Każdy chce być Włochem



Pobieranie 58.6 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar58.6 Kb.

Każdy chce być Włochem


Tytuł oryginalny: Everybody Wants to Be Italian

Reżyseria: Jason Todd Ipson

Scenariusz: Jason Todd Ipson

Wykonawcy:

Jay Jablonski Jake Bianski

Cerina Vincent Marisa Costa

Marisa Petroro Isabella Petroro

John Kapelos Steve Bottino

John Enos III Gianluca Tempesti

Richard Libertini Aldo Tempesti

Dan Cortese Michael

Perry Anzilotti krawiec Silvano

P J Marino Mario Bisciari

Judith Scarpone pani Abignali

Penny Marshall kwiaciarka Teresa

Tammy Pescatelli Katerina

Damien Di Paola Rocco

Carla Antonino Carla

Martin Moakler Paul Baba

Abner Genece profesor Genece

Muzyka: Michael Cohen
Zdjęcia: Michael Fimognari
Montaż: Mike Saenz
Scenografia: Marla Artschuler
Dekoracje: Sean Duhame, Lucy Spas
Kostiumy: Nicole Capasso
Producenci: Jaime Burke, James Huntsman
Produkcja: Asgaard Entertainment-

Brynhilde Productions, USA


Czas: 105 min.
Premiera polska: 10.07.2009 r.
Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland
Dozwolony od lat: 12

O filmie
Załamany po rozstaniu z ukochaną Isabellą, sprzedawca ryb Jake spędził niemal dekadę, starając się bez skutku odzyskać dziewczynę. Minęło już osiem długich lat, od kiedy go opuściła, ale on wciąż nie może o niej zapomnieć, pomimo że ona ułożyła już sobie życie – ma męża oraz trójkę dzieci. Przyjaciele Jake’a, Steve i Gianluca, mają dość jego wiecznej frustracji i postanawiają zająć się jego życiem osobistym. Organizują mu zatem randkę w ciemno z pewną piękną Włoszką z bostońskiego North Endu. Jake nie jest jednak Włochem, jego rodzina pochodzi z Polski. Jest przekonany, że tak atrakcyjna kobieta jak Marisa nie spotykałaby się z kimś, kto nie ma włoskich korzeni. Dlatego postanawia udawać imigranta z Italii. Tylko czy dziewczyna jest rzeczywiście włoskiego pochodzenia? Następuje lawina różnorakich perypetii...

Wszystko dzięki żonie
Film zawdzięcza swój tytuł żonie scenarzysty i reżysera. Ipson wspominał, że gdy pracował w Bostonie jako internista i poznał swą przyszłą lepszą połowę (jako pacjentkę), zwrócił jego uwagę jej niezwykły akcent. „Musisz być Czeszką lub Polką” – zawyrokował przyszły filmowiec. Kobieta, która pochodziła z Turynu, powiedziała, że jest Włoszką. Na to Ipson: „A ja jestem Duńczykiem”. Pacjentka: „Ale na pewno chcesz być Włochem... Każdy chce być Włochem!”. Lata mijały, ale Ipson zachował słowa najdroższej mu osoby we wdzięcznej pamięci. Tymczasem porzucił medycynę i postanowił szukać szczęścia w filmie. W tym celu uczestniczył w Peter Stark Producing Program w University of California. Kręcił komediowe krótkie metraże w konwencji kina grozy, a jego debiut ekranowy – thriller medyczny „Unrest”, zwrócił uwagę producentów i wielbicieli gatunku. Jego temperamentowi bardziej odpowiadała jednak komedia. Punktem wyjścia stało się dla niego wymienione wyżej zdanie oraz osobiste wspomnienia i doznania. Szczerze mówiąc, zawsze byłem beznadziejnym romantykiem zwierzał się twórca. I dlatego też bardzo pragnąłem opowiedzieć miłosną historię. Wspominałem wszelkie moje miłosne porażki i doszedłem do wniosku, że za każdym razem to ja ponosiłem winę za swoje klęski. Ipson miał podobny problem jak bohater jego filmu – też nie potrafił zapomnieć o kobiecie, z którą się rozstał – tylko że w jego przypadku trwało to nie osiem, lecz jedynie cztery lata.
Od osobistych wspomnień i luźnego pomysłu do filmu w pełnym kształcie dzieliła go jednak jeszcze długa droga. Okazało się, że wielu problemów oszczędził mu niespodziewany sojusznik – sen. Ipson bowiem twierdził, że szczegóły historii, którą zamierzał opowiedzieć, po prostu mu się przyśniły. Po tym, jak się obudził o drugiej w nocy, w ciągu sześciu godzin napisał pierwszy i podobno dość wyczerpujący szkic scenariusza. Możecie to nazwać zwariowanym wpływem Freuda, ale tak właśnie było deklarował. Nawet nazwisko głównego bohatera mu się przyśniło!

Włosi i sztuka życia
Oczywiście Włosi, a zwłaszcza Włoszki, nie śnili się Ipsonowi bez przyczyny. Wprawdzie urodził się i wychował w Utah, ale w późniejszym okresie życia podróżował wiele po Europie i ten właśnie kraj od lat go fascynował i budził podziw. Włosi po prostu wiedzą bardzo wiele o sztuce i sztuce życia, o jedzeniu, rodzinie, miłości i pięknie – entuzjazmował się Ispson. – Mają w sobie wiele ciepła i są niezwykle gościnni. Pod wieloma względami stanowią kontrast dla Amerykanów. Podobno pomysł, by główny bohater pracował jako sprzedawca ryb, też wywodził się z owego brzemiennego w twórcze konsekwencje snu. Reżyser twierdził, że doskonale pomogło mu to wzmocnić główny konflikt filmu. Wyobraźcie sobie kogoś, kto wielką część dnia spędza wśród ryb, przesiąkł ich zapachem. Szczerze mówiąc, taki facet nie wydaje się zbytnio atrakcyjnym partnerem dla wykształconej kobiety. Czy można zatem przełamać te bariery? Ależ tak odpowiedzią jest miłość tłumaczył Ipson. – Miłość jest ślepa i zdolna pokonać ogromne trudności. Myślę, że w tym momencie doszła do głosu moja romantyczna natura.

Zresztą znowu nie bez znaczenia były rodzinne wątki. Ipson wspominał, że jego przodkowie handlowali na rynku rybnym w Kopenhadze. Reżyser chwalił się, że dysponuje niemal fotograficzną pamięcią i pisanie idzie mu sprawnie i szybko. Ale scenariusz był gotowy dopiero tuż przed rozpoczęciem zdjęć, w marcu 2006 roku. Powód? Ciągle trwały prace montażowe, a potem promocja debiutu Ipsona – wspomnianego thrillera „Unrest”. Jednocześnie nanoszono poprawki na nowy tekst, kompletowano obsadę i prowadzono inne prace przygotowawcze. To było naprawdę zwariowane, ale zdążyliśmy ze wszystkim na czas – wspominał producent Jaime Burke.


Boston zamiast Małej Italii

Początkowo planowano kręcić w nowojorskiej Małej Italii, ale reżyser lepiej znał Boston, a wizytując miejsca zdjęć, umocnił się w przekonaniu, że tam właśnie należy pracować. Dlaczego? Tak to wyjaśniał: Przypomniałem sobie, że w dzielnicy North End można się czuć niemal jak w Europie. Tak silna jest tu identyfikacja z dawnym europejskim dziedzictwem, panuje tu także niezwykle intensywna sąsiedzka atmosfera etnicznej wspólnoty. Reżyser postanowił w pełni oddać to wszystko na ekranie. I znowu wielką rolę odegrały głęboko osobiste motywy. Ipson wspominał, że wielkie wrażenie wywarła na nim akademicka atmosfera miasta. Tam przecież mieszczą się elitarne uczelnie – MIT, Harvard, Boston College. W młodości jego wielkim marzeniem było dostać się na którąś z nich. Nie udało się, ale wielki sentyment i podziw pozostały. Po ukończeniu studiów medycznych znalazł się w końcu w wyśnionym mieście jako lekarz i zachłannie chłonął jego niepowtarzalny klimat. Jego zdaniem, różnorakie środowiska mocno się tu przenikają, a elity nie są zbytnio izolowane. To miejsce, gdzie sprzedawca ryb może studiować Freuda i nikogo to nie dziwi wyjaśniał.

North End, czyli bostońska Mała Italia, intrygowały twórcę. Początkowo było to włoskie getto. Ale z czasem zaczęli się tu pojawiać imigranci o korzeniach żydowskich i irlandzkich. Współistnienie okazało się możliwe. Gdy jednak sytuacja ekonomiczna się zmieniła, wspomniani przybysze przenieśli się do bardziej zadbanych dzielnic, a Włosi pozostali. Mieszkało tu i mieszka do dziś kilka pokoleń o różnorakich życiowych doświadczeniach. Fascynowało mnie, jak to jest jednocześnie mieszkać w typowym amerykańskim mieście, gdzie krzyżuje się tak wiele etnicznych tradycji i zachowywać tak silne poczucie tożsamości i kulturowej odrębności. Chciałem to uchwycić w naszym filmie mówił twórca. – Bohaterowie są przedstawicielami różnych generacji. Papa Tempesti dobrze pamięta stary kraj, Steve i Gianluca reprezentują mentalność pierwszego pokolenia wychowanego całkowicie w Ameryce. Wreszcie Jake i Marisa to ludzie, dla których Europa jest już siłą rzeczy odległą, choć wciąż żywą tradycją.

W Los Angeles powstały sceny nocne oraz kluczowe sekwencje w Vitello’s Restaurant, gdzie ma miejsce owa randka w ciemno i główni bohaterowie spotykają po raz pierwszy. Niektóre sceny nakręcono w studiu. Tam zbudowano rybny sklep, gdzie pracuje Jake. Naszym założeniem był jak najdalej posunięty realizm. Jeśliby publiczność poczuła studyjną inscenizację, to byłaby nasza klęska – komentował reżyser. A niepowodzenie było blisko. W czasie zdjęć ekipa straciła głównego specjalistę od budowy dekoracji. Jednak reszta ekipy potrafiła go wspólnym wysiłkiem godnie zastąpić. Z racji napiętego budżetu – film był produkcją niezależną – ekipa nie mogła się udać do Włoch. Wyczarowano je więc w studiach Universalu oraz w Malibu. Z podobnych oszczędnościowych względów filmowcy mieli tylko pięć dni, by sfotografować najważniejsze sceny w Bostonie. W dodatku nie działało tam wówczas biuro udzielające zezwoleń na zdjęcia i ułatwiające pracę filmowcom. W tej sytuacji Burke pukał do wielu drzwi i prosił o udzielenie ekipie zgody na pracę. Udało się! Zdjęcia w kolei miejskiej „T” kręcono metodami „partyzanckimi”, ale w końcu filmowcy zdołali dzięki uprzejmości władz transportowych wypożyczyć jeden wagonik i kręcić w nim nocą. Właściciel restauracji Mike Pastry’s pozwolił pracować ekipie po zapadnięciu zmierzchu, a co więcej, ugościł ją wyśmienitymi daniami włoskiej kuchni. Ogromna większość mieszkańców była bardzo pomocna, straż pożarna użyczyła jednej ze swych drabin, by pomóc przemieszczać kamerę. Tytuł filmu z pewnością nam pomógł w pracy – śmiał się Burke. W scenie wyładunku ryb przy wybrzeżu, pomocy udzielił z kolei właściciel jednej z łodzi, powiadamiając o terminie jej spodziewanego przybycia. Było to o tyle ważne, że ekipa dysponowała ograniczonym czasem, a łodzie nie wracają w regularnym rytmie – wszystko zależy od obfitości połowów. Nie dopisała tylko pogoda. Początek zdjęć w Bostonie był wyjątkowo chłodny. Aktorzy musieli się nieustannie wspomagać gorącą herbatą, by móc na zimnie dobrze artykułować swe kwestie. Potem, gdy ekipa przeniosła się do Los Angeles, zapanowały z kolei wielkie upały, a aktorzy musieli występować w zimowych ubraniach… Nie było lekko!



Na plaży w Malibu, które miało udawać włoską Riwierę, pojawiła się groźna strażniczka, żądając zezwolenia na zdjęcia i grożąc zaaresztowaniem kamery, a nawet samej ekipy. Upierała się, że zezwolenie, jakie filmowcy uzyskali, obejmuje tylko powierzchnię plaży, a nie cały okoliczny teren, który filmowano z klifu. Co ciekawe, gdy Burns wyjaśniał całą sprawę, okazało się, że nie złożono wcale pisemnego raportu dotyczącego tego gorącego sporu.


Materiał na gwiazdę i zespół zawodowców



Ipson pisał rolę Jake’a z myślą o Jablonskim, z którym pracował przy „Unrest” i którego bardzo cenił. Moim zdaniem w tym aktorze jest materiał na gwiazdę pierwszej wielkości – wyjaśniał. – Zwrócił już moją uwagę przy przesłuchaniu do Unrest. Obiecałem mu wtedy, że pomyślę o głównej roli dla niego. Czyż nie inaczej postępował Scorsese z młodym De Niro, gdy zauważył jego talent? Natomiast Burke nie był początkowo do tej kandydatury przekonany; był zdania, że choć w tamtym filmie aktor sprawdził się nieźle w charakterystycznej roli drugoplanowej, to jednak trochę za mało do dźwignięcia roli wiodącej. Ale został „kupiony”, gdy usłyszał pierwsze próby czytane Jablonskiego z kandydatkami do roli Marisy: Wtedy już wiedziałem Jablonsky to nasz Jake.
Cerina Vincent też nie była oczywistym wyborem. Zasłynęła przecież głównie rolami w niskobudżetowych horrorach, zaczęto ją nawet w kręgach fanów tego typu produkcji nazywać „nową królową krzyku”. To nie była jakaś wyjątkowo świetna rekomendacja Ale Ipson, po kilku dniach castingów, zadzwonił niezwykle podekscytowany do producenta. Mamy naszą dziewczynę mówił. Budzi sympatię, jest sexy, ma wszystko, czego nam trzeba.
Johna Kapelosa, znanego aktora charakterystycznego, którego role, zwłaszcza w filmach Johna Hughesa z lat 80., są dobrze pamiętane przez wielbicieli, obsadzono jako przyjaciela Jake’a, Steve’a, który bardzo pragnąłby zostać psychoterapeutą. Myślę, że John, który ma greckie pochodzenie, doskonale rozumie, jak to jest należeć do silnie identyfikującej się etnicznie społeczności, takiej jak Włosi. To ujawniło się natychmiast podczas prób czytanych. A poza tym jego komediowe umiejętności są naprawdę imponujące komentował producent Burke. Innego kolegę Jake’a z pracy, Gianlucę, zagrał John Enos III, znany między innymi z sitcomu „Young and Restless” czy thrillera „Telefon” z Colinem Farrellem. Początkowo miał on wcielić się w rolę Steve’a, potem Michaela, chłopaka Marisy, ale aktor obsadzony jako Gianluca już pierwszego dnia zdjęć nie mógł absolutnie znaleźć wspólnego języka z reżyserem. W tej sytuacji, nie widząc możliwości dalszej współpracy, postanowiono go zwolnić i o zastępstwo zwrócono się do Enosa. Ten dokonał szybkiego researchu, dotyczącego pracy na targu rybnym, korzystając z kamery wideo i zgodził się zagrać. Trochę martwił się, że zbyt dobrze wygląda do tej roli, ale charakteryzacja i właściwie dobrany kostium bardo pomogły mu wczuć się w postać – wspominał Burke.
Jednakże w związku z tymi zmianami pojawił się rzecz jasna nowy problem: nie miał kto zagrać Michaela. Po „burzy mózgów” zdecydowano się zwrócić z propozycją występu do Dana Cortese znanego z MTV i wielu seriali, między innymi „Veronica’s Closet”. Potrzebowaliśmy kogoś o atrakcyjnym wyglądzie, a publiczność powinna uwierzyć, że byłby zdolny skopJakeowi tyłek. Szczerze mówiąc, martwiliśmy się trochę, czy nie będzie zbyt sympatyczny i czy widownia nie będzie chciała, by został z Marisą śmiał się Burke.
Do roli krawca Silvano filmowcy chcieli namówić Danny’ego De Vito, ale okazało się to niemożliwe ze względu na to, że słynny komik kończył właśnie pracę nad filmem „One Part Sugar”, w którym to filmie, nawiasem mówiąc, Cerina grała jego żonę. Ostatecznie pozyskano Perry’ego Anzilottiego, najbardziej znanego z roli Perry’ego z serialu „Ostry dyżur”.
Kwiaciarkę Teresę zagrała Penny Marshall, znana reżyserka („Jumpin’ Jack Flash” z Whoopi Goldberg, „Duży” z Tomem Hanksem), producentka („Człowiek ringu”) i aktorka („Hocus Pocus”). Natomiast Anthony Russell („Ed Wood”, „Czarna dalia”, „Kasyno”) wystąpił jako jubiler Nick. Aktor był wprawdzie bardzo podówczas zajęty, ale ze względu na przyjaźń z Ipsonem i Burke’m z czasów studiów filmowych, znalazł jednak czas, by wesprzeć kolegów.
Za kamerą stanął Michael Fimognari, kolejny druh ze szkoły USC, który pracował już z Ipsonem przy wspomnianym thrillerze „Unrest”. Zdobył też wielkie uznanie, pracując przy niezależnym filmie „Black Irish” (2007) z Brendanem Gleesonem. Po wytężonych dyskusjach zdecydowano, że w scenach rozgrywających się w North End będą dominować ciepłe odcienie czerwieni i zieleni, a chłodne błękity i żółcie w sekwencjach poza dzielnicą. Jeśli chodzi o włoskie partie filmu, to rzecz jasna dodatkowo podkreślono ich słoneczne światło i jaskrawe, pełne życia barwy.


Wyznania byłego doktora



Drugą najważniejszą rzeczą, jaką zrobiłem w życiu, była decyzja o studiach medycznych. Pierwszą i najważniejszą decyzją było porzucenie medycyny – wyznał reżyser. Jednak podkreślał nieraz, że poprzednie doświadczenia zawodowe bardzo mu pomogły w filmowej karierze. Nauka medycyny, a potem praca w szpitalu mają w sobie wiele z intensywności reżyserskiego fachu. Wymagają koncentracji i szybkiego podejmowania decyzji. Lekarz wobec pacjentów nie może sobie pozwolić na luksus niewiedzy. Tak jak i reżyser wobec swej ekipy. W szpitalu pracowałem często od piątej rano do jedenastej wieczorem. To był niezły trening wytrzymałości i przytomności umysłu. Podobny rytm pracy zachowałem w nowym zawodzie. Wstaję o piątej, analizuję nakręcone materiały, a kładę się nawet później niż w szpitalnych czasach.
Reżyser jest też zdania, że poprzednia profesja wyczuliła go na instynktowne i szybkie wyczuwanie fałszu, co przydało się bardzo zwłaszcza w pracy z aktorami. Jeśli poczuję fałszywy ton, szybko go rozpoznaję. I nie tracę czasu. Przerywamy scenę i powtarzamy ją, na nic nie czekając. Ipson wspominał wreszcie z uznaniem rady udzielane mu przez jego profesora, chirurga. Uczył nas, że musimy znać co najmniej pięć różnych sposobów przeprowadzania operacji. Bo jeśli znasz tylko jeden, to istnieje duże ryzyko, że pacjent umrze. Jako reżyser mam w głowie pięć sposobów inscenizacji danej sceny. Aktorzy uwielbiają ten sposób pracy, bo pozostawia on wiele miejsca na współpracę, pobudza wyobraźnię.



O aktorach
Jay Jablonski (Jake Bianski)
Urodził się w listopadzie 1977 roku w Bernards Township, stan New Jersey. Ukończył Gettysburg College w Gettysburgu, stan Pensylwania. Myślał o wstąpieniu do marines, ale uniemożliwiła mu to poważna kontuzja, jakiej doznał, grając w piłkę nożną. Zdecydował się na karierę w showbiznesie, pamiętając o swych szkolnych sukcesach teatralnych.
Filmografia

2003 – Certainly Not a Fairy Tale (kr. m.), 2006 – Unrest, 2007 – ER (serial TV, Polsat: Ostry dyżur, odc. The Honeymoon is Over, prem. TV 17.05.2007), Bones (serial TV, Polsat: Kości, odc. Death in the Saddle, prem. TV 9. 10. 2007), Każdy chce być Włochem (Everybody Wants to Be Italian), 2008 – Deep in the Valley, Conspiracy (DVD: Spisek w New Hope), CSI: NY (serial TV, Polsat: CSI: Kryminalne zagadki Nowego Jorku, odc. Personal Foul, prem. TV 7.05.2008), Fashion Victim, 2009 – Young Americans (w realizacji)



Cerina Vincent (Marisa Costa)
Urodziła się 7.02.1979 w Las Vegas. Została Miss Nastolatek Newady w 1996 roku. Prowadzi rubrykę lifestylową w „Huffington Post”. Była też współautorką bestsellerowej książki poradnikowej „How to Eat Like Hot Chick”. Vincent rozpoczęła swoją karierę w wieku… czterech lat. Zajmowała się tańcem, śpiewem i aktorstwem pod okiem matki, która prowadziła studio baletowe. Jej pierwszą poważną rolą była rola Mai, ubranego w żółty kombinezon członka ekipy Power Rangers w produkowanym przez Fox Network serialu „The Power Rangers Lost Galaxy". Kolejnym telewizyjnym projektem, jakim zajęła się młoda aktorka, był emitowany przez muzyczną stację MTV serial „Undressed", pojawiała się także w popularnych serialach, takich jak „Ally McBeal", czy „Felicity". Wkrótce zaczęła się pokazywać w filmach kinowych – horrorach i komediach. Udało jej się wystąpić w krótkometrażówkach Davida Lyncha.
Filmografia

1999 – Power Rangers Lost Galaxy: Return of Magna Defender (V), Fear Runs Silent (V, TVN 7: Lęk skrada się w milczeniu), Power Rangers Lost Galaxy (serial TV, 4 odc. w 1999 roku), Undressed (serial TV), 2000 – Power Rangers in 3D: Triple Force (V), Powers Rangers Lightspeed Rescue (serial TV, odc. Trakeena’s Revenge, Part 1, prem. TV 6.11.2000, odc. Trakeena’s Revenge, Part 2, prem. TV 7.11. 2000), Son of a Beach (serial TV, odc. Silence of the Clams, prem. TV 21.03.2000, odc. Witness for the Prostitution, prem. TV 16.07.2002), 2001 – City Guys (serial TV, odc. Blast for the Past, prem. TV 24.02.2001), Malcolm in the Middle (serial TV, Polsat: Zwariowany świat Malcolma, odc. Malcolm vs. Reese, prem. TV 22.04.2001), Dead Last (serial TV, odc. Gastric Distress, prem. TV 29.09.2001), Felicity (serial TV, TVP: Felicity, odc. Miss Conception, prem. TV 31.10.2001), Not Another Teen Movie (DVD: To nie jest kolejna komedia dla kretynów), 2002 – Darkened Room (kr. m.), Śmiertelna gorączka (Cabin Fever), Ally McBeal (serial TV, TVP: Ally McBeal, odc. Another One Bites the Dust, prem. TV 2.04.2002), 2004 – Final Sale (kr. m.), Murder Set Pieces (DVD: Mord w kawałkach), 2005 – Intermedio, CSI: Crime Scene Investigation (Polsat: CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas, odc. 4 X 4, prem. TV 14.04.2005), Conversations with Other Women (DVD: Rozmowy z innymi kobietami), Palmetto Pointe (serial TV, odc. Hello, Goodbye, prem. TV 10. 09. 2005), It Waits (Sci Fi Channel: W oczekiwaniu na atak), 2006 – Seven Mummies (DVD: Skarb mumii), The Surfer King (Polsat: Lato pełne marzeń), Sasquatch Mountain (DVD: Potwór), Pennies, Bones (serial TV, Polsat: Kości, odc. The Girl in Suite 2103, prem. TV 4.11.2006), 2007 – Dynamic 01: The Best of DavidLynch.com, Wifey (TV), Każdy chce być Włochem (Everybody Wants to Be Italian), Return to House on Haunted Hill (V), Manchild (serial TV), 2008 – Just Add Water, Two and Half Men (serial TV, odc. A Little Clammy and None Too Fresh, prem. TV 24.03.2008), Fashion Victim, Toxic, 2009 – Chasing Happines, Gary Unmarried (serial TV, odc. Gary Dates Louise’s Teacher, prem. TV 14.01.2009), Complacent (w realizacji)




John Kapelos (Steve Bottino)




Urodził się 8.03.1956 roku w London, w Kanadzie. Zwrócił na siebie uwagę licznymi rolami w chicagowskim teatrze The Second City. Wystąpił w wielu serialach telewizyjnych, między innymi w „Desperate Housewives” (Polsat: „Gotowe na wszystko”), „Without Trace” (TVN: „Bez śladu”) czy „ER” (Polsat, TVP: „Ostry dyżur”). Aktor wszechstronny, obdarzony temperamentem komediowym i talentem dramatycznym.



Filmografia (wybór)

1981 – Thief (wideo: Złodziej), 1982 – Tootsie (Tootsie), 1983 – Doctor Detroit, Class (wideo, TVP: Klasa), 1984 – Sixteen Candles (TVP: Szesnaście świeczek), The Naked Face (DVD: Prawdziwa twarz), 1985 – Miami Vice (serial TVP, TVP: Policjanci z Miami, odc. Milk Run, prem. TV 4.01.1985), The Breakfeast Club (TVP: Klub winowajców), Weird Science (Polsat: Dziewczyna z komputera), My Man Adam, Head Office (DVD: Centrala), 1986 – Nothing in Common (wideo: Nic ich nie łączy), Off Beat, 1987 – Roxanne (TVP: Roxanne), 1988 – The Boost (DVD: Zatrzyk energii), Onassis: The Richest Man on the World (miniserial TV, TVP: Onassis – najbogatszy człowiek świata), 1989 – Nick Knight (TV), 1990 – Internal Affairs (DVD: Wydział wewnętrzny), 1991 – And the Sea Will Tell (TV, wideo: Niemy świadek), Deadly Betrayal: The Bruce Curtis Story (TV), Defensless, 1992 – Highway Heartbreaker (TV), Kłopoty z facetami (Man Trouble), We’re Talkin’ Serious Money, 1993 – A Twist of the Knife, Adwokat diabła (Guilty as Sin), 1994 – Cool and Crazy (TV), For the Love of Aron (TV), Deep Red (DVD: Głęboka czerwień), Cień (The Shadow), 1995 – Wiseguy (TV), 1996 – Szkoła czarownic (The Craft), The Night Shift (TVP: Nocna zmiana), 1997 – Relikt (The Relict), Young Hearts Unlimited (TV), 1998 – Johnny Skidmarks (DVD: Śmierć w obiektywie), 1999 – Deep End of the Ocean (DVD: Głębia oceanu), Blood Type, All’s Fair, 2000 – Bad Faith, 2001 – Fire & Ice, Ignition (DVD: Zapłon), The Sport Pages (TV), Legalna blondynka (Legally Blonde), 2002 – Croon (TV), L. A. X., Auto Focus (Auto Focus), 2003 – Mimic: Sentinel (DVD: Mutant 3: Obrońca), I Accuse, Fast Food High, Dinner with Fival (kr.m., tylko głos), 111 Gramercy Park (TV), 2004 – Phil the Alien, Shallow Ground (DVD: Płytko pod ziemią), Greener, Identity Theft: The Michelle Brown Story (TV), Knuckle Sandwich, 2005 – McBride: Tune in for Murder, The River King (DVD: Król rzeki), Category 7: The End of the World (TV), Aurora Borealis, 2006 – Tripping Forward, Mr. Soul, Spadaj! (Stick It), Fifty Pills, 2007 – Flight 29 Down: The Hotel Tango, Każdy chce być Włochem (Everybody Wants to Be Italian), Whisper, Pandemic (TV), 2008 – The Babysitter, Snow Buddies (DVD: Kudłaty zaprzęg), The Beneficiary (kr. m.), 2009 – Junkyard Dog



O twórcach filmu
Jason Todd Ipson (reżyseria i scenariusz)
Scenarzysta i reżyser. Urodził się 28.07.1972 roku w Salt Lake City, stan Utah. Jego ojciec, Robert K. Ipson jest bankierem, matka, Linda Hayz, była modelką. Ipson junior studiował medycynę i biochemię. Pracował w szpitalu w Bostonie, gdzie rozpoczął specjalizację jako chirurg plastyczny. Zdecydował się porzucić medycynę na rzecz filmu i podjął studia filmowe na University of California. Jego pierwsze krótkie metraże były przewrotnymi horrorami. Był producentem krótkiej fabuły „Code” (2004, reż. Chad Galster).
Filmografia (jako reżyser)

2002 – Peeping Tom (kr.m), 2004 – The First Vampire: Don’t Fall Devil’s Illusions (kr. m), 2006 – Unrest, 2007 – Każdy chce być Włochem (Everybody Wants to Be Italian)










©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna