Komisja ds. Misji



Pobieranie 44.63 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar44.63 Kb.
KOMISJA DS. MISJI

  1. Aktualna sytuacja w Archidiecezji Poznańskiej

1. „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego! (…) Dziś [to wyznanie] powtarzam tu, w Poznaniu, w miejscu, w którym wyznanie to najdawniej było wypowiadane na ziemiach piastowskich, po Chrzcie Mieszka w 966 roku. Najdawniej wypowiadały to Piotrowe wyznanie usta biskupa, bo już w dwa lata po Chrzcie, Poznań, pierwszy w Polsce, coepit habere episcopum: zaczął mieć swego biskupa”. Słowa Jana Pawła II z jego homilii wypowiedzianej podczas Mszy św. w Poznaniu, 20 czerwca 1983 r., każą postrzegać miasto Poznań i Archidiecezję Poznańską jako kolebkę chrześcijaństwa w Polsce. Poznań i ziemia wielkopolska stanowiła przed ponad tysiącem lat miejsce misji, do którego ówcześni misjonarze przynieśli orędzie Ewangelii i z którego rozeszło się ono następnie na całą ziemię dzisiejszej Polski. Z tego tytułu Archidiecezja Poznańska winna odczuwać szczególną odpowiedzialność za dzieło misyjne na progu trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa.
2. W Archidiecezji Poznańskiej - zgodnie z postanowieniami Synodu z 1968 roku – działalność misyjną koordynuje referent misyjny, będący zarazem dyrektorem diecezjalnym Papieskich Dzieł Misyjnych. Stoi on na czele Komisji Misyjnej, z pomocą której podejmuje inicjatywy mające rozbudzić ducha misyjnego duchowieństwa i wiernych oraz koordynuje działalność dekanalnych referentów misyjnych, przed którymi stoją podobne zadania w poszczególnych dekanatach.
3. Na przestrzeni ostatnich 40 lat do pracy w krajach misyjnych, a więc podlegających Kongregacji Ewangelizacji Narodów, wyjechało 13 kapłanów diecezjalnych Fidei donum. Siedmiu z nich kontynuuje swoją posługę (3 w Brazylii, oraz po jednym w Namibii, Kamerunie, Zambii i Kazachstanie). Stanowią oni 3% wszystkich aktualnie pracujących na misjach polskich księży fideidonistów. Pozostali kapłani zakończyli swoją posługę, albo pracują w innych krajach. Jeden kapłan zmarł na malarię po trzech latach pracy w Zambii.
4. O wiele trudniej określić można zaangażowanie misyjne duchowieństwa diecezjalnego, tzn. różnorodne działania na rzecz misji w codziennym duszpasterstwie parafialnym. Z ankiet rozesłanych do wszystkich parafii przez Archidiecezjalną Komisję Misyjną wynika, że w większości parafii (ok. 70%) odbywają się regularnie – najczęściej raz w miesiącu – nabożeństwa misyjne; ok. 10% parafii posiada koło misyjne dorosłych, a ok. 30% koła misyjne dzieci. Wszystkie parafie - poprzez regularnie przeprowadzane zbiórki pieniędzy - angażują się w pomoc materialną na rzecz misji.
5. Pewien niepokój może budzić fakt niezbyt licznego zaangażowania duchowieństwa i wiernych świeckich do Papieskich Dzieł Misyjnych, na których spoczywa główne zadanie w dziele ożywiania ducha misyjnego (por. RMi 84). W Archidiecezji Poznańskiej zaledwie kilku księży należy formalnie do Papieskiej Unii Misyjnej, nie ma natomiast członków Papieskich Dzieł św. Piotra Apostoła i Papieskich Dzieł Rozkrzewiania Wiary.
6. Duch misyjny widoczny jest w działalności zakonów i zgromadzeń zakonnych działających na terenie Archidiecezji Poznańskiej. Z aktualnych danych wynika, że na misjach pracuje obecnie 39 zakonników i 26 sióstr zakonnych pochodzących z archidiecezji, co stanowi odpowiednio 3,5% oraz prawie 5% wszystkich polskich zakonników i sióstr działających w krajach misyjnych. Z zakonników najwięcej (14) należy do Zgromadzenia Słowa Bożego, które na terenie Archidiecezji Poznańskiej posiada nowicjat i parafię (w Chludowie) oraz do Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej (6), które na terenie archidiecezji posiada dom prowincjalny z parafią (w Poznaniu) oraz wyższe seminarium duchowne i parafię (w Obrze). Z zakonów żeńskich natomiast największą liczbą misjonarek pochodzących z archidiecezji może poszczycić się Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety (7) oraz Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia NMP i Misjonarki Miłości (po 4).
7. Oprócz bezpośredniego zaangażowania w dzieło misyjne wszystkie zgromadzenia zakonne wspierają misje swoją systematyczną modlitwą i animacją misyjną, zwłaszcza w ramach katechezy czy rekolekcji i misji. Na podkreślenie zasługuje także działalność wydawnicza propagująca zaangażowanie misyjne. Ojcowie Oblaci wydają m.in. dwumiesięcznik Misyjne Drogi oraz corocznie kalendarz misyjny.
8. Godne podkreślenia zaangażowanie w dzieło szerzenia na ziemi Królestwa Bożego wykazują także wierni świeccy. Świadczy o tym przede wszystkim wielka ofiarność archidiecezjan, która sprawia, że od szeregu lat Archidiecezja Poznańska, obok Diecezji Tarnowskiej, przekazuje na cele misyjne największe w Polsce środki finansowe. Świadczy to o dużym poczuciu odpowiedzialności świeckich za dzieło misyjne Kościoła. Podejmowane są także inne formy działalności na rzecz misji jak na przykład organizowanie konkretnej pomocy dla prowadzonych przez polskich misjonarzy ośrodków misyjnych, czy to w formie środków pieniężnych czy też koniecznych środków liturgicznych, medycznych, odzieży, itp.
9. Od 1992 r. działa w Poznaniu Fundacja Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio”, która – działając głównie w środowisku medycznym, przy ścisłej jednak współpracy z duchowieństwem i wielu wolontariuszami, zwłaszcza studentami Akademii Medycznej – gromadzi i przesyła lekarstwa oraz środki opatrunkowe do różnych placówek misyjnych. Fundacja organizuje także doraźną pomoc tym ośrodkom, kierując do nich w okresie wakacyjnym jako wolontariuszy studentów medycyny.
10. Innym godnym uwagi dziełem świeckich jest Stowarzyszenie „Dzieło Księdza Czesława Białka”. Skupieni w nim świeccy, w skromnych warunkach, ale niezwykle ofiarnie, gromadzą i przekazują różnego rodzaju środki pomocy dla polskich misjonarek i misjonarzy działających w najbiedniejszych częściach świata.
11. Należy zauważyć także działające prężnie w kilkunastu parafiach Archidiecezji Poznańskiej, koła misyjne. Skupiają one osoby zainteresowane problematyką misyjną. Wiele z tych osób od lat czynnych jest także w działalności sekcji misyjnej Klubu Inteligencji Katolickiej w Poznaniu. Skupione w tych kołach osoby, poprzez systematyczną modlitwę, spotkania i korespondencję z misjonarzami, zamieszczanie informacji misyjnych w parafialnych gablotach ogłoszeń oraz przeprowadzanie nabożeństw i zbiórek pieniężnych, wspierają misjonarzy, budząc jednocześnie ducha misyjnego wśród innych parafian.
12. Na podkreślenie zasługuje wreszcie zaangażowanie wielu katechetów i katechetek, którzy przy współpracy z księżmi, a nierzadko zupełnie samodzielnie, prowadzą w parafiach lub szkołach dziecięce koła misyjne uwrażliwiając najmłodszych na problemy misyjne i umożliwiając im czynne włączanie się w pomoc misjom.
13. Osoby świeckie angażują się także w sposób bezpośredni w dzieło misyjne Kościoła idąc w ślady dr Wandy Błeńskiej, która przez ponad 40 lat, jako świecka misjonarka, spieszyła z lekarską i duchową pomocą mieszkańcom Ugandy. Aktualnie pracuje na misjach troje misjonarzy świeckich z Archidiecezji Poznańskiej (w Papui, Nowej Gwinei i Sierra Leone).

II. Nauczanie Kościoła

14. Tuż przed swoim wniebowstąpieniem Pan Jezus pozostawił uczniom w testamencie nakaz: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 15-16; por. Mt 28, 19). Polecenie to uczniowie odczytali jako pilną i podstawową misję, którą z pomocą Pana niezwłocznie podjęli (por. Mk 16, 20). Kościół podejmuje to zadanie ze świadomością swojej odpowiedzialności za zbawienie wszystkich ludów i każdego pojedynczego człowieka tak, aby Bóg stał się w końcu „wszystkim we wszystkich” (1 Kor 15, 28).


15. Aktualność tego zadania, także w dzisiejszych czasach, przypomniał Sobór Watykański II, który - zwłaszcza w Dekrecie Ad gentes - podkreślił, że Kościół jest „z natury swojej misyjny” (AG 2) i że w dzisiejszych czasach „tym usilniej wzywany jest do zbawiania i odnawiania całego stworzenia, aby wszystko zostało odnowione w Chrystusie oraz by ludzie w Nim właśnie tworzyli jedną rodzinę i jeden Lud Boży” (AG 1).
16. Naukę soborową pogłębił papież Paweł VI – zwłaszcza w Adhortacji apostolskiej Evangelii nuntiandi (1975) – a Jan Paweł II nieustannie ją potwierdzał, m. in. przez swoje liczne podróże apostolskie na wszystkie kontynenty i coroczne orędzia misyjne a także dokumenty.
17. Już pierwsze zdania encykliki Redemptoris Missio (1990) - kontynuując naukę soborową - podkreślają, że działalność misyjna jest pilnym i wciąż aktualnym zadaniem Kościoła: „Misja Chrystusa Odkupiciela, powierzona Kościołowi, nie została jeszcze bynajmniej wypełniona do końca. Gdy u schyłku drugiego tysiąclecia od Jego przyjścia obejmujemy spojrzeniem ludzkość, przekonujemy się, że misja Kościoła dopiero się rozpoczyna i że w jej służbie musimy zaangażować wszystkie nasze siły” (RMi 1).
18. Troska o misje dotyczy wszystkich Kościołów diecezjalnych, które w tym dziele powinny ze sobą jak najściślej współpracować i wzajemnie się ubogacać. „Każdy Kościół partykularny winien się wspaniałomyślnie otworzyć na potrzeby innych Kościołów. Współpraca pomiędzy Kościołami, w rzeczywistej wzajemności, która uzdalnia je do dawania i do brania, jest także źródłem ubogacenia dla nich wszystkich i dotyczy różnych dziedzin życia kościelnego” (RMi 64). Nawet więc te Kościoły, które same potrzebują jeszcze misjonarzy lub borykają się z różnego rodzaju trudnościami i brakami winny wielkodusznie dzielić się z innymi w duchu prawdziwej solidarności, szczególnie gdy chodzi o lepsze rozmieszczenie duchowieństwa w świecie.
19. Jest to potwierdzenie wizji Soboru Watykańskiego II, który w odniesieniu do posługi kapłanów nauczał, że „dar duchowy, otrzymany przez prezbiterów w święceniach, przygotowuje ich nie do jakiejś ograniczonej i zacieśnionej misji, lecz do najszerszej i powszechnej misji zbawienia »aż po krańce ziemi«; każda bowiem posługa kapłańska uczestniczy w owym uniwersalnym zasięgu misji powierzonej przez Chrystusa Apostołom (PO 10, por. AG 39).
20. Dlatego sama formacja kandydatów do kapłaństwa musi zmierzać do tego, by byli oni »przepojeni duchem prawdziwie katolickim, dzięki któremu przywykną wybiegać poza granice własnej diecezji, narodu lub obrządku i nieść pomoc w potrzebach całego Kościoła, z sercem gotowym do głoszenia wszędzie Ewangelii«” (RMi 67).
21. W chwili obecnej w jakiś szczególny sposób zadanie to dotyczy Kościoła w Polsce, który w porównaniu z innymi Kościołami obdarzony jest szczególnie wysoką liczbą powołań. Zwrócił na to uwagę Ojciec Święty Jan Paweł II w słowach skierowanych do grupy polskich biskupów podczas wizyty ad limina Apostolorum w roku 1998: „Zwracają się do mnie często biskupi z różnych stron świata z prośbą o misjonarzy z Polski. Kładę więc wam na sercu tę sprawę. Zachęcajcie swoje wspólnoty, aby hojnie otwierały się na działalność misyjną Kościoła we współczesnym świecie. Nic bowiem tak nie dynamizuje życia kościelnego i nie przyczynia się do budzenia powołań, jak dawanie głosicieli Chrystusa ludziom, którzy nie znają Jego nauki…” (por. PSPM 56).
22. Odpowiedzialność za misje spoczywa nie tylko na osobach duchownych, lecz także na wiernych świeckich, na co w swym nauczaniu kładli duży nacisk papieże ostatnich czasów. „Misje są sprawą całego Ludu Bożego: chociaż bowiem do założenia nowego Kościoła konieczna jest Eucharystia, a zatem posługa kapłańska, to jednak misje, w różnych swoich formach, są zadaniem wszystkich wiernych. Udział świeckich w rozkrzewianiu wiary zaznacza się jasno od samych początków chrześcijaństwa, zarówno ze strony poszczególnych wiernych i rodzin, jak też i całej wspólnoty ” (RMi 71). Nie wolno przecież zapomnieć, że „wszyscy chrześcijanie, członkowie Kościoła, na mocy chrztu świętego są współodpowiedzialni za działalność misyjną. Udział wspólnot i poszczególnych wiernych w tym prawie i obowiązku nazywa się »współpracą misyjną«. Współpraca ta jest zakorzeniona i przeżywana przede wszystkim w osobistym zjednoczeniu z Chrystusem: tylko w zjednoczeniu z Nim, jak latorośl z krzewem winnym (por. J 15, 5), można przynosić dobre owoce. Skuteczność działania na polu misyjnym Kościoła zależy od świętości życia każdego chrześcijanina” (RMi 77).
23. Zaangażowanie świeckich w dzieło ewangelizacji dokonuje się zwłaszcza w rodzinach, szkołach, w życiu politycznym, społecznym i kulturalnym. Nie jest to jedynie jakieś nadzwyczajne zadanie świeckich chrześcijan, ale wręcz obowiązek „oparty na godności wynikającej z chrztu świętego, przez który »świeccy otrzymują, w sobie właściwym wymiarze, udział w potrójnym urzędzie Jezusa Chrystusa – kapłańskim, prorockim i królewskim« (ChL 14). Dlatego też mają oni »ogólny obowiązek i zarazem prawo współpracować – czy to indywidualnie, czy też zrzeszeni w stowarzyszeniach - ażeby Boże przepowiadanie zbawienia było poznane przez wszystkich ludzi na całym świecie i przez nich przyjęte. Ten obowiązek spoczywa na nich w sposób szczególny w tych okolicznościach, w których tylko przez nich ludzie mogą usłyszeć Ewangelię i poznać Chrystusa«” (RMi 71).
24. Współpraca wszystkich w dziele misyjnym Kościoła powinna w szczególny sposób wyrażać się w trosce o powołania misyjne. Troska ta „stanowi sedno współpracy: głoszenie Ewangelii wymaga głosicieli, żniwo potrzebuje robotników, misji dokonują przede wszystkim mężczyźni i kobiety poświęceni na całe życie dziełu Ewangelii, gotowi iść na cały świat i nieść zbawienie” (RMi 79). Dotyczy to zwłaszcza rodzin i młodzieży. „Trzeba, żeby rodzina, a przede wszystkim rodzice, byli świadomi tego, że powinni dawać »szczególny wkład w sprawę misyjną Kościoła, pielęgnując powołania misyjne wśród swoich synów i córek« (RMi 80; FC 54).
25. Każdy ochrzczony z kolei, który nie wyjeżdża na misje, stanowi niezbędne duchowe i materialne zaplecze misjonarzy: „modli się za misje i o powołania misyjne, pomaga misjonarzom, śledzi z zainteresowaniem ich działalność, a kiedy wracają, przyjmuje ich z taką samą radością, z jaką pierwsze wspólnoty chrześcijańskie słuchały Apostołów opowiadających, jak wiele Bóg zdziałał przez ich przepowiadanie (por. Dz 14, 27)” (RMi 77).
26. Obok tych form pomocy konieczna jest także ofiara, zwłaszcza ludzi chorych. Zbawcza wartość cierpienia ofiarowanego Bogu za misjonarzy sprawia, że „chorzy stają się również sami misjonarzami” (RMi 78).
27. Dla owocności dzieła misyjnego Kościoła niezbędna jest właściwa i permanentna formacja misyjna prowadzona w każdym Kościele lokalnym. „Pracy tej nie należy bynajmniej pojmować jako marginalnej, ale trzeba stawiać ją w centrum życia chrześcijańskiego. Tematyka misyjna może stanowić ogromną pomoc dla nowej ewangelizacji narodów chrześcijańskich (…) Kościoły lokalne winny zatem ożywiać swoją działalność duchem misyjnym, jako zasadniczym elementem ich duszpasterstwa zwyczajnego w parafiach, stowarzyszeniach, grupach, zwłaszcza młodzieżowych. Celowi temu służy przede wszystkim informacja poprzez czasopisma misyjne i inne pomoce audiowizualne” (RMi 83). Nie do przecenienia jest tutaj także bezpośredni kontakt z misjonarzami.
28. Misyjna działalność Kościoła byłaby bardzo ograniczona, a niekiedy wręcz niemożliwa bez odpowiednich środków materialnych i ekonomicznych. „Chodzi nie tylko o założenie Kościoła z najkonieczniejszymi strukturami, jak kaplice, szkoły dla katechistów i seminarzystów, mieszkania, ale także o utrzymanie dzieł charytatywnych, wychowawczych i popierających rozwój człowieka, co stanowi bardzo szerokie pole działania, zwłaszcza w krajach ubogich” (RMi 81). Także na tym polu jawi się ogromna możliwość i potrzeba współpracy misyjnej wszystkich.
29. Wsparcia materialnego na rzecz misji nie należy jednak nigdy traktować jako jałmużny na rzecz ubogich, ale jako autentyczne „współuczestniczenie w przepowiadaniu i w miłości względem ubogich. Wszystko, co otrzymaliśmy od Boga – tak życie, jak i dobra materialne – nie jest nasze, ale zostało nam dane do użytku. Wielkoduszność w dawaniu musi być zawsze oświecona i natchniona wiarą” (RMi 81). W tym kontekście niezwykle ważny jest obchodzony każdego roku w przedostatnią niedzielę października w całym Kościele Światowy Dzień Misyjny, mający na celu uwrażliwienie na tematykę misyjną, ale również zbieranie środków materialnych, gdyż uczy on, w jaki sposób należy dawać: w czasie sprawowania Eucharystii, a więc jako dar złożony Bogu i przeznaczony dla wszystkich misji na świecie.
30. W dziele ożywiania ducha misyjnego „główne zadanie spoczywa na Papieskich Dziełach Misyjnych (…) Cztery Dzieła Papieskie – Dzieło Rozkrzewiania Wiary, Dzieło Świętego Piotra Apostoła, Dziecięctwo Misyjne i Unia Misyjna – mają jeden cel, którym jest rozbudzanie w Ludzie Bożym poczucia odpowiedzialności za powszechną misję Kościoła. Bezpośrednim i szczególnym celem Unii Misyjnej jest uwrażliwianie i formacja misyjna kapłanów, zakonników i zakonnic, którzy ze swej strony winni troszczyć się o nią we wspólnotach chrześcijańskich; ponadto Unia zmierza do szerzenia innych Dzieł papieskich, których jest duszą” (RMi 84).

III. Zadania stojące przed Archidiecezją Poznańską

31. Archidiecezja Poznańska cieszy się misjonarzami, zarówno duchownymi (księża Fidei Donum) jak i świeckimi, oraz pochodzącymi z Archidiecezji zakonnikami i zakonnicami pracującymi na misjach w swoich zgromadzeniach. Należy otoczyć ich jak największą troską, przede wszystkim duchową, a w miarę możliwości także materialną. Archidiecezja Poznańska troskę o materialną pomoc dla misjonarzy Fidei Donum i misjonarzy świeckich realizuje m. in. poprzez coroczne przekazywanie im określonej sumy pieniędzy za pośrednictwem Komisji Misyjnej Episkopatu Polski.


32. Godne polecenia jest także utrzymywanie stałego kontaktu z misjonarzami szczególnie przez te parafie, z których oni się wywodzą, lub w których posługiwali przed wyjazdem na misje. Może to przybrać nawet formę swego rodzaju patronatu nad ich działalnością.

33. Troska o misjonarzy powinna towarzyszyć im również w czasie ich urlopu spędzanego w kraju oraz po definitywnym powrocie do Archidiecezji.


34. W przypadku księży Fidei Donum za koordynację pomocy misjonarzom odpowiedzialny jest kapłan wyznaczony do tego przez Arcybiskupa Metropolitę Poznańskiego.
35. Godnym polecenia wydaje się także kontakt z rodzicami misjonarzy, np. przez organizowanie dla nich spotkań opłatkowych.
36. Należy troszczyć się także o nowe powołania misyjne. Pomimo odczuwanego w Archidiecezji Poznańskiej niedoboru księży oraz sióstr zakonnych, nie wolno zamykać się na znacznie większe pod tym względem potrzeby krajów misyjnych, ale wielkodusznie odpowiedzieć na apel Jana Pawła II. W tym celu należy uwrażliwiać alumnów seminariów duchownych oraz nowicjuszy i nowicjuszki zakonne na potrzeby Kościoła Powszechnego i wzbudzać w nich gotowość do służenia, przynajmniej czasowo, w krajach misyjnych. Synod zachęca także prezbiterów do wielkodusznego zgłaszania Arcybiskupowi Metropolicie Poznańskiemu gotowości do podjęcia posługi misyjnej. Kilkuletnie choćby doświadczenie misyjne z pewnością owocowałoby również w ich posłudze kapłańskiej czy zakonnej po powrocie do Archidiecezji.
37. O powołania misyjne winna troszczyć się każda parafia. Niech więc modlitwa o takie powołania stanie się stałą intencją wszystkich wspólnot parafialnych, a towarzyszyć jej powinno ukazywanie piękna posługi misyjnej oraz uwrażliwianie wszystkich na potrzebę nowych powołań poprzez spotkania i korespondencję z misjonarzami, dystrybucję czasopism misyjnych, aktualne informacje misyjne oraz systematyczne poruszanie tego zagadnienia, zwłaszcza w katechezie parafialnej i szkolnej oraz w przepowiadaniu Słowa; szczególnie cenne może być włączenie tematyki misyjnej w przygotowanie młodzieży gimnazjalnej do sakramentu bierzmowania. Służyć temu może ponadto zbiór odpowiednich pozycji w bibliotece parafialnej w postaci książek, czasopism i różnych pomocy audiowizualnych; o zgromadzenie takiego zbioru należy zatroszczyć się w każdej większej parafii i w każdym dekanacie.
38. Sprawą niezwykle pilną wydaje się propagowanie w Archidiecezji Poznańskiej Papieskich Dzieł Misyjnych (więcej informacji nt. założeń i struktury Papieskich Dzieł Misyjnych zawierają Statuty Papieskich Dzieł Misyjnych oraz Instrukcja Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów Cooperatio Missionalis – zob. bibliografia ). Brak przynależności księży, osób zakonnych i seminarzystów do Papieskiej Unii Misyjnej, młodzieży szkolnej i akademickiej do Dzieła św. Piotra Apostoła oraz pozostałych wiernych do Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary stanowi szczególne wyzwanie dla diecezjalnego dyrektora tychże Dzieł. Nie chodzi o formalną tylko przynależność duchownych i świeckich do tych dzieł, ale o przemyślane i długofalowe działanie informacyjne i formacyjne, bo to prawdopodobnie jego brak jest podstawową przyczyną obecnego stanu rzeczy.
39. Działania dyrektora Papieskich Dzieł Misyjnych w tym względzie powinni wspierać przede wszystkim dekanalni referenci misyjni oraz przełożeni seminaryjni, a w parafiach proboszczowie i katecheci.
40. Lepiej należy przygotowywać i przeżywać, zarówno w parafiach jak i w wymiarze diecezjalnym, doroczną Niedzielę Misyjną inaugurującą tydzień misyjny. W tym celu – nie tylko zresztą przy tej okazji – należy korzystać z mediów katolickich działających w Archidiecezji Poznańskiej.
41. Kalendarz liturgiczny Archidiecezji Poznańskiej od wielu lat przypomina o obowiązku przeprowadzania w każdej parafii comiesięcznego nabożeństwa misyjnego. Synod zwraca się do tych parafii, które ten obowiązek zaniedbują, aby go podjęły. Impulsem do tego mogłoby być spotkanie z misjonarzem ukazującym potrzebę duchowego i materialnego wspomagania misji. Każde takie nabożeństwo powinno zawierać trzy elementy: informację, modlitwę i ofiarę; pomoc dla pierwszego może stanowić comiesięczna papieska intencja misyjna podawana również w kalendarzu. Szczególnie godnym polecenia wydaje się włączanie w to nabożeństwo różańca misyjnego. Synod zachęca istniejące w parafiach róże Żywego Różańca, aby w swojej modlitwie uwzględniały także systematycznie intencje misyjne.
42. Synod, wyrażając wdzięczność i uznanie dla tych diecezjan, którzy każdego roku hojnie odpowiadają na prośby o finansowe wsparcie dla różnorodnych działań misyjnych, apeluje jednocześnie o kontynuowanie tej jakże potrzebnej formy współodpowiedzialności wszystkich za dzieło misyjne Kościoła i zwraca się, zwłaszcza do księży proboszczów, o jak najlepsze przygotowywanie informacyjne i organizacyjne tychże zbiórek, by jeszcze lepiej wykorzystać budującą gotowość wiernych do materialnego wspomagania misji.
43. W wielu miejscach w dzieło materialnej pomocy misjom bardzo chętnie włączają się dzieci, zwłaszcza jako „Kolędnicy misyjni” w okresie uroczystości Objawienia Pańskiego, a także dzieci pierwszokomunijne w białym tygodniu. Ta forma zaangażowania misyjnego dzieci godna jest polecenia także innym parafiom.
44. Synod zachęca również proboszczów oraz księży wikariuszy i katechetów, a także członków parafialnych kół misyjnych do tego by wspomagali również na różne sposoby działalność istniejących w Archidiecezji Poznańskiej dzieł misyjnych, zwłaszcza Fundacji „Redemptoris Missio” oraz Stowarzyszenia „Dzieło Księdza Czesława Białka”.
45. Na ożywienie ducha misyjnego w Archidiecezji Poznańskiej wpłynąc powinna także rozpoczęta w Poznaniu praca Sióstr Misjonarek św. Piotra Klawera. Dom Sióstr Klawerianek może stać się – we współpracy z dyrektorem Papieskich Dzieł Misyjnych - centrum informacji i animacji misyjnej w Archidiecezji Poznańskiej.
Wykaz dokumentów:
AG Sobór Watykański II, Dekret o misyjnej działalności Kościoła Ad gentes

divinitus, W: Sobór Watykański II. Konstytucje, dekrety, deklaracje.

Poznań 1968.


CHL Jan Paweł II, Adhortacja apostolska Christifideles laici, Pallottinum. Poznań

1989.
FC Jan Paweł II, Adhortacja apostolska Familiaris consortio, Wrocław 1995


Kongregacja ds. Ewangelizacji Narodów Instrukcja Cooperatio Missionalis z dnia

01.10.1998, W: Missio-Polonia, Warszawa 1999


PO Sobór Watykański II, Dekret o posłudze i życiu prezbiterów Presbyterorum

ordinis, W: Sobór Watykański II. Konstytucje, dekrety, deklaracje. Poznań 1968.
PSPM Misyjny adwent nowego tysiąclecia, W: II Polski Synod Plenarny (1991-1999),

Pallottinum, Poznań 2001.


RMi Jan Paweł II, Encyklika Redemptoris missio, Libreria Editrice Vaticana 1990
Statuty Papieskich Dzieł Misyjnych W: Missio-Polonia Warszawa 1994









©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna