Koncepcje społeczeństwa obywatelskiego w filozofii społecznej liberalizmu I komunitaryzmu



Pobieranie 0.91 Mb.
Strona15/15
Data07.05.2016
Rozmiar0.91 Mb.
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   15
Debata między liberałami a komunitarianami, tłum. A. Pawelec, „Znak” czerwiec 1998, s. 97-98.

284 Ch. Taylor, Qui pro quo..., op. cit., s. 98-100. Zob. także: Ch. Taylor, Alternative Futures: Legitimacy, Identity and Alienation in Late-Twentieth-Century Canada, Montreal 1985, s. 98.

285 M. Sandel, The Political Theory of The procedural Republic, “Revue de Métaphysique et de Morale”, vol, 93, 1988, s. 57-68.

286 A. MacIntyre, Dziedzictwo cnoty..., op. cit., s. 451.

287 A. MacIntyre, Whose Justice? Which Rationality?, Notre Dame 1988, s. 326-348.

288 A. MacIntyre, Dziedzictwo cnoty..., op. cit., s. 451-452.

289 A. Chmielewski, Wprowadzenie. Filozofia moralności Alasdaira MacIntyre’a, w: MacIntyre, Dziedzictwo cnoty..., op. cit., s. XVII-XXXII

290 A. Etzioni, The Spirit of..., op. cit., s. 36.

291 Sz. Krzyżaniak, Komunitarystyczna krytyka liberalizmu, w: Wspólnotowość wobec..., op. cit., s. 101-102.

292 T. Buksiński, Racjonalność współdziałań..., op. cit., s. 189-190.

293 W. Kymlicka, Współczesna filozofia polityczna, tłum. A. Pawelec, Kraków 1998, s. 231.

294 Zob. tamże, s. 232-240.

295 J. Rawls, The Priority of Right and Idea of the Good, “Philosophy and Public Affairs”, vol. 17, 1988.

296 Tamże, s. 267. Rawls po komunitarystycznej krytyce odchodzi od metafizycznych uzasadnień swoich koncepcji. Podobnie Richard Rorty dokonuje odwrotu od poszukiwania uniwersalnego, filozoficznego uzasadnienia liberalnej teorii w jakimś wyobrażeniu prawdy. Autor odchodzi również od leżącej u podstaw teorii koncepcji człowieka. Zob. R. Rorty, The Priority of Democracy to Philosophy, w: R. Rorty, Objectivty, Relativism and Truth. Philosophocal Papers, vol. 1, Cambridge 1991, s. 176. Dzięki temu Rorty zrywa więzy łączące prawdę z możliwością jej uzasadnienia. Autor przyznaje, że wspólnota jest jedynie czymś przypadkowym, absolutne miary wartości i prawdy muszą zostać odrzucone. Utratę pewności naszej wiedzy czy wiary rekompensuje nam większa przestrzeń wolności. R. Rorty, Contingency, Irony and Solidarity, Cambridge-New York 1989, s. XIII.

297 W. Kymlicka, Liberalism, Community, and Culture, Oxford 1989.

298 Tamże, s. 150-157.

299 S. Holmes, Anatomia antyliberalizmu..., op. cit., s. 244-245.

300 J. Gray, Dwie twarze liberalizmu..., op. cit., s. 189-195.

301 Por. A. Gawkowska, Wspólnoty u komunitarystów. Refleksje o ich charakterze, wzajemnym oddziaływaniu i zagrożeniach, w: R. Piekarski (red.), Lokalna wspólnota polityczna a zagadnienie tożsamości zbiorowej, Kraków 2002, s. 50.

302 A. Wellmer, Warunki kultury demokratycznej. W sprawie debaty między „liberałami” i „komunitarystami”, w: T. Buksiński (red.), Filozofia w dobie przemian, Poznań 1994, s. 233.

303 Etzioni głosi, że w liberalnych teoriach zbyt wielki nacisk kładzie się na swobody i prawa jednostkowe, a zaniedbuje się sferę dotyczącą obowiązków, jakie jednostka ma wobec grupy, wspólnoty czy całego społeczeństwa. Zob. A. Etzioni, Old Chestnuts and New Spurs, w: A. Etzioni (ed.), New Communitarian Thinking, Persons, Virtues, Institutions, and Communities, Charlottesville-London 1996, s. 20. Ponadto Etzioni twierdzi, że jednostki powinny zrezygnować z części prywatności, jeśli może przynieść to korzyść dla dobra wspólnego. Zob. A. Etzioni, The Limits of Privacy, New York 1999, s. 42.

304 T. Buksiński, Racjonalność współdziałań..., op. cit., s. 191-198.

305 R.A. Dahl, Demokracja i jej krytycy, tłum. S. Amsterdamski, Kraków 1995, s. 414-418.

306 W. Kymlicka, Liberalism..., op. cit., s. 76.

307 Sz. Krzyżaniak, Jednostka, wspólnota..., op. cit., s. 82-83.

308 S. Holmes, The Permanent Structure of..., op. cit., s. 240.

309 J. Madison, Federalista nr 45, tłum. A. Jaraczewski, w: Wizje Stanów Zjednoczonych w pismach Ojców Założycieli, W. Osiatyński (red.), Warszawa 1977, s. 426.

310 Zob. A. Smith, Badania nad naturą i przyczynami bogactwa narodów, tłum. G. Wolff, O. Einfeld, Warszawa 1954.

311 S. Holmes, Anatomia antyliberalizmu..., op. cit., s. 269-270.

312 M. Walzer, Spheres of Justice..., op. cit., s. 310.

313 A. Chmielewski, Społeczeństwo otwarte czy wspólnota? Filozoficzne i moralne podstawy nowoczesnego liberalizmu oraz jego krytyka we współczesnej filozofii społecznej, Wrocław 2001, s. 263.

314 Ch. Taylor, What’a Wrong with Negative Liberty, w: Ch. Taylor, Philosophical Papers, t. II, Cambridge 1985, s. 221.

315 A. Szczap, Idea społeczeństwa obywatelskiego w komunitaryzmie, w: M. Kwiatkowski (red.), Wartości i interesy a społeczeństwo obywatelskie, „Rocznik Lubuski”, nr 29, cz. I, Zielona Góra 2003, s. 82.

316 E. Shils, Co to jest społeczeństwo obywatelskie?, tłum. D. Lachowska, w: Europa i społeczeństwo obywatelskie..., op. cit., s. 11.

317 W. Kaczocha, Lokalne społeczeństwo..., op. cit., s. 217.

318 Zob. J. Zakrzewska, Prawo w społeczeństwie obywatelskim, w: Obywatel. Odrodzenie pojęcia, B. Markiewicz (red.), Warszawa 1993, s. 98.

319 D. Putnam, Demokracja w działaniu, tłum., J. Szacki, Warszawa-Kraków 1995.

320 S. Nowak, System wartości społeczeństwa polskiego, „Studia Socjologiczne”, 1979, nr 4, s. 161.

321 K.E. Siellawa-Kolbowska, Niezależne inicjatywy społeczne w Polsce końca lat osiemdziesiątych, w: Samoorganizacja społeczeństwa polskiego: trzeci sektor, P. Gliński, B. Lewenstein, A. Siciński (red.), Warszawa 2002.

322 Przykładem jest ruch „Wolę Być”, który akceptował jedynie dotacje nie obwarowane żadnymi warunkami. Jednocześnie ruch ten często zmieniał sponsorów, by nie popaść w uzależnienie od jednego ośrodka. Zob. P. Gliński, Polscy Zieloni. Ruch społeczny w okresie przemian, Warszawa 1996, s. 162.

323 Krystyna Siellawa-Kolbowska podaje jako przykład sytuację zaobserwowaną w jednej z warszawskich grup wspomnianego ruchu ekologiczno-pacyfistycznego „Wolę Być” – oficjalne deklaracje programowe ruchu nie do końca oddawały rzeczywiste motywacje uczestników grupy. Ruch deklarował takie cele, jak: ochrona środowiska, pacyfizm, ale faktycznie dużo ważniejszym celem była realizacja hasła będącego nazwą ruchu. Młodzi ludzie potrzebowali być we wspólnocie, odczuwać więź łączącą ich z podobnymi do nich ludźmi. Akcje ekologiczno-pokojowe odbywały się jakby „przy okazji” realizowania nadrzędnego celu. „Miękki” sposób liderowania, nie tłumiący a trafiający w potrzeby młodych ludzi przesądzał o atrakcyjności i powodzeniu ruchu w środowisku młodzieży, w odróżnieniu od ruchu Czystych Serc, inicjatywy Marka Kotańskiego, która poniosła całkowite fiasko, będąc przykładem nieudanej próby odgórnie sterowanej mobilizacji młodzieży. Zob. K.E. Siellawa – Kolbowska, Niezależne inicjatywy społeczne..., op. cit., s. 82-83.

324 Z. Rau, Introduction, w: The Reemergence of Civil Society in Eastern Europe and the Soviet Union, Z. Rau (ed.), Westview Press, Boulder Co. 1991, s. 6, cyt. za: J. Szacki, Liberalizm po komunizmie, Kraków 1994, s. 127.

325 J. Szacki, Liberalizm po komunizmie..., op. cit., s. 122.

326 B. Lewenstein, Wspólnota społeczna a uczestnictwo lokalne. Monografia procesów uczestnictwa w samorządzie terytorialnym w pierwszych latach transformacji w Polsce, Warszawa 1999, s. 59.

327 A.B. Seligman, The Idea..., op.cit., s. 202.

328 K. Kumar, Społeczeństwo obywatelskie: rozważania na temat użyteczności historycznego terminu, tłum. J. Szacki, w: Ani książę, ani kupiec..., op. cit., s. 311.

329 B. Geremek, Społeczeństwo obywatelskie i współczesność, w: Europa i społeczeństwo obywatelskie..., op. cit., s. 238.

330 Zob. K. Murawski, Państwo i społeczeństwo obywatelskie. Wybrane problemy rozwoju demokracji w Polsce 1989-1997, Kraków 1999, s. 50-54.

331 J. Kurczewska, K. Staszyńska, H. Bajor, Blokady społeczeństwa obywatelskiego: czyli słabe społeczeństwo obywatelskie i słabe państwo, w: Społeczeństwo w transformacji. Ekspertyzy i studia, A. Rychard, M. Federowicz (red.), Warszawa 1993.

332 Zob. J. Kurczewska, K. Staszyńska, H. Bojar, Blokady społeczeństwa obywatelskiego..., op. cit., s. 84-96.

333 M. Grabowska, T. Szawiel, Budowanie demokracji. Podziały społeczne, partie polityczne i społeczeństwo obywatelskie w postkomunistycznej Polsce, Warszawa 2001, s. 155.

334 CBOS, Ocena polskiej demokracji, Komunikat z badań nr 123/2000.

335 CBOS, Poczucie reprezentacji interesów i wpływu na sprawy publiczne, Komunikat z badań nr 8/2000.

336 CBOS, Społeczeństwo obywatelskie? Między aktywnością a społeczną biernością, Komunikat z badań nr 21/2000.

337 P. Gliński, H. Polska, Cztery wymiary aktywności obywatelskiej, w: Elementy nowego ładu, H. Domański, A. Rychard (red.), Warszawa 1997, s. 371-378.

338 CBOS, Społeczeństwo obywatelskie? Między aktywnością a społeczną biernością..., op. cit.

339 CBOS, Kondycja polskiego społeczeństwa obywatelskiego, Komunikat z badań nr 35/2002.

340 K. Kumar, Społeczeństwo obywatelskie: rozważania na temat użyteczności historycznego terminu, tłum. J. Szacki, w: Ani książę, ani kupiec..., op. cit., s. 316-317.

341 G. Tamas, Rozprawa o społeczeństwie obywatelskim, tłum. J. Szacki, w; Ani książę, ani kupiec..., op. cit., s. 332.

342 Tamże.

343 Tamże, s. 333.

344 M. Król, Liberalizm odwagi czy liberalizm strachu, Kraków 1996, s. 67-68.

345 Tamże.

346 Tamże, s. 69-71.

347 The Responsive Communitarian Platform...,op. cit., s. 1.




1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   15


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna