Jamie Bell Dick Bill Pullman Krugsby



Pobieranie 54.64 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar54.64 Kb.




OBSADA
Jamie Bell Dick

Bill Pullman Krugsby

Michael Angarano Freddie

Danso Gordon Sebastian

Novella Nelson Clarabelle

Chris Owen Huey

Alison Pill Susan

Mark Webber Stevie

Trevor Cooper Ojciec Dicka

Matthew Geczy Młodszy Oficer (as Matthew Geczy)

William Hootkins Marshall Walker

Teddy Kempner Pan Salomon

Thomas Bo Larsen Klient

TWÓRCY
Reżyseria Thomas Vinterberg

Scenariusz Lars von Trier

Zdjęcia Anthony Dod Mantle

Muzyka Benjamin Wallfisch

Dźwięk Kristian Eidnes Anderse

Montaż Mikkel e.g. Nielsen

Scenografia Karl Juliusson, Jette Lehmann

Kostiumy Annie Perier

Produkcja Sisse Graum Jorgensen

Współprodukcja Marie Cecilie Gade,

Producent wykonawczy Peter Garde, Birgitte Hald, Bo Ehrhardt, Peter Aalbæk Jensen




FESTIWALE
Berlin 2005

Sundance 2005

Toronto 2005

NAGRODY
Moskwa 2005

Srebrna Nagroda Św. Jerzego


KRÓTKO O FILMIE
Autorem scenariusza do filmu „Moja droga Wendy” jest Lars von Trier, reżyser „Dogville”, zdobywca Złotej Palmy w Cannes (2000) za film „Tańcząc w ciemnościach”. Reżyserem filmu jest Thomas Vinterberg („Festen”, „Wszystko o miłości”). W wyniku współpracy dwóch niezwykłych osobowości kina powstało dzieło unikalne, które tematem nawiązuje do takich filmów jak „Dogville”, „Manderlay”, „Słoń” czy „Festen”, zaś sposobem prowadzenia narracji do filmów akcji.
W małym miasteczku osiemnastoletni Dick po stracie ojca czuje się bezpiecznie jedynie z pistoletem w dłoni. Choć nazywa siebie pacyfistą, razem z kolegami zakłada klub miłośników broni.

Pewnego dnia młodzi ludzie są zmuszeni użyć jej w obronie własnej. Zaciera się cienka granica pomiędzy dobrem i złem.
„Moja droga Wendy” to, zdaniem samego reżysera, mieszanka „Królestwa” Larsa von Triera oraz „Mechanicznej pomarańczy” Stanley’a Kubricka. Lars von Trier z właściwą sobie ironią stawia pod znakiem zapytania użyteczność i niezmienność zasad moralnych. Thomas Vinterberg i Lars von Trier zabierają nas w fascynującą, przewrotną podróż do źródeł przemocy. Do świata, w którym zasady łamią przede wszystkim Ci, którzy …je mają.

PRASA O FILMIE


Najlepsze dzieło von Triera i Vinterbrga. Świetna reżyseria, inteligentny scenariusz i doskonała obsada, i ścieżka dźwiękowa”.

Europeanfilms.net
Wstrząsający, zaskakujący. Urzeka talentem aktorskim młodego Jamie’ego Bella”.

Hollywood Reporter

STRESZCZENIE


Moja droga Wendy to opowieść o młodym samotniku, Dicku, który mieszka w biednym górniczym mieście Estherslope. Pewnego dnia Dick, zdeklarowany pacyfista, przypadkowo znajduje mały pistolet. Od tej chwili broń przyciąga go z magiczną siłą. Wspólnie z nowopoznanym kolegą zakłada tajemniczy “Klub Dandysów” i razem wprowadzają do klubu kolejnych zbuntowanych, odrzuconych przez miasto młodych ludzi. Członków klubu jednoczy wiara w idee pacyfizmu i potęgę broni, a hasło nigdy nie wyciągaj broni to podstawowa zasada “Klubu Dandysów”. Wkrótce okaże się jednak, że zasady są po to, by je łamać.

PACYFIŚCI Z BRONIĄ W RĘKU – TO OBRAZ KRAJÓW ZACHODU.

THOMAS VINTERBERG O FILMIE


Z Larsem von Trierem pracuję od 1995 roku, kiedy to stworzyliśmy „Manifest Grupy Filmowej Dogma”. Jesteśmy ludźmi skrajnie różnymi, więc wspólna praca jest bardzo inspirująca.

Lars to człowiek dokładny i systematyczny – niemal chorobliwie, zwłaszcza w metodach eksperymentowania z formą filmu. Ja natomiast kieruję się bardziej intuicją. Pomysł, aby połączyć te dwie cechy w jednym filmie był bardzo pociągający i gdy tylko nadarzyła sie okazja, natychmiast zgodziłem się na współpracę. Właściwie bez czytania scenariusza. Od tej pory dokładałem wszelkich starań, by efekt był jak najlepszy.



Moja droga Wendy to film o grupie młodych ludzi z biednego górniczego miasta, gdzieś na południowym zachodzie Ameryki. Jeden z nich przypadkowo znajduje broń. To początek ogromnej fascynacji. Młodzi ludzie postanawiają odgrodzić się od otaczającego ich świata. Zakładają klub, w którym oddają cześć broni. Jednocześnie cały czas pozostają wierni swoim pacyfistycznym poglądom. „Klasyczna, zmuszająca do myślenia historia” – pomyślałem. „Pacyfiści z bronią w ręku: tak właśnie postrzegają siebie kraje Zachodu” – to następna moja myśl. Główni bohaterowie mają dziesięć lat mniej i starałem się, jak mogłem, by nie była to stylizowana przypowieść. Przez cały czas kręcenia filmu zależało mi bardzo na tym, aby obraz był realistyczny. Chciałem wiernie oddać tę niezwykłą i fascynującą fabułę. Od rozpoczęcia pracy nad filmem Moja droga Wendy mnie samego wielokrotnie ogarniały sprzeczne uczucia związane z bronią.
Thomas Vinterberg

Listopad 2004



STRZELANIE JEST EKSCYTUJĄCE.

THOMAS VINTERBERG I LARS VON TRIER O FILMIE


Skąd się wziął pomysł filmu Moja droga Wendy?
TV: Na początku zainteresowała mnie nie tyle sama historia, ile możliwość reżyserowania czegoś, co napisał Lars. Pracowaliśmy już wcześniej ze sobą i pamiętam, że świetnie się przy tym bawiliśmy. Działamy w zupełnie inny sposób i to jest bardzo inspirujące. Kiedy przeczytałem scenariusz, spodobało mi się w nim wiele rzeczy. Wiarygodne pokazanie grupy ludzi, zjednoczonych wokół tak dziwacznego pomysłu, było niezwykłym wyzwaniem. Mamy tu elementy najważniejszych zachowań społecznych, co dla mnie, jako reżysera, było bardzo interesujące.
LVT: Film musiał być przede wszystkim realistyczny. W przeciwnym razie nie byłby groźny. Dlatego też poprosiłem Thomasa o pomoc, bo wiem, że potrafi świetnie, z detaliczną precyzją, pokazać absurdy rzeczywistości.
TV: Mamy fundamentalnie różne podejście do kręcenia filmów. Ja zaczynam od sytuacji, od napięcia między dwojgiem ludzi i potem powoli przechodzę do opowiadania historii. Lars buduje fabułę w odwrotnej kolejności.
LVT: Zaczynam od muzyki. Są pewne rzeczy, które przechowuję w swojej pamięci. Jedną z nich jest muzyka zespołu „The Zombies”. Brzmienie i emocje, które towarzyszą ich muzyce. Ich muzyka towarzyszy mi już od wielu lat. Nie widać tego w filmie, ale fragment scenariusza jest dosłownie oparty na ich utworach.
Czy to oznacza, że Thomas musiał wprowadzić The Zombies do filmu?
TV: Nie. Na początku wcale nie miałem na to ochoty. Ale zacząłem traktować scenariusz jako zestaw pewnych zasad, jak fundament do budowy filmu, który robiliśmy. To typowy przykład dzielących nas różnic: dla mnie ważne jest pokazanie pewnych emocji, podczas gdy Lars buduje wszystko na precyzyjnie dobranych słowach. Ja działam w sposób bardziej intuicyjny, mniej pedantyczny. W ten sposób łatwo coś przeoczyć.
LVT: Wiele też jednak można zyskać.
TV: Ciekawą rzeczą był fakt, że scenariusz został napisany w sposób niezwykle spójny i precyzyjny. Mogłem z nim trochę eksperymentować, w żaden sposób go nie naruszając.
LVT: Ale mogłeś go całkowicie pogrzebać.
TV: Jeżeli taka byłaby konieczność.
LVT: W moim odczuciu należało go nieco ożywić.
TV: Dobrze, że to Ty to mówisz, ale ja raczej powiedziałbym, że brakowało mu elementów irracjonalnych, zdarzeń przeczących logice. Zajęło mi trochę czasu, zanim uległem fascynacji muzyką The Zombies, a czułem, że powinienem tę fascynację podzielać. Musiałem zacząć odczuwać potrzebę ich obecności w filmie.
LVT: Teraz już ją masz, prawda?
TV: Jasne. To świetna grupa.
Czy rozważaliście zmianę innych elementów scenariusza, takich jak ironiczny głos z offu, co przypomina Dogville, zainspirowany z kolei Barrym Lyndonem?
TV: To jeden z charakterystycznych elementów filmu. Generalnie bardzo lubię tego rodzaju głos spoza ekranu. Jednocześnie sprawiał mi najwięcej problemu i z pewnością stanowił największe wyzwanie - to obcy element. Niebezpieczeństwo polega na tym, że taki głos może odrywać widza od opowiadanej historii, a właśnie ta historia powinna widza wciągać i wyzwalać w nim emocje. W tym przypadku jednak takie rozwiązanie bardzo mi odpowiadało. Ten człowiek jest jak Lars i świetnie, że mówi jego głosem, jeśli mogę tak to ująć. Ale nie chcieliśmy, by było to zbyt oczywiste. Dlatego główny bohater ma 12 lat mniej. Zatrudniliśmy też Jamie’ego Bella. Tak właśnie jest z aktorami: pojawia się nowa osoba, która całkowicie zmienia wizję granej postaci poprzez swój wygląd i sposób mówienia.
LVT: Odmłodzenie go było świetnym pomysłem. Od razu mi się spodobał.
TV: Najwięcej czasu i pieniędzy kosztował nas dobór właściwych aktorów. Musieliśmy stworzyć zespół, który będzie w stanie dobrze ze sobą współpracować.
LVT: Uważam, że świetnie się spisali.
TV: Rzeczywiście, są świetni. Mieliśmy wielu wspaniałych kandydatów. Niewątpliwie najtrudniejszą była rola Dicka. To postać, która manipuluje ludźmi i doprowadza do okropnych zdarzeń. Ale jednocześnie to tylko młody chłopak. Wiele godzin przegadałem z Jamie’em na temat jego bohatera. Zależało mi, by rozumiał jego emocje: dlaczego zaczyna rozmawiać ze swoją bronią i robi inne rzeczy.
LVT: Nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego miałeś z tym problem.
TV: Nie mogłeś, ponieważ to był Twój pomysł i, jak zwykle, uważałeś sytuację za oczywistą. Proszę bardzo: oto facet, który kocha swój pistolet. Uważałem, że nie możemy tego tak po prostu zostawić, że musimy dać jakieś wyjaśnienie. Dlatego pokazujemy osamotnienie, eskapizm i tego typu sprawy. Może to trochę banalne, ale uwiarygodniło emocje bohatera.
LVT: Lubię ten sposób opowiadania historii między innymi dlatego, że zabraniano go w Szkole Filmowej. Mój pierwszy film to tylko głos spoza ekranu. Sytuacja wygląda w ten sposób, że swoje ambicje literackie realizuję poprzez długie scenariusze. Dzięki zastosowaniu tego głosu można wiele wyjaśnić, nie tracąc właśnie cennego czasu ekranowego. To także rodzaj analizy i sposób, by zasugerować określoną interpretację. Uwielbiam Barry’ego Lyndona, a zwłaszcza ten głos zza ekranu. Próbowałem naśladować jego ton, ponieważ bardzo mi odpowiada. Sarkastyczny ton dominuje też w Manderlay.
Czy mieliście wcześniej do czynienia z bronią palną, jeszcze zanim powstał pomysł Moja droga Wendy?
LVT: Nie miałem w ręku prawdziwego pistoletu aż do czasów Szkoły Filmowej. Nie pozwalano nam na kręcenie filmów, w których pojawiały się pistolety i dlatego musiałem tego spróbować. Nigdy jednak nie użyłem pistoletu, choć wiele razy strzelałem ze strzelby i śrutówki.
TV: Ja także po raz pierwszy zetknąłem się z pistoletem w czasach Szkoły Filmowej. Wprawdzie z niego nie strzelałem, ale i tak zrobił na mnie wrażenie. Kiedyś byłem na polowaniu, ale nie trafiłem. Ptak był tuż nad moją głową, ale zapomniałem odbezpieczyć strzelbę i nic z tego nie wyszło. Czułem te emocje, ale nigdy nie byłem w stanie zabić. Dorastałem w komunie i nie miałem nawet pistoletu – zabawki. Jednak w trakcie przygotowań do filmu zabrałem aktorów na strzelnicę. Próbowaliśmy różnych rodzajów broni, w tym AK47. Niesamowite. Strzelanie jest ekscytujące. To niemal rodzaj uzależnienia.
LVT: Uzależnienia?
TV: Kiedy po raz pierwszy strzeliłem z broni, poczułem, że chcę to zrobić ponownie. Ale po chwili mi przeszło.
LVT: Bez względu na to, w co się zagłębiasz, powinieneś widzieć w tym jakieś piękno. Piękno szczegółu, kwestie moralne są czymś oddzielnym. Kiedy jesteś wśród ludzi, którzy interesują się bronią, to stale słyszysz wszystkie te wyrażenia. To działa jak fetysz. W internecie znajdziesz tysiące stron poświęconych właśnie temu: ludzie piszą wiersze na cześć swojej broni oraz robią inne dziwne rzeczy.
TV: Dowiedziałem się cholernie dużo na temat broni ręcznej. Lars ma rację kiedy twierdzi, że to niezwykłe narzędzie i poznawanie go może być naprawdę fascynujące. Ale czym innym jest wiedza, a czym innym cel, do którego służy. Wychowano mnie w przekonaniu, że broń jest złem, ale to tylko rzecz, której można używać. I do dobrego, i do złego.

OPIS POSTACI


Dick
Dick jest oddanym pacyfistą, człowiekiem bardzo niepewnym siebie, nie ma przyjaciół. Żyje wśród książek. Aż do pamiętnego dnia, w którym jego ręce zetkną się z małym pistoletem – tego dnia jego życie całkowicie się odmieni.

Dick to przywódca i założyciel sekretnego “Klubu Dandysów”. Klubu pacyfistów z bronią!

Specjalizacja: strzelanie z biodra i z zawiązanymi oczami.

Partner: rewolwer sześciostrzałowy, (6,35 mm).


Stevie
Stevie nie mówi zbyt wiele, ale strzela jak szatan. Jest współzałożycielem “Klubu Dandysów” – wraz z Dickiem. Zna historię każdego rewolweru... czy raczej “partnera”, jak nazywają broń w klubie. Stevie i Bad Steel są nierozłączni. Stevie uznawany jest za geniusza technicznego, czym wzbudza powszechny szacunek.

Specjalizacja: precyzyjne strzelanie na duże odległości.

Partner: Bad Steel (7,63mm Model 1898 Broomhandle). Półautomat.
Susan
Susan to jedyna kobieta w klubie. Ale nie dajcie się zwieść jej niewinnemu uśmiechowi i ładnej twarzy – świetnie wie, jak brać sprawy w swoje ręce. Najlepiej z wykorzystaniem dwóch ostro strzelających rewolwerów.

Specjalizacja: strzelanie rykoszetem.

Partner: Lee and Grant (Kaliber 32, sześciostrzałowiec).
Huey
Huey urodził się inwalidą – właściwie nie ma nóg. Ale nie ma na świecie niczego, czego chłopak o kulach i z rewolwerem kaliber 52 nie mógłby osiągnąć.

Specjalizacja: wysoki kaliber.

Partner: Lyndon (Kaliber 52).
Freddie
Freddie to brat Huey, najmłodszy członek klubu. W szkole stale go biją. Nic nie zdusi ani jego miłości do broni, ani pragnienia posiadania pewnej kobiety.

Specjalizacja: uwielbienie dla moro.

Partner: Woman (7,65mm Model 1900).
Sebastian
Sebastian z całą pewnością nie jest jednym z klubu. I nawet nie dlatego, że kogoś zabił. Jego arogancja i stosunek do broni wystawiają ideały “Klubu Dandysów” na ciężką próbę, której nigdy nie zapomną.

Specjalizacja: wysoka częstotliwość strzelania.

Partner: Piece (9mm Model P1).

BIOGRAFIE AKTORÓW


JAMIE BELL jako Dick
JAMIE BELL urodził się w Anglii w 1986 roku i znany jest najbardziej z roli w wysoko ocenionym filmie Billy Elliot, w reżyserii Stephena Daldry’ego, za którą zdobył liczne nagrody, m. in. nagrodę dla Najlepszego Aktora BAFTA. Wystapił ponadto w Chumbscrubber, obok Ralpha Fiennesa i Carrie-Anne Moss. Premiera filmu odbyła się podczas MFF w Sundance 2005.
BILL PULLMAN jako Krugsby
BILL PULLMAN jest doświadczonym aktorem, z długą i bogatą karierą. Zadebiutował w 1986 roku rolą Earla Motta w komedii Bezlitośni ludzie (Ruthless People), obok Danny’ego deVito i Bette Midler. Następnie wcielił się w postać odrzuconego chłopaka, w Sommersby, jak i w Bezsenności w Seattle (Sleepless in Seattle) oba filmy z 1993 roku. Inne filmy z jego udziałem to: Kosmiczne jaja (Spaceballs) 1987, Wyatt Earp 1994, Dzień Niepodległości (Independence Day) 1997, Zagubiona autostrada (Lost Highway) 1997 i The Grudge - Klątwa (The Grudge).
MICHAEL ANGARANO jako Freddie
MICHAEL ANGARANO urodził się w 1987 w Nowym Jorku. Zagrał między innymi w Koncercie na 50 serc (Music From The Heart), U progu sławy (Almost Famous), oraz w filmie Niepokonany Sea Biscuit. (Sea Biscuit).
DANSO GORDON jako Sebastian
DANSO GORDON urodził się w 1979 w Toronto. Jego pierwszą prawdziwą rolą telewizyjną był udział w popularnym programie porannym Hang Time. Wkrótce potem przeniósł się do Disney Channel i pojawił się w produkcji In a Heartbeat.
NOVELLA NELSON jako Clarabelle
NOVELLA NELSON pochodzi z Nowego Jorku i jej życie od dawna związane jest z teatrem, filmem i telewizją. Zagrała, miedzy innymi w filmach: Cotton Club (Cotton Club)1984, Zielona karta (Green Card) 1990, Adwokat diabła (The Devil’s Advocate) 1997, Morderstwo doskonałe (A Perfect Murder)1998, Przywódca – zwariowana kampania prezydencka (Head of State) 2003 i Narodziny (Birth) 2004. Wśród produkcji telewizyjnych należy wyróżnić jej role w serialach Prezydencki poker (West Wing), Prawo i bezprawie (Law and Order) i Sex w wielkim mieście (Sex and the City).
CHRIS OWEN jako Huey
CHRIS OWEN urodził się w 1980 roku. Zagrał w wielu filmach pełnometrażowych i produkcjach telewizyjnych, począwszy od lat 90 - tych. Jego najsłynniejsza rola to postać Chucka Shermana w American Pie 1 i 2 1999/2001 oraz Hidalgo – ocean ognia (Hidalgo) 2004 obok Viggo Mortensena. Wystąpił również w filmie American Pie 4.
ALISON PILL jako Susan
ALISON PILL zagrała wiele ról teatralnych, filmowych i telewizyjnych. Ostatnio pojawiła się w filmach Wizyta u April (Pieces Of April) 2003 i Wyznania małoletniej gwiazdy (Confessions of a Teenage Drama Queen) 2004.
MARK WEBBER jako Stevie
MARK WEBBER to jeden z najzdolniejszych i najbardziej obiecujących aktorów młodego pokolenia. Zagrał w ponad piętnastu filmach, w tym w Koniec z Hollywood (Hollywood Ending) Woody’ego Allena, produkcji HBO The Laramie Project, i główną rolę w filmie Todda Solondza Opowiadanie (Storytelling).
BIOGRAFIE TWÓRCÓW
THOMAS VINTERBERG - REŻYSER
Kiedy w 1989 roku Thomas Vinterberg rozpoczynał studia w Państwowej Szkole Filmowej w Danii, był najmłodszy studentem w historii tej uczelni. Ukończył ją i został reżyserem w 1993 roku, a jego film dyplomowy Last Call został nominowany do Oskara w 1994 roku.
W 1993 roku wyreżyserował film krótkometrażowy The Boy Who Walked Backwards, który zdobył liczne nagrody na całym świecie. Nagrodę Publiczności w Clermont-Ferrand (1994), Najlepszy Dramat podczas Fetiwalu Filmów Krótkometrażowych w Toronto(1995), dla Najlepszego Filmu Krótkometrażowego i Nagrodę Publiczności w Nordic Panorama (1994).
Thomas Vinterberg jest, obok Larsa von Triera, współtwórcą,”Manifestu Grupy Filmowej Dogma” z 1995 roku. Rok później wyreżyserował swój pierwszy film długometrażowy Bohaterowie (The Biggest Heroes). Film zdobył trzy nagrody Danish Robert. W roku 1997 powstał jego pierwszy film oparty na ideologii Dogmy, Festen (The Celebration). Także ten film zdobył wiele nagród na całym świecie, w tym Specjalną Nagrodę Jury w Cannes (1998), Nagrodę Fassbindera na The European Film Awards (1998), oraz Nagrody Krytyków Filmowych zarówno w Los Angeles (1998) jak i Nowym Jorku(1998) dla Najlepszego Filmu Zagranicznego. Film został sprzedany do niemal każdego kraju i odniósł wielki sukces.
W roku 2003 odbyła się premiera jego ostatniego filmu pełnometrażowego Wszystko o miłości (It’s All About Love), z udziałem Joaquina Phoenixa i Claire Danes. To rodzaj futurystycznej bajki, przygotowany w wersji anglojęzycznej.
LARS VON TRIER - AUTOR SCENARIUSZA
Lars von Trier ukończył Państwową Szkołę Filmową w Danii w 1983 roku. Rozgłos w kraju i za granicą zdobył dzięki “trylogii europejskiej”: Element zbrodni (The Element of Crime) 1984, Epidemic 1987 i Europa 1991.

Serial telewizyjny Królestwo, połączenie komedii i horroru odniósł niezwykły komercyjny sukces. W 1995 von Trier wraz z Thomasem Vinterbergiem zaprezentował „Manifest Grupy Filmowej Dogma” składający się z dziesięciu reguł.


Na drugą trylogię von Triera Złote serce (Heart of Gold) składają się: Przełamując fale (Breaking the Waves) 1996, Idioci (Idioterne)1998 oraz Tańcząc w ciemnościach (Dancer in the Dark) 2000. Wszystkie filmy Larsa von Triera były pokazywane na festiwalach w Cannes. Wśród licznych nagród należy wymienić Złotą Palmę za Przełamując fale i Złotą Palmę za Tańcząc w ciemnościach. Wszystkie filmy pełnometrażowe i produkcje telewizyjne von Triera zdobywały nagrody na całym świecie. Obecnie Lars von Trier pracuje nad swoją trzecią trylogią USA - Land of Opportunity. Pierwszym filmem z tej serii był Dogville, a drugi to Manderlay, którego premiera miała miejsce w czerwcu.
ANTHONY DOD MANTLE - OPERATOR
Anthony Dod Mantle dorastał w Oxfordzie, w Anglii, a w 1983 przeniósł się do Danii. W tym samym roku rozpoczął studia w Państwowej Szkole Filmowej w Danii. Jego pierwszy film długometrażowy to wyprodukowany w Niemczech Terrorists 1992, Philipa Grönninga. Anthony Dod Mantle współpracował z Thomasem Vinterbergiem przy Bohaterach (The Greatest Heroes) 1996 i Festen (The Celebration) 1998. Anthony Dod Mantle współpracował także z Larsem von Trierem przy Dogville i Manderlay.






©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna