I. Charakterystyka Lokalnej Grupy Działania (lgd) jako jednostki odpowiedzialnej za realizację strategii. 3 II. Diagnoza obszaru objętego Zintegrowaną Strategią Rozwoju Obszarów Wiejskich



Pobieranie 0.64 Mb.
Strona4/14
Data10.05.2016
Rozmiar0.64 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14



Zasoby wodne LGD nie należą do dużych. Retencjonowanie wody odbywa się w różnej wielkości zbiornikach wodnych. Każda z gmin zamierza w przyszłości budować zbiorniki wodne na swoim terenie oraz zagodpodarować juz istniejące.

Rysunek 10. Główne rzeki na terenie LGD.



.

Źródło: Opracowanie własne.
- zbiornik wodny w Leźnicy Wielkiej o pow. 14,5 ha

- zbiornik wodny w Parzęczewie o pow. 1,58 ha

- zbiornik wodny w Chociszewie o pow. 1,68 ha

- 6 stawów rybnych w Kowalewicach o pow. 2,84 ha

- zbiornik wodny w Białej o pow. 3,10 ha

- zbiornik wodny w Grotnikach o pow. 1,45 ha

- Młyn – stawy w Woli Branickiej o pow. 4,60 ha

- stawy rybne w Bądkowie o pow. 6,65 ha

- stawy rybne w Kotowicach o pow. 8,20 ha

- stawy rybne w Glinniku o pow. 9,45 ha

- zbiorniki w wyrobiskach potorfowych o łącznej pow. 32,00 ha: Dzierżawy, Kiki

- 24 stawy rybne w okolicach Sarnowa o pow. 180,00 ha

- zbiornik w wyrobiskach pożwirowych w Wilczkowicach Górnych

- zbiornik wodny w Dzierżąznej o pow. 1 ha.




Tabela 7. Zbiorniki wodne na terenie LGD.



Gmina

Liczba zbiorników wodnych

Powierzchnia zbiorników w ha

Dalików

24 stawy rybne

180,00

Łęczyca

ok. 400 w większości dla potrzeb

gospodarstw rolnych



120,0

Parzęczew

3 + 6 stawów rybnych

20,60

Wartkowice

zbiorniki w wyrobiskach potorfowych

32,00

Zgierz

2 + 4 stawy rybne

33,45

Razem na terenie LGD





Źródło: Opracowanie własne (stan na 31.10.2005r.).
F. Główne rodzaje zanieczyszczenia środowiska na obszarze LGD:

    • Nie najlepszy stan jakości wód powierzchniowych związany jest z nierównomiernym rozwojem infrastruktury. Przy tak wysokiej dysproporcji między stopniem rozwoju sieci kanalizacyjnej i wodociągowej, istnieje zagrożenie zanieczyszczenia wód podziemnych i powierzchniowych ściekami odprowadzanymi bezpośrednio do wód lub gruntu, ściekami z opróżniania szamb lub przesiąkami z nieszczelnych szamb do gruntu.

  • Emisja zanieczyszczeń z małych lokalnych kotłowni węglowych i indywidualnych palenisk domowych opalanych najczęściej węglem o dużej zawartości siarki i niekorzystnych parametrach grzewczych oraz często odpadami komunalnymi.

  • Emisja komunikacyjna oraz hałas stanowią największe zagrożenie dla obszarów położonych w sąsiedztwie dróg o dużym natężeniu ruchu: droga krajowa nr 1 Gdańsk – Cieszyn, nr 702 Zgierz – Kutno, nr 72 Brzeziny – Konin, autostrada A – 2.

  • Odpady komunalne – źródłami odpadów komunalnych są gospodarstwa domowe, instytucje i zakłady infrastruktury oraz zakłady przemysłowe.

  • Dzikie wysypiska - powstają najczęściej w miejscach ustronnych oddalonych od zabudowań mieszkalnych.

Powyżej wymienione zostały problemy, które dotyczą ochrony środowiska na terenie LGD. Aby zapobiegać degradacji środowiska i chronić jego drogocenne zasoby, mieszkańcy oraz samorządy lokalne prowadzą systematyczne działania mające na celu ochronę zasobów naturalnych. Obszar LGD jest postrzegany jako teren ekologiczny i przyjazny środowisku.
G. Zasoby naturalne LGD:


  • Rezerwat jałowców „Ciosny” w Rosanowie o pow. 2,4 ha rośnie tu około 8.000 jałowców.




  • Rezerwat Dąbrowa Grotnicka - jeden z największych rezerwatów w regionie łódzkim o pow. 100,5 ha, charakteryzujący się dużą różnorodnością flory, w której występują gatunki o bardzo odmiennych wymaganiach ekologicznych; położony w północnej części Lasu Grotnicko – Lućmierskiego jest obiektem badań naukowych i zajęć dydaktycznych; teren ten został objęty siecią Natura 2000.




  • Rezerwat Grądy nad Lindą na terenie Nadleśnictwa Grotniki o łącznej pow. 56 ha; istnieje tu kompleks źródeł i wysięków wody, z którego wypływa piękny strumień, stanowiący dopływ rzeki Lindy.




  • Rezerwat Grądy nad Moszczenicą o pow. 42,1 ha znajduje się w północnej części Lasów Szczawińskich.




  • Rezerwat „Błonie” w Błoniu – Topoli o powierzchni 20,74 ha ze stanowiskami roślinności halofilnej.




  • 105 pomników przyrody: 33 dęby szypułkowe, 5 dębów bezszypułkowych, 27 lip drobnolistnych, 10 jesionów wyniosłych, 7 grabów, 5 kasztanowców, 3 klony - jawory, 1 klon zwyczajny, 3 modrzewie europejskie, 3 topole białe, 3 wiązy, 2 sosny, 1 bluszcz, 1 buk pospolity, 1 tuja.




  • 3 obszary chronionego krajobrazu: Pradolina Warszawsko–Berlińska, część otuliny Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich, Puczniewski Obszar Chronionego Krajobrazu o łącznej pow. 2.000 ha.




  • 6 alei pomnikowych:

  • Glinnik wzdłuż drogi do Szczawina – aleja złożona z 72 drzew (buki i lipy),

  • Wypychów – aleja lipowa złożona z ok. 35 drzew,

  • Grotniki – aleja lipowa złożona ze 182 drzew,

  • Łagiewniki Nowe wzdłuż drogi Zgierz – Stryków aleja klonów srebrzystych - 250 drzew,

  • Dalików – aleja grabowa,

  • wzdłuż drogi Gostków – Poddębice aleja wielogatunkowa składająca się z 36 drzew.




  • 17 parków: Piaskowice, Lućmierz, Kębliny, Jeżewo, Dzierżązna, Glinnik, Bronów, Ner, Dalików, Stary Gostków, Biernacie, Sarnów, Gajówka, Błonie - Topola, Gawrony, Prądzew, Siedlec.

Zaletą obszaru jest malownicze położenie i niezwykły krajobraz o czym świadczą atrakcyjne szlaki turystyczne: piesze i rowerowe m.in.: Szlak do rezerwatu „Ciosny” (9 km), Szlak ze Smardzewa do Łodzi (9 km), Szlak Zgierz–Lućmierz (16 km, fragment „Szlaku Pamięci Hitlerowskiego Ludobójstwa”), Szlak Lućmierz-Smardzew (22 km), Szlak Łagiewniki – Biała (18 km), Przez Malinkę i Swędów (35 km), Do rezerwatu jałowców (16 km), Do Palestyny (33 km), Po Ziemi Parzęczewskiej (41 km), W środku Polski (17 km, fragment dalekobieżnego szlaku po województwie łódzkim), Szlak tranzytowy (10 km, fragment szlaku ogólnopolskiego włączenie w sieć międzynarodową np. Eurovelo), Szlaki im. M. Konopnickiej (13,5 km), Szlak Św. Faustyny Kowalskiej (15 km), Agroturystyczny Szlak Rowerowy na terenie gminy Zgierz (33 km), Łącznikowy agroturystyczny szlak rowerowy (9 km), Agroturystyczny szlak konny (17 km), piesza trasa Szlakiem Bojowym 28 Pułku Strzelców Kaniowskich (14,6 km), rowerowa trasa Szlakiem Bojowym Kresowej Brygady Kawalerii (22 km).




II.1.3. Uwarunkowania kulturowe.


Przeszłość dziejowa, warunki naturalne krajobraz oraz różnorodność przesłanek wierzeniowych obszaru Ziemi Łęczycko – Sieradzkiej i jej mieszkańców wyraźnie wpłynęły na odrębność tutejszej kultury ludowej, której wyznacznikami są swoiste elementy plastyczne i folklor.


Z etnograficznego punktu widzenia termin Ziemia Łęczycko - Sieradzka oznacza obszar w środkowej Polsce sięgający od północy po Kłodawę, Łanięta, i Wojszyce, na wschodzie po Oczkowice, Głowno i Dmosin, na południowym - wschodzie po Stryków, na południe po Zgierz, Konstantynów i Lutomiersk, na zachodzie obejmuje granicę opartą o rzekę Ner od wsi Grodzisko do Kłodawy.
Najstarszym rzemiosłem ludowym było tu stolarstwo, zajmujące się wyrobem mebli i sprzętów domowych. Należą do tej grupy m.in. skrzynie posagowe bogato zdobione oraz kuferki o wypukłym wieku. Meble i sprzęty domowe wykonywane przez artystów – rzemieślników odznaczały się prostotą i naturalnością. Występowały i występują do dzisiaj w całym omawianym regionie.
Inną typową dla tej ziemi dziedziną twórczości ludowej była tkanina łęczycka. Charakteryzuje ją skromność i prostota ograniczona do kilku stonowanych barw. Tkaniny wykonywano z samodzielnie przygotowanej przędzy, barwionej naturalnie. Z samodziałów i płócien szyto stroje łęczyckie, które dziś noszą kapele oraz zespoły pieśni i tańca, licznie działające na tym terenie m.in.: Kapela „Parzęczewiacy”, Zespół Śpiewaczy z Parzęczewa, Zespół Obrzędowy „Orlaneczki” z Orłej, Zespół Śpiewaczy „Wesołe Kowalewiczanki” z Kowalewic, Zespół „Giecznianki”, Zespół Pieśni i Tańca „Szczawiniacy”, Zespół „Biała Róża” i kapela „Dalikowiacy”.


Rysunek 11. Strój łęczycki oraz rzeźba Diabła Boruty.

Tradycyjnym elementem sztuki ludowej było zdobienie chat i domostw. W chatach spotyka się jeszcze pracochłonne „pająki”, „pierzaki” oraz „plecione” i „dęte”. Głębokie korzenie w sztuce ludowej ma odradzające się kowalstwo artystyczne, plecionkarstwo i garncarstwo. Wyroby z tych dziedzin cechuje swoista prostota i kunszt wykonania.


Rzeźba ludowa to sztuka, która nigdy nie uległa modom ani nowoczesności. Źródłem inspiracji dla rzeźbiarzy są legendy, baśnie i podania ludowe. Główną postacią najczęściej rzeźbioną jest legendarny Diabeł Boruta.
Region ten słynie z legendy o Diable Borucie z łęczyckiego zamku. Opowiadają, że „za czasów Kazimierza Wielkiego, król po obejrzeniu budowy łęczyckiego zamku, udał się po zmierzchu w kierunku Kujaw. Przeprawiając się przez podłęczyckie bagna królewska karoca ugrzęzła mmm
w błocie i nijak służba nie mogła jej wydobyć. Wtem pojawił się szlachcic na koniu, pokłonił się lekko czapki nie zdejmując i pomoc swą zaoferował. Król zdziwił się wielce, że jeden człowiek chce dać rady tam gdzie kilkunastu nie dało. Szlachcic oddalił się na krótko po czym wrócił wlokąc za koniem topolowe gałęzie. Wymoszczono nimi grunt i karoca wydostała się z błocka. Orszak zatrzymał się w pobliskiej karczmie na rozstaju dróg. Król chciał nagrodzić szlachcica złotem, ale ten poprosił tylko, aby władca zarządził muzykę i tańce. Kazimierz Wielki kazał karczmarzowi miody wytoczyć, a grajków do roboty zagonić. A i tańce się zaczęły. Boruta Diabeł, który to w szlachcica butach był, tańczył i tańczył do białego rana w towarzystwie swojego kompana i zarazem dłużnika, Króla Kazimierza Wielkiego. I w ten oto sposób Boruta wygrał zakład, który z Lucyferem zawarł, że z polskim monarchą tańczyć będzie. Na pamiątkę owego wydarzenia ziemie wokół karczmy nazywano Topolą Królewską, a Lucyfer zły przegranego zakładu, Borutę na wieki z łęczyckimi bagnami związał.”
Łęczycki zamek wybudowano z polecenia Kazimierza Wielkiego. Wchodził on w skład wzniesionych wówczas fortyfikacji obronnych. Jedna z baszt dobrze do dziś zachowana pełni funkcję dzwonnicy przy kościele farnym. Obecnie na zamku znajduje się muzeum. Od kilku lat organizuje się tam również turnieje rycerskie.
Na obszarze realizacji projektu występuje bogactwo obiektów i form dziedzictwa kulturowego:


  • kościół drewniany w Białej p.w. Św. Piotra i Pawła z XVIII w.,

  • park z pierwszego ćwierćwiecza XX w. w Dzierżąznej,

  • kościół drewniany w Giecznie p.w. Wszystkich Świętych z 1717r.,

  • park w Glinniku z przełomu XVII i XVIII w.,

  • drewniany kościół z XVIII w. we wsi Leźnica Mała,

  • kościół z XVIII w. w Topoli Królewskej,

  • kościół p.w. Najświętszego Serca Jezusowego w Błoniu z 1913r.,

  • kościół p.w. Św. Marcina w Siedlcu z 1922r.,

  • drewniany, kryty gontem kościół p.w. Św. Rocha w Topoli Królewskiej z 1845r.,

  • drewniany kościół w Turze p.w. Św. Piotra i Pawła z 1754r. wraz z cmentarzem,

  • kościół neogotycki p.w. Św. Mateusza w Dalikowie wzniesiony w latach 1908 – 1913,

  • drewniany kościół p.w. Ścięcia Św. Jana Chrzciciela w Budzynku, wzniesiony jako kaplica myśliwska w latach 1710 - 1711,

  • kościół p.w. Św. Floriana w Domaniewie z początku XVI w., ufundowany przez chorążego łęczyckiego Stanisława Zalewskiego,

  • zbiorowa mogiła powstańców z 1863r. na cmentarzu w Dalikowie,

  • kaplica cmentarna w Dalikowie (neobarok, późny gotyk),

  • park zabytkowy założony w połowie XIX wieku przez rodzinę Wardęskich ówczesnych właścicieli majątku Dalików w stylu naturalistycznym (naśladownictwo angielskich parków krajobrazowych z piękną aleją grabową i jesionową),

  • modrzewiowy kościół cmentarny p.w. Św. Rocha w Parzęczewie z I poł. XVII w.,

  • kościół p.w. W.N.M.P. z 1804r. w Parzęczewie,

  • drewniany kościół p.w. Św. Jakuba Apostoła z pocz. XVIII w. w Leźnicy Wielkiej,

  • grodzisko w Parzęczewie – relikt średniowiecznej siedziby obronnej z pocz. XV w.,

  • zespół Pałacowo - Parkowy w Starym Gostkowie z 1802r., gdzie obecnie znajduje się siedziba Urzędu Gminy Wartkowice; powierzchnia parku wynosi 3,9 ha,

  • zespół Dworsko - Parkowy w Bronowie o pow. 7,6 ha, gdzie w latach 1862-1872 mieszkała i tworzyła swoje dzieła Maria Konopnicka,

  • zespół dworski w Jeżewie z połowy XIX w.,

  • zespół dworski w Kęblinach z parkiem z ostatniego ćwierćwiecza XIX w.,

  • prywatny skansen A. Matczaka w Idzikowicach,

  • park podworski w Nerze,

  • zespół pałacowo parkowy w Biernacicach,

  • kaplica cmentarna w Wartkowicach.

Kultura Łęczycan i ich tradycja są ciągle żywe w tym rejonie. Rozwijanie kultury Łęczycan jako dziedzictwa kulturowego i angażowanie tej kultury w turystykę są priorytetami naszej LGD.


Żywe tradycje: Mieszkańcy oraz odwiedzający gminę turyści mogli obejrzeć już kilka plenerowych widowisk obrzędowych, które zdobyły szerokie uznanie tj.:
- “Święto Chleba”,

- “Pierzawka” - impreza odwołująca się do tradycji wspólnej pracy i spędzania czasu;


w długie zimowe wieczory kobiety zbierały sie by wspólnie drzeć pierze, za kobietami przybywali mężczyźni, a często i muzykanci; wspólnej pracy towarzyszyły śmiechy, żarty, pogaduszki, śpiewy a nawet tańce, jeśli nie było postu; popularnym psikusem było puszczanie gołębia w pierze,

  • Wesele Staropolskie” - widowisko wyróżnione podczas Przeglądu Twórczości Ludowej “Tradycje’ 99” i zarejestrowane przez TVP Łódź; przedstawia obrzędy: błogosławieństwa, oczepin, kołacza, kury, wywozin, zbierania na czepiec; widowisko oparte na autentycznych tekstach, zwyczajach regionu sieradzko – łęczyckiego

  • Kiszenie kapusty” – inscenizacja powstała na podst. “Chłopów” Reymonta,

  • Tradycje Wielkanocne”,

  • Tradycje Bożonarodzeniowe” z udziałem KGW; prezentacja zwyczajów, tradycji i potraw,

  • Kolędowanie”,

  • Karczma Łęczycka”,

  • Jesienny Bieg św. Huberta,

  • Noc Kupały”.

Wspólne uczestnictwo w imprezach i widowiskach obrzędowych scala lokalną społeczność i przyczynia się do kultywowania tradycji i przekazywania ich następnych pokoleniom.


Imprezy kulturalne: Na terenie LGD organizowane są liczne cykliczne imprezy kulturalne i okolicznościowe: Dożynki, Międzypowiatowy Przeglad Orkiestr Dętych, Dni Parzęczewa, Dzień Dziecka, Dzień Kobiet, Dzień Strażaka, Turniej KGW, Turniej Międzyzakładowy, Turniej Klubów Puszystych. Cyklicznie organizowane zajęcia kulturalne pozwalają społeczności lokalnej na zaprezentowanie się nie tylko na forum gminy, powiatu, ale również regionu i kraju, a może nawet na forum europejskim. Ambicją mieszkańców jest ożywienie zycia kulturalnego poprzez organizowanie na terenie LGD znaczących przeglądów, konkursów, pokazów i wystaw, podczas których będą mogli zaprezentować spuściznę kulturową swoich wsi oraz ich bogatą historię.
Na terenie LGD wciąż kultywowane są tradycje Ochotniczych Straży Pożarnych m.in.:
- Orkiestra Dęta OSP w Parzęczewie została uhonorowana wieloma nagrodami m.in.: I miejsce w Przeglądzie Orkiestr Dętych Województwa Łódzkiego w 1998r., I miejsce podczas Festiwalu Orkiestr Dętych Związku Gmin Regionu Łódzkiego w 2000r. i 2002r., II miejsce w Przeglądzie Orkiestr Dętych Województwa Łódzkiego “Złota Lira” w 2000r., II miejsce w Turnieju Orkiestr Dętych Ziemi Łódzkiej w 2002r.;

- przy jednostce OSP w Szczawinie od przeszło trzydziestu lat funkcjonuje Orkiestra Dęta, która kultywuje regionalne tradycje muzyczne, przekazywane przez pokolenia. Orkiestra bierze udział w lokalnych imprezach kulturalnych, uroczystościach państwowych i kościelnych. Skupia wokół siebie grupę sympatyków i propaguje kultywowanie tradycji wśród dzieci i młodzieży.


Umiejętności mieszkańcow: związane z kultywowaniem tradycji lokalnych i regionalnych są systematycznie pogłębiane poprzez branie udziału w różnego rodzaju grupach śpiewaczych, tanecznych i teatralnych. Zespół pod nazwą “Giecznianki” to śpiewające panie mające w swoim repertuarze piosenki i przyśpiewki ludowe z regionalnego śpiewnika. Biorą one aktywny udział w życiu kulturalnym lokalnym i regionalnym, prezentując swoje umiejętności szlifowane na spotkaniach warsztatowych prowadzonych przez Gminny Ośrodek Kultury w Dzierżąznej. Do kultywowania lokalnych tradyji aktywnie włącza się także młodzież. Zespół Pieśni i Tańca “Szczawiniacy” to zespół ludowy funkcjonujący na bazie uczniów Zespołu Szkolno -Gimnazialnego w Szczawinie. Młodzież bardzo chętnie rozwija swoje umiejętności taneczne i muzyczne, jednocześnie rozwijając swoją wiedzę o tradycjach lokalnych tańców i przyśpiewek ludowych. Występy zespołu nie ograniczają się tylko do scen lokalnych. Chętnie prezentuje swój repertuar w czasie różnorodnych festiwali, konkursów i wyjazdów zagranicznych. Kolejną grupą rozwijającą umiejętności i wiedzę mieszkańców jest Teatr “Śmiechotek”, który także skupia uczniów z Zespołu Szkolno - Gimnazjalnego w Szczawinie. Dziecięcy teatrzyk, który istnieje od kilkunastu już lat jest laureatem wielu renomowanych nagród krajowych i regionalnych. Młodzież bardzo chętnie uczestniczy w zajęciach teatralnych rozwijając swoje umiejętności aktorskie, sceniczne, a także wiedzę o teatrze.
Publikacje o LGD:

- „Przewodnik po Łęczycy i Regionie Łęczyckim” pod red. Jana Szymczaka, Łęczyca 2005,


- „Parzęczew – dzieje osady i gminy” Jan Wiktor, Wydawnictwo SGGW–AR, Warszawa 1984,
- „W cieniu parzęczewskiej Golgoty” ks. Jerzy Serwik, Parzęczew 2003,
- „Opis Parzęczewa sporządzony przez burmistrza miasta S. Waśkiewicza z 1820r.”, Archiwum Główne Akt Dawnych, Komisja Województwa Kaliskiego, sygn. Kalisz iI. 2237 – Akta Komisji Województwa Mazowieckiego... Akta przywilejów i opisu historycznego oraz topograficzno - statystycznego miasta Parzęczewa, f. 9-12. Oryginał,
- „Korzenie Gminy Zgierz” Maciej Wierzbowski, wydawca: Urząd Gminy Zgierz.

II.1.4. Uwarunkowania historyczne.

Ziemia Łęczycka odgrywała ważną rolę w dziejach Polski. Była ośrodkiem państwa plemiennego, a w średniowieczu stolicą siedmiu prowincji. W 1261 roku stała się księstwem, następnie kasztelanią, powiatem, a po zjednoczeniu ziem polskich została województwem.

W stolicy Ziemi Łęczyckiej powstał jeden z najwcześniejszych i najważniejszych ośrodków chrześcijańskich. To tu założono przed końcem X wieku Opactwo N.M.P., a następnie w XII w. wybudowano okazałą archikolegiatę w Tumie. W niej właśnie przez szereg stuleci odbywały się synody episkopatu polskiego. Tutaj też odbyły się dwa ważne dla Polski zjazdy: pierwszy w 1180 roku, drugi w 1285 roku. Na zamku łęczyckim w XIV i XV wieku odbyło się szereg aktów o znaczeniu ogólnopaństwowym m.in. Sejm w 1426 roku.
Rysunek 12. Ziemia Łęczycka w granicach XV wieku.

Po okresie rozkwitu trwającym do połowy XVII w. nastąpił upadek gospodarczy i polityczny Ziemi Łęczyckiej spowodowany niszczącymi najazdami wojsk szwedzkich. Po utracie statusu województwa po II rozbiorze w 1793r. Ziemia Łęczycka stała się powiatem. Mimo prób wydźwignięcia się z upadku gospodarczego i brania udziału w zrywach powstańczych w okresie zaborów, nigdy nie odzyskała swej dawnej świetności.




Rysunek 13. Akt króla Zygmunta I Starego konfirmujący przywilej króla Wł. Jagiełły.
















Żródło: Archiwum Akt Dawnych w Łodzi.

mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm

O Parzęczewie w swych kronikach wspomina już Gall Anonim oraz biskup krakowski Wincenty, który opisuje Parzęczew podczas swego pobytu na Ziemi Łęczyckiej w 1180r. Najważniejszym przywilejem jaki Parzęczew otrzymał na przestrzeni dziejów, był przywilej nadany przez Króla Władysława Jagiełłę 7 kwietnia 1421r., mocą którego wieś Parzęczew wyniesiona została do rangi miasta.
Ważnym odkryciem potwierdzającym bogatą historię Parzęczewa, a zarazem Ziemi Łęczyckiej, było znalezienie w 2004r. tzw. Skarbu Parzęczewskiego składającego się z ponad tysiąca srebrnych monet z XI/ XII wieku. Były to srebrne denary krzyżowe pochodzące z różnych stron Europy: Węgier, Saksonii, Czech. Lokalizacja tego skarbu w okolicach Parzęczewa wiąże się z dziejami łęczyckiej kasztelani oraz szlakiem handlowym, wiodącym przez osadę Parzęczew, a jego bogactwo z rangą tej ziemi w piastowskiej Polsce.
Rysunek 14. Skarb Parzęczewski.

Na terenach LGD w dzisiejszej gminie Zgierz istnieją świadectwa, które mówią o ciągłości osadnictwa począwszy od epoki kamiennej. Odkryto tu wiele stanowisk archeologicznych z epoki paleolitu, neolitu, brązu, żelaza, a także z czasów Imperium Rzymskiego i doby średniowiecza. Do najciekawszych należą: cmentarzysko rzymskie w Białej, cmentarz kultury wschodnio - pomorskiej w Śladkowie, a także obozowiska myśliwskie z paleolitu.


Do ważniejszych ośrodków dawnego osadnictwa należy Gieczno, które w XVI w. przez krótki czas miało prawa miejskie. Jedną z najstarszych wsi, o bogatej historii jest Szczawin. Miejscowość odnotowana po raz pierwszy w źródłach pisanych w 1339r. W liczącej VII wieków historii należał on do dóbr monarszych i jako królewszczyzna nadawany był przez władców mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmPolski za zasługi oddane tronowi. Późniejsza historia gminy związana jest ściśle z historią i tradycjami miasta Zgierza, który, tak jak i teren dzisiejszej gminy wchodził w skład dawnej Ziemi Łęczyckiej.
Z kolei teren gminy Wartkowice jest obszarem o długiej historii osadniczej, atrakcyjne dla osadnictwa pradziejowego. Z lokalizacji stanowisk archeologicznych wynika, że oś osadniczą stanowiła rzeka Ner. We wczesnym średniowieczu teren dzisiejszej gminy Wartkowice leżał na obszarze państwa plemiennego, którego stolicę lokuje się w Łęczycy, a zamieszkiwało je plemię noszące nazwę Łęczycan. Najstarszą, historycznie udokumentowaną miejscowością na terenie gminy jest Tur. Miejscowość jest wymieniona w potwierdzeniu posiadłości arcybiskupów gnieźnieńskich z 1136r. (Kodeks Wielkopolski). W Turze znajdowało się targowisko z karczmami, wspomniane również w akcie Przemysława II z 1280r. Starą metrykę posiada również Ujazd. „Comes de Ujazd” asystuje w 1294r. arcybiskupowi Jakubowi w Uniejowie (Kodeks Wielkopolski). Od 1391 roku znana jest także wieś Gostków znajdująca się na skrzyżowaniu szlaków Łęczyca – Sieradz i Uniejów – Zgierz. Za czasów Królestwa Polskiego była tu stacja pocztowa.
Miejscowość Dalików - stolica gminy Dalików - zgodnie z historycznymi przekazami istniała jako wieś szlachecka należąca w XV i XVIw. do rodu Sarnowskich. Na przełomie XIX i XXw. dobra dalikowskie były własnością rodziny Wardęskich. Dnia 10 września 1863r. pod Dalikowem rozegrała się jedna z największych na terenie dzisiejszego województwa łódzkiego bitwa powstania styczniowego. Podczas tej krwawej potyczki poległo 53 powstańców, kilkunastu rannych zmarło także w szpitalach powstańczych. Wydarzenie to upamiętniał pomnik z 1937r. zniszczony w 1940r., a odbudowany w 2001r.



: cms -> files -> File

Pobieranie 0.64 Mb.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna