I podstawowe zagadnienia (20 pkt) Opisz co przedstawia model ruchu okrężnego w gospodarce. [OK]



Pobieranie 134.33 Kb.
Strona1/5
Data04.05.2016
Rozmiar134.33 Kb.
  1   2   3   4   5
Egzamin z Makroekonomii II
I Podstawowe zagadnienia (20 pkt)

  1. Opisz co przedstawia model ruchu okrężnego w gospodarce. [OK]

RUCH OKRĘŻNY – model gospodarki pokazujący w sposób uproszczony przepływy zasobów pieniężnych (finansowych) i rzeczowych między głównymi kategoriami podmiotów pełniących jakąś rolę w gospodarce narodowej i uczestniczących w wytwarzaniu i/lub zagospodarowaniu produktu krajowego.

Model ruchu okrężnego w gospodarce opiera się na następujących podstawowych przesłankach:



  • gospodarka obejmuje dwa podstawowe sektory: prywatny na który składają się gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa oraz publiczny, reprezentowany przez rząd; ponadto wyodrębnia się sektor zagraniczny wyrażający powiązania gospodarki narodowej za granicą,

  • wydatek jednego sektora nieuchronnie przyczynia się do wzrostu dochodu innego sektora,

  • produkt krajowy brutto powstający w toku realizacji społecznego procesu produkcji rozpatrywany może być jako suma wydatków przenoszonych przez poszczególne sektory lub jako suma dochodów osiąganych przez poszczególne sektory,

  • społeczny proces produkcji trwa nieustannie i niemożliwe jest określenie jego początku oraz końca




  1. Czy PKB per capita jest dobrą miarą standardu życia w kraju? Czy może zostać użyta do oceny konkurencyjności danej gospodarki?

PKB per capita jest jednym z najczęściej wykorzystywanych mierników do pomiaru wzrostu gospodarczego. Nie jest to jednak najlepszy miernik przy analizie standardu życia, gdyż nie obrazuje zmian jakościowych. Nie daje pełnej informacji o poziomie życia i zamożności. Przyrost PKB nie musi oznaczać odczuwalnej poprawy sytuacji materialnej społeczeństwa, gdyż może on być przeznaczany nie na zwiększenie konsumpcji, ale na zwiększanie inwestycji produkcyjnych np. zakupy nowych technologii, na budowę nowych przedsiębiorstw itp. Nie ujmuje on też wielu czynników przyczyniających się do poprawy jakości życia ludności np. ilości czasu wolnego, czystości środowiska naturalnego. Należy, bowiem pamiętać, że źródłem zadowolenia ludzi są nie tylko dobra i usługi, lecz także czas wolny.
PKB per capita = PKB/liczbę ludności w danym kraju.

Dokonując porównań międzynarodowych, należy wyrazić wielkość PKB per capita w porównywanych krajach w tej samej walucie
PKB per capita może zostać użyty, jako jeden z mierników, do oceny konkurencyjności danej gospodarki, gdyż jest wskaźnikiem odzwierciedlającym ogólny rozwój gospodarczy. Jednak tylko na podstawie PKB per capita nie jesteśmy w stanie ocenić jak przedstawia się konkurencyjność danej gospodarki.
Wskaźnik ten nie uwzględnia produkcji nie rejestrowanej, która wpływa na poziom dobrobytu ludności. Dotyczy to produkcji w tzw. „szarej strefie”. Ten współczynnik nie rejestruje także produkcji nie rejestrowanej, choć legalnej, produkcji wykonanej samodzielnie dla potrzeb w domu.


  1. Scharakteryzuj wybrane miary bogactwa i konkurencyjności gospodarki (wystarczy 5)? [ok.]




  • wskaźnik Gini’ego (wskaźnik nierówności społecznej)- oparty na krzywej Lorenza, pokazuje nierówności w dochodach danego społeczeństwa. Rozkład dochodów w społeczeństwie jest bardzo zróżnicowany, zależy to, bowiem od poziomu wykształcenia, zawodu, intensywności pracy, miejsca zamieszkania, wielkości rodziny, itp. Im wyższy ten współczynnik tym nierówności w danym kraju są większe.

  • wskaźnik rozwoju społecznego (HDI) - wskaźnik używany przez ONZ, który określa poziom życia na podstawie takich mierników jak przeciętna długość życia, wskaźnik umiejętności pisania i czytania.

  • wskaźnik ubóstwa społecznego (HPI)- miernik powołany przez ONZ, opisujący w zakresie społecznego rozwoju intelektualno-ekonomicznego. Powszechnie uważa się go za bardziej miarodajny niż PKB, czy Wskaźnik Rozwoju Społecznego– bowiem w przypadku HPI brane są pod uwagę nie tylko zarobki w odniesieniu do struktury demograficznej, ale porównanie ze stopniem ubóstwa, i poziomem rozwoju intelektualnego: analfabetyzmem czy długoterminowym brakiem zatrudnienia

  • wskaźnik wolności gospodarczej (IEF) - zawiera opis i ocenę ograniczeń, restrykcyjnych przepisów, zakresu stosowania przymusu przez aparat władzy w sferze gospodarki w różnych państwach świata. Wyższy wynik punktowy danego kraju oznacza większy zakres interwencji państwa w gospodarkę i mniejszą wolność gospodarczą. W ten sposób powstaje ranking państw, ułożony od najmniejszej ilości punktów do największej, czyli od państw o największej wolności gospodarczej do państw o "ucisku w gospodarce". Do tych czynników zaliczamy m.in.: politykę handlową, skalę opodatkowania, politykę monetarną, płace i ceny, regulacje, szarą strefę.

  • wskaźnik IMD –Ranking jest tworzony na podstawie oceny 4 grup czynników wpływających na konkurencyjność, są to: wyniki gospodarcze (np. krajowa gospodarka, poziom cen),skuteczność działań rządu (np. finanse publiczne, polityka fiskalna),efektywność przedsiębiorstw (np. produktywność, rynek pracy), i infrastruktura (np. technologiczna, naukowa)




  1. Wyjaśnij co rozumie się poprzez pieniądz oraz w jaki sposób we współczesnych gospodarkach przebiega proces kreacji pieniądza przez banki komercyjne?

Pieniądz – współcześnie oznacza powszechnie akceptowalny instrument finansowy, za pomocą którego dokonuje się płatności za towary lub usługi oraz realizuje zobowiązania płatnicze.
KREACJA PIERWOTNA przebiega w banku centralnym, który udziela kredytów bankom komercyjnym.

KREACJA WTÓRNA realizowana przez banki komercyjne, które udzielają kredytów swoim klientom.

Z wtórną kreacją pieniądza mamy do czynienia wówczas, gdy banki komercyjne udzielają kredytów swoim klientom. Ta kreacja wyznacza wielkość podaży pieniądza. W czasie stabilizacji gospodarczej banki nie muszą całej zgromadzonej w postaci wkładów gotówki trzymać w skarbcu. Klienci dokonują wpłat i wypłat na przemian i wystarczy tylko stosunkowo niewielka rezerwa gotówkowa, aby zrealizować wszystkie ich dyspozycje. Resztę środków banki mogą spożytkować udzielając kredytu przedsiębiorstwom lub indywidualnym osobom, zarabiając na tej transakcji. Pożyczone sumy wracają do banków, w postaci wpłat na rachunki i mogą służyć do udzielenia kolejnej pożyczki(cykl powtarza się kilkakrotnie). W ten sposób z pewnej kwoty przyjętych na początku depozytów powstała znacznie większa suma pieniądza bankowego w postaci kredytów. Banki zazwyczaj starają się udzielić jak najwięcej kredytów, aby powiększyć swoje zyski. Bank komercyjny tylko do pewnej wielkości może udzielać kredytów. Kreacja pieniądza bankowego postępuje aż do momentu tworzenia wkładów pochodnych przez banki tzn. do momentu, kiedy relacja między wkładem pierwotnym a sumą wkładów pochodnych osiągnie granicę, poniżej której nie może zejść ze względu na konieczność zachowania minimum płynności płatniczej.

Kreacja pieniądza bankowego przez banki komercyjne następuje poprzez wzrost wielkości kredytów udzielanych przez te banki, a także przez zwiększenie zakupu walut obcych.


Aby zmierzyć pieniądz, czyli zbadać jego podaż, Narodowy Bank Polski stosuje cztery jego miary (zwane przez finansistów "agregatami"):
M0 jest to pieniądz banku centralnego (zwany bazą monetarną) składa się na niego gotówka w obiegu oraz rezerwy gotówkowe banków komercyjnych zgromadzone w BC
M1 to M0 + wkłady (depozyty) gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw trzymane na rachunkach a vista czyli umożliwiających dokonywanie płatności (np. za pomocą kart płatniczych, czeków) na każde żądanie
M2 to M1 + krótkoterminowe depozyty zgromadzone np. na książeczkach oszczędnościowych. Są to wkłady, które bank w każdej chwili zamieni nam na gotówkę, ale nie można nimi regulować swoich zobowiązań za pośrednictwem obrotu bezgotówkowego (np. kart pątniczych, czeków)
M3 to M2 +średnio i długoterminowe depozyty zgromadzone na różnego rodzaju rachunkach bankowych
(M4)L to M3 +ogół papierów wartościowych przeznaczonych do obrotu na wtórnym rynku kapitałowym np. obligacje o różnych terminach wykupu, bony skarbowe itp. A zatem, agregat „L” jest największym agregatem pieniężnym utożsamianym z całością zasobów pieniężnych w gospodarce

  1. Kto to jest bezrobotny i jakie skutki (korzyści i koszty) wywołuje bezrobocie w gospodarce?

Dwie metody pomiaru bezrobocia:

  1. Metoda wykorzystywana w statystyce urzędów pracy;

  2. Metoda wykorzystana w badaniach aktywności ekonomicznej ludności (w skrócie BEAL)

Ad a)

- osoby zdolne do pracy i gotowe do jej podjęcia w ramach stosunków pracy;

- osoby pozostające bez pracy i nie uczące się w szkole z wyjątkiem szkół wieczorowych i zaocznych;

- osoby zarejestrowane w urzędzie pracy, jeżeli:

* ukończyły 18 lat;

* kobiety nie ukończyły 60 lat, a mężczyźni 65;

* nie nabyły prawa do emerytury;

* nie są właścicielami lub posiadaczami gospodarstwa rolnego;

* nie prowadzą pozarolniczej działalności gospodarczej.

Ad b)

Do bezrobotnych zalicza się osoby w wieku 15-74 lat spełniające jednocześnie trzy warunki:

    1. W okresie badanego tygodnia nie pracują;

    2. Aktywnie poszukiwały pracy w ciągu 4 ostatnich tygodni;

    3. Są gotowe podjąć pracę.


  1   2   3   4   5


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna