Interreg III a joint Programming Document 2000 – 2006 Program Regionalny


Położenie i struktura obszaru wsparcia



Pobieranie 0.95 Mb.
Strona3/18
Data07.05.2016
Rozmiar0.95 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18

3.1. Położenie i struktura obszaru wsparcia

3.1.1. Położenie


Obszar wsparcia jest tożsamy z polsko – niemiecką częścią Euroregionu POMERANIA.

Rysunek 2: Porównanie powierzchni obszaru wsparcia z powierzchnią Województwa Zachodniopomorskiego oraz krajów związkowych Meklemburgia – Pomorze Przednie i Brandenburgia.


Region charakteryzuje się peryferyjnym położeniem na rubieżach obu państw oraz w obrębie dotychczasowego obszaru UE. W odniesieniu do rozwoju basenu Morza Bałtyckiego, jako regionu przyszłościowego w Europie, Region ma charakter centralny.

Część polska i niemiecka Regionu charakteryzuje się następującą strukturą:



  • Główne gałęzie gospodarki stanowią: rolnictwo i związane z nim dziedziny rzemiosła i drobnej wytwórczości oraz przemysł spożywczy, branża usług – w tym w coraz większym stopniu turystyka.

  • Lokalnie występują tradycyjne branże związane z gospodarką morską (budowa okrętów, gospodarka portowa, usługi na rzecz statków, logistyka), obróbką metali, energetyką, przemysłem odzieżowym oraz podstawowym i przetwórczym przemysłem chemicznym jak i przemysłem papierniczym i meblarskim, które jako przemysłowe centra tworzą gospodarczy kręgosłup Regionu.

Szczecin stanowi na tym polsko-niemieckim obszarze centrum urbanistyczne zaliczone do kategorii miast o znaczeniu europejskim (europolis).

Na południu zaznacza się silny wpływ bezpośredniego sąsiedztwa metropolii Berlina.



Rysunek 3 Porównanie demograficzne obszaru wsparcia Województwa Zachodniopomorskiego i krajów związkowych Meklemburgii – Pomorza Przedniego / Brandenburgii (2000 r.)



Rysunek 4 Gęstość zaludnienia na obszarze wsparcia w porównaniu z RFN, Rzeczpospolitą Polską oraz Województwem Zachodniopomorskim i krajami związkowymi Meklemburgia – Pomorze Przednie / Brandenburgia (2000 r.)




3.1.2. Struktura osadnicza i zagospodarowanie przestrzenne

3.1.2.1. Hierarchia sieci osadniczej


Zgodnie z celami niemieckiego planowania krajowego i regionalnego rozwój sieci osadniczej w regionach krajów związkowych odbywa się w myśl podziału na miejscowości centralne, które stanowią rusztowanie rozwoju osadnictwa. Ustala się miejscowości centralne, w których należy wzmacniać i rozwijać ustanowione wielofunkcyjne zadania zaopatrzeniowe. Poza tym planowanie regionalne definiuje miejscowości o określonych funkcjach gminnych, które odpowiadają na zapotrzebowania wywołane specyfiką obszarów cząstkowych. Gminy, którym nie przyporządkowano żadnych funkcji miejscowości centralnych lub szczególnych funkcji gmin, rozwijają się w ramach rozwoju własnego.

Klasyfikacja polska sieci osadniczej na jednostki podstawowe, subregionalne, regionalne i ponadregionalne oparta jest na funkcjach, jakie dana miejscowość pełni w stosunku do swojego otoczenia (usługi, szkolnictwo, kultura, transport, gospodarka, inne funkcje specjalistyczne np.: turystyka, gospodarka morska itd.).

Systematyka polskiej gospodarki przestrzennej dzieli miasta o znaczeniu centralnym dla ich otoczenia na kategorie centrów ponadregionalnych, regionalnych i subregionalnych, przy czym dla strony niemieckiej wynikają następujące zestawienia:

Podział niemiecki Podział polski

Centra pośrednie Centra subregionalne

Centra nadrzędne Centra regionalne

Centra nadrzędne z funkcjami cząstkowymi centrów wielkich Ponadregionalne centra

Planowanie sieci osadniczej po stronie polskiej wynika z dwóch dokumentów:

1. Strategii rozwoju województw

2. Planów zagospodarowania przestrzennego województw.

Miejscowości centralne powinny przejmować funkcje socjalne, kulturalne, gospodarcze i administracyjne dla swego najbliższego otoczenia. Instytucje gospodarki, przemysłu, administracji, kultury, oświaty, zapewnienia egzystencji i zaopatrzenia mają być wykształcone w takim stopniu, aby wychodziły poza możliwość zaopatrzenia ludności własnej i stwarzały ofertę dla swego obszaru powiązania. W szczególności na przeważających obszarach wiejskich Regionu miejscowości centralne o niskiej i średniej randze mają funkcję kluczową w dalszym rozwoju. Wraz z systemem miejscowości centralnych w hierarchii sieci osadniczej, Region dysponuje podstawowym rusztowaniem rozwoju przestrzennego zarówno dla rozwoju gospodarczego jak i dla zaopatrzenia ludności w towary i usługi sektora prywatnego i publicznego.


3.1.2.2. Zagospodarowanie przestrzenne


W pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych opracowany został uzgodniony między Polską a Niemcami we współpracy między Ministerstwem Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Rzeczpospolitej Polskiej a Federalnym Ministerstwem Gospodarki Przestrzennej, Budownictwa i Urbanistyki podział przestrzenno-funkcjonalny pograniczna polsko-niemieckiego.5 Rozróżniano tam:

  • Ścisły obszar graniczny; tworzony po stronie niemieckiej przez struktury byłych powiatów z bezpośrednim dostępem do granicy (wraz z byłym powiatem Anklam), po stronie polskiej przez gminy leżące bezpośrednio przy granicy wraz z miastem Szczecin i gminami nad Zalewem Szczecińskim;

  • Strefę regionalną następującą po obszarze ścisłego pogranicza, która realizuje funkcje zaopatrzeniowe w stosunku do obszaru pogranicza;



  • Strefę ponadregionalną jako zaplecze strefy regionalnej o funkcjach promieniujących na strefę regionalną.


Tabela 3 Planowany obszar wsparcia INTERREG III A po stronie polskiej i niemieckiej na lata 2004 – 2006

(załącznik: mapa 1, rysunek 1)

Strona niemiecka

Strona polska

Powiat Rugia (reguła 20%)

Powiat Północne Pomorze Przednie(reguła 20%)

Powiat Wschodnie Pomorze Przednie

Powiat Uecker-Randow

Powiat grodzki Stralsund (reguła 20%)

Powiat grodzki Greifswald

Powiat Uckermark

Powiat Barnim



Powiat policki

Powiat gryfiński

Powiat kamieński

Powiat gryficki

Powiat goleniowski

Powiat stargardzki

Powiat pyrzycki

Powiat myśliborski

Powiat choszczeński

Powiat łobeski

Miasto Szczecin

Miasto Świnoujście.

Miasto Koszalin (reguła 20%)

Powiat białogardzki (reguła 20%)

Powiat drawski (reguła 20%)

Powiat kołobrzeski (reguła 20%)

Powiat koszaliński (reguła 20%)

Powiat szczecinecki (reguła 20%)

Powiat sławieński (reguła 20%)

Powiat świdwiński (reguła 20%)

Powiat wałecki (reguła 20%)



Działania w powiatach Rugia i Północne Pomorze Przednie oraz w powiecie grodzkim Stralsund oraz w powiatach białogardzkim, drawskim, kołobrzeskim, koszalińskim, sławieńskim, szczecineckim, świdwińskim i wałeckim oraz w mieście Koszalin mogą być wspierane zgodnie z przewidzianą w wytycznych INTERREG III, ustęp 10, elastycznością, ale w sposób ograniczony, ponieważ do dyspozycji jest jedynie maksymalnie 20% środków pomocowych z INTERREG III A.

Z historycznie ukształtowanego rozwoju osadnictwa wynikają dla Regionu specyficzne struktury i funkcje poszczególnych obszarów w kontekście sieci miejscowości centralnych. Zdefiniowane kategorie obszarów zakładają określone funkcje obszarów i tym samym stawiają specyficzne wymogi ich rozwojowi i planowaniu. W rozwoju Regionu wyróżnia się następujące kategorie przestrzenne:



  • Wiejski obszar rozwojowy

  • Obszary porządkowe na terenach o ścisłych powiązaniach z miejscowościami centralnymi wyższej rangi, w szczególności:

  • Tereny o ścisłych powiązaniach z metropolią Berlin jako szczególny obszar porządkowy

  • Tereny ścisłego powiązania z centrum nadrzędnym Szczecin

  • Ścisły i rozszerzony obszar przygraniczny na przebiegu polsko-niemieckiej granicy państwowej.

  • Obszar rozwojowy wybrzeża

3.1.2.3. Osie rozwojowe


Na terenie Regionu istnieje bogaty układ osi zarówno na kierunku wschód – zachód jak i północ – południe. Osie te są przyłączone do osi ponadregionalnych, a częściowo do osi o wymiarze europejskim. Jako osie ponadregionalne można wyróżnić:

Osie wschód - zachód:

Oś Lubeka – Rostock – Szczecin – Koszalin – Gdańsk - Kaliningrad – Siauliai - Ryga – Tartu - St. Petersburg (Via Hanseatica)

Oś Lubeka – Rostock – Szczecin – Stargard Szczeciński – Wałcz – Bydgoszcz - Warszawa

Osie północ- południe:


  • Oś drogi morskiej Skandynawia / Pribałtyka – Sassnitz/Mukran – Stralsund – Greifswald – Anklam - Pasewalk- Berlin

  • Oś drogi morskiej Skandynawia / Pribałtyka – Świnoujście – Szczecin – Gorzów - (Poznań - Wrocław) – Zielona Góra – Jelenia Góra – Praga

  • Oś drogi morskiej Skandynawia / Pribałtyka – Świnoujście - Szczecin - droga wodna Odry – Haweli - Berlin

Poza tym przez obszar Regionu POMERANIA przebiegają dalsze znaczące europejskie osie transportowe, z którymi w/w osie są powiązane. Dotyczy to osi wybrzeża między Szlezwikiem Holsztynem i wschodnimi państwami nadbałtyckimi oraz osi wschód – zachód: Berlin – Warszawa.

Z uwagi na specyfikę regionu porty morskie tworzą w Regionie multimodalne węzły transportowe wzdłuż ponadregionalnych tras i odgrywają tym samym znaczącą rolę (Sassnitz/Mukran, Świnoujście/Szczecin). Impulsy rozwojowe wychodzą przede wszystkim z tych właśnie węzłów.



Osie regionalne uzupełniają ponadregionalny system osi i wiążą wnętrze obszaru z osiami ponadregionalnymi. Ze względu na duże znaczenie potencjału turystycznego w Regionie duże znaczenie ma zabezpieczenie dostępności atrakcji turystycznych Regionu poprzez uzgodniony system osi regionalnych i ponadregionalnych.



3.1.3. Ludność


W większej swej części Region zalicza się do obszarów Europy o typowej strukturze wiejskiej i stosunkowo niskiej gęstości zaludnienia. (patrz rysunek 4 na stronie 11)

Z drugiej strony istnieją też miejskie centra nadrzędne ze swymi typowymi cechami aglomeracji. Na południu Regionu znajduje się obszar ścisłych powiązań z Berlinem, który cechuje swoisty rozwój demograficzny. W sumie rozwój demograficzny w Regionie przebiega w ostatnich latach w sposób skrajnie zróżnicowany. Należy przy tym traktować odrębnie rozwój w dużych i większych miastach (centra nadrzędne, centra średnie) i miejscowościach wiejskich.

Na regionalnym pograniczu, obszarze byłego województwa szczecińskiego, funkcjonuje stosunkowo stabilna struktura demograficzna ludności. Udział ludności w wieku produkcyjnym, a w nim z kolei udział osób poniżej 40 roku życia, jest stosunkowo wysoki.

Obszar województwa zamieszkuje ogółem 1734 tys. osób. Z tego 30,5% to ludność wiejska. Zamieszkuje ona 114 gmin. Po niemieckiej stronie obszaru wsparcia żyje 831 tys. mieszkańców.

Zjawiskiem niekorzystnym obserwowanym na terenach wiejskich jest stale zmniejszająca się liczba ludności w wieku produkcyjnym i wzrost liczby osób w wieku poprodukcyjnym na skutek ujemnego wskaźnika przyrostu naturalnego i migracji mieszkańców (szczególnie w wieku produkcyjnym) ze wsi do miasta. W odniesieniu do rozwoju demograficznego w niemieckich powiatach Regionu nadal utrzymuje się tendencja spadkowa. Wyjątek stanowi powiat Barnim, który wykazuje silny przyrost z uwagi na migrację ludności do tego obszaru stanowiącego obszar ścisłych powiązań z Berlinem. (patrz rysunek 5 na stronie 15).

Rysunek 5 Rozwój demograficzny w badanych jednostkach terytorialnych po stronie polskiej i niemieckiej w latach 1998 - 2000



Rozwój demograficzny będzie kształtowany przez:

  • dalszą tendencją bezwzględnego spadku liczby ludności w niemieckiej części Regionu, podczas gdy w części polskiej nastąpi stabilizacja; zasadniczy wpływ na taki rozwój mają procesy migracyjne

  • przyrost ludności w wieku starszym, znajdującej się w wieku poprodukcyjnym (> 60/65 lat); proces ten na obszarach wiejskich będzie przybierał znacznie wyraźniejsze formy niż w miejscowościach centralnych wyższego stopnia i na terenach obsługiwanych przez nie



  • spadek liczby ludzi młodych w wieku przedprodukcyjnym (< 18 lat), przy czym roczniki o normalnej liczbie urodzeń 1988/89 wyrosną z wieku szkolnego, a roczniki po 1990 będą znacznie mniej liczne; poza tym wraz ze wzrostem liczby urodzeń powoli będzie wzrastać ilość dzieci; jest to wyraźne zjawisko zarówno w polskiej jak i niemieckiej części Regionu

  • spadek liczby bezwzględnej ludności w wieku produkcyjnym (18 do 60/65) w takim stopniu, w jakim do tego segmentu wiekowego będą dochodziły mało liczne roczniki osób urodzonych po roku 1990; procentowo liczba ludności w wieku produkcyjnym ustabilizuje się na poziomie 70% całości ludności.

  • wyraźne różnice strukturalne w procesach demograficznych w miejskich obszarach rozwojowych i na terenach wiejskich, polegają na tym, iż młoda ludność migruje do ośrodków miejskich z lepszą ofertą rynku pracy, podczas gdy niemobilna ludność wiejska nadmiernie się starzeje.

3.2. Przyroda i krajobraz

3.2.1 Charakterystyka obszarów przyrodniczych i zagrożenia


Krajobraz w Regionie POMERANIA jest krajobrazem o dużej rozmaitości i wyjątkowym charakterze, geologicznie ukształtowanym przez epokę lodowcową. Na rozpatrywanym obszarze znajdują się twory geomorfologiczne, które nadają krajobrazowi charakterystyczny wygląd i decydują o jego atrakcyjności. Na północy wybrzeże morskie Bałtyku decyduje o atrakcyjności w niemieckiej i polskiej części Regionu z bogato ukształtowaną linią brzegową w zatokach Fischland-Darß-Zingst poprzez wyspę Hiddensee, krajobraz płycizn zatok północnej Rugii, Zatokę Greifswaldzką, wyspę Uznam wraz z Peenstrom i zatoką Achterwasser, wyspę Wolin, wybrzeżem Zalewu Małego i Szczecińskiego, deltę Świny z jej wyspami, a od Świnoujścia do Darłowa wybrzeżem klifowym z piaszczystą, płaską plażą. Ten krajobraz wybrzeża, płytkich zatok morskich i zalewów stwarza z racji bogatych form wybitne warunki dla rozwoju rozmaitych możliwości turystyki wodnej. Jednocześnie posiada szczególne znaczenie ekologiczne zarówno dla rodzimych gatunków fauny i flory jak również dla przelatującego ptactwa. Zatoka Greifswaldzka, obszar Parku Narodowego Vorpommersche Boddenlandschaft – Zalew Pomorza Przedniego, Zalew Szczeciński, jezioro Świdwie oraz park „Dolina Dolnej Odry” ze względu na znaczenie podczas wędrówek ptaków w Regionie są największymi wytyczonymi europejskimi obszarami chroniącymi awifaunę. Z powodu wyjątkowych walorów przyrodniczych i znaczeniu dla zachowania równowagi ekologicznej i różnorodności biologicznej, a także wrażliwości na ingerencję antropogeniczną powstałe tu siedliska i gatunki o szczególnym znaczeniu przyrodniczym znajdują się pod ochroną poprzez wytyczenie obszarów chronionych o różnych statusach ochronnych (rezerwat biosfery, parki narodowe, parki przyrody i parki krajobrazowe, Natura 2000). Na obszarze wyspy Wolin wybrzeże Bałtyku charakteryzuje się przede wszystkim stromym klifem oraz płaskimi piaszczystymi plażami (Międzyzdroje).

Na przedpolu wybrzeża, po pasie nadbrzeżnym następuje krajobraz równinny do lekko pofałdowanego, Nizina Północnowschodnia, która przecięta jest kilkoma pradolinami rzecznymi (Recknitz, Trebel, Piana, Wkra, Finow, Rega) i graniczy na południu z dolinami Warty i Noteci. Pradoliny z ich obszarami torfowisk niskich odgrywają ważną rolę w systemie hydrologicznym, a w przypadku ochrony gatunkowej decydują o występowaniu wielu gatunków. Gleby torfowisk niskich w nieckach rzek Piany, Trebli, Recknitz i w przełomie Wkry – Randow, dolinie Finow oraz dolnej części przełomu Odry zostały w ostatnich dziesięcioleciach użytkowania w wielu miejscach dość znacznie zdegradowane. Podjęte działania na rzecz zatrzymania degradacji poprzez odpowiednie zarządzanie we współpracy z użytkownikami tych terenów doprowadzą do stopniowego powstrzymania degradacji gleb torfowych na tych obszarach i zapoczątkowania ich regeneracji. Powierzchnie Friedländer Große Wiese należy tu włączyć do działania jako rozległe zagłębione torfowisko niskie. Dzięki pasmowej strukturze łęgi rzeczne odgrywają wybitną rolę w tworzeniu systemu połączeń w sieci biotopów charakteryzujących krajobraz Regionu; ten system połączeń sieci biotopów rzecznych w pradolinach wielkich rzek stanowi szkielet systemu tworzącego sieć biotopów w głębi lądu i może zagwarantować w Regionie realizację zobowiązań wynikających z międzynarodowych porozumień w zakresie ochrony biotopów (np.: konwencja RAMSAR, wytyczne Flora Fauna Habitat).

W południowej części Regionu (obszar jezior Marchii Wkrzańskiej, Pojezierze Drawskie, Myśliborskie i Wałeckie) krajobraz charakteryzuje się intensywniejszą rzeźbą terenu i występowaniem wzniesień. Wielkie kompleksy leśne, obfitość jezior, rzek, strumieni i cieków wodnych tworzą idealny obszar dla rozwoju aktywnych, skanalizowanych i przyrodoznawczych form wypoczynku. Dzięki takim rzekom jak Recknitz, Trebel, Piana, Finow oraz kanałowi Finowkanal, Redze, Płoni, Parsęcie i Drawie istnieje na śródlądziu potencjał dla rozwoju szeroko rozumianej kwalifikowanej turystyki wodnej, który uzupełnia ofertę Bałtyku. Największą rzeką jest Odra, która dzieli się od Widuchowej na dwa koryta: Odrę Zachodnią i Wschodnią, która przed ujściem do Zalewu Szczecińskiego przepływa przez jezioro Dąbie. Również tam, znajduje się na Pradolinie Eberswaldzkiej kolejny krajobraz niecki rzecznej, który z kolei na południe od granicy Województwa Zachodniopomorskiego kontynuowany jest przez formacje Pradoliny Toruńsko – Eberswaldzkiej w kierunku wschodnim. Pradolina i krajobraz lasów Schorfheide są objęte ochroną jako Rezerwat Biosfery Schorfheide – Chorin na powierzchni ok. 1.300 km2. Rezerwat biosfery posiada połączenie zarówno na północnym zachodzie z Parkiem Przyrody „Uckermärkische Seenlandschaft – Jeziora Wkrzańskie“ jak i na południu z Parkiem Przyrody Barnim, który sięga aglomeracji berlińskiej, na zachodzie z Parkiem Narodowym Dolina Dolnej Odry, a po polskiej stronie Odry z Parkiem Krajobrazowym Dolina Dolnej Odry i Cedyńskim Parkiem Krajobrazowym na południu oraz Szczecińskim Parkiem Krajobrazowym na północy. Wynika z tego, że na południowym zachodzie i w części centralnej Regionu istnieje względnie wysoka koncentracja dużych obszarów chronionych, tworzących obecnie połączony siecią system. W odniesieniu do strony niemieckiej, ze względu na wrażliwość obszarów przyrodniczych i silną presję z metropolii berlińskiej, jest to dobra pozycja wyjściowa w zakresie rozporządzeń prawnych w kierunku rozwoju krajobrazu kulturowego. Jednocześnie na całym tym obszarze istnieje możliwość połączenia reprezentatywnych obiektów chronionej przyrody i krajobrazu w myśl idei europejskiej NATURA 2000 zarówno na północy, jak i na wschodzie. Po stronie polskiej nad Odrą powołane są trzy Parki Krajobrazowe: Doliny Dolnej Odry, Szczeciński i Cedyński, tworzące kolejne elementy systemu obszarów chronionych.

Wybrzeża i wody śródlądowe są charakterystycznymi elementami krajobrazu Regionu. Powierzchnia wód jezior śródlądowych na południu Regionu jest bardzo wysoka; jezioro Dąbie w Szczecinie o pow. 56 km2 jest największym jeziorem regionu. Pojezierza Drawskie, Myśliborskie i Wałeckie są częścią Pojezierza Pomorskiego i wyróżniają się wybitnym bogactwem lasów i wód. Czystości wód w aspekcie rozwoju, ochrony i zabezpieczenia dóbr naturalnych przypisane jest szczególne znaczenie.

Bardzo krytycznie oceniana była po polskiej Regionu stronie jakość części wód, w szczególności, dlatego iż duża część wyżej wymienionych działań prewencyjnych nie została wykonana lub wykonano je w niewystarczającym wymiarze. Szczególnie stan komunalnych urządzeń utylizacji ścieków jest odpowiedzialny za krytyczny stan całego szeregu wód stojących i płynących. Jest to spowodowane tym, że gminy nie dysponują wystarczającymi środkami.

Pomimo znacznych nakładów inwestycyjnych ponoszonych na ochronę środowiska, a zwłaszcza na ochronę wód przed zanieczyszczeniem, ogólna ocena jakości wód w ostatnich latach wypadała z reguły niekorzystnie, czego konsekwencją było przyznanie przez władze województwa szczególnego priorytetu inwestycjom w zakresie gospodarki wodno-ściekowej.

W zakresie zmian klimatycznych i zanieczyszczenia powietrza z racji na ogół niewielkiej gęstości zaludnienia występującej na znacznym obszarze Regionu oraz niskiego nasycenia przemysłem emitującym znaczne ilości zanieczyszczeń nie stwierdzono szeroko występujących negatywnych przejawów zanieczyszczeń. Jednakże punktowo, w miejscach koncentracji przemysłu i terenach siedlisk, sytuacja przedstawia się również niezadowalająco. W tym kontekście krytycznie należy ocenić położone w Regionie ośrodki przemysłowe, jak np.: zakłady chemiczne w Schwedt, elektrownie „Dolna Odra“, Pomorzany i Szczecin, zakłady chemiczne „Chemitex Wiskord” oraz kombinat chemiczny Police.

Wieloletnie wyniki badań monitoringowych prowadzonych w Polsce pozwalają na wysunięcie następujących wniosków:


  • Zgodnie z obowiązującymi w Polsce normami na przeważającym obszarze Województwa Zachodniopomorskiego nie jest przekraczany dopuszczalny poziom emisji.

  • Obserwuje się pogarszanie się stanu powietrza atmosferycznego w dużych aglomeracjach miejskich, w punktach o dużym natężeniu ruchu samochodowego (tlenki azotu, tlenek węgla) oraz w konsekwencji tzw. emisji niskiej. Zlikwidowanie jej źródeł (np.: poprzez przechodzenie na ogrzewanie gazowe) oddziałuje w dużym stopniu na redukcję stężenia zanieczyszczeń energetycznych (dwutlenek węgla i pyły lotne) w powietrzu atmosferycznym.

  • Dzięki przeprowadzonym inwestycjom w Województwie Zachodniopomorskim zanotowano w ostatnich latach spadek emisji zanieczyszczeń.



3.2.2. Prawnie chronione obszary przyrodnicze

Ze względu na charakterystyczne ukształtowanie krajobrazu i cenne biotopy utworzono w Regionie zgodnie z Ustawą O Ochronie Przyrody szereg obszarów chronionych: parków narodowych, parków krajobrazowych, obszarów krajobrazu chronionego, otulin parków, obszarów przyrody chronionej, obszarów Natura 2000


Region charakteryzuje się koncentracją dużych obszarów chronionych wyznaczonych w celu ochrony przyrody i krajobrazu, np.:


  • Park Narodowy (po stronie polskiej Park Krajobrazowy) „Doliny Dolnej Odry”

  • Drawieński Park Narodowy

  • Woliński Park Narodowy

  • Park przyrodniczy Uznam

Te kategorie obszarów chronionych mają swoje umocowanie w prawie narodowym obu państw.





1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna