Języki programowania



Pobieranie 49.48 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar49.48 Kb.

Języki programowania


Językiem programowania nazywa się umowny system notacji pozwalający na zapis algorytmów. Języki programowania pojawiły się z chwilą pojawienia się pierwszych komputerów. Prototypem języków programowania był język o nazwie Plankalkul, który zaproponował K. Zuse w latach 1945 – 1946 dla swoich komputerów Z1, Z2 i Z3. Idee K. Zuse rozwijał dalej matematyk szwajcarski H. Ruthishauser, który 1951 roku zaproponował bardziej doskonałą wersję języka nazwanego Algoritmische Schreibweise. Z kolei jego idee zostały wykorzystane w USA do opracowania języka o nazwie FORTRAN (służącego do zapisu programów realizowanych na komputerach IBM 701) i jego kompilatora, automatycznie tłumaczącego programy na kod maszynowy. Sprawiło to, iż zajmowanie się takimi językami stało się nie tylko interesujące teoretycznie, lecz także możliwe praktycznie. Jednakże ta postać FORTRANU zdradzała jego orientacje na jeden typ komputerów, a sposób jego zdefiniowania i budowa pod wieloma względami pozostawiały wiele do życzenia.

Doświadczenia zebrane zarówno w Europie, jak i w Stanach Zjednoczonych pozwoliły międzynarodowej grupie specjalistów opracować kolejny język o nazwie ALGOL-58, który po ulepszeniu nosił nazwę ALGOL 60. Jedną z cech, która bardzo dodatnio wyróżnia ALGOL (w porównaniu z FORTRANEM), jest jego precyzja i zwarty sposób zdefiniowania w dość krótkim dokumencie. Zamiast ukierunkowania na konkretny typ komputera, ALGOL przejął w znacznym stopniu notację matematyczną znaną dobrze naukowcom i inżynierom. W celu zdefiniowania reguł składniowych wprowadzono formalizm, który umożliwił algorytmiczne sprawdzanie czy dana konstrukcja jest poprawnym zdaniem w języku. Notacja ta zwana notacją Backusa-Naura, była następnie używana do definiowania innych języków programowania. W tym samym czasie, bo już od 1960 roku w Polsce został opracowany język SAS dla maszyn produkcji polskiej XYZ, a następnie język SAKO, który był językiem tej samej klasy, co języki FORTRAN i ALGOL.

Do programowania zagadnień o charakterze ekonomicznym w 1956 roku zaproponowano język FLOW-MATIC, będący sformalizowaną wersją języka angielskiego. Na jego podstawie został opracowany język COBOL (Common bussines oriented language), który również charakteryzuje się dużą werbalnością, został dostosowany do sposobów myślenia i problemów występujących w przetwarzaniu danych. Program napisany w tym języku może nie zawierać żadnego symbolu matematycznego. W owym czasie sądzono bowiem, że przetwarzanie danych typu ekonomicznego to co najwyżej cztery podstawowe operacje arytmetyczne na liczbach dziesiętnych, a poza tym to przepisywanie, redagowanie itp. Szybko okazało się jednak, że podział na zagadnienia numeryczne i ekonomiczne jest podziałem sztucznym i nie odpowiadającym rzeczywistości. Stąd też starano się opracować jeden wspólny język. Prace takie zostały podjęte mniej więcej w tym samym czasie w byłym ZSRR, gdzie opracowano język ALGEK, i w USA, gdzie powstał język PL/I. Również międzynarodowa organizacja przetwarzania informacji IFIP, pod auspicjami której powstał język ALGOL-60, postanowiła opracować następcę tego języka. W 1965 roku zostały opracowane pierwsze trzy projekty takich języków, których autorami byli N. Wirth, G. Seegemueller i A. van Wijngaarden. Pierwsze dwa, stosujące identyczną technikę opisu, jakiej użyto przy definicji języka ALGOL-60, nie zostały zaakceptowane, zaś projekt Wijngaardena, w którym została zastosowana technika opisu (gramatyka dwupoziomowa), po wielu korektach został zaakceptowany przez organizację IFIP w 1968 roku jako język ALGOL-68. Na podstawie swego pierwszego projektu i kilku innych prób N.Wirth opracował w 1970 roku język o nazwie PASCAL. Był łatwy do nauczenia się, w związku z czym posługiwano się nim w systematycznym nauczaniu programowania komputerów. Podobny cel postawili sobie J.G.Kemeny i T.E.Kurtz, pod kierownictwem których powstał konwersacyjny język BASIC. Wymienione wyżej języki przedstawione są na rysunku (rys.1)

Rys.1.Rozwój języków programowania (N- numeryczne, P- przetwarzanie, U-uniwersalne)


Języki programowania można podzielić na trzy grupy: języki wewnętrzne, języki symboliczne i języki zewnętrzne.

Wśród języków zewnętrznych o zastosowaniach specjalnych można wyodrębnić klasę języków służących do zapisu programów użytkowych. Języki tej klasy można z kolei podzielić następująco:


  1. języki programowania zagadnień naukowo-technicznych (FORTRAN, ALGOL-60),

  2. języki programowania zagadnień ekonomicznych (COBOL),

  3. języki programowania zagadnień nienumerycznych przetwarzania informacji (LISP, IPL),

  4. języki symulacyjne (SIMULA, SOL),

Drugą grupę języków specjalnych stanowią języki służące do zapisu programów systemowych. Języki te charakteryzują się między innymi tym, że umożliwiają programowanie procesów współbieżnych oraz pozwalają korzystać z niektórych właściwości sprzętowych systemu liczącego. Do języków takich należą między innymi: MODULA (zrealizowany na maszynach PDP oraz CDC), PLATON (zrealizowany na maszynach RC 3500), PEARL, RTL, EUKLID.

Do języków programowania o przeznaczeniu uniwersalnym wyodrębniamy dwie ich klasy:



  • języki proceduralne

  • języki konwersacyjne.

Do najbardziej znanych języków proceduralnych o charakterze uniwersalnym należą takie języki, jak ALGOL-68, PL/1, PASCAL. Język PL/1 był realizowany na maszynach serii RIAD, zaś język PASCAL zarówno na RIAD, jak i też serii ODRA 1300.

Do najbardziej znanych i stosowanych języków konwersacyjnych należały języki: APL, BASIC, JEAN.


1.Klasyfikacja języków programowania


Języki programowania można klasyfikować na wiele sposobów. Można np. rozróżniać języki niskiego poziomu i wysokiego poziomu, języki ogólnego i specjalnego przeznaczenia, czy też języki kompilowane i interpretowane. Można byłoby podzielić języki ze względu na technikę jaką możemy zastosować przy programowaniu. Liczba istniejących języków jest ogromna.

Ze względu na stopień trudności i czas jaki potrzebny był na napisanie programu, języki można podzielić na trzy grupy: języki wewnętrzne, języki symboliczne i języki zewnętrzne tzw. języki wysokiego poziomu.


1.1.Języki wewnętrzne


Języki wewnętrzne są to języki stopnia najniższego, których jedynymi dopuszczalnymi wyrażeniami są rozkazy kodu wewnętrznego danej maszyny. Podstawową cechą języków wewnętrznych maszyn cyfrowych było stosowanie zarówno numerycznych kodów określających rodzaj wykonywanej operacji, jak i numerycznych oznaczeń miejsc w pamięci (adresów komórek pamięci), gdzie znajdują się ich argumenty. Z reguły przy pisaniu programów w tych językach używa się systemu ósemkowego, dziesiętnego bądź szesnastkowego. Tak przedstawione rozkazy zamienione zostaną na postać binarną. Programowanie w języku wewnętrznym odznacza się dużą pracochłonnością, trudnością poprawy błędów oraz dokonywania zmian. Niewątpliwie zaletą pisania programów w kodzie wewnętrznym jest możliwość ich optymalizacji, w wyniku której program zajmuje relatywnie najmniej miejsca w pamięci i pracuje szybciej.

1.2.Języki symboliczne


Języki symboliczne są to języki, w których zamiast kodów cyfrowych można stosować oznaczenia symboliczne. Nazywane też są asemblerami. Języki symboliczne są to języki maszynowo zorientowane. W zasadzie każda maszyna posiadała swój własny język symboliczny. W przypadku komputerów ODRA był to język o nazwie PLAN, dla maszyn serii RIAD język ten nie otrzymał żadnej nazwy i określany był jako ASSEMBLER. Programowanie w języku asemblera jest łatwiejsze niż w kodzie maszynowym. Program taki tłumaczony jest na kod maszynowy. Oczywistą wadą programowania w asemblerze jest konieczność posiadania gruntowej i szczegółowej wiedzy na temat budowy komputera. Poprawianie błędów w programie też jest bardzo uciążliwe. Oto fragment programu napisanego w ASSEMBLERZE 8080 na stację PSPD-90:

*ASMB


*INPUT 1

*GO


0001 START 100H

0002 1000H VLIN

0003 1003H ET: VIDEO 18,KOM

0004 100CH VLIN

0005 100FH ENTER 1,AXB

0006 1021H LDA AXB

0007 1024H SUI 30H


1.3. Języki zewnętrzne


Trzecią grupę stanowią tzw. języki zewnętrzne, które są w zasadzie niezależne od konkretnej maszyny, a notacją są bardzo zbliżone do tradycyjnej notacji matematycznej lub nieco sformalizowanej notacji języka naturalnego. Języki te nazywane są językami programowania wyższego rzędu. Niektóre z języków opracowano z myślą o konkretnych zastosowaniach, inne zaś starano się opracować w miarę uniwersalnie. Pojedyncze instrukcje w tych językach zastępują wiele instrukcji asemblera. Za wygodę tę płaci się jednak efektywnością programu, który z reguły jest znacznie wolniejszy od programu napisanego w asemblerze. Języki zewnętrzne można podzielić według różnych kryteriów (np.: zastosowanych technik programowania, przeznaczenia tych języków). Po niżej przedstawiony jest podział języków według kilku podstawowych technik programowania. Techniki te przedstawione są w porządku chronologicznym, a więc jest to krótka historia jak programowanie stawało się coraz łatwiejsze.

1.3.1.Języki liniowe


W programowaniu techniką liniową poszczególne instrukcje przedstawione są jedna pod drugą. Na górze był początek programu na dole koniec, a pomiędzy nimi wszystkie instrukcje. Program pracował na danych, które wszystkie były dostępne w czasie całego przebiegu programu. Przykładem programów pisanych tą techniką jest programowanie w języku BASIC i LOGO.

Język Logo powstał w Laboratorium Sztucznej Inteligencji w MIT w latach siedemdziesiątych naszego stulecia. Został opracowany przez grupę uczonych pod kierownictwem Seymoura Paperta. W pracach nad nim wykorzystano wyniki badań szwajcarskiego pedagoga i psychologa, profesora Jeana Piageta. Logo jest językiem wysokiego poziomu, umożliwiającym rozwiązywanie bardzo poważnych problemów z informatyki, matematyki i innych dziedzin, lecz przede wszystkim jest językiem edukacyjnym, językiem pierwszego kontaktu człowieka z komputerem. Prostota i przejrzystość powodują, że jest on łatwy i wyjątkowo przyjemny w obsłudze. Wyrabia dobre nawyki i uczy zasad poprawnego, strukturalnego programowania tzn. złożone, trudne i skomplikowane problemy rozkładane są na mniejsze tak długo, aż staną się proste, łatwe i zrozumiałe. Język Logo całkowicie sprawdza się w szkołach. Uczniowie pracując w Logo nawet początkowo nie muszą być świadomi, że piszą już programy. Język Logo składa się z procedur pierwotnych i procedur zdefiniowanych. Pierwszy kontakt, zwłaszcza dzieci z żółwiem, którego możemy przesuwać i obracać na ekranie (tzw. tryb bezpośredni) daje dużo zabawy.



Język Basic (z angielskiego Beginners All-purpose Symbolic Instruction Code), przełomowy w chwili powstania w 1964, potem mocno krytykowany za brak strukturalności, prosty, interpretowany język programowania, spopularyzowany w komputerach ośmiobitowych i kalkulatorach programowanych. Jego twórcy – J. Kemeny i T. Kurtz (Dartmouth College, USA) – przedstawili go jako rewolucyjną propozycję wobec języków algolopodobnych. Basic z założenia nadawał się do pracy interakcyjnej i miał ujmować prostotą (m. in. brak typów, numerowane instrukcje ułatwiały redagowanie programu).

Pierwsze implementacje Basica były wykonywane na minikomputerach, a nawet na komputerach stacjonarnych (m. in. na polskich komputerach ODRA 1204 i ODRA 1305, także w wersji kompilowanej). Oprzyrządowany w podstawowe operacje plikowe Basic na długo stał się nie tylko podstawowym językiem mikrokomputerów, lecz także ich systemem operacyjnym. Mimo przydatności do programowania doraźnego w małej skali, oryginalny Basic został odrzucony jako nieprzystosowany do nauczania początkowego informatyki i wyparty przez język Logo. Odrodzony i przebudoany zarówno pod względem struktur sterowania i danych, jak i interfejsu systemowego Basic znalazł szerokie zastosowanie w programowaniu aplikacji dla komputerów typu IBM PC pod postacią platformy programowania RAD o nazwie VisualBasic. W tym nowoczesnym produkcie z Basica pozostała głównie nazwa.



1.3.2.Języki proceduralne


Programowanie techniką proceduralną charakteryzuje się tym, że można w programie wyodrębnić części realizujące pewne określone czynności. Tymi częściami są procedury (funkcje). Ogólnie mówiąc, pisząc program dla danego problemu należy zamienić ten problem na serię zadań do wykonania. Napisanie dobrego programu tą techniką polega aby zdecydować jakie funkcje będą potrzebne, następnie zdefiniować je, po czym wymyślić algorytm ich wywołania. Przykładem języka programowania wymuszającą tę technikę jest język Fortran.

Język FORTRAN jest pierwszym językiem programowania w ogóle, jaki praktycznie zaczęto stosować na szerszą skalę. Język ten przede wszystkim wykorzystywano do zagadnień numerycznych. Do typowych zagadnień numerycznych zaliczało się zwykle takie problemy, dla rozwiązania, których potrzebne były skomplikowane metody, oprogramowaniem, których zajmował się dział matematyki nazywany obliczeniami numerycznymi lub analizą numeryczną. Poza tym, problemy takie charakteryzowały się niewielką liczbą danych początkowych i wynikiem była najczęściej też niewielka ilość liczb. Fortran od czasu powstania był wielokrotnie modyfikowany i ulepszany. W ten sposób powstało wiele jego wersji. Do najbardziej znanych zalicza się dwie grupy: FORTRAN II i FORTRAN IV. Pojawiały się również propozycje modyfikacji, aby w języku tym można było zapisywać programy strukturalne (np. propozycja języka FORTRAN-S). Język FORTRAN należy do tzw. języków formatowanych tzn. instrukcje tego języka muszą być zapisane ściśle według określonego formatu na tzw. arkuszach programowych. Programy napisane w tym języku mogą operować na następujących wielkościach: liczbach całkowitych, liczbach rzeczywistych, liczbach zespolonych, wartościach logicznych, ciągach znaków alfanumerycznych. Dla wszystkich tych wielkości pamięć wewnętrzna przydzielona jest statycznie (nie zmienia się w trakcie wykonywania programu).

Język FORTRAN umożliwia stosowanie podprogramów, przy czym rozróżnia się trzy ich rodzaje: pseudoinstrukcje, funkcje i podprogramy. Osobliwością tego języka jest mechanizm podstawiania argumentów aktualnych. Dokonuje się tego za pomocą tzw. wskaźników (a nie poprzez nazwę lub wartość). Jedną z najważniejszych zalet, która decydowała o popularności FORTRANA, był bogaty mechanizm operacji wejście-wyjście. O jego popularności zdecydowała też, prostota, łatwość opanowania go, a także dobrze rozbudowana analiza błędów formalnych w translatorach tego języka oraz wiele dodatkowych możliwości ułatwiających uruchamianie programów.

1.3.3.Języki strukturalne


Programowanie tą techniką polega na wzbogaceniu programu w możliwość zapakowania danych w jednym module. W ten sposób dane mogą być traktowane jako grupa – pewna całość. Jest to krok do przodu w stosunku do poprzedniej techniki. Tę technikę programowania stosuje się programując w Pascalu, posługując się tzw. rekordami lub w języku C strukturami.

Pascal został zaprojektowany jako język ogólnego przeznaczenia i znalazł szerokie zastosowanie w praktyce. Opracowany został pod koniec lat sześćdziesiątych przez Niklausa Wirtha (profesora politechniki w Zurychu). Nazwa tego języka pochodzi od nazwiska wielkiego francuskiego filozofa, matematyka i fizyka. Pierwsza publikacja zawierająca opis tego języka ukazała się w 1971 roku. Dokładną definicję jego semantyki przedstawiono w pracy z 1973r. N.Wirth przystępując do napisania nowego języka przyjął następujące założenia:

Konstrukcje języka powinny być jasno i prosto zdefiniowane

Język powinien umożliwiać stosowanie nowoczesnych metod programowania komputerów,

Język powinien być łatwy do nauki,

Powinno być możliwe stosowanie różnorodnych struktur danych, w tym zdefiniowanych przez programistę,

Przygotowanie kompilatora języka nie powinno sprawiać trudności.

Zapewnienie tych wszystkich właściwości sprawiło, że Pascal znalazł zastosowanie bardzo szybko w praktyce. Zaczęto go również używać do nauki programowania na wyższych uczelniach. Pojawiło się wiele wersji tego języka, przez to, że autorzy kompilatorów nie zawsze uwzględniali wszystkich reguł syntaktycznych i semantycznych, a niekiedy wprowadzali własne.


1.3.4.Języki obiektowe


Programowanie tą techniką polega na tym, że danym zgrupowanym w moduł(obiekt) nie mówi się jak mają coś zrobić, ale tylko co mają zrobić. Niedogodnością tej techniki jest fakt, że poszczególne typy danych są sobie obce. Typ danej opisującej samochód nie ma nic wspólnego typem opisującym pojazd. Znaczy to, że jeżeli funkcja może przyjąć jako argument jeden typ danej, to nie może przyjąć innego.

Język ADA jest to język obiektowy. Historia języka Ada rozpoczyna się od roku 1974, kiedy to Departament Obrony Stanów Zjednoczonych polecił stworzenie języka umożliwiającego w łatwy sposób pisanie systemów czasu rzeczywistego, które sterowałyby systemami obrony i naprowadzania. W ówczesnych czasach jedynym językiem stosowanym do pisania tego typu systemów (np. sterującymi lotami statków kosmicznych) był język Fortran. Jednak okazał się on niewystarczającym do tego typu zadań, gdyż nie umożliwiał łatwego wyszukiwania i ewentualnej korekty błędów. Ada jest jednym z niewielu języków , który posiada ogólnie dostępny standard. Pierwsza standaryzacja języka pochodzi z roku 1983, i jest obecnie nazywana Ada 83. W latach osiemdziesiątych długo trwały prace nad rozwinięciem języka. Prace te dotyczyły :

rozszerzenia elementów języka umożliwiającego programowanie obiektowe,

mechanizmy umożliwiające budowanie hierarchicznych bibliotek,

wprowadzenie statycznych obiektów ułatwiających synchronizację zadań (zwanych obiektami chronionymi)

rozszerzenia ułatwiające programowanie systemowe, systemów czasu rzeczywistego oraz programowanie rozproszone.

Pierwsze próby unowocześnienia języka pojawiły się pod koniec lat osiemdziesiątych, a nowy język otrzymał kryptonim Ada 9X. Przez początkowe lata dziewięćdziesiąte trwały próby ustandaryzowania języka, którego efektem stał się język Ada 95.

1.3.5.Języki obiektowo orientowane


Programowanie techniką obiektową wzbogacone o dziedziczenie i polimorfizm (czyli funkcje wirtualne) jest nową techniką obiektowo orientowaną. Sprawia to, że istniejący kod potrafi się sam zorientować w trakcie pracy programu z jakim obiektem przyszło mu pracować i odpowiednio na to reaguje. Tego typu technika doskonale odzwierciedla zależności klas obiektów otaczających nas w realnym świecie. Ta technika jest dalszą ewolucją języków programowania. Przykładem języków obiektowo orientowanych jest język C++, Java, Smalltalk.

Język Java – nowy, zorientowany obiektowo język programowania. Język ten został zaprojektowany zaimplementowany przez małą grupkę ludzi prowadzoną przez Jamesa Goslinga w laboratoriach Sun Microsystems w Mountain View, Kalifornia. Początkowo zespół tych ludzi rozwijających język Java miał na celu zaprojektowanie oprogramowania dla sprzętu elektronicznego. Szybko zorientowano się, że języki takie jak C, C++, nie nadają się dobrze do tego celu. Wynikiem tego jest Java, bardzo szybki, niewielki i niezawodny język, który będzie działał na dowolnym układzie elektronicznym.


Pierwszym projektem, który używał języka Java, był projekt Green. Jego celem było eksperymentowania z nowym rodzajem interfejsu użytkownika do kompleksowej obsługi sprzętów domowych(VCR, TV, światło, telefon, pager itd.) Ludzie pracujący nad tym projektem skonstruowali eksperymentalny, mieszczący się w dłoni komputer, nazwany *7 (gwiazda siedem). Interfejs użytkownika złożony był z pełnokolorowej, animowanej prezentacji mieszkania, w którym poszczególne urządzenia były obsługiwane poprzez dotykanie ekranu. Wszystko było oczywiście napisane w języku Java. Zostało zbudowanych osiem prototypów *7. Interfejs *7 używał animowanej figurki (Duke), poruszającej się po ekranie, do obsługi urządzeń. W 1993 do projektu dołączyli Arthurvan Hoff i Sami Shaio. Wtym samym czasie Word-Wide-Web przemieniał się z formy tekstowej prezentacji danych na graficzną i przyciągał coraz większą uwagę. Zespołowi rozwijającemu język Java wydało się jasne, że język niezależny sprzętowo, będzie idealny dla programowania aplikacji sieciowych, ponieważ taki program może zostać wykonany na dowolnym komputerze podłączonym do Internetu od PC przez Mac do maszyn z systemem UNIX. Wynikiem było stworzenie przeglądarki nazwanej WebRunner, która została w całości napisana w języku Java. Później ta pierwsza przeglądarka otrzymała nazwę HotJava, aby zachować znak firmowy. Była pierwszą przeglądarką obsługującą applety.

Java jest językiem wysokiego poziomu. Oto jej podstawowe cechy:



- Jest językiem prostym

  • Java jest zorientowana obiektowo. Z wyjątkiem kilku typów, jak typy liczbowe czy logiczne, większość rzeczy w Javie to obiekty. Kod Javy jest pogrupowany w klasy. Każda klasa definiuje zbiór metod, które opisują zachowanie obiektów będących wystąpieniami danej klasy. Klasa może dziedziczyć właściwości innej klasy. Na samej górze w hierarchii dziedziczenia znajduje się object .

  • Java jest kompilowana – podczas uruchamiania programu jest on najpierw kompilowany do specjalnej formy kodu zwanego bite-codes. Przypomina to instrukcje maszynowe, co sprawia, Ze programy mogą być wykonywane bardzo efektownie. Kody te nie są jednak specyficznymi instrukcjami dla konkretnego procesora, dzięki czemu mogą być wykonane na dowolnym komputerze bez potrzeby powtórnej kompilacji.

  • Java jest niezależna od architektury- język Java jest taki sam na każdym komputerze

  • Java jest wielowątkowa – program w Jawie może mieć więcej niż jeden wykonywany wątek . Na przykład: podczas trwania dość długotrwałych obliczeń może równocześnie pobierać dane od użytkownika.

  • Java nadzoruje pamięć – używając Javy programista nie musi martwić się o zarządzanie pamięcią. W system jest wbudowany program, który nadzoruje pamięć- garbage collector. Skanuje on pamięć i automatycznie zwalnia te części pamięci, które nie są już używane.

  • Java jest niewielka, szybka i bezpieczna

Java jest językiem, w którym występuje idealna mieszanka aktualnie dostępnej technologii programistycznej. Jako język ogólnego przeznaczenia Java odegra istotną rolę przy tworzeniu następnych generacji oprogramowania dla sieci Internet.

1.3.6.Języki skryptowe


Język Perl - skryptowy język programowania, zaprojektowany i rozwijany przez Larrego Walla. Skrót PERL oznacza „Practical Extraction and Report Language”. Larry wpadł na pomysł napisania swojego języka programowania, podczas tworzenia zestawienia plików, będącego częścią systemu powiadamiania o błędach. Po wielu eksperymentach, dodawaniu i zmianie przeróżnych opcji, Larry zdecydował się udostępnić swoje dzieło czytelnikom grup dyskusyjnych. Internauci masowo zaczęli nadsyłać swoje spostrzeżenia i uwagi, poruszając kwestie, spośród których wiele nawet nie przyszło mu do głowy. W efekcie Perl zaczął się rozwijać dynamicznie i przeszedł ogromną ewolucję – obecnie posiada tysiące stron dokumentacji w dziesiątkach dokumentów. Larry Wall nie jest już jedyną osobą pracującą nad Perlem, lecz nadal pozostaje głównym jego architektem, a Perl rozwija się nadal. Stosowany często do tworzenia programów działających po stronie serwerów internetowych. Jest interpretowanym językiem, świetnie nadającym się do przeszukiwania i wydobywania informacji z plików tekstowych, a następnie do generowania raportów na podstawie zebranych danych. Perl to język łatwy, bardzo elastyczny, posiadający wiele cech innych języków (między innymi języka C). Jest idealnym językiem do tworzenia skryptów CGI. Perl jest językiem skryptowym tzn. tworzone w nim programy są po prostu plikami tekstowymi, które następnie są wykonywane przez interpreter Perla. Nie jest tu wymagana kompilacja kodu do postaci pliku wykonalnego – wszystkie polecenia są tłumaczone i wykonywane w „locie”. Przetwarzając skrypt, Perl czyta plik w całości, sprawdza poprawność składni, kompiluje go, po czym wykonuje otrzymany rezultat. Dzięki temu programista może modyfikować i wykonywać skrypty znacznie szybciej niż np. w przypadku języka C.

Perl został zaprojektowany jako zbiór wielu dość złożonych narzędzi systemu UNIX. Wyposażony został w wiele cech, które należałoby oczekiwać od języka wysokiego poziomu.


1.3.7.Języki programowania logicznego


LISP – jest drugim językiem wywodzącym się z badań w dziedzinie programowania logicznego, najbardziej popularny w USA. Został opracowany przez pracowników Massachusetts Institute of Technology w 1962 roku pod kierunkiem Johna McCarth’ego. W początkowym okresie język ten popularny był jedynie w kręgach akademickich i rozwijał się bez standardowej definicji ani zainteresowania producentów. Początkowo uważany był za język wyłącznie matematyków. Lisp można traktować jako kompozycję dwóch mechanizmów obliczeniowych języka funkcyjnego dostarczającego mechanizmu opisywania obliczeń oraz środowiska przechowującego wszystkie obiekty używane przez programy. Oparty jest na notacji lambda, wprowadzonej przez Churcha. Podstawowe cechy tego języka to :

  • styl aplikacyjny, oznaczający złożenie funkcji jako podstawowej struktury sterowania

  • opisywanie powtarzalnych obliczeń jedynie przy użyciu rekursji

  • użycie symbolicznych struktur listowych jako podstawowych obiektów danych, dynamiczny przydział pamięci

  • użycie dynamicznych typów, przysługujących obiektom danych, nie zaś zmiennym (zmienne służą głównie do nazywania obiektów)

  • reprezentacja programów jako obiektów języka (identyfikatory jako symbole, wyrażenia złożone jako listy), co pozwala na wygodną manipulację nimi.

Proces przetwarzania danych symbolicznych spowodował duże zainteresowanie tym językiem i jego zastosowanie w problemach sztucznej inteligencji, tworzeniu programów eksperckich.

Budowa i logika LISP-u pozwala na nie tylko na przetwarzanie określonych wyrażeń symbolicznych, ale także na wybraniu kierunku dziąłania programu przez sam LISP, oraz na wygenerowaniu dalszej części programu do wykonania, w zależności od dostarczonych parametrów w czasie przetwarzania. Własności te okazały się bardzo użyteczne przy tworzeniu programów sterujących „inteligentnymi” urządzeniami (np. rakietami Cruise). Ponadto LISP zasadniczo różni się od większości innych języków wysokiego poziomu tym, że jest to program aplikatywny. Oznacza to, że opiera się prawie wyłącznie na stosowaniu (aplikowaniu) funkcji do argumentów. Wyników tych funkcji używa się z kolei do innych funkcji (podstawową cechą jest to, że funkcja LISP-u „zwraca” wynik działania swojego ostatniego wyrażenia).Zastosowanie funkcji do argumentów zapisuje się po prostu jako listę, której pierwszy element (CAR w terminologii LISP-u) jest nazwą funkcji, a pozostałe elementy (CDR tej listy) stanowią argumenty tej funkcji.


Pierwsza wersja języka PROLOG powstała w Marsylii w 1972 roku. Jej głównym twórcą był Alain Colmerauer, założyciel grupy sztucznej inteligencji na uniwersytecie Aix-en-Provence i Marsylii. Język ten zaczął być z powodzeniem stosowany w zagadnieniach sztucznej inteligencji oraz stał się poważnym konkurentem LISP-u. Wzrost znaczenia PROLOG-u uwarunkowany był w dużej mierze decyzją Japonii o podjęciu bardzo ambitnego przedsięwzięcia badawczego w zakresie zastosowań komputerów i sztucznej inteligencji (tzw. projekt sztucznej inteligencji).Świat powitał to „japońskie wyzwanie” ze sceptycyzmem pomieszanym z niepokojem i nadzieją na duże pieniądze. Wadą PROLOG-u z punktu widzenia szerokich zastosowań praktycznych są jego ścisłe logiczne podstawy. Uniemożliwiają one udzielenie przez program odpowiedzi typu „nie wiem”. Innymi słowy wszystko czego nie można dowieść, uznawane jest za fałsz. Utrudnia to wykorzystanie PROLOG-u do badań futurystycznych, dotyczących zdarzeń hipotetycznych. Innym problemem jest nieefektywny sposób przeszukiwania tzw. baz wiedzy, co czyni ten język wolnym w zastosowaniach do tzw. systemów eksportowych. Niewątpliwą zaletą jest natomiast łatwość programowania w tym języku. Powstał on jako narzędzie do programowania w języku logiki. O Prologu mówimy, że jest językiem deklaratywnym, podczas gdy inne języki nazywamy proceduralnymi. Język proceduralny może wymagać od programisty zapisywania programów w formie zbliżonej do procedur maszynowych, wykonywanych przez komputer, a to nie jest zgodne z naturą ludzkiego myślenia. Jako, że sposób programowania w Prologu jest wzorowany na podstawach ludzkiego myślenia, na logice, język ten jest łatwy w użyciu. Istotą i nowością tego języka w porównaniu z językami klasycznymi (np. Basic, Fortran, Pascal) polega na przejściu od programowania proceduralnego do programowania deklaratywnego. Powstanie i upowszechnienie się Prologu stanowi pewien jakościowy przełom w informatyce, wyznacza nowy etap rozwoju języków, systemów i koncepcji programowania.


1.3.8. Języki przetwarzania baz danych


Przykładem języka tej grupy jest język SQL, język wysokiego poziomu, służący do manipulowania danymi. Umożliwia w efektywny sposób wyprowadzanie różnych informacji zawartych w relacyjnych bazach danych. Zawiera stosunkowo niewiele instrukcji oraz funkcji i dlatego jest łatwy do nauczenia. Pierwowzorem SQL (Structured Query Language) był opracowany przez IBM we wczesnych latach siedemdziesiątych język SEQUEL. Dalsza inicjatywa należała do firmy Oracle, która od 1977 roku upowszechniała systemy zarządzania bazami danych opartych na SQL. W 1982 roku podjęto prace standaryzacyjne (ANSI X3H2), zakończone w 1986 (SQL1). Drugi standard SQL pochodzi z ISO (1987). Rok 1989 zaowocował dodatkiem do obu standardów (SQL-89). Rozszerzony standard języka o nazwie SQL2, został zatwierdzony przez ANSI i ISO w 1992 roku. Najnowsze rozszerzenia języka opatrzoną nazwą SQL3. Niezależnie od specyficznych właściwości standardów języka SQL pozwala formułować działania na tabelach w formie zbliżonej do zadań w języku angielskim.

1.3.9.Języki opisu strony


HTML (ang. HYPERTEXT Markup Language), popularnie nazywany hipertekstem to język Internetu. Został stworzony w Szwajcarii, wkraju z czteroma językami urzędowymi. Być może świadomość trudności w porozumiewaniu się ludzi nie mających wspólnego języka pchnęła programistów z laboratoriów badawczych CERN-u do tego, by stworzyli rodzaj Esperanto dla komputerów. HTML pozwala na formatowanie tekstu, kreślenie linii, dołączanie grafiki, dźwięków i filmów wideo oraz zachowywanie całości w zbiorach ASCII, które są zrozumiałe dla wszystkich komputerów. Język HTML bazuje na znacznikach (ang.tags), czyli słowach kluczowych pisanych pomiędzy znakiem mniejszości (<) a znakiem większości (>), które opisują rodzaj odbieranych danych. Dopóki dokument HTML nie zostanie odczytany przez specjalny program nazywany przeglądarką, wygląda on jak tekst z porozrzucanymi znakami mniejszości i większości. Najważniejszą cechę HTML-a oddaje pierwsze słowo, co w wolnym przekładzie znaczy „coś więcej niż tekst”. Dokumenty HTML mogą zawierać połączenia (ang. links) do innych dokumentów HTML lub praktycznie czegokolwiek dostępnego w sieci Internet.

Pierwotny język HTML został opracowany w CERN-ie, nowe wersje wymyślano w trakcie sieciowych dyskusji dostępnych dla kżdego. Następnie były one analizowane, omaiane, wybierane i publikowane przez W3 Consorcium, kierowane przez Laboratory for Computer Science z Massachustts Institute of Technology oraz francuską instytucje techniczną INRIA, we współpracy z CERN-em.




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna