Instytut Medycyny Pracy im prof. J. Nofera w Łodzi sprawozdanie z działalności instytutu za 2012 rok


§ 2.7. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. (Dz.U.2004.2.15 ze zm.)



Pobieranie 2.16 Mb.
Strona8/20
Data07.05.2016
Rozmiar2.16 Mb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   20
§ 2.7. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. (Dz.U.2004.2.15 ze zm.)
oraz § 2. ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. (Dz.U.1996.69.332 ze zm.) o konieczności stosowania przez uprawnionych lekarzy upowszechnianych przez jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy wskazówek metodycznych, dotyczących postępowania w stosunku do kandydatów na kierowców i kierowców oraz w stosunku do pracowników poddanych określonym narażeniom.

Praca zawodowa kobiet w czasie ciąży na podstawie prospektywnego badania kohortowego” IMP 10.12



Kierownik projektu: dr Kinga Polańska

Cel projektu: Ocena przebiegu pracy zawodowej kobiet w czasie ciąży i analiza wpływu pracy zawodowej na parametry urodzeniowe noworodka.

Materiał i metody: Podstawę analiz wykonanych w ramach realizacji tematu stanowiła Polska Kohorta Matka-Dziecko (REPRO_PL). Analizą objęto dane dla 1191 kobiet ciężarnych. W pierwszym roku realizacji tematu przeprowadzono analizę częstości, rodzaju i warunków wykonywanej pracy zawodowej przez kobiety w czasie ciąży. Praca zawodowa została zakodowana zgodnie z kodami ISCO 88.

Wyniki i wnioski: W badanej populacji 86% kobiet deklarowało wykonywanie pracy zawodowej. Kobiety ciężarne przerywały wykonywanie pracy zawodowej średnio w 19 tygodniu ciąży. Krócej
w ciąży pracowały kobiety młodsze oraz o niższym poziomie wykształcenia. W grupie kobiet,
które zaprzestały pracy zawodowej w pierwszym trymestrze ciąży częściej wskazywane było leczenie szpitalne oraz problemy zdrowotne niż w grupie kobiet kontynuujących pracę zawodową
do 30 tygodnia ciąży lub dłużej. Wcześniej z pracy zawodowej w czasie trwania ciąży rezygnowały pielęgniarki, kelnerki, szwaczki, sprzedawcy. Dłużej w ciąży pracowały osoby zajmujące stanowiska kierownicze oraz nauczyciele. Wyniki uzyskane w ramach realizacji tematu zostaną wykorzystane
do przygotowania publikacji własnej oraz międzynarodowej “Maternal occupation and the risk
of adverse birth outcomes”. Wyniki będą stanowiły ponadto cenne narzędzie dla lekarzy ginekologów oraz lekarzy medycyny pracy w celu promowania kontynuowania pracy zawodowej w czasie ciąży
z jednoczesnym zachowaniem bezpieczeństwa dla przebiegu i wyniku ciąży.
Zakład Fizjologii Pracy i Ergonomii

Praca poza pomieszczeniami zamkniętymi – ocena obciążenia pracą i stanu zdrowia pracowników budownictwa” IMP 20.3



Kierownik projektu: dr inż. Zbigniew Jóźwiak

Cel projektu: Ocena obciążenia pracą oraz wybranych zagrożeń związanych z pracą na otwartej przestrzeni (Outdoor Work).

Materiał i metody: Badania przeprowadzono na wybranych stanowiskach pracy wykonywanej
poza pomieszczeniami zamkniętymi: w budownictwie mieszkaniowym, przemysłowym, dróg
i mostów. Do oceny obciążenia pracą (obciążenia fizycznego, wymagań pracy), zmęczenia
i subiektywnej oceny warunków pracy wykorzystano m.in.: metodę REBA i QEC, egzoszkielet iLMM, QEC, dynamometrię (pomiar siły mięśni i siły niezbędnej do przemieszczania ładunków), stadiometrię, system GPS, długookresową rejestrację częstości rytmu serca oraz kwestionariusz
do oceny zmęczenia i czynników uciążliwych w miejscu pracy. Badania terenowe przeprowadzono
u 267 pracowników budownictwa i przedsiębiorstw gospodarki komunalnej, w tym ponad 100 osób wzięło udział w badaniach instrumentalnych. Wyniki i wnioski: Wyniki przeprowadzonych badań pozwoliły na przygotowanie broszury-informatora dla pracodawców, pracowników, służb bhp, służby medycyny pracy oraz pracowników, która objęła zasady poprawnej, w sensie fizjologicznym
i ergonomicznym, organizacji pracy wykonywanej poza pomieszczeniami zamkniętymi oraz zasady ochrony przed zagrożeniami typowymi dla tej pracy (m.in.: obciążenie fizyczne związane
z wykonywaniem pracy w różnych pozycjach ciała, obciążenie kręgosłupa i pozostałych elementów układu mięśniowo-szkieletowego podczas wykonywania typowych czynności roboczych, ergonomiczne wymagania stawiane narzędziom i wyposażeniu - również ubioru, obciążenie związane z niskimi i wysokimi temperaturami i ich zmianami).
Zakład Ochrony Radiologicznej

Skojarzone działanie pól elektromagnetycznych i radonu w zakładach fizjoterapii” IMP 16.1



Kierownik projektu: dr Piotr Politański

Cel projektu: Analiza ekspozycji pacjentów uzdrowisk radonoleczniczych na radon i pola elektromagnetyczne (PEM) i zaprojektowanie zwierzęcego modelu badawczego.

Materiał i metody: Przeprowadzono analizę ekspozycji kuracjuszy na radon i PEM na podstawie:

  • wywiadu z pracownikami zakładów fizjoterapii uzdrowisk Świeradów-Czerniawa i Lądek-Długopole,

  • pomiaru stężenia radonu,

  • pomiaru wielkości charakteryzujących ekspozycję na PEM podczas zabiegów, bądź
    w sytuacjach odpowiadających przeprowadzaniu typowych zabiegów wykorzystujących
    PEM bądź radon.

Wyniki i wnioski: Uzdrowiska Świeradów-Czerniawa i Lądek-Długopole rocznie przyjmują około 20 000 kuracjuszy. 85% (ok 17 000 osób) tej liczby podlega ekspozycji na radon,
a 40% (ok. 8 000 osób) łącznej ekspozycji na radon i PEM. Typowymi zabiegami wykorzystującymi terapeutycznie radon są kąpiele w wodzie radonowej (zbiorcze – 20 min, 1 220 ± 810 Bq/m3,
bądź indywidualne – 15-20 min, 450 ± 490 Bq/m3) oraz inhalacje radonowe (w formie emanatorium – 15 min, 12900 ± 5160 Bq/m3, inhalatorów – 20 min, 61450 ± 57250 Bq/m3, bądź tężni – 20 min,
290 ± 240 Bq/m3). PEM stosowane terapeutycznie to głównie zabiegi wolnozmiennym polem magnetycznym (15-20 min, 1180 ± 960 A/m) oraz diatermie krótkofalowe pojemnościowe
(15-20 min, 640 ± 410 V/m, 0,3 ± 0,4 A/m) i indukcyjne (15-20 min, 42 ± 24 V/m, 1,7 ± 1,9 A/m). Dla pacjentów, którzy mają zlecone zabiegi wykorzystujące terapeutycznie oba analizowane rodzaje ekspozycji, nie ma określonej procedury określającej kolejność zabiegów czy regulującej przerwy pomiędzy nimi. Praktycznie zdarzają się zarówno sytuacje przejścia bezpośrednio z zabiegu radonowego na zabieg z wykorzystaniem PEM, jak i niemal 24h przerwy pomiędzy nimi. Uzyskane wyniki zostały wykorzystane do opracowania modelu badawczego na rok 2013. Badania wykonywane będą na pobranej od ochotników krwi obwodowej, która zostanie podzielona na 18 grup badawczych:

  • 3 kategorie ekspozycji na radon (brak ekspozycji, doza odpowiadająca zabiegom o niższej ekspozycji na radon (kąpiele, tężnie), doza odpowiadająca zabiegom o wyższej ekspozycji
    na radon (inhalacje, emanatorium));

  • 3 kategorie ekspozycji na PEM (brak ekspozycji, wolnozmienne pole magnetyczne, pole diatermii krótkofalowej);

  • 2 kategorie czasowe (ekspozycja na PEM bezpośrednio po oraz 3 h po ekspozycji na radon).

Ekspozycja krwi na radon będzie zachodzić w komorze radonowej, zaś źródłem ekspozycji na pole elektromagnetyczne będą cewki Helmholtz’a (źródło wolnozmiennego pola magnetycznego)
oraz diatermia G110 (jako źródło pola wysokiej częstotliwości). W badanych grupach oznaczana będzie aktywność procesów oksydacyjnych (jako pula reaktywnych form tlenu w limfocytach)
oraz zmiany cytogenetyczne (oceniane poprzez częstotliwość występowania mikrojąder
w limfocytach). Uzyskane wyniki badań mogą wpłynąć na zmiany procedur postępowania
w radonolecznictwie.

Ekspozycja współczesnego człowieka na pola elektromagnetyczne” IMP 18.8



Kierownik projektu: dr Halina Aniołczyk

Cel projektu: Opracowanie narzędzia do oceny ekspozycji komunalnej współczesnego człowieka
na PEM dla potrzeb badań epidemiologicznych bez konieczności wykonywania pomiarów. Celem
I etapu była ocena poziomu tła PEM (tj. od źródeł zewnętrznych) w miejscu stałego pobytu ludzi
i klasyfikacja środowiska komunalnego do badań właściwych.

Materiał i metody: Dokonano analizy danych z Państwowego Monitoringu Środowiska (PMŚ)
w kontekście możliwości ich wykorzystania do tego celu.

Wyniki i wnioski: Stwierdzono ograniczoną przydatność ww. danych do badań epidemiologicznych. Dla przykładowej lokalizacji Pl. Dąbrowskiego w Łodzi według ww. Monitoringu najwyższa wartość wynosiła 1.64 V/m (średnia ok. 0.35 V/m) na wysokości 2 m npt., podczas gdy nasze badania pokazały, że dla zmierzonej wartości 1.1 V/m (średnia 0.63 V/m) na wysokości
2 m npt. w pomieszczeniach wysokiego budynku 2.55 V/m na III p. oraz 2.85 V/m w otwartym oknie na IV p. Nasza analiza widmowa PEM wykazała, że pola pochodzą od ponad 50 źródeł, głównie BTS’ów (0.80 V/m), 2 stacji radiowych (0.12 V/m), 1 stacji telewizyjnej (0.05 V/m).
PMŚ nie obejmuje takich pomiarów. Przygotowano własną klasyfikację terenów do badań
na przykładzie wielkiego miasta. Opracowane narzędzie badawcze powinno znaleźć praktyczne zastosowanie w kontroli poziomów ekspozycji w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Może też stanowić wskazówki dla PMŚ.

Wzorcowanie radiologicznych mierników iloczynu dawki i powierzchni DAP w warunkach laboratoryjnych i klinicznych” IMP 16.6



Kierownik projektu: mgr Marcin Brodecki

Cel projektu: Opracowanie metod wzorcowania mierników iloczynu dawki i napromieniowanej powierzchni DAP (dose area product) w laboratoryjnych i klinicznych polach promieniowania rentgenowskiego. Mierniki takie docelowo stosuje się w radiologii konwencjonalnej i obligatoryjnie
w radiologii i kardiologii zabiegowej do weryfikacji poziomu narażenia pacjenta oraz oceny dawki promieniowania pod względem jej zgodności z zalecanymi poziomami referencyjnymi. Ocena taka jest wiarygodna jedynie z użyciem wyskalowanego sprzętu pomiarowego.

Materiał i metody: W pracy podjęto się opracowania metod pomiaru współczynników korekcji wskazań mierników iloczynu dawki i powierzchni DAP, stosowanych w radiologii konwencjonalnej
i zabiegowej do oceny narażenia radiacyjnego pacjenta. Podjęte działania posłużą w przyszłości
do wdrożenia metod wzorcowania mierników DAP w Laboratorium Wzorców Wtórnych IMP
i ich akredytacji w Polskim Centrum Akredytacji. Przeprowadzone badania pozwoliły na porównanie metod wzorcowania i ustalenie ich przydatności do stosowania w warunkach klinicznych
i laboratoryjnych.

Badania przeprowadzono dla różnych systemów rentgenowskich stosując metody pomiarowe pozwalające na wyznaczenie współczynników kalibracji metodami rekomendowanymi: beam-area metod, metodą tandemową oraz zgodnie z zaleceniami Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA).



Wyniki i wnioski: Wykazano, że metody te dają ok. 5% różnice. W zależności od rodzaju wiązki (wejściowa czy wyjściowa) współczynnik kalibracyjny miernika może zmieniać swoją wartość
nawet o ok. 15 %. Zbadano także wpływ jakości wiązki promieniowania X na wielkość uzyskanego iloczynu dawki i powierzchni. Wykazano nawet 15% różnice wskazań dla różnych filtracji i wartości warstwy połowiącej. W ramach prowadzonych prac, wzięto udział w międzynarodowych badaniach porównawczych organizowanych przez EURAMET.

Badania pokazały, że właściwa ocena dozymetryczna jest możliwa jedynie wtedy, gdy mierniki DAP poddawane są właściwej kalibracji. Dzięki wynikom pracy IMP będzie pierwszym ośrodkiem w kraju wykonującym wzorcowanie tego typu urządzeń.

Wyznaczenie poziomów alarmowych dla dawki maksymalnej na skórę u pacjentów poddanych zabiegom z zakresu radiologii interwencyjnej” IMP 16.3

Kierownik projektu: dr Joanna Domienik

Cel projektu: Ocena dawki maksymalnej na skórę (MSD) otrzymywanej przez pacjentów poddanych zabiegom z zakresu kardiologii i radiologii interwencyjnej oraz wyznaczenie, na podstawie otrzymanych wyników i zebranych danych dotyczących wartości DAP (Dose-Area Product), dawki skumulowanej (CD) oraz czasów fluoroskopii (FT), poziomów alarmowych informujących
o możliwości otrzymania przez pacjenta wartości MSD równej 3 Gy.

Materiał i metody: Pomiary MSD wykonano w trakcie 74 procedur (40 zabiegów kardiologicznych (CA/PTCA i RFA) i 34 naczyniowych (angiografii i embolizacji głowy, embolizacji guza nerki
oraz angiografii miednicy i nerek)). Do pomiarów maksymalnej dawki na skórę w trakcie zabiegów
w okolicach głowy wykorzystano kaptur z 40 dozymetrami termoluminescencyjnymi (TLD).
W trakcie pozostałych procedur zastosowano filmy Gafchromic. Z uwagi na wykorzystanie dwóch typów dozymetrów wykonano kalibrację dawkową ze względu na Kermę w powietrzu na fantomie symulującym pacjenta zarówno dla filmów jak i TLD.

Wyniki i wnioski: W przypadku niektórych zabiegów MSD może przekraczać wartość 3 Gy,
przy której można zaobserwować pierwsze skutki deterministyczne na skórze i/lub włosach pacjentów poddanych zabiegom. Należą do nich: przezskórna angioplastyka naczyń wieńcowych (PTCA), angiografia miednicy jak również embolizacja głowy i embolizacja nerki. Najwyższa zarejestrowana dawka maksymalna wynosiła 4,4 Gy i została zmierzona w trakcie embolizacji guza nerki.
Dla niektórych procedur, analiza liniowych korelacji pozwoliła wyznaczyć poziomy alarmowe
dla wartości DAP lub CD informujące o ryzyku wystąpienia skutków deterministycznych. W praktyce wyznaczone poziomy alarmowe mogą być wykorzystane przez lekarza do identyfikacji pacjentów, których zgodnie z przepisami prawa należy skierować na badania kontrolne, celem podjęcia odpowiedniego leczenia lub do oszacowania dawki skumulowanej na skórę. Do tej pory w wielu pracowniach identyfikacja pacjentów z podejrzeniem skórnych powikłań w wyniku przebytego zabiegu była niemożliwa lub prowadzona w oparciu o dawkę skumulowaną (CD), która, jak pokazują wyznaczone poziomy alarmowe, nie zawsze odzwierciedla MSD.

Oszacowanie ryzyka wystąpienia nowotworów płuc u pracowników podziemnych tras turystycznych w Polsce” IMP 16.2



Kierownik projektu: dr Jerzy Olszewski

Cel projektu: Rozpoznanie stopnia zagrożenia pracowników podziemnych tras turystycznych
na zaindukowanie nowotworu płuc i określenie wielkości występującego problemu.

Materiał i metody: Występujący w podziemnych trasach turystycznych radon został zaliczony
przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem (IARC) do I grupy kancerogenów
(jest rakotwórczy dla ludzi). W celu oszacowania stopnia zagrożenia przeprowadzono w podziemnych trasach turystycznych okresowe (od 1 do 2 miesięcy) pomiary stężeń radonu. Pomiary wykonano
w okresie letnim za pomocą detektorów śladowych typu Tastrak. Dozymetry rozmieszczane były przez pracowników tras na podstawie przesłanej instrukcji. W zależności od wielkości tras, przesłano od 3 do 7 dozymetrów. Dozymetry wysłane zostały do 100 organizacji turystycznych. Części tras nie objęto badaniami ze względu na odmowę wykonania pomiarów. W wyniku przeprowadzonych pomiarów określono średnie stężanie radonu w 66 trasach podziemnych w Polsce.

Wyniki i wnioski: Przeprowadzone pomiary średnich stężeń radonu w 66 podziemnych trasach turystycznych wykazały, że w 20 z nich poziom stężenia może być istotny z punktu widzenia ochrony radiologicznej. Średnie zmierzone stężenie wyniosło 3200 ± 2400 Bqm-3, a najwyższe - 9200 Bqm-3. Oszacowano, że średnia dawka skuteczna od radonu na jaką narażeni będą pracownicy tych 20 tras wyniesie 4,6±3,4 mSv na rok, a w niektórych przypadkach może nawet w sięgać 12 mSv. Pracownicy tych tras powinni być zaliczeni do kategorii A lub B narażenia na promieniowanie jonizujące.
Na podstawie wykonanych pomiarów oszacowano, że dla pracowników tras turystycznych,
w których stężenia przekraczały 1000 Bqm-3, dla 40 letniego okresu pracy nadmiar ryzyka względnego zachorowalności na nowotwory płuc wyniesie 0,1 (10%).
Zakład Polityki Zdrowotnej

Współpraca lekarzy z pielęgniarkami w ochronie i umacnianiu zdrowia pracujących


w wybranych krajach Unii Europejskiej oraz USA”
IMP 8.1

Kierownik tematu: mgr Piotr Sakowski

Cel projektu: Dokonanie identyfikacji praktyk w zakresie współpracy pomiędzy lekarzami
i pielęgniarkami praktykującymi w ramach systemów ochrony zdrowia pracujących (OHS) różnych krajów.

Materiał i metody: W obszarze zainteresowania zespołu badawczego znajdowały się:

  • charakter współpracy (tj. obligatoryjny, dobrowolny),

  • zakres zadań lekarzy i pielęgniarek OHS,

  • obszary działania samodzielnego obu grup zawodowych,

  • obszary, w których badane grupy zawodowe współpracują,

  • zasady współpracy pomiędzy lekarzami i pielęgniarkami OHS (wskazówki działania, wytyczne, dobra praktyka).

Wyniki i wnioski: Badanie pokazało duże zróżnicowanie pomiędzy analizowanymi krajami
w obszarze zadań realizowanych przez lekarzy i pielęgniarki OHS. Kraje różniły
się charakterem współpracy pomiędzy badanymi grupami zawodowymi, a także zakresem
tej współpracy wynikającym z zadań realizowanych przez jednostki OHS w ramach systemów krajowych. Istniejące zasady dobrej praktyki w ochronie zdrowia pracujących nie dotyczą wyłącznie obszaru współpracy pomiędzy przedstawicielami poszczególnych grup zawodowych
(w tym lekarzy i pielęgniarek), lecz zawierają szerszy zakres wytycznych postępowania. Rezultaty badania posłużą do sformułowania zasad dobrej praktyki we współpracy lekarzy i pielęgniarek funkcjonujących w polskim systemie ochrony zdrowia pracujących.

Ocena polskiego systemu podejrzewania, orzekania i rekompensowania chorób zawodowych


na tle odpowiednich rozwiązań funkcjonujących w krajach europejskich”
IMP 8.2

Kierownik tematu: dr n. med. Jerzy A. Kopias

Cel projektu: Dokonanie, z dwóch perspektyw, wewnętrznej i zewnętrznej, całościowej oceny funkcjonalności polskiego systemu chorób zawodowych.

Materiał i metody: Obydwu ocen dokonano w oparciu o analizę zarówno istniejących, jak i celowo wywołanych dokumentów. Te ostatnie uwzględniają oceny sformułowane przez interesariuszy,
a więc przedstawicieli instytucji, organizacji i urzędów, które są zaangażowane pośrednio
lub bezpośrednio w kształtowanie krajowego systemu chorób zawodowych.

Wyniki i wnioski:

  • Uzyskano, jak się wydaje, unikalny obraz polskiego systemu chorób zawodowych w ocenach większości interesariuszy, albowiem zrealizowane dotąd w kraju badania dotyczyły ocen systemu wyrażanych przez osoby zaangażowane jedynie w proces orzekania i stwierdzania chorób zawodowych, co oznaczało pomijanie innych aspektów systemu i pozostałych interesariuszy.

  • Zebrany materiał pozwolił na ocenę miejsca, jakie polski system chorób zawodowych zajmuje wśród odpowiadających mu systemów funkcjonujących w innych krajach europejskich
    oraz stopnia, w jakim respektowane są w jego ramach zalecenia UE.

Przewiduje się, że wyniki badania będą mogły zostać wykorzystane w procesie konsultacji społecznych, jakie będą miały miejsce w ramach, zapowiadanej przez Ministerstwo Zdrowia, nowelizacji rozporządzenia o chorobach zawodowych.

Dobra praktyka w podtrzymywaniu zdolności do pracy starszych pracowników” IMP 8.8



Kierownik tematu: mgr Piotr Sakowski

Cel projektu: Zidentyfikowanie oraz dokonanie oceny opisanych praktyk funkcjonujących w krajach europejskich oraz w USA, które mają na celu podtrzymywanie zdolności do pracy starszych pracowników.

Materiał i metody: Kwestia starzejącego się społeczeństwa stanowi istotny problem dla Unii Europejskiej. W wyniku analizy zespołu roboczego pracującego na zlecenie Komisji Europejskiej ustalono trzy główne wyzwania, przed którymi stoi Wspólnota w obecnym czasie. Są nimi kwestie związane z przedwczesnym przechodzeniem na emeryturę, izolacją osób starszych w społeczeństwie oraz stanem zdrowia osób starszych. Również w Polsce zauważono konieczność podjęcia działań mających na celu zmniejszenie wpływu sytuacji demograficznej na kwestie społeczno-gospodarcze, czego odzwierciedleniem jest tocząca się obecnie dyskusja nad reformą polityki emerytalnej państwa
i przedłużeniem granicy wieku uprawniającego do przejścia na emeryturę.

Wyniki i wnioski: Celem zaplanowanym do zrealizowania w projekcie w okresie październik-grudzień 2012r. było rozpoczęcie prac nad przeglądem piśmiennictwa. Prace te będą kontynuowane
w 2013r.
Zakład Psychologii Pracy

Dopasowanie do organizacji - uwarunkowania środowiskowe i indywidualne pracowników socjalnych” IMP 21.2



Kierownik projektu: dr n.med. Małgorzata Waszkowska

Cel projektu: Określenie związku pomiędzy dopasowaniem jednostki do organizacji a odczuwanym stresem oraz zadowoleniem z pracy z uwzględnieniem wybranych czynników indywidualnych
oraz organizacyjnych środowiska pracy pracowników socjalnych.

Materiał i metody: W roku 2012 przeprowadzono badania ankietowe w grupie 500 pracowników socjalnych z terenu 10 województw wykonujących tzw. pracę socjalną, zatrudnionych w miejskich ośrodkach pomocy społecznej, miejskich ośrodkach pomocy rodzinie, gminnych ośrodkach pomocy społecznej, miejsko-gminnych ośrodkach pomocy społecznej oraz w powiatowych centrach pomocy rodzinie (łącznie 98 placówek). Średnia wieku respondentów wynosiła 39,62 lat, staż pracy w pomocy społecznej 12,3 lat, a czas pracy na obecnym stanowisku 9,9 lat, ponadto zastosowano jednoitemowe skale do pomiaru zadowolenia z pracy, zadowolenia z życia oraz subiektywnej oceny zdolności
do pracy oraz ankietę dotyczącą danych demograficznych.

Wyniki i wnioski: Przeprowadzono wstępną analizę statystyczną zebranych danych
z wykorzystaniem pakietu SPSS 19. Obliczono współczynniki ρ Spearmana w celu określenia związków pomiędzy badanymi zmiennymi. Analiza wykazała istnienie istotnych statystycznie zależności między wszystkimi zmiennymi uwzględnionymi w modelu badawczym. Lepsze dopasowanie do pracy wiąże się z poczuciem wewnętrznej kontroli w pracy
(ρ = -0,46 ÷ -0,56; p<0,01) oraz z przyjaznym dla pracowników środowiskiem pracy
(dobrze sprecyzowane są zasady jego funkcjonowania, właściwa komunikacja społeczna, organizacja pracy) (ρ = -0,56 ÷ -,66; p<0,01). Te dwa czynniki, wykazują związek z poczuciem stresu związanego z pracą - im lepsze środowisko, tym mniejsze poczucie stresu i lepsze dopasowanie, (odpowiednio
ρ= 0,21 ÷ 0,35; p<0,05, ρ= -0,33 ÷ -0,46; p<0,01). Ponadto stopień dopasowania do pracy jest istotnie związany ze wszystkimi typami przywiązania do organizacji – im lepsze dopasowanie, tym większe przywiązanie, zwłaszcza afektywne, które w największym stopniu wiąże się z zadowoleniem z pracy, niską tendencją do jej opuszczenia (ρ = 0,31 ÷ 0,61; p<-,05).

Prezentyzm adaptacyjny i nieadaptacyjny – uwarunkowania indywidualne i organizacyjne” IMP 21.4



Kierownik projektu: mgr Agata Wężyk

Cel projektu: Zebranie i analiza danych literaturowych na temat zjawiska prezentyzmu
(jego przyczyn, modyfikatorów i skutków) oraz opracowanie koncepcji (modelu) prezentyzmu adaptacyjnego i nieadaptacyjnego. Wyniki tych prac będą podstawą do przygotowania narzędzia (kwestionariusza) do identyfikacji dwóch form prezentyzmu, a także przygotowania polskojęzycznej publikacji upowszechniającej informacje na temat badanego zjawiska.

Materiał i metody: Prace realizowane na tym etapie projektu miały charakter w dużej mierze koncepcyjny. Przeprowadzono analizę typu desk-research, uwzględniając dostępne publikacje (głównie artykuły naukowe) dotyczące zjawiska prezentyzmu. Zespół badawczy opracował model prezentyzmu, który przewiduje, że obecność w pracy pomimo choroby może mieć charakter zarówno adaptacyjny, jak i nieadaptacyjny. Bazując na wypracowanej koncepcji zespół przygotował listę itemów do kwestionariusza, umożliwiającego wskazanie czterech typów zachowań pracownika
w sytuacji choroby. W najbliższym czasie przeprowadzony zostanie pilotaż tego narzędzia badawczego.



1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna