteresowania. Zajmuje się obserwacją motyli, ptaków oraz żubrów w Puszczy Białowieskiej. Interesuje się również muzyką rockową.Pasją jego są podróże, które odbył do wielu krajów Europy i świata, między innymi do Egiptu, Tajlandii i Turcji.
Elżbieta Łoś – nauczycielka chemii. Urodzona w Ełku. Absolwentka Wydziału Matematyczno-Fizycznego Uniwersytetu Warszawskiego, filia w Białymstoku z roku 1983 .Ukończyła studia podyplomowe, kierunek: Matematyka na UWM w Olsztynie w 2002 roku. Pracowała w VI LO,VIII LO i KLO w Olsztynie.
Anna Romanowska urodzona 30 11 1963 roku w Piszu. Nauczycielka biologii i chemii. Absolwentka I Liceum Ogólnoksztalcącego w Piszu, a następnie Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie. Ukonczyła studia podyplomowe z zakresu dydaktyki biologii oraz kurs kwalifikacyjny wychowania do życia w rodzinie. Egzaminator gimnazjalny i maturalny OKE w Łomży. Pracowała w wojewódzkiej stacji sanitarno-epidemiologicznej w Olsztynie .Od 1996 roku prowadzi zajecia w ZSO Nr 1. Współautorka i realizatorka programów profilaktycznych ,, Przeciwdziałanie przemocy i narkomanii ” i ,,Bezpieczna i przyjazna szkoła”. Przygotowywała uczniów do regionalnej Olimpiady Wiedzy o Żywieniu i Żywności. Czynnie interesuje się turystyką ,lubi literaturę i muzykę klasyczną.
Maja Sękowska - nauczycielka języka angielskiego.Urodzona 1 maja 1980 roku wOlsztynie. W 1999 roku zdobyła First Certyfikate of Englisch. Absolwentka Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z 2003 roku . Obecnie w trakcie magisterskich studiów uzupełniających. Zainteresowania to sport a szczególnie krotkofalarstwo .Posiadana licencja radioamatora klasy A.
Beata Sielska – nauczycielka biologii od 15 lat. Absolwentka IIILO w Olsztynie. Studia i studia podyplomowe popełniłam w byłej WSP w Olsztynie.W1989 roku znalazła zatrudnienie w LO nr II w Olsztynie i tak trwa do dzisiaj .W szkole dla Dorosłych pracowała dwukrotnie – w ramach dopełniania etatu - we wczesnych latach 90-tych a następne „zesłanie” miało miejsce w 2004 roku. A.Schopenhauer powiada: wszystko co doskonałe dojrzewa powoli to ta praca daje satysfakcję z uczestniczenia w ich krętej drodze do wiedzy.
Piotr Siwecki, urodzony w 1971 roku . Ukończył I LO w Olsztynie; studia wyższe na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie zakończone obroną pracy magisterskiej na temat: „Identyfikacja czytelnicza w autobiografii kreowanej Jana Dantyszka”. Współtwórca pisma literackich: „Teraz My?” (1989- 1993) i „Portret”. Autor powieści „Hyper-Gender”(Portret 2002) i „Bios” (wyróżnienie Fundacji Kultury, Minimalbooks 2003). Autor opowiadań, wierszy, recenzji, szkiców publikowanych w pismach kulturalno-literackich: Akcent, Borussia, Ha!Art, Portret, Pracownia, Twórczość. Autor tłumaczeń z języka angielskiego: Lance Olsen, „Dziewczynka przypadkiem wymyślona”(Minimalbooks 2003), Doug Rice, „Modlący się przez skórę” (ESC Press, 2004), Raymond Federman, „Być jak Raymond Federman”(Minimalbooks, 2003, 2004), Harold Jaffe, „Narracje opozycyjne”(ESC Press, 2005) i rosyjskiego: Valentina Solovieva, Most (Minimalbooks, 2003, 2004).
Tomasz Sokołowski urodzony dnia 9 stycznia 1976 roku w Piszu .Absolwent Wydziału Matematyki i Informatyki UWM w Olsztynie z 2000 roku .W 2001 roku ukończył Studia Podyplomowe z Informatyki.
Adam Szkolnik urodzony dnia 16 lipca 1958 roku w Dzierzgoniu. Absolwent Wydziału matematyczno-Przyrodniczego WSP w Olsztynie z 1983 roku. Ukończył studia podyplomowe z kierunków: pedagogika opiekuńczo-wychowawcza w 1995 roku i marketing i zarządzanie w 2000 roku. Od 1981 roku do 1991 roku nauczyciel matematyki w SP Nr 24 w Olsztynie. W latach 1991 -1996 pracownik kuratorium oświaty w Olsztynie .Od 1996 roku pracownik wydziału oświaty a potem edukacji i sportu w UM Olsztyna. Od 1996 nauczyciel ZSO Nr 1.
Ludmiła Szubiakowska urodzona w 1956 roku w Wałczu na Pomorzu .Absolwentka Wydziału Matematyczno-Fizyczno- Chemicznego na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu z 1980 roku. Dodatkowe zdobyte kwalifikacje: Studia Podyplomowe z Informatyki na Wydziale Matematyki i Informatyki na UMK w Toruniu. Od 1980 roku pracuje jako asystent na Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. Od 1991 roku praca na stanowisku nauczyciela fizyki w ZSO Nr 1 w Olsztynie.
Mariusz Tyl, urodzony 11 05 1970 roku w Oleśnicy koło Wrocławia. Absolwent III Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Olsztynie z 1989 roku. Finalista eliminacji okręgowych Olimpiady Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym w 1989 roku i laureat ,,Konkursu grunwaldzkiego” Radia Olsztyn z 1988 roku.W1994 roku ukończył studia naWydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie. Od 1 09 1994 roku nauczyciel historii w Liceum Ogólnokształcącym im .L. Kruczkowskiego w Morągu. W 1995 roku wydał monografię liceum pt ,,50 lat Liceum Ogólnokształcącego w Morągu”. Od 1.09.1996 roku nauczyciel historii i wiedzy o społeczeństwie w II Liceum Ogólnokształ cącym im K.I. Gałczyńskiego w Olsztynie. Od 1994 roku pracownik Instytutu Badania Opinii i Rynku ,,Pentor”w Warszawie. W roku 2000 nabył uprawnienia egzaminatora egzaminu maturalnego z historii Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łomży. W roku 2001 współorganizator seminarium ,,Terroryzm wczoraj ,dziś i jutro”z udziałem posła na Sejm RP Jerzego Dziewulskiego .W roku 2002 ukończył studia podyplomowe na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego ,,Integracja Europejska i Współpraca Transgraniczna”. Zorganizował seminaria: ,,20 rocznica stanu wojennego”i ,, 650 - lecie Olsztyna ”z udziałem dr Józefa Chłosty. W roku 2003 ułożył i wdrożył program autorski z wiedzy o społeczeństwie .Uczniowie pod jego opieką w roku 2005 uzyskali najlepszy wynik w Olsztynie z egzaminu maturalnego wiedzy o społeczeństwie.W roku 2005 opracował monografię I Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w Olsztynie. W roku 2006 ukończył studia podyplomowe na Wydziale Nauk Społecznych i Sztuki UWM ,,Wiedza o Społeczeństwie i Edukacja Europejska”. W latach 1997-2005 był opiekunem:3 laureatów i 1 finalisty konkursów ogólnopolskich , finalistki olimpiady ogólnopolskiej i 2 uczestników eliminacji szczebla centralnego oraz 8 laureatów i 2 finalistów konkursów regionalnych.
Eliza Wojtczak,nauczycielka geografii w ZSO Nr 1w Olsztynie .Urodzona 28 maja 1961 roku w Olsztynie .Absolwentka Uniwersytetu w Gdańsku z 1984 roku .Ukończyła kierunek : Cybernetyka ekonomiczna i informatyka na Wydziale Ekonomii Produkcji .W 1998 roku ukończyła studia podyplomowe z geografii na OSW .Od 1984 do 1986roku nauczycielka geografii w SP Nr 2 w Dobrym Mieście.Od 1986 do 1991 roku pracuje w SP w Lubominie .Od 1991 roku nauczycielka geografii w SP Nr 29 w Olsztynie .Od 2000 roku nauczycielka geografii w ZSO Nr 1 w Olsztynie . Zainteresowania :turystyka i muzyka klasyczna.

RELACJE ABSOLWENTÓW I NAUCZYCIELI



TO BYŁA INNA ERA.

WSPOMNIENIA PANI JADWIGI WRONKOWSKIEJ
Zdobywanie wiedzy jest w naturze człowieka od urodzenia. Moja mama – Jadwiga Wronkowska – pracowała jako nauczyciel biologii w Liceum dla Pracujących. Gdy zaczynała pracę w tej szkole w 1965 roku, była młodym pedagogiem, któremu zależało na słuczaczach. Walczyła o nich, tzn. chciała, aby ukończyli szkołę średnią. Prawdę mówiąc, niestety, jest kolosalna różnica między słuchaczami „starej daty”, a współczesnymi. Przeważnie do szkoły chodzili ludzie starsi i może dlatego bardzo im zależało na zdobyciu wykształcenia, co wiązało się z prestiżem w miejscu pracy. A i zakład pracy nie rzucał kłód pod nogi. Trzeba przyznać, że wykazywał zainteresowanie pracownikiem, ponieważ to pracodawca bardzo często kierował na dalsza naukę, a co za tym szło, zwalniał wcześniej z pracy. Co godne pochwały i naśladownictwa - godzin tych nie trzeba było odpracowywać. Pracodawca okazywał przychylność osobom chcącym się uczyć. Obowiązkiem pedagogów było powiadamianie zakładów pracy o absencji ich podopiecznych. Nieobecność mogła być w wielu przypadkach powodem utraty pracy! Lekcje zaczynały się o godzinie 16:10, a kończyły o21:00. Przeżyć zimę to też był nie lada wyczyn. Szkoła miała swoją kotłownię. A to oznaczało konieczność zdobycia odpowiedniej ilości węgla. Gdy już udało się go zdobyć i leżał sobie spokojnie na zapleczu szkoły, to z odsieczą przybywali uczniowie. Węgiel musiał być szybko „zrzucony”, gdyż mógł „dostać nóg” i znaleźć schronienie w innym budyneczku. Były to bowiem czasy trudne, a i mieszkańcy ulicy Curie - Skłodowskiej też byli specyficzni. Od początku istnienia szkoły dniem wolnym była środa. Jednak po wprowadzeniu oszczędności w ogrzewaniu budynku podjęto uchwałę, że dniem wolnym będzie piątek. I tak było przez dłuższy czas.

Bardzo ważnymi personami były woźne. To one czuwały nad dobrym samopoczuciem kadry nauczycielskiej. Panował zwyczaj zaparzania kawy lub herbaty przez panią woźną. Wodę gotowano w olbrzymim metalowym czajniku z dzióbkiem jak szyja łabędzia. Pędził on żywot „zaparzacza” bardzo długi czas, aż do momentu nastania ery czajników bezprzewodowych. Żal trochę tamtych czasów. Nastała inna era...

Zebrała i opracowała Izabela Krawczyk
ZE WSPOMNIEŃ SŁUCHACZA LICEUM, STANISŁAWA SOPICKIEGO (absolwent liceum z 1950)

W dniu 4 maja 1946 roku po demobilizacji z Wojska Polskiego przyjechałem do Olsztyna, gdzie była już moja mama i młodszy brat przesiedleni z miasta Zdołbunowa na Wołyniu. Jako główny motyw wystąpienia z wojska podałem potrzebę połączenia się z rodziną niewidzianą od dwóch lat i kontynuowanie przerwanej wojną nauki. W Olsztynie zostałem przyjęty do szkoły ogólnokształcącej, początkowo mieszczącej się w istniejącym do dnia dzisiejszego budynku w Olsztynie przy ulicy Wyzwolenia nr 30. Później przeniesiona została do budynku koszarów wojskowych przy ulicy Jagiellońskiej. Pracę zarobkową rozpocząłem w Urzędzie Wojewódzkim w Olsztynie, najpierw w Wydziale Melioracji Wodnych, którego kierownikiem był inżynier Rembowski, a później w Wydziale Komunikacji jako referent do spraw ewidencji pojazdów mechanicznych i wydawania praw jazdy, którego kierownikiem był magister Baranowski.

Bardzo trudno było połączyć pracę zawodową z nauką w szkole. W Urzędzie Wojewódzkim pracę od poniedziałku do piątku kończyłem o godzinie 15.00, a w soboty o 13.00. Nauka w szkole rozpoczynała się odpowiednio o godzinie 16.00 i 14.00. W czasie jednej godziny musiałem dotrzeć do domu, zjeść obiad, wziąć materiały szkolne i z reguły pieszo z ulicy Grunwaldzkiej dotrzeć do klasy w szkole. Moja mama zdawała sobie sprawę, jak cenne były dla mnie minuty, i tak organizowała mój obiadowy posiłek, że talerz z gorącą zupą stał na stole i czekał na moje przyjście. Stały rytm pracy, czas przyjścia do domu był tak uwzględniony w pracach domowych, że nigdy nie zdarzyło się opóźnienie przygotowania posiłków. Na naukę własną miałem bardzo mało czasu. W trakcie jedzenia czytałem zadaną lekturę i niewiele czasu przypadało na naukę po powrocie ze szkoły. Częste były przypadki zasypiania nad książką i zeszytem, co usiłowałem zwalczać krótką gimnastyką lub orzeźwieniem zimną wodą. Zmęczenie organizmu było jednak tak silne, że moje zabiegi nie na długo pozwalały na logiczne rozwiązywanie zadań lub zapamiętanie przeczytanego tekstu. Do nauki wykorzystałem więc wszystkie wolne chwile, a więc pauzy międzylekcyjne, spóźnienia nauczyciela z rozpoczęciem lekcji lub jego chorobę. Dniami, w których nadrabiałem wszelkie zaległości, były niedziele i święta, a czasem choroba uniemożliwiająca uczęszczanie do pracy. Powodowało to jednak mnożenie się nowych zaległości spowodowanych nieobecnością na wykładach. Obecność w szkole była bardzo ważna z uwagi na brak podręczników i literatury. Nauczyciele dyktowali treść wykładanego materiału, a z uwagi na jego mnogość oraz ograniczony czas lekcyjny czynili to w szybkim tempie, co zmuszało do pisania słów skrótami lub stosując sobie znane znaki .

Opisany przeze mnie sposób pobierania nauki dotyczył dorosłej młodzieży, mającej pięcioletnią przerwę w nauce na skutek trwania wojny, wywiezienia na Syberię i do Kazachstanu, roboty przymusowe, uczestnictwo w oddziałach partyzanckich itp. Powszechny pęd do nauki i dostępność do szkół były powodem masowego uczestnictwa w edukacji szczebla podstawowego i zawodowego. Wykładowcami byli nauczyciele sprzed II wojny światowej o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, cieszący się poważaniem i szacunkiem ze strony uczniów .

Ukończyłem Państwowe Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w Olsztynie, później Technikum Budowlane i Akademię Rolniczo – Techniczną w naszym mieście. Z grupy abiturientów rocznika 1950 Ryszard Starkowski ukończył studia w Kortowie, a Zygfryd Sowiński Politechnikę w Gdańsku.
JACEK WAWRZYNIAK (absolwent liceum z 1964r.)

Jestem absolwentem Liceum dla Dorosłych w Olsztynie z 1964 roku. Ciężka sytuacja materialna mojej rodziny zmusiła mnie do połączenia pracy zarobkowej z kontynuacją procesu zdobywania wykształcenia w szkole średniej. Bardzo miło wspominam naukę w szkole. Nawiązałem przyjaźnie ze słuchaczami. Obecnie jestem już zatrudniony jako profesor na uniwersytecie w Warszawie na naszym Wydziale Matematyki. Przebywam często w celach naukowych za granicą. Niedawno byłem w USA, a teraz jadę do Japonii. W szkole prowadziłem samorząd. Zajmowałem się pracą dziennikarską i prowadziłem kronikę szkoły. Byłem osobą skromną i w miarę pracowitą. Bardzo też lubię swoją pracę na uniwersytecie. Mam dobry kontakt ze studentami. Serdeczniepozdrawiam wszystkich nauczycieli i uczniów.


KRZYSZTOF GAWEŁ (słuchacz szkoły w latach 1978–1982)

Przewodniczący Rady Szkoły w latach (1979-1981)

Jak to się stało, że zostałem wybrany? Ja zawsze musiałem nieopatrznie z czymś „wyskoczyć”, przez co zostawałem zauważony. Na przewodniczącego Rady Szkoły wybrano mnie w drugiej klasie. Byłem w klasie po szkole zawodowej. Akurat wtedy maturę zdawało się „na raty”, grupy przedmiotowe zmieniały się przez trzy lata, najpierw przyrodnicza, potem matematyczna i humanistyczna. Po pierwszym roku zdawało się dwa przedmioty „dodatkowe” (np. biologię i geografię). Po drugiej klasie kończyła się matematyka (była wtedy obowiązkowa), więc zdawało się matematykę, a na sam koniec zostawał tylko język polski.

Dyrektorem szkoły był pan Czesław Kurmin, a sekretarką pani Basia Lewkowicz (?). Była to niezwykle sympatyczna osoba, wszystkich znała i administracyjnie „trzymała” całą szkołę.



Pobieranie 0.74 Mb.

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   23




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna