Instytut humanistyczny


Sylabus modułu kształcenia/ przedmiotu: metodyka nauczania literatury i języka polskiego (ćp)



Pobieranie 1.88 Mb.
Strona36/45
Data07.05.2016
Rozmiar1.88 Mb.
1   ...   32   33   34   35   36   37   38   39   ...   45

Sylabus modułu kształcenia/ przedmiotu: metodyka nauczania literatury i języka polskiego (ćp)






Nr pola



Nazwa pola


Opis

1

Jednostka

Instytut Humanistyczny – Zakład Filologii Polskiej

2

Kierunek studiów – profil

Filologia polska – profil praktyczny, II stopnia

3

Nazwa modułu kształcenia/ przedmiotu

Metodyka nauczania literatury i języka

4

Kod modułu kształcenia/przedmiotu




5

Kod Erasmusa

05.1

6

Punkty ECTS




7

Rodzaj modułu




8

Rok studiów

I i II

9

Semestr

2 i 3

10

Typ zajęć

Ćwiczenia praktyczne

11

Liczba godzin

60 + 60 godzin

12

Koordynator

prof. dr hab. J. Kowalikowa

13

Prowadzący




14

Język wykładowy

Polski

15

Zakres nauk podstawowych




16

Zajęcia ogólnouczelniane/ na innym kierunku




17

Wymagania wstępne

Ukończone studia na szczeblu licencjackim

18

Efekty kształcenia

Efekty kształcenia dla kierunku filologia polska II stopnia o profilu praktycznym uwzględniają spełnienie czterech warunków. Są to: charakter dyscyplin kierunkowych tj. wiedzy o literaturze polskiej i o języku polskim, potrzeby związane z przygotowywaniem absolwentów do realizacji zadań edukacyjnych, a w szczególności do wykonywania zawodu nauczyciela polonisty w gimnazjum oraz w szkole ponadgimnazjalnej, swoistości przedmiotu metodyka nauczania języka polskiego łączącego teorię z praktyką, oraz specyfika prowadzonych zajęć czyli ćwiczeń. W swych założeniach, a więc jako cele reprezentują wszystkie trzy kategorie wyników nauczania, a więc wiedzę, umiejętności oraz kompetencje społeczne.

Wiedza – student:

- ma uporządkowaną pogłębioną wiedzę o zakresie, miejscu

i znaczeniu studiów polonistycznych w obszarze nauk humanistycznych jako ich kontekście (idee filozoficzne i estetyczne), o specyfice przedmiotu szkolnego o nazwie język polski, o relacji pomiędzy nauką a nauczaniem w kontekście konstytuujących go trzech rozległych dyscyplin: literaturoznawstwa, językoznawstwa i kulturoznawstwa, o koncepcji, organizacji, treściach (programach) polonistyki szkolnej na szczeblu gimnazjalnym i ponadgimnazjalnym, o możliwych do wykorzystania metodach pracy w klasie i poza nią (ze szczególnym uwzględnieniem samokształcenia), o dostępnych na rynku wydawniczym podręcznikach i innych materiałach dydaktycznych, o cechach i potrzebach specyficznych dla społeczności uczniów-nastolatków, a także dla poszczególnych jednostek w ich obrębie (ze szczególnym uwzględnieniem negatywnych zjawisk, takich np. jak szkolna agresja), o bogatym i złożonym pejzażu edukacyjnym, w którym funkcjonuje szkoła oraz o jego składnikach, z którymi musi często konkurować, a których wpływy winna jednocześnie koordynować, o pożytkach dla edukacji, jakie niosą ze sobą media, a także o niebezpieczeństwach, jakie jej z ich strony grożą, o zadaniach, obszarach działalności nauczyciela polonisty i konieczności przygotowania się do niej w ramach studiów merytorycznie, warsztatowo oraz mentalnie;

- zna teorie, nurty, kierunki i poglądy w obrębie metodyki nauczania języka polskiego i literatury polskiej, a także jej dorobek utrwalony w literaturze przedmiotowej, orientuje się, do jakich pozycji winien sięgnąć, by znaleźć pomoc w pokonaniu określonych trudności;

- ma uporządkowaną, pogłębioną wiedzę szczegółową

z zakresu teorii literatury (kierunki, poglądy, stanowiska), historii literatury, języka i językoznawstwa (współczesna polszczyzna i jej odmiany, tendencje rozwojowe, charakterystyczne zjawiska), kultury (kultura wysoka i popularna, różnorodne teksty kultury ich odbiór oraz relacja, jaka zachodzi pomiędzy nimi a dziełami literackimi), zorientowaną na zastosowania praktyczne w edukacji i działalności w innych obszarach życia społecznego;

- orientuje się dobrze w istnieniu, różnych instytucji o charakterze edukacyjno-kulturalnym, o ich organizacji, działalności (w tym bezpośrednio oraz pośrednio edukacyjnej);

- zna w zarysie prawo oświatowe, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów określających warunki promocji ucznia do następnej klasy, na wyższy szczebel edukacyjny oraz regulujących postępowanie związane z egzaminem dojrzałości;

- rozumie podstawowe pojęcia i zasady z zakresu

ochrony własności intelektualnej i prawa autorskiego oraz

konieczność zarządzania zasobami własności

intelektualnej.

Umiejętności – student potrafi:

- wyszukiwać, analizować, oceniać, selekcjonować

i użytkować informacje z wykorzystaniem różnych źródeł

oraz formułować na tej podstawie krytyczne sądy;

- samodzielnie gromadzić materiał teoretyczny

i praktyczny niezbędny do opracowania i rozwiązania

konkretnego problemu, który ma zostać przełożony na zagadnienie lekcyjne, opracować to zagadnienie w formie konspektu lub scenariusza projektującego proces dydaktyczny, opatrzyć ów projekt stosownym tytułem (temat lekcji),

dobrać metody pracy pozwalające zrealizować założone cele lekcji przy uwzględnieniu czynników warunkujących powodzenie dydaktyczne;

- aktywizować uczniów, wyzwalać ich kreatywność, kierować ich pracą samokształceniową poza klasą, udzielać instruktażu niezbędnego, by mogli z korzyścią dla siebie wykonać powierzone im zadania (organizacja samodzielnego uczenia się z podręcznika, przygotowywanie dłuższej wypowiedzi pisanej i mówionej);

- kontrolować wyniki nauczania, przygotowując w razie potrzeby stosowne narzędzia (np. pytania kontrolne w ramach tzw. sprawdzianów nauczycielskich zwanych potocznie testami);

- wejść w stosunku do uczniów w rolę mistrza w zakresie mówienia i pisania (tworzenie udanych tekstów, np. wzorcowych szkiców interpretacyjnych prezentowanych jako przykład oraz płaszczyzna odniesienia);

- planować i realizować badania podejmowane w celu optymalizacji procesu dydaktycznego, upubliczniać i przekazywać własne doświadczenie warsztatowe (metodyczne) w formie odczytów i artykułów,

- samodzielnie zdobywać potrzebną (nową) wiedzę merytoryczną i poszerzać umiejętności warsztatowe, doskonaląc swą zawodową kompetencję.

Kompetencje społeczne – student:

- rozumie potrzebę uczenia się przez całe życie jako warunek osobistego rozwoju oraz wzbogacania swej kompetencji jako specjalisty, efektywnie organizuje wspomniany proces, potrafi inspirować i organizować proces uczenia się innych osób jako pracę grupową oraz indywidualną, jest w stanie stawiać im wymagania, którym zdołają sprostać, formułować zadania na miarę ich możliwości i zainteresowań;

- potrafi właściwie określić własne oczekiwania edukacyjne przy wzięciu pod uwagę zarówno własnych jak i uczniowskich możliwości, aby zaspokajać własne ambicje, oczekiwania społeczne oraz potrzeby edukacyjne;

- ma świadomość wielorakich obowiązków zarówno zawodowych jak i społecznych, z jakimi musi zmierzyć się nauczyciel polonista i jest gotowy merytorycznie i psychologicznie do konfrontacji z nimi;

- dostrzega etyczny wymiar swoich działań jako nauczyciel, wychowawca, podmiot podejmujący różnego rodzaju aktywność oświatową i społeczną, poszukuje rozwiązań zgodnych z przepisami prawa oraz środowiskową i zawodową tradycją;

- ma świadomość odpowiedzialności za zachowanie

narodowego i światowego dziedzictwa kulturowego

w różnorodnych jego przejawach, a także osobistego uczestniczenia w procesie budowania tożsamości zbiorowej i indywidualnej, wykazuje się postawą szacunku dla odmienności światopoglądowej i kulturowej innych osób;



- ma świadomość znaczenia refleksji humanistycznej

w procesie kształtowania więzi społecznych, jest otwarty na nowe idee i gotów do zmiany opinii i modyfikacji sposobu działania w świetle przekonujących argumentów;



- jest świadomym uczestnikiem kultury, kształtującym

i zaspokajającym własne potrzeby kulturalne

i wpływającym na upodobania otoczenia, interesującym

się aktualnymi i nowymi zjawiskami w sztuce.



19

Stosowane metody dydaktyczne

Dyskurs dydaktyczny, a w jego ramach przekazywanie informacji, instruktaż, demonstracja, symulacja sytuacji dydaktycznych, analiza tekstów cudzych (literatura przedmiotu, podręczniki) oraz tworzenie i prezentacja własnych ( konspekty i scenariusze lekcji, samodzielnie przygotowywane materiały dydaktyczne np. sprawdziany, zadania, ćwiczenia i in.) dyskusja, konsultacja indywidualna. Ujęcie porównawcze wydobywające podobieństwa i różnice w nauczaniu języka polskiego na poszczególnych szczeblach kształcenia.

20

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia

Ocenianie aktywności uczestników oraz jej wkładu w budowanie planowanych efektów kształcenia, ocenianie wiedzy merytorycznej, studentów ujawniającej się przy wykonywaniu zalecanych na bieżąco zadań o charakterze naukowym i dydaktycznym, a także ich sprawności pisarskiej i „retorycznej”.

21

Forma i warunki zaliczenia

Zalecenie z oceną po semestrze 2 i 3. Podstawą zaliczenia jest obecność i aktywny udział w zajęciach, wykonywanie zaleconych prac.

22

Treści kształcenia (skrócony opis)

Swoistość nauczania języka polskiego w gimnazjum i liceum. Cechy, zainteresowania i potrzeby edukacyjne uczniów. Relacja między nauką a nauczaniem na płaszczyźnie celów oraz treści kształcenia. Podstawa programowa, jej punkty ciężkości i konkretyzacja. Osobowość nauczyciela polonisty, jego rola, zadania, obowiązki w kontekście kształcenia ogólnego oraz aktualnych wyzwań edukacyjnych. Polonista jako wychowawca, kierownik grup osób współdziałających ze sobą, sprzymierzeniec i doradca rodziców. Warsztat metodyczny nauczyciela polonisty (metody nauczania, formy kontroli, tworzenie własnych materiałów dydaktycznych) – doskonalenie go pod kątem wydolności w zakresie budzenia u uczniów pozytywnej motywacji samokształceniowej oraz rozwijania u nich umiejętności samodzielnego uczenia się. Polonista jako badacz i twórca tekstów upowszechniających zdobyte doświadczenia. Nauczyciel polonista wobec pozaszkolnych źródeł wiedzy o literaturze, języku, kulturze. Korzyści i zagrożenia dla szkolnej edukacji polonistycznej ze strony mediów. Uczeń – świadomy użytkownik języka. Uczeń w świecie tekstów: jako odbiorca (interpretator), nadawca, autor (tekstów artystycznych i nieliterackich). Tworzenie przez uczniów przydatnych w życiu zawodowym form wypowiedzi mówionych i pisanych.

23

Treści kształcenia (pełny opis)

  • Język polski jako szczególny przedmiot nauczania na tle zadań i celów kształcenia ogólnego oraz wychowania.

  • Rola nauczyciela polonisty. Jego konieczne oraz pożądane cechy.

  • Relacje polonisty z nauczycielami innych przedmiotów. Współpraca z rodzicami.

  • Wiedza o literaturze, języku i kulturze a metodyka nauczania języka polskiego w gimnazjum i liceum.

  • Metodyka jako swoista dyscyplina.

  • Porównanie II, III i IV poziomu kształcenia przy skupieniu się na nauczaniu języka polskiego.

  • Współczesna koncepcja edukacyjna, założenia teoretyczne, cechy, wykładniki Rozumienie w kontekście nauczania języka polskiego pojęć kluczowych takich jak: antropocentryzm, podmiotowość, partnerstwo, aktywność i aktywizacja, kreatywność, funkcjonalność wiedzy.

  • Charakterystyka i analiza najnowszej podstawy programowej. Próba uszczegółowienia jej zapisów w formie tematów lekcyjnych poprzez rozwinięcie zagadnień kluczowych.

  • Nauczanie języka polskiego jako proces komunikacyjny.

  • Lekcja, jej budowa i typy. Lekcja jako rama procesu dydaktycznego, projektowanie jej wypełniania działaniami dydaktycznymi.

  • Warsztat metodyczny nauczyciela polonisty. Zasady nauczania wynikające ze swoistości polonistycznych (literackich, kulturowych, językowych) treści kształcenia. Metody nauczania. Zalety i wady. Ograniczenia. Warunki stosowania.

  • Uczeń a lektura. Lektura dla szkoły a lektura dla siebie. Wokół tzw. kanonu lekturowego. Budzenie motywacji i zainteresowań czytelniczych.

  • Praca nad utworem literackim. Wydobywanie informacji. Analiza. Interpretacja. Tworzenie „tekstu o tekście”.

  • Kształcenie językowe i literackie dla budowania tożsamości kulturowej i narodowej uczniów. Jego aspekt ideowy i aksjologiczny. Budzenie zainteresowań pisarskich, ogólnohumanistycznych, badawczych.

  • Olimpiada przedmiotowa i jej uczestnicy.

  • Uczeń wobec kultury współczesnej. Kultura wysoka i popularna a działalność szkoły oraz szeroko rozumiana edukacja.

  • Uczeń w świecie mediów.

  • Przygotowanie do pisania wypracowań. Rola ostatniej fazy lekcji, jaką rozpoczyna podanie tematu pracy domowej. Instruktaż w formie dyskursywnej: co i jak pisać.

  • Nauka o języku i doskonalenie jego użyć. Jaki jest język i co można za jego pośrednictwem wyrazić i osiągnąć( w nawiązaniu do teorii komunikacji oraz aktów mowy. Potrzebne w życiu i w pracy zawodowej gatunki wypowiedzi mówionych i pisanych. Podstawy warsztatu pisarskiego i retorycznego ucznia.

  • Integrowanie kształcenia językowego, literackiego i kulturowego. Zawsze jest możliwość postawienia pytania ;jak to zostało „zrobione z języka”( np. opisy, dziania się, kreacje bohaterów, nastój, wzrost i osłabienie napięcia dramatycznego, unaocznienie akcji i in

  • Kształcenie literackie, kulturowe i językowe poza szkołą. Sprzymierzeńcy i konkurenci szkoły. Próba integracji wpływów.

  • Kontrola i ocena. Formy, zakres, zalety, wady. Wokół tzw. testu. Optymalna relacja pomiędzy nauczaniem a ewaluacją jego wyników.

  • Samokształcenie- konieczność i szansa. Budzenie motywacji i rozwijanie umiejętności. Rozróżnienie treści pojęć: rozumiem, wiem, umiem, potrafię. Sztuka samooceny.

  • Egzamin dojrzałości.

  • Trudności uczniów.

  • Uczeń zdolny.

  • Podręczniki szkolne a model optymalnego podręcznika dla gimnazjalistów i licealistów.

  • Warunki skutecznego nauczania (sukcesu dydaktycznego).


24

Literatura podstawowa i uzupełniająca


literatura podstawowa:

Edukacja polonistyczna wobec trudnej współczesności, red. A. Janus-Sitarz, Kraków 2010

J. Kowalikowa, Nauczyciel polonista jako autor materiałów dydaktycznych [w:] Doskonalenie warsztatu nauczyciela polonisty, red. A. Janus-Sitarz, Kraków 2005, s. 269-296

H. Kurczab, W kręgu integracji. Zarys problematyki [w:] Dydaktyka I. Zeszyty naukowe Uniwersytetu Rzeszowskiego. Seria filologiczna nr 2, Rzeszów 2002

M. Łobocki, Metody i techniki badań pedagogicznych, Kraków 2005

J. Maćkiewicz, Jak pisać teksty naukowe, Gdańsk 1997

Metodyka a nauka o literaturze i nauka o języku, red. D. Michułka i K. Bakuła, Wrocław 2005

Polonista w szkole, red. A. Janus-Sitarz, Kraków 2004

W. Wantuch, Aspekty integracji w nauczaniu języka polskiego, Kraków 2005


literatura uzupełniająca:

S. Bortnowski, Przewodnik po sztuce uczenia literatury, Warszawa 2005

J. Kowalikowa, Narodziny nauczyciela polonisty, Kraków 2006

A. Pilch, Kierunki interpretacji tekstu poetyckiego. Literaturoznawstwo i dydaktyka, Kraków 2003



P. Zbróg, Wojna o kształcenie językowe, Kielce 2005

25

Przyporządkowanie modułu kształcenia/ przedmiotu do obszaru/ obszarów kształcenia




26

Sposób określenia liczby punktów ECTS




27

Liczba punktów ECTS – zajęcia wymagające bezpośredniego udziału nauczyciela akademickiego




28

Liczba punktów ECTS – zajęcia o charakterze praktycznym






: wp-content -> uploads -> 2013
2013 -> Rozwoju kultury
2013 -> Rozkład zajęĆ w semestrze IV rok akademicki 2013/2014 rok II grupa t1
2013 -> Okręgowego związku piłki nożnej wałbrzych ►Adres siedziby
2013 -> Pedagogika nauczycielska
2013 -> Ochrona środowiska – rok I semestr I (zimowy) rok akademicki 2015/2016 aktualizacja 10. 10. 2015r
2013 -> Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Tarnowie Zakład Filologii Polskiej Kierunek: filologia polska
2013 -> Terminy dyżURÓW nauczycieli akademickich rok akademicki 2015/2016 – semestr zimowy
2013 -> Terminy dyżurów w semestrze zimowym w roku akademickim 2014/2015
2013 -> Terminy dyżurów Wykładowców Zakładu Filologii Polskiej w semestrze zimowym w roku akad. 2014/2015
2013 -> Projekty systemowe. Formularz wniosku wstępnego ze wskazówkami


1   ...   32   33   34   35   36   37   38   39   ...   45


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna