Instytut Medycyny Pracy im prof. J. Nofera w Łodzi sprawozdanie z działalności instytutu za 2012 rok



Pobieranie 2.16 Mb.
Strona10/20
Data07.05.2016
Rozmiar2.16 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   20

Cel projektu: Ustalenie modelu narażenia komórek na nanocząstki ditlenku tytanu w warunkach
in vitro oraz ocena zastosowania mikrospektroskopii Ramana do detekcji nanocząstek ditlenku tytanu (TiO2) na powierzchni i wewnątrz komórek.

Materiał i metody: Komórki A549 ludzkiego raka płuc narażano przez 24 h na nanocząstki ditlenku tytanu (TiO2) (1-256 µg/ml; 0,2-53,3 µg/cm2). Żywotność oraz stopień zróżnicowania komórkowego (obecność ziarnistości) oceniano metodą cytometrii przepływowej (BD FACS Canto II). Obecność nanocząstek TiO2 w komórkach oceniano w transmisyjnym mikroskopie elektronowym (TEM)
oraz wykonując serie widm ramanowskich z obszaru pojedynczych komórek na spektrometrze Renishaw InVia Reflex w oparciu o porównanie z widmem wzorca TiO2. Skanowanie przeprowadzono zarówno na całych komórkach (cytospin), jak i na skrawkach o grubości 400-600
nm powstałych z bloczków zawierających komórki zatopione w żywicy epoksydowej. Obie formy komórek analizowano na pokrytych złotem szkiełkach (Klarite; Renishaw Diagnostics).

Wyniki i wnioski: Dla wszystkich badanych stężeń TiO2 żywotność komórek wynosiła powyżej
85%. Analiza cytometryczna komórek narażanych na nanocząstki TiO2 wykazała proporcjonalny
do stężenia wzrost ziarnistości komórek wyraźnie zauważalny od stężenia 10,4 µg/cm2. Analiza TEM potwierdziła obecność nanocząstek TiO2 w narażanych komórkach. Ze wszystkich analizowanych komórek narażanych na nanocząstki TiO2 uzyskano widma z wyraźnym pasmem charakterystycznym dla badanych nanocząstek, przy czym odsetek widm dla TiO2 (w stosunku do ogółu zebranych widm) oraz intensywność sygnału różniły się między poszczególnymi komórkami.

Zastosowany model doświadczalny z wykorzystaniem spektrometrii Ramana może być wykorzystywany do wstępnego potwierdzenia/wykluczenia obecności nanocząstek w komórkach


w trakcie kolejnych badań z dziedziny nanotoksykologii przeprowadzanych w Zakładzie Toksykologii i Kancerogenezy.

Profil ekspresji genów zależnych od Nrf2 w leukocytach krwi obwodowej osób o różnym statusie selenowym” IMP 1.8



Kierownik projektu: dr hab. Edyta Reszka, prof. IMP

Cel projektu: Zbadanie potencjalnego związku pomiędzy ekspresją wybranych genów zaangażowanych w obronę antyoksydacyjną i biotransformację ksenobiotyków, regulowanych
przez czynnik transkrypcyjny nuclear factor (erythroid-derived 2)-like 2 (NRF2) a statusem selenowym określonym na podstawie stężenia selenu (Se) i aktywności peroksydazy glutationowej (GPx3) w osoczu. Analiza ekspresji genów w leukocytach krwi obwodowej w zależności od statusu selenowego, umożliwi poznanie wpływu tego pierwiastka na potencjał antyoksydacyjny
i detoksykacyjny organizmu człowieka, również w zależności od wrażliwości osobniczej.

Materiał i metody: W projekcie analizowano ekspresję 18 genów kodujących enzymy antyoksydacyjne i metabolizujące ksenobiotyki w ludzkich leukocytach krwi obwodowej:
GSTA1, GSTP1, GSTM1, GSTT1, GCLC, GCLM, GSR, NQO1, EPHX1, HMOX1, PRDX1, CAT, SOD1, SOD2, NRF2, KEAP1, TRXR1, GPX2 z wykorzystaniem metody qRT-PCR, u 119 ochotników w średnim wieku 61,8 lat. Zebrano i zabezpieczono materiał biologiczny od 119 ochotników. Zoptymalizowano metodę qRT-PCR do badania ekspresji 17 genów w leukocytach krwi obwodowej oraz obliczono względną ekspresję genów. Oznaczono status selenowy poprzez stężenie
Se i aktywność GPx3 w osoczu. Utworzono bazę danych ochotników biorących udział w badaniu
z uwzględnieniem ekspresji genów, statusu selenowego i danych demograficznych.

Wyniki i wnioski: Poziom transkryptów w leukocytach krwi obwodowej wykazywał dużą zmienność osobniczą, przy czym najwyższą ekspresję genów zaobserwowano dla SOD2 (średnia względna ekspresja 4,59±2,30), a najniższą dla genu KEAP1 (średnia względna ekspresja 0,0005±0,0002). Gen GPX2 w leukocytach krwi obwodowej charakteryzował się słabą konstytutywną ekspresją, poniżej możliwości detekcji. Średnie stężenie Se w osoczu wynosiło 55,15 µg/L (zakres od 23,26 do 129,60 µg/L), natomiast aktywność GPx3 0,176 j.e./L (zakres od 0,110-0,146 j.e./L).

Oznaczona ekspresja genów w leukocytach krwi obwodowej oraz określony status selenowy poprzez stężenie selenu oraz aktywność peroksydazy glutationowej w osoczu posłużą do przygotowania publikacji naukowej oraz zostaną zaprezentowane na zjazdach i konferencjach krajowych


i międzynarodowych. Wyniki zostaną również wykorzystane do analiz wykonywanych w III etapie realizacji projektu.

Wpływ narażenia zawodowego na ołów na ryzyko chorób układu sercowo-naczyniowego


u pracowników zakładów produkcji akumulatorów”
IMP 4.3

Kierownik projektu: dr Małgorzata Trzcinka-Ochocka

Cel projektu: Ocena narażenia zawodowego na ołów. Wstępna ocena wpływu narażenia zawodowego na ołów na ciśnienie tętnicze oraz występowanie nadciśnienia.

Materiał i metody: W okresie sprawozdawczym badaniami objęto 233 pracowników, wybranych
z szczegółowej bazy danych zawierającej dane osobowe 544 pracowników, w tym pracowników
ze stażem pracy od 1997 roku. U wytypowanych osób przeprowadzono szczegółowy wywiad (ankieta) zawierający informacje na temat wieku, wzrostu, wagi, miejsca pracy, stanowiska, stażu pracy, wykształcenia, chorób serca, nadciśnienia, przyjmowanych leków i suplementów diety, palenia papierosów, picia alkoholu, kawy, herbaty, czynnego wypoczynku, rodzaju ogrzewania, czasu spędzonego w ruchu ulicznym itp. U każdego z badanych wykonano pomiar ciśnienia krwi metodą osłuchową Korotkowa (wg zaleceń PTNT). Wykonano oznaczenia stężenia ołowiu (Pb-B) i kadmu (Cd-B) we krwi, ZnPP oraz glukozy, cholesterolu całkowitego (TC) i jego frakcji: HDL –”dobrego”
i LDL „złego” oraz trójglicerydów. Dokonano wstępnej oceny narażenia zawodowego na ołów
233 pracowników zakładów produkcji akumulatorów woj. wielkopolskiego.

Wyniki i wnioski: Oznaczone stężenia Pb-B były stosunkowo niskie (śr.g = 272 µg/l )
i tylko u 2% badanych osób przekraczały wartość dopuszczalnego stężenia biologicznego
(DSB - 500 µg/l). Przeprowadzone badania pozwoliły na kompleksową ocenę stanu zdrowia pracowników po kątem częstości występowania nadciśnienia tętniczego mogącego być konsekwencją narażenia zawodowego na ołów. Nadciśnienie (na podstawie wartości SBP - systolic blood preasure) stwierdzono u 86 osób (37%) to jest o 8% więcej niż w generalnej populacji polskiej.
U 32% badanych stwierdzono przekroczenie zarówno wartości SBP (<140 mm Hg)
jak i DBP (Diastolic Blood Preasure <90 mmHg). Wśród grupy badanej wyłoniono 26 osób (11%)
z niezdiagnozowanym nadciśnieniem tętniczym. Badania ujawniły niepokojący stan zdrowia wielu pracowników. Glukoza oraz wskaźniki gospodarki lipidowej: Cholesterol całkowity,
HDL, trójglicerydy nie odpowiadały przyjętym normom (odpowiednio 29%, 69%, 60% i 38%). Wysokie wartości SBP, jak również wartości stężeń glukozy i wskaźników gospodarki lipidowej
poza normą, będą wymagały dla wielu pracowników opieki lekarza specjalisty i systematycznej kontroli ich stanu zdrowia. Wykazano zależność SBP, cholesterolu całk. oraz HDL od stężenia
Pb-B. Najwyższe statystycznie znamienne (p<0,05) wartości tych czynników stwierdzono w zakładzie z najwyższymi stężeniami Pb-B (Z-d 3=376,7 µg/l). Wykazano różnice statystycznie znamienne między stężeniami Pb-B, SBP, DBP, glukozy, cholesterolu całk. i trójglicerydów między grupą pracowników z ciśnieniem w normie(Pb-B 257 µg/l, SBP-124 mmHg) a grupami z nadciśnieniem leczonym (Pb-B-281, SBP-150) i nadciśnieniem nie leczonym (Pb-B-369, SBP-146). Otrzymane wyniki wskazują na zależność między narażeniem zawodowym na ołów (Pb-B) a skurczowym ciśnieniem tętniczym (SBP) a także innymi czynnikami jak np. markery gospodarki lipidowej.

Biologiczna walidacja biomarkera narażenia na dym tytoniowy – analiza zmienności stężeń kotyniny w ślinie i w moczu w cyklu tygodniowym” IMP 4.9



Kierownik projektu: mgr Joanna Stragierowicz

Cel projektu: Ustalenie dobowej i tygodniowej zmienności stężeń kotyniny w moczu i w ślinie osób palących oraz niepalących (biernie narażonych i nienarażonych na dym tytoniowy). Oszacowanie wartości granicznych szczególnie dla osób niepalących.

Materiał i metody: Analizy kotyniny w moczu i w ślinie wykonano metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej z tandemową spektrometrią mas (HPLC-MS/MS). Dla wykonanych analiz wyznaczono podstawowe parametry walidacyjne.

Wyniki i wnioski: Uzyskane wyniki kotyniny w moczu i w ślinie pogrupowano wg danych ankietowych na 3 grupy: osoby niepalące nienarażone na dym tytoniowy, osoby niepalące narażone
na dym tytoniowy i osoby palące. Wyznaczono dla każdej grupy korelacje pomiędzy matrycami (śliną i moczem niekorygowanym stężeniem kreatyniny oraz śliną i moczem korygowanym stężeniem kreatyniny). Najwyższe wartości współczynnika korelacji r otrzymano dla całej populacji zarówno osób palących, jak i niepalących (r=0,863 dla porównania śliny i moczu niekorygowanego). Niższe wartości r uzyskano dla zależności ślina-mocz korygowany stężeniem kreatyniny. Wyznaczono
cut-off, szczególnie dla rozróżnienia klasyfikacji osób niepalących nienarażonych i biernie narażonych na dym tytoniowy: 0,4 ng/ml śliny; 1,0 ng/ml moczu; 1,0 µg/g kreatyniny. Na podstawie wyników
od osób niepalących nienarażonych wyznaczono poziom, tzw. środowiskowego dymu tytoniowego (ETS, Environmental Tobacco Smoke). Średnie stężenia kotyniny u tych osób wynosiły odpowiednio: 0,22 ng/ml śliny; 0,29 ng/ml moczu i 0,27 µg/g kreatyniny. Uzyskane wyniki, w szczególności zaproponowany cut-off pomoże w przyszłości w prawidłowej klasyfikacji osób niepalących,
w zakresie narażenia biernego i środowiskowego na dym tytoniowy, co jest możliwe jedynie
w połączeniu z bardzo czułymi metodami, tj. HPLC-MS/MS.

Zastosowanie tandemowej spektrometrii mas w monitoringu biologicznym narażenia zawodowego na rozpuszczalniki organiczne – opracowanie i walidacja metod oznaczania markerów w moczu” IMP 4.1



Kierownik projektu: dr Danuta Ligocka

Cel projektu: Optymalizacja i walidacja metod oznaczania w moczu biomarkerów zawodowego
i/lub środowiskowego narażenia na benzen, styren i n-heksan z zastosowaniem wysokosprawnej chromatografii cieczowej z tandemową spektrometrią mas.

Materiał i metody: Analizę metabolitów rozpuszczalników przeprowadzono metodą chromatografii cieczowej z tandemową spektrometrią mas na kolumnie analitycznej XTerra C 18 MS połączonej
z chromatografem cieczowym HPLC Alliance 2695 Waters i tandemowym spektrometrem mas Micromass Quattro Micro API. Opracowaną podczas realizacji badań metodę zwalidowano biorąc udział w kolejnych rundach porównań analiz toksykologicznych w materiale biologicznym –
G-EQUAS. Laboratorium uzyskało certyfikat uprawniający do wykonywania analiz z dziedziny medycyny pracy dla: metabolitu benzenu kwasu S-fenylomerkapturoego (SPMA) w moczu (ważny
do 31 stycznia 2014) oraz metabolitów styrenu kwasu migdałowego (MA) i fenyloglioksalowego (PGA) w moczu (ważny do 31 lipca 2013).

Wyniki i wnioski: Opracowaną podczas realizacji badań metodę zwalidowano biorąc udział
w kolejnych rundach porównań analiz toksykologicznych w materiale biologicznym – G-EQUAS. Wyznaczone parametry walidacyjne oraz przeprowadzone analizy wskazują na poprawność
i użyteczność opracowanych metod do monitoringu biologicznego narażenia zawodowego
i środowiskowego na benzen i styren. Zostało to potwierdzone certyfikatami spełnienia wymagań
dla analiz toksykologicznych w materiale biologicznym G-EQUAS dla SPMA, MA i PGA w moczu. W kolejnym etapie przewiduje się rozszerzenie procedur badawczych o oznaczania metabolitów innych rozpuszczalników organicznych w materiale biologicznym oraz badania terenowe i udział
w kolejnych rundach badań w ramach zewnętrznej kontroli jakości analiz. Efektem końcowym realizacji projektu będzie uzyskanie gotowych procedur analitycznych do wykorzystania
w monitoringu biologicznym narażenia zawodowego i środowiskowego na wybrane rozpuszczalniki.

Ocena narażenia środowiskowego na polibromowane bifenyle (PBB), polibromowane dibenzo-p-dioksyny (PBDD) i polibromowane dibenzofurany (PBDF) - opracowanie i walidacja metody HRGC/HRMS” IMP 4.12



Kierownik projektu: dr Danuta Ligocka

Cel projektu: Opracowanie czułej i selektywnej metody oznaczania Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych (TZO): polibromowanych bifenyli (PBB), polibromowanych dibenzo-p-dioksyn (PBDD) i polibromowanych dibenzofuranów (PBDF).

Materiał i metody: Polibromowane bifenyle PBB oznaczano metodą wysokorozdzielczej chromatografii gazowej z wysokorozdzielczą spektrometrią mas (HRGC/HRMS). Przeprowadzono analizę substancji wzorcowych. Analiza tła wskazuje na obecność polibromowanych dieterów PBDE.

Wyniki i wnioski: Opracowana nowa metoda analityczna pozwoli po raz pierwszy w Polsce
na określenia poziomu ekspozycji na bromowane uniepalniacze (BFR) przez zastosowanie nowoczesnej aparatury analitycznej – chromatografu gazowego z wysokorozdzielczą spektrometrią mas (HRGC/HRMS).

Opracowano wstępną procedurę oznaczania kongenerów polibromowanych bifenyli metodą HRGC/HRMS, która stanowić będzie uzupełnienie opracowanej w I etapie procedurę badawczą ZBZ-H-PB-03 „Oznaczanie kongenerów PBDD i PBDF metodą HRGC/HRMS”. Końcowym efektem realizacji projektu będzie dostarczenie nowego narzędzia do monitoringu związków z grupy polibromowanych TZO.

Ocena zachowania szczurów narażanych drogą pokarmową na 2-(2-butoksyetoksy) etanol
w testach behawioralnych. Badania pokolenia rodzicielskiego (P) i potomstwa (F1)”
IMP 1.11

Kierownik projektu: dr Piotr Lutz

Cel projektu: W dostępnej literaturze brakuje informacji dotyczących zmian czynnościowych
w układzie nerwowym zwierząt laboratoryjnych powodowanych narażeniem
na 2-(2-butoksyetoksy)etanol (BEE) oraz inne estry glikolu etylenowego, powszechnie stosowanych jako rozpuszczalniki organiczne. Celem w trzecim etapie realizacji była ocena stanu czynnościowego układu nerwowego dorosłych samic szczurów (pokolenie rodzicielskie) narażonych na BEE.

Materiał i metody: Dorosłe samce i samice szczurów szczepu IMP:Wist zostały narażone
na 2-(2 butoksy etoksy) etanol (BEE) w trzech dawkach: niskiej (250 mg/kg/dzień), średniej
(500 mg/kg/dzień) i wysokiej (1000 mg/kg/dzień). Zmiany rozwojowe oraz stan czynnościowy układu nerwowego zostały ocenione u szczurów obu płci urodzonych z pokolenia rodzicielskiego narażonego na 1000 mg/kg/dzień BEE. Obserwacja rozwoju potomstwa była prowadzona od narodzin
do osiągnięcia wieku 4 miesięcy. W oparciu o baterię testów behawioralnych wykonano pomiary aktywności lokomocyjnej, oceniono pamięć długotrwałą oraz wrażliwość na ból.

Wyniki i wnioski: Wykazano, że narażenie na BEE w wysokiej, umiarkowanej oraz niskiej dawce
nie upośledza czynności układu nerwowego samców pokolenia rodzicielskiego. Wyniki uzyskane
na samicach wykazały, że narażenie na BEE w najwyższej dawce wywołało wzrost aktywności lokomocyjnej oraz zaburzyło procesy związane z pamięcią długotrwałą. Nie wykazano zmian
w rozwoju fizycznym oraz stanie czynnościowym układu nerwowego u dorosłego potomstwa urodzonego z rodziców narażonych na BEE w dawce 1000 mg/kg/dzień.

Analiza polimorfizmu genetycznego selenobiałek w ryzyku zachorowania na chorobę nowotworową z zastosowaniem nowych technik biologii molekularnej” IMP 1.3



Kierownik projektu: dr Ewa Jabłońska

Cel projektu: Analiza ryzyka zachorowania na raka piersi w zależności od polimorfizmu genetycznego wybranych selenobiałek oraz statusu selenowego, w oparciu o model badania kliniczno-kontrolnego.

Materiał i metody: Zebrano materiał biologiczny oraz dane ankietowe od 133 kobiet z rakiem piersi oraz od 262 kobiet, u których na podstawie badania mammograficznego nie stwierdzono zmian
w gruczole piersiowym (grupa kontrolna). U wszystkich osób oznaczono stężenie selenu w osoczu oraz wykonano analizę genotypów GPX1 (rs1050450), SEP15 (rs5859), SEPP1 (rs6877899), GPX4 (rs713041) oraz SOD2 (rs4880). U kobiet z rakiem piersi przeprowadzono dodatkowo analizę dwóch mutacji genu BRCA1 (5382insC, C61G).

Wyniki i wnioski: Na podstawie analizy statystycznej wyników sformułowano następujące wnioski:

  • W badanej grupie kobiet ryzyko zachorowania na raka piersi, wyrażone jako iloraz szans (OR), było istotnie związane z niskim statusem selenowym, przy czym zależność
    OR od stężenia selenu w osoczu była istotna jedynie dla wartości stężeń niższych
    niż 53,2 µg/L. Można zatem przypuszczać, że zależność ta ma charakter nieliniowy,
    co potwierdzałoby wyniki badań opartych na suplementacji selenem, wskazujące,
    iż dodatkowa podaż selenu może wykazywać właściwości chemoprewencyjne tylko u osób
    z pierwotnie niską zawartością tego pierwiastka w organizmie;

  • W badanej grupie kobiet z niskim stężeniem selenu (poniżej 53,2 ug/L), te które posiadały przynajmniej jeden allel GPX1 Leu, miały istotnie niższe ryzyko zachorowania na raka piersi w porównaniu z kobietami posiadającymi genotyp GPX1 Pro/Pro. Wyniki te mogą sugerować zależność typu gen-dieta w przypadku polimorfizmu genetycznego GPX1 i statusu selenowego.

Polimorfizm i ekspresja metaloproteinaz macierzy zewnątrzkomórkowej (MMPs)
i tkankowych inhibitorów metaloproteinaz (TIMPs) u kobiet z rakiem piersi”
IMP 1.7

Kierownik projektu: mgr inż. Edyta Wieczorek

Cel projektu: Zaproponowana w projekcie analiza polimorfizmu genetycznego MMPs i TIMPs
oraz ekspresji tych genów, umożliwi przybliżenie roli czynników genetycznych w progresji choroby nowotworowej tj. pobudzeniu do wzrostu komórek raka, tworzeniu przerzutów i angiogenezie. Dodatkowo, włączenie do analizy rozpoznania histopatologicznego, i niektórych parametrów opisujących stan kliniczny pacjentki (wielkość guza, stopień zaawansowania klinicznego, przerzuty
do węzłów chłonnych, receptory hormonalne), pozwoli na zbadanie przypuszczalnej roli metaloproteinaz i ich inhibitorów w etiologii raka piersi.

Materiał i metody: W I etapie projektu:

  • zebrano i zabezpieczono materiał biologiczny od 50 kobiet z rozpoznanym rakiem piersi;

  • zoptymalizowano metodę Real-Time PCR do zbadania polimorfizmu genetycznego TIMP1
    i 3;

  • zoptymalizowano metodę Real-Time PCR do oceny ekspresji TIMP1 i 3;

  • wykonano oznaczenie genotypu MMP1, 2, 9, 12 i TIMP1, 3 u 50 kobiet z rakiem piersi.

Wyniki i wnioski: Zoptymalizowano metodę Real-Time PCR do zbadania polimorfizmu genetycznego dla TIMP1 i TIMP 3 z wykorzystaniem sond TaqMan. Zoptymalizowano metodę
Real-Time PCR do oceny ekspresji genu TIMP1 i TIMP 3 z wykorzystaniem barwnika interkalującego SYBR Green. Uzyskano wstępne wyniki z oznaczenia genotypu
MMP1, 2, 9, 12 oraz TIMP1 i 3 u 50 kobiet z rozpoznanym rakiem piersi.

Ocena narażenia zawodowego na ołów pracowników zakładów produkcji akumulatorów


na podstawie badań monitoringu biologicznego”
IMP 4.7

Kierownik projektu: mgr Renata Brodzka

Cel badań:

  • ocena wielkości narażenia zawodowego na ołów pracowników zakładów produkcji akumulatorów kwasowych;

  • określenie skali aktualnego narażenia zawodowego na ołów, w odniesieniu
    do obowiązujących normatywów higienicznych.

Materiał i metody: W latach 1997-2005 w ramach profilaktyki okresowej oceny stanu zdrowia przeprowadzono projekt badawczy, mający na celu dokonanie oceny wielkości narażenia na ołów wśród pracowników zakładów produkcji akumulatorów. W minionym okresie sprawozdawczym badaniami objęto 233 pracowników w 5 zakładach produkcji akumulatorów kwasowych, w wieku
od 21 do 71 lat, ze stażem pracy od 1 roku do 44 lat. Ocenę narażenia zawodowego przeprowadzono na podstawie badań monitoringu biologicznego opierającego się na pomiarach stężenia ołowiu
we krwi (Pb-B). Zasada metody oznaczania polegała na analizie ołowiu w odbiałczanej próbce krwi. Próbki przygotowywano według procedury będącej modyfikacją metody Stoeppler and Brandt (1978,1980). Wyniki oznaczeń weryfikowano poprzez stosowanie zewnętrznej (G-EQUAS)
i wewnętrznej (SeronormTM, Whole Blood Control) kontroli jakości. Metoda posiada Certyfikat Polskiego Centrum Akredytacji (No. PCA, AB 215) zgodnie z normą PN-EN ISO/IEC 17025:2005.

Wyniki i wnioski: Najwyższe średnie stężenie Pb-B (µg/l) stwierdzono w zakładzie Jenox
i w tym też zakładzie odnotowano istotną statystycznie zależność w porównaniu z zakładem Centra
i AlcoMot (376,7 ± 1,3 vs. 222,2 ± 1,6 oraz 376,7 ± 1,3 vs. 257,8 ± 1,5). Za znamienne statystycznie uznawano różnice przy p<0,05. Porównując 5 wytypowanych zakładów, stwierdzono istotność statystycznie znamienną w zakładzie Centra, AlcoMot i Jenox w zakresie wieku
(47 ± 8 vs. 36 ± 10; 47 ± 8 vs. 41 ± 10) i stażu pracy (20 ± 10 vs. 10 ± 8; 20 ± 10 vs. 11 ± 6). Wykazano również zależność między wykształceniem a stężeniem Pb-B. Wykształcenie zawodowe różni się statystycznie od wykształcenia podstawowego, średniego i wyższego (310 ± 0,4 vs. 243 ± 0,4; 310 ± 0,4 vs. 237 ± 0,5; 310 ± 0,4 vs. 134 ± 0,7). W latach 2006-2012 widoczny był spadek odsetka wyników stężeń Pb-B>350 µg/l z 42% w 2006 r do 10% w 2012r.

Ocena narażenia zawodowego spawaczy chromowo-niklowych na związki chromu w oparciu


o badania form chemicznych chromu w moczu”
IMP 4.11

Kierownik projektu: mgr Magdalena Stanisławska

Cel projektu: Opracowanie oraz zwalidowanie metody analizy różnych form chemicznych chromu występujących w moczu u pracowników narażonych zawodowo na związki chromu z wykorzystaniem techniki spektrometrii mas ze wzbudzeniem w plazmie sprzężonej indukcyjnie (HPLC-ICP-MS). Organizacja badań terenowych związana z doborem odpowiedniej grupy spawaczy,
u których występuje narażenie zawodowe na związki chromu, pracujących w zakładach przemysłowych wraz z uzyskaniem zgody pracodawców na przeprowadzenie badań środowiska pracy oraz pobór materiału biologicznego.

Materiał i metody: Do badań wytypowano około 50 zakładów produkcyjnych, specjalizujących
się w obróbce wyrobów ze stali nierdzewnych o podwyższonej zawartości chromu i niklu
(18 % Cr; 10% Ni), w których znajdowały się stanowiska pracy spawaczy. Każdy z zakładów zatrudniał powyżej stu osób. Podstawowym kryterium decydującym o wyborze danego zakładu był rodzaj stosowanych materiałów oraz metod spawalniczych, warunkujący określone narażenie
na stanowiskach pracy. Założono, iż w badaniach będą brały udział zakłady, w których znajduje
się co najmniej pięć stanowisk pracy spełniających powyższe kryterium. Na udział w projekcie wyraziło zgodę 12 zakładów pracy.

Wyniki i wnioski: Opracowana metoda poddana została walidacji, określone zostały cechy charakterystyczne metody tj.; zakres pomiarowy, liniowość, granica oznaczania ilościowego, specyficzność, poprawność metody, precyzja oraz względna niepewność rozszerzona pomiaru. Badania pokazują, że u spawaczy stali chromowo-niklowych następuje kumulowanie się związków chromu, co odzwierciedla podwyższone ich stężenie w moczu i krwi. Możliwość oceny toksycznego działania poszczególnych form chromu daje analiza związków chromu w moczu, co jest możliwe dzięki tej metodzie.

Markery stresu oksydacyjnego, polimorfizm genów kodujących reduktazę tioredoksyny


i receptor estrogenowy alfa u kobiet z rakiem piersi z Łodzi i okolic”
IMP1.2

Kierownik projektu: mgr inż. Magdalena Król


Pobieranie 2.16 Mb.

1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   20




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna