I. Zasady ogólne



Pobieranie 48.08 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar48.08 Kb.
Zasady postępowania medycznego w łagodzeniu bólu porodowego

I.Zasady ogólne


  1. Ból porodowy jest zjawiskiem fizjologicznym o złożonym mechanizmie, a każda z rodzących kobiet reaguje na ten stan odmiennie, nie tylko w sferze somatycznej, ale i psychoemocjonalnej.

  2. Łagodzenie bólu porodowego stanowi jeden z elementów świadczenia zdrowotnego, definiowanego jako poród.

  3. Łagodzenie bólu porodowego obejmuje wszystkie metody, których skuteczność została udowodniona naukowo.

  4. Za prawidłowy przebieg porodu, w którym dla złagodzenia bólu porodowego zastosowane są środki farmakologiczne, odpowiedzialny jest lekarz specjalista w dziedzinie położnictwa i ginekologii lub lekarz specjalizujący się w dziedzinie położnictwa i ginekologii pod nadzorem lekarza specjalisty, z zastrzeżeniem postanowień przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 września 2010 r. w sprawie standardów postępowania oraz procedur medycznych przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki okołoporodowej sprawowanej nad kobietą w okresie fizjologicznej ciąży, fizjologicznego porodu, połogu oraz opieki nad noworodkiem (Dz. U. Nr 187, poz. 1259).

  5. W zakresie działań mających na celu łagodzenie bólu porodowego, lekarz położnik prowadzący poród współpracuje z położną, lekarzem anestezjologiem, pielęgniarką anestezjologiczną oraz lekarzem neonatologiem.

  6. W każdym szpitalu dysponującym oddziałem położniczym powinien zostać opracowany, w formie pisemnej, tryb postępowania mającego na celu łagodzenie bólu porodowego, uwzględniający „Zasady postępowania medycznego w łagodzeniu bólu porodowego”, aktualne wytyczne Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego oraz wytyczne Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii.

  7. Uzgodniony tryb postępowania medycznego w łagodzeniu bólu porodowego akceptuje dyrektor zakładu opieki zdrowotnej. Informacja o stosowanym trybie postępowania medycznego w łagodzeniu bólu przekazywana jest do odpowiedniego oddziału NFZ.

  8. Z trybem postępowania medycznego w łagodzeniu bólu porodowego zostają zapoznani wszyscy lekarze oraz położne i pielęgniarki pracujący odpowiednio w bloku porodowym, oddziale położniczym, oddziale neonatologicznym, oddziale anestezjologii, oddziale anestezjologii intensywnej opieki, potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem.

  9. Kobieta rodząca przyjmowana do oddziału w celu odbycia porodu otrzymuje wyczerpującą informację o dostępnych w zakładzie opieki zdrowotnej metodach łagodzenia bólu porodowego. Osoby sprawujące opiekę nad rodzącą uzgadniają z nią sposób postępowania mającego na celu łagodzenie bólu porodowego, z uwzględnieniem sytuacji klinicznej oraz gradacji metod dostępnych i stosowanych w jednostce. Osoby prowadzące poród zapewniają aktywne wsparcie przy zastosowaniu wszystkich metod łagodzenia bólu porodowego.

  10. Farmakologiczne - układowe i regionalne metody łagodzenia bólu porodowego stosowane są wyłącznie przez lekarza położnika współpracującego z lekarzem anestezjologiem. Konieczność zastosowania tych metod wskazuje na niefizjologiczny przebieg porodu i wymaga wdrożenia indywidualnego schematu postępowania, odpowiedniego do zastosowanej metody i sytuacji klinicznej. Przed zastosowaniem tych metod kobieta rodząca musi uzyskać wyczerpującą informację na temat wpływu danej metody na przebieg porodu i dobrostan płodu, a także możliwych powikłań i skutków ubocznych.

  11. Podejmowane działania mające na celu łagodzenie bólu porodowego oraz ocena stanu rodzącej i płodu odnotowywane są w karcie obserwacji przebiegu porodu oraz w przypadku zastosowania analgezji zewnątrzoponowej w karcie przebiegu analgezji porodu.

  1. Metody łagodzenia bólu porodowego

  1. Niefarmakologiczne metody łagodzenia bólu:

    1. utrzymanie aktywności fizycznej rodzącej poprzez przyjmowanie pozycji zmniejszających odczucia bólowe. Innymi zalecanymi formami aktywności są między innymi: spacer, kołysanie się, przyjmowanie pozycji kucznej lub pozycji wertykalnych z wykorzystaniem sprzętów pomocniczych (gumowa piłka, worek sako, drabinki, sznury porodowe, krzesła porodowe i inne.);

    2. techniki oddechowe i relaksacyjne - oddychanie torem przeponowym, zsynchronizowane z przebiegiem fali skurczowej;

    3. muzykoterapia;

    4. masaż relaksacyjny – wykonywany najczęściej przez osobę bliską, towarzyszącą kobiecie w trakcie porodu lub położną;

    5. przeciwucisk – metoda zbliżona do masażu polegająca na wykonywaniu w określonych okolicach ciała silnego ucisku trwającego tyle samo czasu co skurcz mięśnia macicy;

    6. ciepłe lub zimne okłady w okolicach odczuwania bólu (okolica lędźwiowo - krzyżowa i podbrzusze);

    7. fizykoterapia – programy ćwiczeń kinezyterapeutycznych, masaże, biofeedback, termoterapia;

    8. przezskórna stymulacja nerwów (Transcuteneous Electrical Nerve Stimulation - TENS);

    9. akupunktura i akupresura;

    10. immersja wodna.

  1. Farmakologiczne metody łagodzenia bólu, mające udokumentowaną skuteczność kliniczną w łagodzeniu bólu porodowego:

    1. dożylne lub domięśniowe stosowanie opioidów;

    2. analgezja wziewna mieszaniną 50% podtlenku azotu i 50% tlenu;

    3. analgezja regionalna.

  2. Zastosowanie niefarmakologicznych metod łagodzenia bólu porodowego nie wymaga wdrożenia monitorowania stanu rodzącej oraz płodu wykraczającego poza standard określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 23 września 2010 r. w sprawie standardów postępowania oraz procedur medycznych przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki okołoporodowej sprawowanej nad kobietą w okresie fizjologicznej ciąży, fizjologicznego porodu, połogu oraz opieki nad noworodkiem (Dz. U. Nr 187, poz. 1259).

  3. Farmakologiczne metody łagodzenia bólu porodowego wdrażane są w przypadku braku oczekiwanej skuteczności zastosowanych metod niefarmakologicznych. Rozpoczęcie farmakologicznego łagodzenia bólu porodowego każdorazowo poprzedzone jest udokumentowaną oceną natężenia bólu (skala NRS) oraz świadomą zgodą rodzącej na zastosowanie proponowanej metody.

  4. Zastosowanie farmakologicznych metod łagodzenia bólu porodowego wymaga w czasie stosowania tych metod nadzoru lekarza położnika oraz dodatkowego monitorowania rodzącej i płodu, obejmującego:

    1. u rodzącej:

      • ocenę funkcji układu oddechowego, w tym liczby oddechów oraz wysycenia krwi tętniczej tlenem (saturacja), uwzględniającą rodzaj zastosowanego opioidu i drogi jego podania oraz pulsoksymetrię przez 6 godzin od ostatniej dawki stosowanego opioidu;

      • ocenę funkcji układu krążenia, obejmującą pomiary ciśnienia tętniczego i tętna nie rzadziej niż co 1 godzinę, a w uzasadnionych przypadkach odpowiednio częściej;

    2. u płodu – ocenę czynności serca płodu co 15 minut.



  1. Leki z grupy opioidów

  1. Ze względu na łatwe przenikanie opioidów przez barierę łożyskową i możliwość spowodowania depresji oddechowej noworodka, leki tej grupy powinny być podawane na początku pierwszego okresu porodu, aby zostały zmetabolizowane przez płód przed jego urodzeniem. Droga podania leków opioidowych nie ma wpływu na dobrostan urodzonego noworodka, czy częstość interwencji związanych z potrzebą zniesienia ich niekorzystnego działania na dziecko.

  2. Lekiem opioidowym stosowanym w celu złagodzenia bólu porodowego jest meperydyna – stosowana dawce 1-1,5 mg/kg, maksymalnie do 150 mg, domięśniowo, dożylnie (bolus, wlew kroplowy) lub w postaci PCA. Skuteczność meperydyny w łagodzeniu bólu porodowego jest zadowalająca. Działanie sedacyjne jest zaznaczone, ale szereg działań niepożądanych (nudności, wymioty, zaburzenia opróżniania żołądka, depresja oddechowa) limitują jej częste podawanie. Okres półtrwania meperydyny wynosi odpowiednio 3 h u matki i 21 h u noworodka, a norpetydyny, aktywnego metabolitu meperydyny, jest dłuższy i wynosi odpowiednio18 i 60 h. Stosowanie meperydyny w leczeniu bólu porodowego powinno być rozważane wyłącznie w sytuacji braku alternatywy terapeutycznej w związku z bezpośrednim ryzykiem wystąpienia toksyczności kumulacyjnej u płodu, zwłaszcza w przypadku dawek wielokrotnych oraz stosowania leku w postaci wlewu kroplowego lub pompy. Meperydyna i norpetydyna szybko przechodzą przez barierę łożyskową i mogą odpowiadać za zawężenie oscylacji czynności serca płodu, poporodową depresję oddechową, niższą punktację w skali Apgar, senność i opóźnienie w aktywnym przystawianiu noworodka do piersi matki.

  1. Zastosowanie w łagodzeniu bólu porodowego leków z grupy opioidów wymaga u rodzących prowadzenia porodu w sposób wykraczający poza standard określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 23 września 2010 r. w sprawie standardów postępowania oraz procedur medycznych przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki okołoporodowej sprawowanej nad kobietą w okresie fizjologicznej ciąży, fizjologicznego porodu, połogu oraz opieki nad noworodkiem (Dz. U. Nr 187, poz. 1259). Zastosowanie tych leków wymaga dodatkowego monitorowania stanu ogólnego rodzącej i płodu, w sposób określony w cz. 2 pkt 5. Ze względu na możliwą zwiększoną szybkość rozwierania szyjki macicy, a tym samym skrócenie trwania pierwszego okresu porodu oraz sedację kobiety rodzącej należy uwzględnić aktywne prowadzenie porodu, związane z porodem w pozycji leżącej, częstszą kontrolą rozwarcia szyjki macicy i ciągłym monitorowaniem KTG.



  1. Wziewna analgezja mieszaniną 50% podtlenku azotu i 50% tlenu

  1. Wziewna analgezja porodu poprzez wziewne zastosowanie mieszaniny 50% podtlenku azotu i 50% tlenu charakteryzuje się wysokim profilem bezpieczeństwa oraz brakiem wpływu na czynność skurczową macicy. Pełną analgezję z zastosowaniem mieszaniny gazów pacjentka osiąga już po 50 sekundach od inhalacji. Rodząca sama decyduje o potrzebie złagodzenia bólu przez wdychanie kolejnej objętości gazu. Inhalacja nie znosi całkowicie bólu na szczycie skurczu macicy, ale zdecydowanie poprawia samopoczucie rodzącej.

  2. Zastosowanie w łagodzeniu bólu porodowego analgezji wziewnej z użyciem mieszaniny 50% podtlenku azotu i 50% tlenu wymaga u rodzących prowadzenia porodu w sposób wykraczający poza standard określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 23 września 2010 r. w sprawie standardów postępowania oraz procedur medycznych przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki okołoporodowej sprawowanej nad kobietą w okresie fizjologicznej ciąży, fizjologicznego porodu, połogu oraz opieki nad noworodkiem (Dz. U. Nr 187, poz. 1259). Ze względu na zwiększoną częstość występowania bradykardii płodu, zastosowanie tej metody wymaga dodatkowego monitorowania stanu ogólnego rodzącej i płodu, w sposób określony w cz. 2 pkt 5 oraz ciągłego monitorowania KTG, w szczególnych przypadkach wdrożenia dodatkowych metod monitorowania stanu płodu.

  1. Analgezja regionalna

  1. Świadczenia w zakresie analgezji regionalnej porodu realizowane są w bloku porodowym, w warunkach umożliwiających bezpośredni dostęp do urządzeń ratujących życie kobiety rodzącej i noworodka.

  2. Realizowanie świadczeń w zakresie analgezji regionalnej porodu wymaga zapewnienia 24 godzinnego dyżuru w bloku porodowym lekarza specjalisty w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii, dysponującego doświadczeniem w analgezji okołoporodowej. Lekarz ten nie może mieć nałożonych w tym samym czasie innych obowiązków.

  3. W bloku porodowym realizującym świadczenia w zakresie analgezji regionalnej zatrudnione są położne dysponujące wiedzą i umiejętnościami w zakresie prowadzenia porodu obejmującego analgezję zewnątrzoponową, potwierdzone zaświadczeniem ukończenia kursu specjalistycznego dla położnych w zakresie analgezji porodowej, w wymiarze zapewniającym pracę przynajmniej jednej tak przeszkolonej położnej na każdym dyżurze.

  4. Zapewnienie odpowiedniej obsady kadrowej bloku porodowego jest obowiązkiem dyrektora jednostki w porozumieniu z ordynatorem oddziału położniczego, ordynatorem oddziału anestezjologii i intensywnej terapii oraz położnymi oddziałowymi oddziału położniczego i pielęgniarkami oddziałowymi oddziału anestezjologii i intensywnej terapii. Niezgodna z powyższymi wymaganiami organizacja pracy na tym poziomie, wynikająca z decyzji dyrektora, skutkująca błędem medycznym całkowicie za ten błąd obarcza dyrektora szpitala

  5. Analgezja regionalna obejmuje:

    1. analgezję zewnątrzoponową;

    2. połączoną analgezję podpajęczynówkową i zewnątrzoponową;

    3. analgezję podpajęczynówkową;

    4. analgezję miejscową pod postacią blokady nerwu sromowego.

      1. Kwalifikacji do przeprowadzenia analgezji regionalnej dokonuje specjalista anestezjolog w porozumieniu z prowadzącym poród lekarzem położnikiem. Decyzję o wyborze sposobu analgezji podejmuje specjalista anestezjologii i intensywnej terapii w porozumieniu z ze specjalistą położnikiem i rodzącą pacjentką.

      2. Blokada nerwu sromowego wykonywana jest przez lekarza ginekologa-położnika i nie wymaga 24-godzinnego dyżuru anestezjologicznego w bloku porodowym.

      3. Wskazania i przeciwwskazania do analgezji regionalnej porodu winny być zgodne z Wytycznymi Grupy Roboczej Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii.

      4. Czas reakcji anestezjologicznej nie powinien przekraczać 30 minut od momentu uzgodnienia decyzji lekarza anestezjologa z lekarzem położnikiem o zastosowaniu analgezji regionalnej.

      5. Warunki kadrowe zastosowania analgezji regionalnej rodzącej:

    1. poród z zastosowaniem analgezji zewnątrzoponowej prowadzony jest przez lekarza specjalistę w dziedzinie położnictwa i ginekologii;

    2. analgezja zewnątrzoponowa porodu może być prowadzona przez specjalistę w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii lub lekarza szkolącego się w anestezjologii i intensywnej terapii po ukończeniu przez niego 4 roku szkolenia jeśli spełnione są warunki określone w punktach c) – e);

    3. specjalista w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii pełni dyżur medyczny wyłącznie w celu realizowania świadczeń z zakresie dotyczącym analgezji porodu;

    4. lekarz szkolący się w anestezjologii i intensywnej terapii, po ukończeniu 4 roku szkolenia, może prowadzić analgezję porodu pod warunkiem, że znajduje się pod bezpośrednim nadzorem lekarza specjalisty w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii, który w tym samym czasie nie wykonuje innej analgezji i nie pełni dyżuru medycznego w oddziale anestezjologii i intensywnej terapii;

    5. podczas porodu z zastosowaniem zewnątrzoponowej analgezji rodząca pozostaje pod bezpośrednim nadzorem położnej posiadającej kompetencje w zakresie prowadzenia porodu obejmującego analgezję zewnątrzoponową, analgezję podpajeczynówkową, a także połączone analgezje zewnątrzoponowe i podpajęczynówkowe, potwierdzone zaświadczeniem ukończenia kursu specjalistycznego dla położnych w zakresie analgezji porodowej. Położna sprawująca nadzór nad rodzącą w warunkach zewnątrzoponowej analgezji współpracuje w zakresie realizacji funkcji leczniczych i diagnostycznych z lekarzem położnikiem i lekarzem anestezjologiem. Położna może sprawować opiekę tylko nad jedną rodzącą w warunkach regionalnej analgezji porodu;

    6. lekarz specjalista albo lekarz szkolący się w anestezjologii i intensywnej terapii, po ukończeniu 4 roku szkolenia z zastrzeżeniem pkt d, może prowadzić więcej niż jedną analgezję porodu jednocześnie pod warunkiem, że uzna takie postępowanie za bezpieczne dla rodzących;

    7. w przygotowaniu i wykonaniu blokady pod postacią założenia cewnika w przestrzeni zewnątrzoponowej podczas regionalnej analgezji porodu z anestezjologiem współpracuje pielęgniarka, która ukończyła kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki lub szkolenie specjalizacyjne w tej dziedzinie.

  1. Warunki lokalowe dla zastosowania analgezji porodowej winny być zgodne z postanowieniami zawartymi w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. Nr 140, poz. 1143, z późn. zm.):

  2. Wymagania sprzętowe dotyczące analgezji porodu:

  1. zestaw do wykonania analgezji regionalnej,

  2. źródło tlenu;

  3. aparat do nieinwazyjnego pomiaru ciśnienia tętniczego krwi;

  4. pulsoksymetr;

  5. dostępny aparat EKG;

  6. pompa infuzyjna;

  7. zestaw do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, defibrylator;

  8. aparat do znieczulenia;

  9. elektryczne urządzenie do odsysania;

  10. sprzęt niezbędny do prowadzenia resuscytacji noworodka (urządzenie do odsysania, źródło tlenu, pulsoksymetr, zestaw do wentylacji noworodka, zestaw do kaniulacji żyły i tętnicy pępowinowej).

  1. Przed zastosowaniem analgezji regionalnej pacjentka musi uzyskać informację o jej przebiegu, jej wpływie na przebieg porodu i płód, możliwych powikłaniach i działaniach niepożądanych, musi też wyrazić świadomą zgodę na zastosowaną analgezję.

  2. Badania poprzedzające zastosowanie analgezji regionalnej porodu:

    1. badanie fizykalne i ocena pacjentki wg skali ASA oraz spełnienia kryteriów kwalifikacji do analgezji regionalnej porodu pod postacią blokady centralnej;

    2. badanie położnicze, uwzględniające postęp porodu, istniejące zagrożenia i stan płodu dokonane przez lekarza położnika, który będzie nadzorował przebieg porodu i w razie powikłań położniczych będzie w stanie wdrożyć odpowiednie postępowanie;

    3. liczba płytek krwi w surowicy krwi (badanie ważne do 24 h).

  1. Rodzącej otrzymującej analgezję regionalną należy założyć kartę przebiegu analgezji porodu, w której dokumentowane są wyniki oceny klinicznej dokonanej przed założeniem cewnika do analgezji regionalnej, w tym wyniki badań określonych w pkt 14 oraz kontroli prowadzonej podczas trwania analgezji.

  2. Analgezja regionalna porodu powinna być rozpoczęta w aktywnej fazie I okresu porodu, przy rozwarciu 3-5 cm ujścia zewnętrznego szyjki macicy – w uzasadnionych przypadkach możliwe jest wcześniejsze rozpoczęcie analgezji.

  3. Po podaniu leków znieczulenia miejscowego do przestrzeni zewnątrzoponowej rodząca musi znajdować się pod bezpośrednim nadzorem anestezjologa przez nie mniej niż 30 min.

  4. Monitorowanie funkcji życiowych

  1. przed rozpoczęciem analgezji regionalnej konieczna jest kontrola:

- ciśnienia tętniczego krwi mierzonego w przerwie międzyskurczowej (SAP/DAP),

- czynności serca (HR),

- saturacji krwi obwodowej (SpO2),

- częstości akcji serca płodu (FHR),



  1. pomiary parametrów wymienionych w pkt 18 a) należy powtarzać co 5 min. od podania dawki leku miejscowo znieczulającego inicjującej analgezję przez co najmniej 30 min. (w razie potrzeby dłużej), do momentu stabilizacji parametrów matki i płodu.,

  2. ocena stanu rodzącej podczas trwania analgezji regionalnej powinna być dokonywana nie rzadziej niż co 90 minut przez lekarza anestezjologa i w czasie rzeczywistym poprzez ciągły i bezpośredni nadzór położnej dysponującej kwalifikacjami w zakresie prowadzenia porodu obejmującego analgezję zewnątrzoponową,

  3. wyniki pomiarów, ocena poziomu bloku, jego jakości oraz zdolności pacjentki do przemieszczania się, powinny być odnotowywane w karcie znieczulenia,

  4. przy każdym kolejnym podaniu dawki leków znieczulenia miejscowego obowiązują zasady monitorowania jak w pkt 18 b).

  1. Opieka nad położnicą i noworodkiem po analgezji regionalnej porodu:

  1. po analgezji regionalnej położnica i noworodek powinni pozostawać pod nadzorem lekarza położnika, neonatologa, anestezjologa oraz położnej posiadającej kwalifikacje w zakresie prowadzenia porodu obejmującego analgezję zewnątrzoponową, do chwili ustąpienia ryzyka niewydolności oddechowej – o depresji ośrodka oddechowego świadczy zmniejszenie się liczby oddechów poniżej 10/min oraz wysycenia krwi tlenem poniżej 90%.

  2. dla pełnego bezpieczeństwa pacjentek należy monitorować wysycenie krwi tlenem i częstość oddechu zgodnie z Wytycznymi Grupy Roboczej Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii,

  3. zadaniem osoby sprawującej opiekę nad noworodkiem jest ocena wydolności układu oddechowego i układu krążenia oraz pomoc w pielęgnacji i karmieniu piersią, w zakresie określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 23 września 2010 r. w sprawie standardów postępowania oraz procedur medycznych przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu opieki okołoporodowej sprawowanej nad kobietą w okresie fizjologicznej ciąży, fizjologicznego porodu, połogu oraz opieki nad noworodkiem.

  1. Najczęstsze powikłania i działania niepożądane ciągłego analgezji zewnątrzoponowej porodu wymienione są w Wytycznych Grupy Roboczej Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii.



  1. Rola położnych w analgezji porodowej

  1. Opiekę nad rodzącą, u której zastosowano analgezję porodową mogą sprawować położne, pod nadzorem lekarza położnika, które ukończyły kurs specjalistyczny w zakresie analgezji porodowej, przeprowadzony zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 października 2003 r. w sprawie kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych (Dz. U. Nr 197, poz. 1923).

  2. Kurs specjalistyczny dla położnych w zakresie analgezji porodowej obejmuje zagadnienia dotyczące:

    1. bólu porodowego – rozpoznawanie i ocena natężenia;

    2. farmakoterapii bólu porodowego;

    3. wskazań i przeciwwskazań do analgezji regionalnej;

    4. kryteriów kwalifikacji do analgezji regionalnej;

    5. wyposażenia i przygotowania sali porodowej;

    6. metod analgezji porodu, w tym analgezji regionalnej;

    7. postępowania w przypadku powikłań analgezji porodu;

    8. opieki nad rodzącą, u której zastosowano analgezję regionalną, w tym przygotowania rodzącej do analgezji, monitorowania przebiegu porodu, monitorowania funkcji życiowych, oceny natężenia bólu, prowadzenia dokumentacji;

    9. opieki nad położnicą po analgezji regionalnej;

    10. opieki nad noworodkiem matki po analgezji regionalnej, obejmujące wiedzę na temat adaptacji układu oddechowego i krążenia, pielęgnację oraz zasady karmienia piersią – w tym znaczenie wczesnego przystawiania do piersi.

  1. Opiekę nad rodzącą, u której zastosowano analgezję porodową położne prowadzą pod nadzorem lekarza specjalisty w dziedzinie położnictwa i ginekologii oraz lekarza specjalisty w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii, z uwzględnieniem specyfiki zastosowanej analgezji.

  2. Podczas regionalnej analgezji porodu położne:

    1. podają leki do przestrzeni zewnątrzoponowej, zgodnie z zaleceniem lekarskim;

    2. monitorują przebieg analgezji w czasie porodu, uwzględniając ocenę jej rozprzestrzeniania;

    3. wykrywają niekorzystne reakcje i inicjują czynności ratownicze;

    4. zapewniają ciągłą opiekę i monitorowanie funkcji życiowych rodzącej oraz płodu podczas trwania analgezji porodowej;

    5. prowadzą dokumentację medyczną, określoną odrębnymi przepisami.


Pobieranie 48.08 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna