Komisja europejski urząd ds. Zwalczania nadużYĆ finansowych (olaf)


Pomoc w szkoleniu innych zainteresowanych stron



Pobieranie 276.06 Kb.
Strona7/8
Data07.05.2016
Rozmiar276.06 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

Pomoc w szkoleniu innych zainteresowanych stron

Audytorzy z doświadczeniem w dziedzinie zapobiegania nadużyciom finansowym i ich wykrywania mogą być również zaangażowani w upowszechnianie wiedzy wśród instytucji zarządzających lub certyfikujących, jak i wśród innych zainteresowanych stron, które są zaangażowane w zwalczanie nadużyć finansowych w zakresie funduszy strukturalnych i inwestycyjnych.

Podsumowanie
Główna odpowiedzialność za zapobieganie nadużyciom finansowym i ich wykrywanie spoczywa na instytucjach zarządzających28. Sukces w zwalczaniu nadużyć finansowych wymaga jednak połączenia wysiłków instytucji zarządzających i certyfikujących, audytorów i innych zainteresowanych stron. Każdy podmiot w tym łańcuchu musi odegrać swoją rolę w zakresie ochrony interesów finansowych UE.
Audytorzy mogą odgrywać ważną rolę w zapobieganiu nadużyciom finansowym i ich wykrywaniu na różnych szczeblach. Zalecenia wydane przez audytorów w celu wzmocnienia systemów zarządzania i kontroli będą miały w większości przypadków również pozytywny wpływ na zapobieganie nadużyciom finansowym. Częścią obowiązków audytora jest w szczególności kontrola wykonania art. 125 ust. 4 lit. c) rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów (który stanowi, że państwa członkowskie muszą ustanowić skuteczne i proporcjonalne środki zwalczania nadużyć finansowych). Wreszcie audytor powinien również odnotowywać wszelkie podejrzenia popełnienia nadużycia i zgłaszać je właściwym organom.
Niniejszy podręcznik oparty jest na doświadczeniach państw członkowskich i ma na celu wspieranie wymiany dobrych praktyk między audytorami ze wszystkich państw członkowskich. Nie wyczerpuje on jednak w całości tego tematu. Podręcznik ten może być również przydatny dla instytucji zarządzających i certyfikujących, pomagając im lepiej zrozumieć, jak audytorzy mogą wspierać ich we wprowadzeniu środków, polityki i strategii zwalczania nadużyć finansowych.
W tabeli znajdującej się w załączniku 5 poniżej podsumowano potencjalny kluczowy wkład audytorów w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym i ich wykrywania podczas przeprowadzania audytów systemów lub audytów operacji w odniesieniu do europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych.

Załącznik 1 – Najważniejsze przepisy prawne UE dla audytorów



Rozporządzenie finansowe (nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r.)

Artykuł 59 – Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi

2. Wypełniając zadania związane z wykonywaniem budżetu, państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, w tym środki ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne, by chronić interesy finansowe Unii, w szczególności poprzez:



a) zapewnianie prawidłowego i faktycznego wykonywania działań finansowanych z budżetu, zgodne z mającymi zastosowanie przepisami sektorowymi i w tym celu wyznaczanie zgodnie z ust. 3 i nadzorowanie organów odpowiedzialnych za zarządzanie środkami finansowymi Unii i ich kontrolę;

b) zapobieganie nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, wykrywanie ich i korygowanie.

W celu ochrony interesów finansowych Unii państwa członkowskie – zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz niniejszym artykułem i właściwymi przepisami sektorowymi – prowadzą kontrole ex ante i ex post, w tym, w stosownych przypadkach, kontrole na miejscu na reprezentatywnych lub wybranych na podstawie oceny stopnia ryzyka próbkach transakcji. Odzyskują również nienależnie wypłacone środki finansowe, a w razie konieczności wszczynają postępowanie sądowe w tym zakresie.

...


5. Do dnia 15 lutego kolejnego roku budżetowego organy wyznaczone zgodnie z ust. 3 przekazują Komisji:

a) zestawienie wydatków poniesionych w ramach wykonywania swoich zadań w danym okresie referencyjnym określonym w przepisach sektorowych, które to wydatki przedstawiły Komisji w celu uzyskania zwrotu kosztów. Zestawienie to obejmuje płatności zaliczkowe oraz sumy, w odniesieniu do których prowadzone są lub zakończone zostały procedury odzyskania. Zestawieniu towarzyszy deklaracja zarządcza potwierdzająca, że w opinii osób odpowiedzialnych za zarządzanie środkami finansowymi:

(i) informacje są prawidłowo przedstawione, kompletne i dokładne;

(ii) wydatki zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem określonym w przepisach sektorowych;

(iii) wprowadzone systemy kontroli dają niezbędne gwarancje legalności i prawidłowości operacji podstawowych;

b) roczne podsumowanie końcowych sprawozdań z audytu i przeprowadzonych kontroli, w tym analizę charakteru i zakresu błędów i uchybień stwierdzonych w systemach, jak również podjętych lub planowanych działań naprawczych.

Zestawieniu, o którym mowa w lit. a) akapit pierwszy, oraz podsumowaniu, o którym mowa w lit. b) akapit pierwszy, towarzyszy opinia niezależnego organu kontrolnego, sporządzona zgodnie z przyjętymi na szczeblu międzynarodowym standardami audytu. W opinii tej stwierdza się, czy rachunki przedstawiają prawdziwy i rzetelny obraz sytuacji, czy wydatki, w odniesieniu do których zwrócono się do Komisji o zwrot kosztów, są legalne i prawidłowe oraz czy wprowadzone systemy kontroli funkcjonują prawidłowo. Opinia ta wskazuje również, czy przeprowadzone badanie podaje w wątpliwość stwierdzenia zawarte w deklaracji zarządczej, o której mowa w lit. a) akapit pierwszy.

Rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r.
Artykuł 122 – Systemy zarządzania i kontroli – obowiązki państw członkowskich

2. Państwa członkowskie zapobiegają nieprawidłowościom oraz je wykrywają i korygują, a także ... powiadamiają Komisję o nieprawidłowościach29 ... i regularnie informują ją o istotnych postępach przebiegu powiązanych postępowań administracyjnych i prawnych.



Artykuł 125 – Funkcje instytucji zarządzającej

4. W odniesieniu do zarządzania finansami i kontroli programu operacyjnego instytucja zarządzająca:

c) wprowadza skuteczne i proporcjonalne środki zwalczania nadużyć finansowych, uwzględniając stwierdzone rodzaje ryzyka;



Artykuł 127 – Funkcje instytucji audytowej

1. Instytucja audytowa zapewnia prowadzenie audytów prawidłowego funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli programu operacyjnego, na podstawie stosownej próby operacji w oparciu o zadeklarowane wydatki. Zadeklarowane wydatki są poddawane audytowi na podstawie reprezentatywnej próby i co do zasady z wykorzystaniem statystycznych metod doboru próby.

3. Instytucja audytowa dba o to, aby czynności audytowe uwzględniały uznane w skali międzynarodowej standardy audytu.



5. Instytucja audytowa sporządza:

a) opinię audytową zgodnie z art. 59 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia finansowego;

b) sprawozdanie z kontroli przedstawiające główne wyniki audytów przeprowadzonych zgodnie z ust. 1, w tym ustalenia dotyczące defektów stwierdzonych w systemach zarządzania i kontroli, oraz proponowane i wdrożone działania naprawcze.

W przypadku gdy wspólny system zarządzania i kontroli stosuje się do więcej niż jednego programu operacyjnego, informacje wymagane zgodnie z lit. b) akapit pierwszy można ująć w jednym sprawozdaniu.

6. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego artykułu Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające wzory strategii audytu, opinii audytowej oraz sprawozdania z kontroli. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 150 ust. 2.

7. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 149 w celu określenia zakresu i zawartości audytów operacji i audytów zestawienia wydatków oraz metody doboru próby, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

8. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 149, ustanawiających szczegółowe zasady wykorzystania danych zgromadzonych podczas audytów przeprowadzonych przez urzędników Komisji lub upoważnionych przedstawicieli Komisji.



Artykuł 148 – Proporcjonalna kontrola programów operacyjnych

1. Operacje, dla których całkowite wydatki kwalifikowalne nie przekraczają 200 000 EUR w przypadku EFRR i Funduszu Spójności, 150 000 EUR w przypadku EFS lub 100 000 EUR w przypadku EFMR, nie podlegają więcej niż jednemu audytowi przeprowadzonemu przez instytucję audytową albo Komisję przed przedłożeniem zestawienia wydatków, w którym ujęto ostateczne wydatki dotyczące zakończonej operacji. Inne operacje nie podlegają więcej niż jednemu audytowi na rok obrachunkowy przeprowadzonemu przez instytucję audytową albo Komisję przed przedłożeniem zestawienia wydatków, w którym ujęto ostateczne wydatki dotyczące zakończonej operacji. Jeśli w danym roku audyt przeprowadzał Europejski Trybunał Obrachunkowy, operacje nie podlegają w tym roku audytowi przeprowadzanemu przez Komisję ani instytucję audytową, pod warunkiem że wyniki audytu przeprowadzonego przez Europejski Trybunał Obrachunkowy dla tych operacji mogą być wykorzystane przez instytucję audytową lub Komisję na potrzeby realizacji właściwych im zadań.



...

4. Niezależnie od ust. 1 instytucja audytowa i Komisja mogą w okresie, o którym mowa w art. 140 ust. 1, przeprowadzać audyty operacji, jeżeli podczas oceny ryzyka lub audytu przeprowadzonego przez Europejski Trybunał Obrachunkowy stwierdzono szczególne ryzyko wystąpienia nieprawidłowości lub nadużyć finansowych lub jeżeli istnieją dowody na poważne defekty w skutecznym funkcjonowaniu systemu zarządzania i kontroli danego programu operacyjnego. Komisja może w celu dokonania oceny pracy instytucji audytowej dokonać przeglądu ścieżki audytu instytucji audytowej lub wziąć udział w audytach instytucji audytowej na miejscu oraz, w przypadkach gdy zgodnie z uznanymi w skali międzynarodowej standardami audytu jest to konieczne dla celów uzyskania gwarancji skutecznego funkcjonowania instytucji audytowej, Komisja może przeprowadzić audyt operacji.



Załącznik 2 – Wykaz siedmiu kryteriów oceny w ramach kluczowego wymogu nr 7: Efektywne wdrożenie proporcjonalnych środków zwalczania nadużyć finansowych
7.1 Przeprowadzenie oceny ryzyka nadużyć finansowych
Przed rozpoczęciem wdrażania programu instytucje zarządzające muszą przeprowadzić ocenę wpływu i prawdopodobieństwa ryzyka nadużyć w odniesieniu do kluczowych procesów związanych z wdrażaniem programów operacyjnych. Niniejsza ocena ryzyka nadużyć finansowych powinna być najlepiej powtarzana każdego roku lub co dwa lata, w zależności od poziomu ryzyka. Wyniki oceny ryzyka nadużyć finansowych powinny zostać zatwierdzone przez kierownictwo wyższego szczebla instytucji zarządzającej.
7.2 Wszelkie środki zwalczania nadużyć finansowych muszą być zorganizowane w ramach czterech kluczowych elementów cyklu zwalczania nadużyć finansowych: zapobiegania, wykrywania, korygowania i ścigania
7.3 Odpowiednie i proporcjonalne środki zapobiegawcze dostosowane do konkretnych sytuacji
Środki te muszą zostać wprowadzone w celu ograniczenia ryzyka rezydualnego nadużyć finansowych do możliwego do zaakceptowania poziomu. (Mogą one obejmować deklarację misji, kodeks postępowania, ton informacji przekazywanych od kierownictwa wyższego szczebla, przydział obowiązków, szkolenia i działania podjęte w celu podniesienia świadomości, analizę danych oraz aktualizację wiedzy na temat sygnałów ostrzegawczych i wskaźników nadużyć).
7.4 Wprowadzono i skutecznie wdraża się odpowiednie środki służące wykrywaniu sygnałów ostrzegawczych
7.5 Wprowadzono odpowiednie środki stosowane po wykryciu podejrzewanego przypadku nadużycia finansowego
Środki te zapewniają przejrzyste mechanizmy zgłaszania podejrzewanych nadużyć finansowych i uchybień w zakresie kontroli oraz wymagają odpowiedniej koordynacji z instytucją audytową, z właściwymi organami dochodzeniowymi w państwie członkowskim, z Komisją i OLAF-em.
7.6 Odpowiednie procedury właściwych działań następczych dotyczących odzyskania środków UE wydanych w nieuczciwy sposób
7.7 Odpowiednie procedury działań następczych dotyczących przeglądu wszelkich procesów, procedur i kontroli związanych z potencjalnym lub rzeczywistym nadużyciem finansowym
Muszą zostać wprowadzone odpowiednie procedury działań następczych dotyczących przeglądu wszelkich procesów, procedur i kontroli związanych z potencjalnym lub rzeczywistym nadużyciem finansowym; powinny one zapewniać wkład w przyszłe przeglądy oceny ryzyka wystąpienia nadużyć finansowych.
Załącznik 3 – Przykład planu reagowania na nadużycia finansowe opracowanego przez organ krajowy
Poniżej przedstawiono przykład planu reagowania na nadużycia finansowe opracowanego przez irlandzki Urząd Kontroli EFRR.

1. Wprowadzenie i definicja nadużycia finansowego
1.1 Niniejszy plan reagowania na nadużycia finansowe został opracowany w formie przewodnika po procedurach dla personelu Urzędu Kontroli EFRR w celu zapewnienia podejmowania terminowych i skutecznych działań w przypadku stwierdzenia nadużycia lub podejrzenia nadużycia przy wykonywaniu statutowych funkcji określonych w art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006.
1.2 Jako jednostka w ramach Departamentu Wydatków Publicznych i Reform, Urząd Kontroli EFRR jest zobowiązany prowadzić politykę zerowej tolerancji wobec nadużyć finansowych.
1.3 Artykuł K.3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczący ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich definiuje „nadużycia finansowe” w odniesieniu do wydatków jako polegające na jakimkolwiek umyślnym działaniu lub zaniechaniu dotyczącym:

  • „wykorzystania lub przedstawienia fałszywych, nieścisłych lub niekompletnych oświadczeń lub dokumentów, które ma na celu sprzeniewierzenie lub bezprawne zatrzymanie środków z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetów zarządzanych przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu,

  • nieujawnienia informacji z naruszeniem szczególnego obowiązku, w tym samym celu,

  • niewłaściwego wykorzystania takich środków do celów innych niż te, na które zostały pierwotnie przyznane”.


2. Międzynarodowe standardy rewizji finansowej
2.1 Art. 127 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 stanowi, że instytucja audytowa dba o to, aby czynności audytowe uwzględniały uznane w skali międzynarodowej standardy audytu. W MSRF 240 dotyczącym odpowiedzialności biegłego rewidenta podczas badania sprawozdań finansowych dotyczącej nadużyć finansowych stwierdza się w pkt 4, że główna odpowiedzialność za zapobieganie nadużyciom finansowym i ich wykrywanie spoczywa na kierownictwie i na osobach sprawujących nadzór nad danym podmiotem.
2.2 Pkt 8 tego samego MSRF stanowi, że biegły rewident powinien zawsze zachować zawodowy sceptycyzm w odniesieniu do nadużyć finansowych przez cały czas trwania prac kontrolnych.
3. Wstępna sprawozdawczość i ocena nadużyć finansowych
3.1 Jeżeli audytorzy środków EFRR w trakcie swoich czynności audytowych odkryją coś, co ich zdaniem stanowi potencjalne nadużycie finansowe, powinni zgłosić to niezwłocznie swojemu kierownikowi liniowemu (zwykle kierownikowi audytu), który z kolei powinien niezwłocznie powiadomić o tym dyrektora Urzędu Kontroli EFRR.
3.2 Kierownik audytu / dyrektor Urzędu Kontroli EFRR powinien niezwłocznie zgłosić odnośne nadużycie finansowe lub podejrzenie nadużycia finansowego kierownikowi działu audytu wewnętrznego lub dyrektorowi generalnemu (lub osobie o podobnej randze) badanego podmiotu.
3.3 Kierownicy liniowi nie powinni podejmować wstępnych postępowań wyjaśniających, dopóki nie zgłoszono żadnych podejrzeń do działu audytu wewnętrznego / dyrektora generalnego badanego podmiotu ani nie zasięgnięto ich porady. Konieczne jest, aby postępowania wyjaśniające nie przesądzały o przyszłych dochodzeniach ani nie naruszały materiału dowodowego.
3.4 W zależności od badanego podmiotu i obowiązującego w nim planu reagowania na nadużycia finansowe, kierownik audytu wewnętrznego lub dyrektor generalny powinien doradzić w sprawie wewnętrznych lub zewnętrznych wstępnych procedur prowadzących do stwierdzenia stanu faktycznego w celu ustalenia, czy istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełniono nadużycie finansowe. Takie badanie stanu faktycznego powinno być prowadzone w sposób dyskretny i możliwe najszybciej po stwierdzeniu podejrzenia.
3.5 W przypadku ustalenia w trakcie wstępnego postępowania wyjaśniającego, że nie próbowano popełnić ani nie popełniono nadużycia, lecz kontrole wewnętrzne były niedostateczne, zdarzenie to należy uwzględnić jako ustalenie w sprawozdaniu z audytu systemów lub sprawozdaniu z audytu operacji. Należy również zalecić, by kierownictwo dokonało przeglądu swoich systemów kontroli w celu upewnienia się, że są one odpowiednie i skuteczne.
4. Etap formalnej sprawozdawczości
4.1 W przypadku gdy wstępne postępowanie wyjaśniające potwierdzi podejrzenie, że próbowano popełnić lub popełniono nadużycie, należy poinformować kierownictwo badanego podmiotu, że cała pierwotna dokumentacja (w tym dokumentacja elektroniczna) powinna zostać zabezpieczona w bezpiecznym miejscu do celów dalszego dochodzenia. Ma to zapobiec utracie dowodów, które mogą być istotne dla uzasadnienia późniejszego postępowania dyscyplinarnego lub prokuratorskiego.
4.2 Kierownik audytu powinien również sporządzić krótką notatkę na temat dowodów z czynności Urzędu Kontroli EFRR, w wyniku których stwierdzono nadużycia. Notatkę tę należy niezwłocznie przekazać kierownikowi audytu wewnętrznego / dyrektorowi generalnemu badanego podmiotu oraz instytucji zarządzającej programem. Informacje zawarte w tej notatce, powinny obejmować:

  • krótki opis okoliczności popełnienia domniemanych nadużyć;

  • sposoby wykrycia tych nadużyć;

  • przybliżoną wartość nadużyć;

  • nazwiska osób podejrzanych o popełnienie nadużyć.

4.3 W przypadku gdy nadużycia popełniono na zewnątrz, kierownik audytu EFRR powinien powiadomić kierownictwo badanego podmiotu o konieczności poinformowania innych departamentów / instytucji rządowych, które są tym zainteresowane lub których sprawa dotyczy.


4.4 Pracownicy Urzędu Kontroli EFRR nie powinni podejmować żadnych dalszych działań w odniesieniu do dochodzenia w sprawie nadużyć finansowych ani postępowań sądowych, ponieważ główna odpowiedzialność za wykrywanie nadużyć spoczywa na jednostkach odpowiedzialnych za nadzór nad podmiotem i na jego kierownictwu.
4.4 Jeżeli jest to możliwe oraz w celu zapewnienia postępów w dotrzymaniu ustawowych terminów składania sprawozdań Komisji Europejskiej, należy kontynuować audyty operacji lub systemów. Jednakże wszelkie osoby pracujące dla badanego podmiotu, podejrzane o udział w nadużyciu finansowym nie powinny więcej udzielać żadnego wsparcia pracownikom Urzędu Kontroli EFRR, w związku z czym należy zwrócić się do kierownictwa badanego podmiotu o wyznaczenie alternatywnego urzędnika lub urzędników.
5. Wyniki dochodzenia wewnętrznego
5.1 Podczas własnego dochodzenia wewnętrznego prowadzonego przez badany podmiot Urząd Kontroli EFRR powinien utrzymywać kontakt z kierownikiem audytu wewnętrznego / dyrektorem generalnym oraz zadbać, by informowali oni niezwłocznie Urząd Kontroli EFRR o wynikach tego dochodzenia wewnętrznego.
5.2 Jeżeli zostanie udowodnione, że doszło do nadużyć, w projekcie sprawozdania z audytu systemów lub operacji należy zamieścić krótki opis tego zdarzenia, w tym szacunkową wycenę nadużyć mających wpływ na kwoty łącznych kwalifikowalnych lub łącznych wydatków publicznych zadeklarowanych wraz z częścią współfinansowaną z EFRR. W ramach procedury kontradyktoryjności w odniesieniu do sprawozdawczości kierownictwo badanego podmiotu należy wezwać do przedstawienia uwag na temat stwierdzonych nadużyć finansowych.
5.3 Jeżeli uwagi w ramach procedury kontradyktoryjności potwierdzą, że popełniono nadużycie finansowe, takie ustalenie robocze należy sformalizować w końcowej wersji sprawozdania z audytu operacji lub systemów oraz zamieścić wycenę nadużycia z uwzględnieniem kwoty współfinansowanej. Sprawozdanie końcowe z audytu systemów lub operacji powinno również zawierać zalecenie, że instytucja zarządzająca programem musi wypełnić sprawozdanie na temat nieprawidłowości przeznaczone dla OLAF-u.
5.4 W przypadku gdy dochodzenie wewnętrzne potwierdzi, że nie próbowano popełnić ani nie popełniono nadużycia, lecz kontrole wewnętrzne były niedostateczne, zdarzenie to należy uwzględnić jako ustalenie w sprawozdaniu z audytu systemów lub operacji. Należy również zalecić, by kierownictwo dokonało przeglądu swoich systemów kontroli w celu upewnienia się, że są one odpowiednie i skuteczne.
6. Kontakty z irlandzką krajową służbą policji (An Garda Síochána)
6.1 Przed rozpoczęciem dochodzenia wewnętrznego Urząd Kontroli EFRR powinien zalecić kierownictwu badanego podmiotu, by poinformowało An Garda Síochána o wszelkich przypadkach podejrzewanych nadużyć finansowych. Ma to na celu ułatwienie szybkiego i efektywnego prowadzenia dochodzeń w przypadku podejrzenia nadużyć finansowych.
7. Inne sprawozdania
7.1 Po otrzymaniu potwierdzenia popełnienia nadużycia finansowego, jeżeli zaangażowany podmiot jest podmiotem publicznym (podmiotem otrzymującym 50 % finansowania od państwa), Urząd Kontroli EFRR powinien zalecić temu podmiotowi zgłoszenie nadużycia Urzędowi Kontrolera i Audytora Generalnego (najwyższemu organowi kontroli w Irlandii).
7.2 Jeżeli badany podmiot otrzymał finansowanie objęte nadużyciem finansowym z jednego z programów operacyjnych narodowych strategicznych ram odniesienia i na następnym etapie procedury istnieje instytucja pośrednicząca, należy zalecić poinformowanie o nadużyciu również tej instytucji pośredniczącej.
7.3 Jeżeli badany podmiot ma komitet ds. audytu, należy zalecić mu poinformowanie tego komitetu o okolicznościach dotyczących nadużycia finansowego i dążyć do uzyskania opinii/zgody tego komitetu dotyczącej podjęcia ewentualnych działań następczych lub postępowania dyscyplinarnego.

8. Odzyskiwanie strat
8.1 Po ilościowym określeniu nadużyć (dotyczących wydatków zadeklarowanych Komisji Europejskiej) i zamieszczeniu informacji na ten temat w sprawozdaniu końcowym z audytu operacji i systemów, kopię tego sprawozdania należy przekazać instytucji certyfikującej danego programu, gdzie zdarzenie dotyczące nadużycia zostanie ujęte w załączniku XI do sprawozdania o odzyskanych i wycofanych środkach sporządzanego na dzień 31 marca każdego roku.

8.2 Instytucja certyfikująca danego programu będzie odpowiedzialna za odzyskanie od badanego podmiotu lub z programu łącznej kwalifikowalnej i łącznej publicznej kwoty nadużyć finansowych zgłoszonych jako nieprawidłowości.


8.3 Wszelkie dalsze straty wynikające z nadużyć finansowych, które nie dotyczą kontrolowanych operacji współfinansowanych, nie powinny być przedmiotem działań następczych Urzędu Kontroli EFRR. Kwestia ta pozostaje do rozpatrzenia przez kierownictwo badanego podmiotu.
9. Działania następcze
9.1 W następstwie dochodzenia wewnętrznego dotyczącego nadużyć finansowych należy zalecić instytucji zarządzającej, aby dokonała przeglądu systemów funkcjonujących w badanym podmiocie w odniesieniu do potencjalnego ryzyka systemowego. W ramach tego przeglądu należy przeanalizować bieżące mechanizmy przeciwdziałania ryzyku nadużyć finansowych, aby stwierdzić, czy konieczne jest podjęcie działań w celu wzmocnienia kontroli i w konsekwencji ograniczenia ryzyka wystąpienia innego nadużycia w przyszłości. Należy poinformować Urząd Kontroli EFRR o wszelkich skutkach systemowych.
9.2 Jeżeli istnieje potencjalna możliwość wystąpienia systemowych nadużyć finansowych i nieprawidłowości, Urząd Kontroli EFRR powinien zastosować procedury uzgodnione z instytucją zarządzającą w celu podjęcia działań następczych w odniesieniu do błędów systemowych.


1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna