Janusz Mrowiec, Ambasador Tytularny: Szanowna Pani Profesor, Szanowni Państwo



Pobieranie 30.29 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar30.29 Kb.
Janusz Mrowiec, Ambasador Tytularny:
Szanowna Pani Profesor, Szanowni Państwo.

Od końca 2010 r. obserwujemy burzliwe wydarzenia w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. Z niepokojem, ale i z nadzieją śledzimy sytuację w Tunezji, Egipcie i Libii. Analizujemy wskaźniki ekonomiczne Maroka, Algierii, Jemenu, Jordanii. Interesujemy się doniesieniami z Bahrajnu i Arabii Saudyjskiej. Zastanawiamy się, jak dalece rozszerzą się niepokoje społeczne zapoczątkowane w Tunezji i jaki wpływ będą miały na sytuację międzynarodową, bezpieczeństwo, światową gospodarkę, ceny ropy i gazu ziemnego .Analizujemy zatem 350 milionowa społeczność krajów arabskich co stanowi 5 % populacji świata. Kraje te zajmują terytorium 13,7 mil km2. na ich terytorium znajduje się prawie 70% zasobów ropy naftowej i 40% zasobów gazu a łączne PKB krajów arabskich w 2008 r wynoslo 2 529 miliarda USD.


Patrząc na wizję nowego porządku społecznego w krajach arabskich, opowiadamy się za demokratycznymi przemianami, za przestrzeganiem praw człowieka, za wolnością słowa i wyznania, za walką z korupcją, za szeregiem zmian klasyfikujących kraje arabskie w grupie państw nowoczesnych, przestrzegających norm prawa międzynarodowego..
O tym, jaka jest sytuacja w świecie arabskim, wiadomo od lat. Począwszy od 2002 roku, grupa intelektualistów arabskich publikuje Raport o stanie świata arabskiego. Zawiera on informacje o poziomie rozwoju społecznego, edukacji, przestrzegania praw politycznych i respektowania wolności obywatelskich. Uwzględnia specyfikę regionu oraz uwarunkowania, prezentuje zagrożenia i obraz życia codziennego. Sytuacja w tamtym regionie świata jest więc od lat znana, ale i udokumentowana. Zrozumienie jej umożliwiają również publikacje wybitnych polskich naukowców. Niemożliwym jest wymienianie wszystkich, ale nie sposób nie wymienić Pań Profesor Anny Mrozek Dumanowskiej, Anny Parzymies czy Danuty Madeyskiej oraz Panów Profesorów Jerzego Zdanowskiego, Janusz Daneckiego czy Marka Dziekana nie mówiąc już o całej plejadzie naukowców francuskich, angielskich czy hiszpańskich.
Problematykę ekonomiczną Algierii, Maroka i Tunezji mają nam przybliżyć Ambasadorowie tych krajów akredytowani w Polsce. Pani Profesor Elżbieta Mączyńska, Prezes PTE narzuciła nam pewien rygor koncentracji na problemach ekonomicznych z pominięciem sfery politycznej.

Jak z takim zadaniem uporają się nasi goście – Ambasadorowie zawodowi obserwatorzy życia społeczno politycznego nie mam pojęcia.

Jako pierwszego proszę o zabranie głosu Pana Ambasadora Algierii.
Abdelkafer KHEMRI, Ambasador Algierii w Warszawie:
Szanowna Pani Prezes, Szanowni Państwo,

pani Prezes serdecznie dziękuję za zaproszenie, Państwu za przybycie.

Poproszono mnie o zaprezentowanie potencjału ekonomicznego Algierii.

Uwzględniając, że czynię to w PTE i słowa swoje kieruję do ekonomistów

pozwalam sobie zaprezentować kilka najważniejszych danych, pozostawiając Państwu komentarz.

POWIERZCHNIA: około 6 razy powierzchnia Polski

PKB: 162.40 mld USD

Stopa wzrostu PKB: 3.30%

PKB per capita: 4590

SKŁAD PKB:

Paliwa kopalne 42 %

Usługi 28%

Budownictwo i infrastruktutry 14%

Rolnictwo 10%

Przemysł 6%



HANDEL ZAGRANICZNY

Import 40 mld USD

Eksport 57.2 mld USD

W tym eksport paliw: 55.13 mld ULD

Eksport poza paliwami: 1.07 mld USD

BILANS HANDLOWY: 18.8 mld USD

CAŁKOWITA PRODUKCJA PALIW w 2010

Ropa: 220 mln ton (tep)

Gaz: 145.70 mld m3

PROGRAM INWESTYCJI PUBLICZNYCH W LATACH 2010-2014

Przeznaczono 286 mld USD

W tym : 130 mld USD na ukończenie wielkich projektów już rozpoczętych (zwłaszcza w sektorze kolei, dróg i wody); 156 mld USD na nowe projekty.

W ramach programu na lata 2010-2014 zarezerwowano 40 % środków na rozwój społeczny:

5000 placówek szkolnictwa narodowego, w tym 1000 gimnazjów i 850 liceów.

1500 infrastruktur zdrowotnych w tym 172 szpitale, 45 wyspecjalizowanych kompleksów zdrowotnych, 300 poliklinik, 70 ośrodków dla upośledzonych.

200 tyś. mieszkań, 5000 infrastruktur dla młodzieży.

Przyłączenie 1 miliona mieszkań do sieci dostarczania gazu ziemnego oraz 220 tyś. do sieci elektycznej.

Polepszenie zaopatrzenia w wodę pitną, w tym 35 tam i 25 systemów przesyłu wody.



REZERWY WALUTOWE:

200 mld USD w 2011



ROCZNA STOPA INFLACJI

W skali krajowej 4.10 %

W skali regionu Algieru 3.9 %

LUDNOŚĆ

Całkowita liczba mieszkańców 36.3 mln.

Dziękuję za uwagę.

Nadra Drije, Ambasador Tunezji w Warszawie
Ewolucja gospodarki tunezyjskiej

Szanowna Pani Prezes, Szanowni Państwo,

Korzystam z okazji, aby witając Państwa, podziękować za zainteresowanie problematyką naszych państw.

Wiem, iż specjalizują się Państwo w ekonomii i życzyliby sobie Państwo, aby, w większym stopniu, skupić się na kwestiach ekonomicznych niż politycznych w kontenście naszych państw, jednak czy w ogóle można te sprawy oddzielić ? Uważam, iż nie. Polityk, który nie przykłada wystarczającej wagi do spraw gospodarki, nie może być wielkim mężem stanu, a wydarzenia polityczne, które wstrząsają dzisiejszym światem mają podłoże ekonomiczne, które możemy zauważyć, jeśli mamy choćby podstawy wiedzy z dziedziny ekonomii.

Ile warte są reformy polityczne, jeśli nie są poparte zastosowaniem konkretnych rozwiązań ekonomicznych? Byliśmy świadkami wydarzeń w Grecji i we Włoszech, gdzie stan gospodarki doprowadził do zmian rządów. Natomiast w moim kraju, Szanowni Państwo, doprowadził on do Rewolucji. Tak, możemy więc zaobserwować dominującą rolę ekonomii. Zjawiskami, które przyczyniły się do wybuchu Rewolucji Tunezyjskiej były więc: bezrobocie, różnice regionalne i korupcja. Aby rozwiązać te problemy, Rząd Tunezyjski zastosował strategię globalną, uwzględniającą zarówno wymiar ludzki, nowopowstałą koncepcję zwaną „Imperatyw Tunisu” („L’impératif de Tunis”), opartą na poszanowaniu Praw Człowieka podczas realizacji wszelkich działań w dziedzinie gospodarki 2

i współpracy dla rozwoju oraz przyjęcie prawodawstwa, w świetle którego Prawa Człowieka stanowiłyby podstawy rządzenia.

1) Wdrożenie lepszego zarządzania jest jednym z pięciu priorytetów wyszczególnionych w programie rozwoju ekonomicznego, opracowanym przez Rząd w celu zmierzenia się z wyzwaniami. Reforma zarządzania powinna zaowocować większą przejrzystością, ograniczeniem władzy dyskrecjonalnej, arbitralnych decyzji oraz różnych form nepotyzmu. Drugim elementem programu jest :

2) Poprawa infrastruktury

Porewolucyjna Tunezja obrała za jeden ze swoich priorytetów rozwój regionalny, który ma na celu rozwój regionów usytuowanych wewnątrz kraju, poprawę ich konkurencyjności i atrakcyjności, poprzez budowę sieci dróg, linii kolejowych, ośrodków technologicznych, a także modernizację sieci telekomunikacyjnych.

3) Innym priorytetem programu rządowego jest waloryzacja zasobów ludzkich, poprzez reformę systemu edukacji, szkolnictwa wyższego, lepszy dostęp do informacji oraz lepsze przystosowanie do potrzeb rozwoju.

4) Sektor finansowy stanowi również, według Rządu Tunezyjskiego, kluczowy element dla przyspieszenia rozwoju kraju. Dlatego też przewidywana jest jego modernizacja, jak również zachęcanie obywateli do lokowania oszczędności w bankach oraz przyciąganie inwestorów zagranicznych : Należy zaznaczyć, iż Tunezja od kilku lat dysponuje systemem, zachęcającym potencjalnych inwestorów do inwestowania w tym kraju.

Na lata 2012-2016, Rząd zaplanował przeznaczyć 27 % Produktu Krajowego Brutto (PKB) na inwestycje. 40 % z całości inwestycji zostanie przekazane na rozwój regionów usytuowanych wewnątrz kraju. Bezpośrednie Inwestycje Zagraniczne (BIZ) wyniosły w 2011 r. 1,711 miliardów dinarów, natomiast w 2012 r. 2,417 miliardów dinarów. Te 1,711 miliardów dinarów pozwoliły na utworzenie 10 839 miejsc pracy, z czego 9 464 w sektorze przemysłowym. Jeśli chodzi o liczbę przedsięwzięć, największym inwestorem zagranicznym w Tunezji jest Francja, a następnie Włochy z odpowiednio 140 i 109 przedsięwzięciami inwestycyjnymi.

Należy zaznaczyć, iż kryzys w Europie, a zwłaszcza w krajach będących tradycyjnymi partnerami Tunezji, miał wpływ na inwestycje w tym kraju, które stanowią w tym momencie sprawę priorytetową. Jeśli chodzi o liczbę przedsiębiorstw zagranicznych zarejestrowanych w Tunezji, wyniosła ona w 2011 r. 3 102, z czego 2 479 to firmy produkcyjne, 332 firmy usługowe, 148 przedsiębiorstwa z sektora turystycznego, 81 przedsiębiorstwa rolnicze, a 62 przedsiębiorstwa z sektora energetyki. Dzięki wymienionym firmom utworzone zostało 321 000 miejsc pracy. W 2012 r. przewiduje się, iż Bezpośrednie Inwestycje Zagraniczne wyniosą 2 400 miliardów dinarów, w porównaniu z 1,711 miliardami dinarów w 2011 r.

Trzeba podkreślić, iż Europa jest nadal największym odbiorcą produktów tunezyjskich, a Tunezja negocjuje z UE umowy o uprzywilejowanym partnerstwie. Jednocześnie porewolucyjna Tunezja dąży do zintegrowania swojej gospodarki ze środowiskiem regionalnym i międzynarodowym, z czego wynika postrzeganie rozwoju współpracy z sąsiednimi krajami jak Libia, Algieria i Maroko jako sprawy priorytetowej. Podobnie traktowana jest kwestia rozwoju kooperacji z państwami afrykańskimi. Według ostatniego raportu Banku Światowego „Globalne perspektywy ekonomiczne” Afryka Subsaharyjska będzie jedynym regionem w świecie, gdzie Produkt Krajowy Brutto osiągnie 5,3% w 2012 r. w porównaniu do 4,9 % w 2012 r.

W 2011 r. eksport produktów tunezyjskich do krajów Unii Europejskiej wzrósł o 11,3 % tj. o 19 163,3 miliardów dinarów, co stanowi 76,4 % całego eksportu. Głównymi odbiorcami eksportowanych z Tunezji towarów są Francja i Włochy : udział eksportowanych tam towarów wynosi odpowiednio 30,7 % i 21,6 %. Na 4. miejscu znalazł się eksport do Libii o wartości 1 103,3 miliardów dinarów. Trzecim największym partnerem handlowym Tunezji są Niemcy. Liczba firm niemieckich zarejestrowanych w tym kraju wynosi 270, a wartość inwestycji 235 milionów euro. Dzięki tym przedsiębiorstwom utworzono ponad 35 000 miejsc pracy.

Jeśli chodzi o import z Unii Europejskiej usytuował się on na poziomie 19 405 miliardów dinarów i stanowi to 57,6 % całego importu do Tunezji. Głównym importatorem jest tu Francja z 18,4 % udziału importu do Tunezji, a kolejnym Włochy z 15,8 %.

Wskaźnik zadłużenia publicznego w Tunezji wynosi 40 % Produktu Krajowego Brutto (PKB).

Odnośnie do relacji polsko-tunezyjskich, zapoczątkowane zostały one dawno temu. Nawiązanie relacji dyplomatycznych miało miejsce 27 listopada 1959 r. Polska, która jest członkiem Unii Europejskiej i Tunezja należąca do przestrzeni Euromed (The Euro-Mediterranean zone) mają dziś sprzyjające okoliczności do zacieśnienia współpracy. Polska odgrywa dziś coraz większą i coraz bardziej dynamicznę rolę w Unii Europejskiej. Mam nadzieję, iż spoglądając w kierunku Zachodu, Polska nie zapomni jednocześnie, iż przyszłość kontynentu europejskiego rozgrywa się także na wybrzeżu Morza Śródziemnego, które to od wieków jest świadkiem intensyfikacji wymian handlowych z partnerami z Północy. Dwie wspomniane przestrzenie są współzależne. Dlatego też, na przyszłość Europy mają wpływ relacje z jej południowymi sąsiadami i należy kontynuować wdrażanie odpowiednich mechanizmów dla zapewnienia sukcesu tej współpracy.

Tunezji zależy na wzmocnieniu relacji gospodarczych z Polską. Aktualny stan wymiany handlowej nie odzwierciedla chęci współpracy, jaką od wielu lat przejawiają oba państwa.

Polska jest potencjalnym importerem tunezyjskich fosforanów. Aktualnie, dostarczamy do Polski tekstylia, odzież, skóry, produkty spożywcze, jak również produkty mechaniczne i elektryczne. Tunezja importuje natomiast polskie produkty spożywcze, drewno oraz wyroby przemysłowe.

Organizowane są misje ekonomiczne mające na celu urozmaicenie wymian handlowych, jednak brak polsko-tunezyjskiej izby handlowej, na kształt izb, które wspierają współpracę z innymi państwami, stanowi przeszkodę w dążeniach do wzniesienia tych relacji na oczekiwany poziom. Jednocześnie polscy przedsiębiorcy wyrażają chęć działania poza oficjalnymi strukturami. Tymczasem struktury pozwalają na opracowanie określonego planu współpracy, klarownych perspektyw, prognoz i celów, ważnych z punktu widzenia interesów obu stron.

Dziękuję za Państwa uwagę.



Janusz Mrowiec, Ambasador Tytularny
Podstawowym zagadnieniem przed, którym stoją elity polityczne Algierii, Maroka i Tunezji jest modernizacja systemów społeczno politycznych. Muszą to przeprowadzić w taki sposób, aby nie utracić tożsamości, aby przyjęte reformy zaakceptowane zostały przez młode pokolenie oraz społeczność w wieku dojrzałym, przez ludzi wykształconych z dużych aglomeracji oraz przez rolnika z duaru.

Zadanie trudne, momentami wydające się, że jest to łączenie ognia z wodą. Fakt komplikuje świadomość braku instrumentów umożliwiających ich realizację. Reformy te kraje arabskie muszą przeprowadzić same. Jak to zrobią nie wiem, ale wiem, że Arabowie są mistrzami realizacji zadań niemożliwych.


W imieniu Pani Ambasador Tunezji i Panow Ambasadorów Algierii i Maroka dziękuję Pani Profesor za możliwość spotkania się z Państwem, Państwu zaś za przybycie oraz aktywny udział i głosy w dyskusji.

Kończąc przyznaję rację Pani Profesor, iż miała rację nie zezwalając na poruszanie problematyki politycznej oraz trzymając nas w ryzach dyscypliny wypowiedzi, bo zapewnie bardzo trudno byłoby zakończyć nasze spotkanie.




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna