Korczak herb



Pobieranie 173.29 Kb.
Strona1/5
Data04.05.2016
Rozmiar173.29 Kb.
  1   2   3   4   5





KORCZAK HERB




Inne nazwy

Ciffus, Ciphus, Czara Karpie, Trzy Wręby, Wrębowie.
Opis:
Jan Długosz, Insignia..., nr 62, s. 55-56

Korczak. Trzy belki w polu czerwonym wyobraża: ród ruski. Ci w dawnym czasie czarę i w niej psa siedzącego wyobrażali.

To Ludwik, król Polski i Węgier, wstrętnie zamienił, i Dymitrowi z Bożydar (tożsamy z Dymitrem z Goraja podskarbim i marszałkiem koronnym w l. 1364-1390), znak królestwa Węgier znosząc (z góry na dół) zamienił; na hełm jednak została wyniesiona czara i pies.

(...) Węgrzy po śmierci Attyli nie mogli zdecydować się co do osoby nowego króla. Postanowiono zatem, że władcą obiorą tego, kto pierwszy wejdzie do pewnej izby. Zrządzeniem losu pierwszą żywą istotą był pies, i jego, chcąc niechcąc, obwołano królem. Podczas uczty wyprawionej z okazji intronizacji krajczy podawał psu mięso oddzielone od kości. Kości zaś wrzucał do osobnego naczynia. Władca, który z chwilą wyboru nie pozbył się przecież swej psiej natury, skoczył do napełnionej kośćmi wanienki i wówczas krajczy, ze słowami jeśli chcesz być panem przestań psich obyczajów, ściął mu łeb. Choć można przypuszczać, że wielu Węgrów było z takiego obrotu sprawy zadowolonych, to jednak krajczy musiał ratować się pospieszną ucieczką przez trzy rzeki, tj. belki widniejące w herbie.

Marek Derwich, Marek Cetwiński, Herby, legendy, dawne mity, s. 99



Godło Herbu Korczak: „FRANGES NON FLECTES”


(Zniszczysz lecz nie ugniesz)
Dymitr Korczak Gorejski

Nie wszyscy jednakowo herbu tego używają. Jedni są, którzy na tarczy w czarze złotej wyżła połowę szarego, tak, że głową do góry wspięty, nogi przednie obie podniesione trzyma, w polu czerwonem,

Na hełmie nad koroną trzy wręby noszą. Inni zaś i pospoliciej, trzy węby na tarczy w polu czerwonym noszą, wszystkie powinny być białe, szystkie sobie nie równe, tak że pierwszy wręb czyli rzeka od góry jest najdłuższa, druga pod nią mniejsza, trzecia jeszcze pd drugą mniejsza. Na hełmie zaś nad koroną, pies jako się go wyżej opisało

z czaszy wygląda w lewą stronę tarczy obrócony. Tak Okólski i Paprocki. Kojałowicz ,ze wiele jest domów w Księstwie Litewskim, które inszym kształtem tego herbu używają, a najprzód jedni wyżła z hełmu zrucili a na to miejsce trzy pióra strusie polożyli, tak się pieczętują Kotowiczowie, Selicki Jeleński , Łaniewski, Ulczycki Świdłowie,

ba i w Wielkiej Polszcze Daleszyńscy. Drudzy wręby do góry obrócili; tak; że od dołu większy, najmniejszy u góry, nad któremi podkowa arkiem do góry obrócona bez Krzyżów ,tak jakby opasywała pierwszy rąb od góry, na hełmie są trzy pióra strusie, i jest to herb Horonowskich. Inni, jak Dermontowie, Siwiccy, pod wrębami .które z góry na dół coraz mniejsze idą, herb Abdank pokładają, na hełmie trzy pióra strusie. Inni między drugim a trzecim wrębem, kładą księżyc barkiem do góry, rogami na dół obrócony, na hełmie trzy pióra strusie.To herb Newelskich. Jeszcze drudzy, na ukos ich dają, że u dołu bokiem idzie największy od lewej strony, a najmniejszy wręb jest a prawej stronie tarczy :na hełmie trzy pióra strusie. Korytyńscy pod wrębami trzema od góry na dół coraz mniejszymi kładą księżyc jakby opasywał wręby, na hełmie głowa charta . Konarzewscy na ukos wręby kładą , a nad niemi gwiazdę , na hełmie trzy pióra strusie.

Początki tego herbu, Długosz naciąga do czasów Ludwika Króla Polskiego i Węgierskiego , jakby ten Pan najpierwej miał przydać do zaszy trzy rzeki Demetryuszow i ,który się pisał z Bożego daru. Nie zda się Paprockiemu i dawniejszy herb ten być pokazuje, z tej okazyi nadany. Trzy rzeki prawi są w Królestwie Węgierskim sławne: Dunaj, Sawa , i Cisa ,drudzy miasto Cisy kładą Drawę; nad temi rzekami przodkowie herbu Czasza ,wiele a mężnie z nieprzyjaciół Królestwa onego czynili, i szeroko około nich, państwa Rzeczypospolitej rozszerzali: bo to była familia bardzo można i prawie przedniejsza .Wspomina przodka z tej familji historyk Węgierski imieniem Zoarda ,który na ten czas. gdy Attila z Detrychem z Werony zjechał się był pod Zewen, na rozkazanie Attyli wyjeżdżał przeciwko Detrychowi i dzięcznie go przyjmował. mając przed pocztem chorągiew królewską. Potem od tegoż Attyli wysłany do Appulji i Kalabryi, wszystek ten tam kraj spustoszył a z do miast Regiona i Katona.które był zbudował, on uczony Kato. Tego Zoarda przodek jeszcze za Pogaństwa, gdy przyszło po śmierci książęcia Węgierskiego, nowego Pana obierać, że był w wielkiej u wszystkich wziętości, tak dla dostatków i urodzenia znacznego, jako też dla spraw rycerskich, zapraszany był na tron Węgierski. Wzbraniał się tego mąż roztropny a chcąc się prędzej zbyć nacierających na siebie, innego im z familji Kaninow nastręczył za Pana, na co gdy przyzwolili, ztąd urosła fabuła, że Węgrowie Psa sobie za Pana obrali. Gdy się zaś Kaninus na Państwie okrutnym na poddanych uczynił, on co z Państwa zrucił i z życia wyzuł. Powtóre tedy za Pana swego mieć go chcieli; ale i tu się wyłamał, na pamiątkę jednak, że Kanina tyrana zabił psią głowę w czaszy na podobieństwo Kaninowej, jako ją ludziom prezentował w herbie nadano; przydawszy trzy rzeki nad któremi nieprzyjacioły Królestwa tego nie raz porażał.

To Paprocki, poświadcza mu Okolski, luboć krom tej relacyi i inną bajeczkę o Królestwie Węgierskim podrzuca, dla której powiada, że Król Ludwik Polski i Węgierski psa w czaszy na hełm wyniósł: a trzy zeki na tarczy złożył i tak ten herb odmienił, że tym kształtem jest zwyczajniejszy u nas.

Ztemwszystkiem, że dawniej przedtem, psów w herbie zażywano, świadczy Paprocki o herb.fol.3,gdzie powiada, że Osiris syn Chama nosił w herbie; psa, wilka i lemiesz. Ormianie zdawna malowali na arczach swoich psa żółtego, ba i teraz rytego w kościołach swoich stawiają na pamiątkę ,iż ich w puszczy pewnej błądzących, pies jakby do domu własnego przyprowadził. Bonani in Equit.fol.17.twierdzi,że familia Montmorancyuszów w herbie psa, jako wierność symbolom zażywała ,dla tego gdy Buchard Montmorancyusz na pałac Filipa I Króla w wielkiej inszych komitywie wchodził, wszyscy łańcuch mieli złoty na szyi, z głów jelenich spajany a u niego na dole przed piersiami każdego z owej kawaleryi, wisiał piesek, zkąd ich tam zowie Equites camis. Jakoż nad psa ani przychylniejszego zwierzęcia nie masz, ani wierniejszego stróża. Ś. Ambroży o psie w Antyochji napisał, że gdy mu Pana zabito, stojąc nad nim, tak żałośnie wył, że ię co żywo ludzie do trupa owego poczęli zbiegać, między innemi i zabójca jego Pana, chcąc się tym samym utaić, przyszedł na widowisko; pies, który na nikogo się nie rwał, jak tylko jego postrzegł, skoczył na niego i kąsać ,szarpać począł, czem w suspicyą gdy go podał o zabójstwo, pojmany do urzędu i ukarany.

W Krakowie już tych czasów, niewiasta przez Wisłę się przeprawiając do miasta z czołnu i z przewodnikiem wypadłszy na dno leciała widząc to z brzegu pies, który się na trzy dni przedtem do domu jej wnęcił, po dwakroć na dno się w Wisłę rzucał, chcąc ratować Panią swoją, za każdą razą od niewiasty owej niewiedzącej co się z nią zieje, odrzucony. Odpocząwszy sobie na brzegu, trzeci raz w głąb się pies puścił i Panią za warkocz ledwo już tchnącą w oczach gminu ludzi na brzeg wyciągnął. Przydaje Paprocki, że Zoarda potomkowie po różnych się Królestwach rozjechali .W Wenecji są trzy familie, które zowią Donatorum, jedna z nich nad rzekami nosi różą jednę druga dwie, trzecia trzy a na hełmie Korczak złoty, psia głowa w nim, czyli pies siedzący. Z tych był książęciem Weneckim Franciszek Donatus. Tegoż klejnotu w Królestwie Neapolitańskiem jest domów bardzo wiele, osobliwie Karaffowie, to Paprocki, i powiada, że Karaffa po Polsku tłómaczy się Korczak. Zbija to Petrasaneta, jakoż herb ich podobniejszy do herbu domu Kosów, niżeli do Korczaków.

Chyba, że ta z czasem odmiana herbu się stała, jako w wielu innych herbach widziemy.



PRZODKOWIE DOMU TEGO.

Prokop z kantora Gnieznieńskiego, proboszcz Sendomierskiego, kanonika Krakowskiego, po śmierci Pawła Przemankowskiego w roku 1293,wstąpił na tedrę Krakowską: był ten Prokop urodzenia zacnego i bliska krew Leszka Czarnego książęcia Polskiego, po matce jego Gryfinie Rusce; rozsądku pięknego, zkąd go Boleslaw Wstydliwy swoim pieczętarzem uczynił, obyczajów wdzięcznych, które go wszystkim przymilały, do czego mu też siła pomagała szczodra na wszystkich ręka. W Iwanowicach kościół farny wystawił i dziesięcinami nadał. Z łaski Przemyslawa króla a potem Wacława, prowentów z żup Krakowskich przyczynił sukcesorom swoim, dwie lecie jednak tylko rządził tym kościołem i trzy miesiące, świat pożegnawszy 1295. Starowol. in Vitis Epise.Cracov.

Wacław herbu Korczak biskup Łucki, życie to śmiertelne w nieśmiertelne zamienił w roku 1462.

* Oprac. na podstawie: Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego S.J. Wydany przez Jana Nep. Bobrowicza w Lipsku w 1840 roku, Nakładem i Drukiem Breitkopfa i Haertela.



HERB KORCZAK

Opis herbu:

W tarczy pola czerwonego są trzy wręby białe, pierwszy najdłuższy, drugi nieco krótszy, a trzeci najmniejszy, na hełmie zaś nad koroną czasza, z której wystaje wyżeł w lewą stronę obrócony. Nie wszystkie domy wszelako jednakowo tego herbu używają: tak jedni kładą w tarczy powyższego wyżła w czarze złotej, nad hełmem zamiast wyżła trzy pióra strusie (Daleszyński, Kotowicz, Sielicki, Jeleński, Łaniewski, Ulczycki, Świdło); inni znowu kładą wręby przewrotnie, tj że u dołu jest największy a najmniejszy u góry, a nad nim podkowa barkiem do góry, toż samo z trzema piórami na hełmie (Horonowski); znowu inni kładą nad wrębami herb Abdank (Dermunt),albo między drugim i trzecim wrębem księżyc niepełny rogami na dół skierowany (Newelski), albo wręby na ukos, a nad nimi gwiazda (Konarzewski), wszystkie z piórami strusiemi na hełmie; albo pod wrębami księżyc niby je opasający, a na hełmie głowa charta (Korytyński).Początek herbu tego podają historycy nasi niejednakowo, wszelako zgadzają się w tem, że nabyty został na Węgrzech, zkąd rozplenił się po różnych krajach: w Wenecyi używają go Donatowie, a w Neapolu Karaffa i wielu jeszcze innych.

„Kości spruchniałe powstańcie z mogiły.

Przywdziejcie ducha i ciało i siły.”

Woronicz



  • Oprac. na podstawie: Herbarz Polski i Imionospis zasłużonych w Polsce ludzi. Hipolita Stupnickiego wydany we Lwowie Drukiem Kornela Piffera w 1855 roku.



KORCZAK HERB


Opis herbu:


KORCZAK I - Wręby – w polu czerwonem trzy srebrne belki poprzeczne i równoległe, ku dołowi kliniasto zwężone i stopniowo mniejsze jedna od drugiej. Nad hełmem w koronie w złotej czarze pół psa. Jeden z bardzo dawnych herbów polskich, według Długosza, przez króla węgierskiego i polskiego zmieniony przez dodanie rzek czyli wrębów do psa, który pierwotnie sam zajmował tarczę.
KORCZAK II. – W polu czerwonem trzy srebrne wręby poprzeczne i równoległe, ku dołowi zmniejszające się. Nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.

KORCZAK III. – W polu czerwonem trzy rzeki poprzeczne, wężykowate srebrne. Nad hełmem w koronie w czarze złotej – pół psa z obrożą czerwoną.


KORCZAK IV. – W polu czerwonem w czarze złotej pół psa szarego. Nad hełmem w koronie trzy srebrne wręby, ku dołowi zmniejszające się.

KORCZAK V. - W polu czerwonem w czarze złotej pół psa szarego. Nad hełmem w koronie na ogonie pawim trzy srebrne wręby, ku dołowi pionowo krótsze.

KORCZAK VI. – W polu czerwonem,pod trzema srebrnymi wrębami, ku dołowi zmniejszającemi się-półksiężyc srebrny rogami do góry. Nad hełmem w koronie w czarze złotej pół psa. Odmiana przysługująca Korytyńskim i innym.

KORCZAK VII. – czyli ABSZLANG, JELEC, ŁOPOT odm. W polu czerwonem pod dwoma jelcami, ukośnie skrzyżowanemi, trzy srebrne wręby ku dołowi zmniejszające się. Nad hełmem w koronie trzy pióra strusie. Odmiana przysługująca Łopotom , Siliczom , Wytyzom na Litwie.
KORCZAK VIII – W polu czerwonem pod dwiema klamrami, szpicami do siebie ukośnie skrzyżowanemi, trzy srebrne wręby, ku ołowi zmniejszające się. Nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.
KORCZAK odm. – Na tarczy – Korczak wywrócony, pod nim Abdank. Nad hełmem w koronie trzy pióra strusie.
KORCZAK odm. czyli BRANICKI. (Patrz Branicki czyli Korczak odm.t.II,str.38).
KORCZAK odm. czyli CHOŁONIEWSKI. (Patrz Chołoniewski czyli Korczak odm.t.II,str.76).
KORCZAK odm. Czyli DERMONT I. (Patrz Dermont I czyli Korczak odm. t. II, str. 101).
KORCZAK odm. Czyli HORNOWSKI I. (Patrz Hornowski I czyli Korczak odm.t.II.str.200)

KORCZAK odm. Czyli KOMOROWSKI. Odmiana hrabiowska. (Patrz Komorowski czyli Korczak odm. Odmiana hrabiowska,t.II,str.277).


KORCZAK odm. Czyli KONARZEWSKI. (Patrz Konarzewski czyli Korczak odm. t. II,str.278.).
KORCZAK odm. Czyli JAROSZYŃSKI. (Patrz Jaroszyński czyli Korczak odm. t. II str.219).


  • Oprac. na podstawie : Polska Encyklopedia Szlachecka – Wydawnictwo Instytutu Kultury Historycznej – Warszawa MCMXXXV.



HERBOWNI W KORCZAKU - KLEJNOTNI.
AD MAIORA NATUS SUM

ALWIS v. ALOIS ob. SZUMLAŃSKI 1500; Szumlany podhajecki, wiłkomierski. (Ns., Ml., Bon.)
BAŁABAN - I ojczyznę naszę i całą Europę, rycerskiemi dziełami napełnili. Bałabana Baderę, wojsk Tureckich najwyższego hetmana w r.1465 w Kroacyi szczęśliwie wojującego, wspomina Rainaudus w Historyi Kościelnej . Skanderbergowi pamiętnemu tryumfatorowi, męztwem swem i chciwością sławy, zwycięzkie zbierali żniowo. Z Albanji potem przyciśnieni jarzmem Tureckim, na złotej wolności swobodę w królestwie naszym wyszedłszy, w Ruskich najprzód krajach , a w krótce w księstwie Litewskim, i szablą i językiem, i radą i siłą, nienadwerężenia jej bronili. Pierwszy tu w tych krajach osiadł Gedeon Bałaban władyka Lwowski i z bracią Arsenim także władyką Lwowskim I Bazylim: ten dobra pospolitego ochraniając , zdrowia swego na najcięższe nieprzyjacielskie sztychy nadstawiał: taż odwagą serca służyli tej ojczyżnie synowie jego trzej z Żółkiewskiej spłodzeni Jan z Mieleckim hetmanem pamiętny żołnierz, ale bezpotomny. Jerzy w księztwie Litewskim osiadłszy , zostawił potomstwo; siostra jego Anna z Józefem Piotrowskim zręczona. Alexander trzeci syn Bazylego , starosta Winnicki , Rohatyński , Trembowolski , rotmistrz królewski gdy pod Cecorą wręcz się z Turkami zcina i póki sił stawało, broni mnóstwem bardziej pogan, niż męztwem złamany, ręce w pęta podał: któremu potem, gdy się z nich uwolnił, ojczyzna w rekompensatę zasług jego, któremi się od młodych lat wysławił, dziesięć tysięcy z skarbu koronnego wyliczyć na okup kazała, przez konstytucję w r. 1623 na którym sejmie , posłem będąc , uproszony komissarzem do rozporządzenia Zaporowskiego wojska (Constit.fol.16.et 1631.fol.28.).Z Barbary Jarmolińskiej , córki Iwana zostawił synów, Jerzego i Alexandra. Trembowolski zamek jemu powinien swoją restauracyą. Jerzy starosta Trembowolski rotmistrz królewski , syn Alexandra z bratem swoim Alexandrem do Włoch zaszedłszy z świętym się kościołem przez przyjętą unią pojednali. Któremuś z nich nie lepiej szczęście posłużyło niżeli ojcu. Bo pod Korsuniem także się w niewolą dostał. (Kochowski climact.1.lb.1.Pastor.lib.1.).

Bałaban Alexander na sejmie coronationis Jana III Króla w r. 1676 do prerogatyw rycerstwa Polskiego , tak w koronie , jako i W. Księstwie Litewskim przypuszczony za zgodnym całej rzeczypospolityej konsensem , za promocyą znacznych jego nakładów , szczodrze na wojnę Turecką wysypanych.( o czem konstytucya folio 65.świadkiem).Domyślam się , że go Bałabanowie do herbu swego przyjęli.

Od r. 1624 Dymitr i Daniel Bałabanowie bracia , gdy się dzielili w województwie Wołyńskiem , powiecie Łuckim na Dymitra przyszedł Byton, Seratyn i Rzeczyca w Litwie, a na Daniela Chrochoryn także w powiecie Łuckim. Teodor Bałaban z Serbinowną spłodził trzech synów, rzeczonego Dymitra, Marcina który z Katarzyną Stupnicką zostawił dwie córek Annę i Alexandrę, Dymitr zaś z Alexandrą Jałowicką miał dwóch synów Alexandra i Andrzeja. Pierwszy Alexander z Maryanną Grabowiecką, córkę jednę Anastazyę i trzech synów Daniela , Adama i Michała, ten z Kordyszowną zostawił dwie córki Annę i Franciszkę , i syna Antoniego od którego z Wisłocką w płci niewieściej jedna córka precedencyą. Drugi syn Dymitra Andrzej z Radziekiewiczowną miał syna także Dymitra, ten zaś z Kałuszowską trzech synów Stefana , Eliasza bezpotomnych i Jana którego synowie Stefan zakonnik , Paweł i Józef stolnik Przemysłski mający potomstwo trzech syn…ów Felixa , Ignacego i Alojzego. W r.1788 Antoni Bałaban był wice-regentem ziemi Łuckiej. (przypisy Krasickiego.-Heraldyka Wielądka).
Przypisy P.E.SZ:

1500; Bałabanówka, lipowiecki, lwowski. (Ns., LISKE.).

Z tej rodziny:

ARSENI, 1549-68 bp lwowski-unicki (Enc.).

DIONIZY, 1654-61 bp łucki, metr. Kij. Dyzunici (Enc.).

GEDEON, 1569-07 bp. Lwowski dyzunicki (Enc.).

IZAJASZ, 1607 bp. Ruski-dyzunicki. (Enc.).
Przypisy: Stupnicki:

Przodek domu tego niejaki B a d e r a, walcząc w ziemi Kroackiej r. 1465 z Turkami, przyczynił się swą walecznością sławnemu Skanderbegowi do świetnych zwycięztw nad nieprzyjaciółmi, przyciśniony atoli w Albanii od szerzącej się potęgi tureckiej, wyszedł z całą swą rodziną z ojczyzny i osiadł najprzód na Rusi, zkąd się do Litwy przeniósł, gdzie następnie radą i orężem mężnie służył.

G e d e o n, mąż niezwykłych zdolności, na usilne żądania szlachty ruskiej władyką Lwowskim obrany r. 1566, urządził klasztor ś. Onufrego we Lwowie i drukarnie przy nim założył. A r s e n i, podobnie władyka Lwowski z B a z y l i m, bratem swoim dobra pospolitego pilnie przestrzegając, niemało położyli zasług dla kraju; synowie ostatniego: J a n, pod hetmanem Mieleckim walecznością się wsławił; A l e k s a n d e r, starosta Winnicki, Rohatyński i Trembowelski, złamany nawałą nieprzyjaciela w bitwie pod Cecorą, gdzie się do upadłego bronił, dostał się w niewolę Turecką, za którego atoli Rzeczpospolita, pamiętna na jego zasługi wojenne, 10 tysięcy ze skarbu koronnego tytułem okupu wyliczyła; r. 1623. On to był, który zamek Trembowelski swoim kosztem z upadku poddźwignął. – M a r c i n, walcząc z zapałem w bitwie pod Chocimem r. 1621, rozsiekanym został od Turków, którym się poddać nie chciał.

A l e k s a n d e r B a ł a b a n, niemający z poprzedniemi żadnych związków familijnych, za ofiary, jakie dla popierania wojny Tureckiej hojnie sypał, został na sejmie koronacyjnym r. 1676 nobilitowany.


PRZYPISY URUSKI:

Dawna czerwonoruska rodzina, wnosząc z nazwiska, pochodzenia wschodniego (Bałaban, w tureckim języku znaczy „wielki krogulec’’, a w perskim i tatarskim „bęben’’) – z niej Maśko (Michał) podpisany na aktach z 1459 i 1462 r. (akt. Lwowskie); Iwaszko i Olechno, dziedzice na Stratynie, sprzedali swą wieś Połuchowo w r. 1475 arcybiskupowi lwowskiemu Grzegorzowi z Sanoka; Marek, a jako ksiądz, Arseni, od r. 1549 władyka lwowski, krótko przed śmiercią 1566 r. zrezygnował z biskupstwa na rzecz swego syna Grzegorza, a jako księdza, Gedeona; ten w młodości dobry żołnierz, niedopuszczony do władyctwa od magistratu lwowskiego i wielu z księży, gwałtem je zajął 1576 r., w 1595 r. przystąpił do Unii brzeskiej, lecz ją już następnego 1596 r. porzucił, za co został wyklęty od metropolity Rahozy, a od Zygmunta III odsądzony od biskupstwa, utrzymał się jednak przy nim, poparty od książąt Ostrogskich, jego opozycya wywołała gwałtowne zajścia. Jego brat Bazyli z żony N. Żółkiewskiej, zostawił czterech synów, z tych: 1) Izajasz, a jako ksiądz, Jonasz, mianowany od stryja Gedeona koadjutorem biskupstwa lwowskiego, jakkolwiek protegowany od książąt Ostrogskich nie mógł go objąć dla opozycyi nietylko unitów, lecz i wielu z duchowieństwa dyzunickiego; 2) Jan, choć głuchoniemy z urodzenia, służył rycersko; 3) Jerzy osiedlił się w Litwie, a podobno jego potomkami są Tadeusz i Antoni, synowie Szymona, wnukowie Macieja, prawnukowie Michała, właściciela Naliszek w 1785 r., wylegitymowani w Cesarstwie 1854 roku i zapisani do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej. 4) Aleksander, rotmistrz i pułkownik król., starosta winnicki, rohatyński i trembowelski, dzielny wojownik, walczył prawie we wszystkich wojnach za panowania Zygmunta III; w r. 1625 komisarz do urządzenia Kozaków, z ¿ony Barbary Jarmoliñskiej, jego synowie: Jerzy i Aleksander, podró¿uj¹c po Europie, w Rzymie za staraniem Jezuitów przeszli na wyznanie katolickie; z nich Jerzy, starosta trembowelski.

Pod³ug Wiel¹dka nale¿¹cy do tej rodziny Teodor, z ¿ony N. Serbin, zostawi³ trzech synów, z tych: 1) Marcin poleg³ pod Chocimem; 2) Daniel, dziedzic dóbr Chrochoryn i 3) Dymitr, dziedzic dóbr Bytoñ, Seratyn i Rzeczyca, po którym z ¿ony Aleksandry Je³owickiej synowie: a) Aleksander, o¿eniony z Maryann¹ Grabowieck¹, z niej synowie: Adam, Daniel i Micha³; b) Andrzej, tego syn Dymitr, ożeniony z Anastazy¹ Ka³uszowsk¹, z niej: Stefan, Eliasz i Jan, po Janie synowie: Stefan, ksi¹dz zakonnik, Pawe³ i Józef, stolnik przemyœlski, którego synowie: Feliks, Ignacy i Aloizy oko³o 1800 r.

Tego nazwiska Adam, ożeniony z Maryn¹ Hulewicz, czynny wzi¹³ udzia³ w rokoszu Zebrzydowskiego 1607 r. Dyonizy, biskup grecko dyzunicki ³ucki i ostrogski, mianowany 1658 r. metropolit¹ kijowskim. Aleksander, mieszczanin lwowski, w nagrodê znacznej ofiary pieniê¿nej, jak¹ z³o¿y³ na poparcie wojny z Turkami, otrzyma³ nobilitacyê 1676 r. (V. L.). Aleksander by³ pod Wiedniem 1683 r.



BANNUŃSKI- (NNY), 1400; Bannunin kamionacki (Br., Leszcz.).
BARTNOWSKI - Ten dom w dawniejszym czasie miał swoje w Sendomirskiem województwie siedlisko potem się przeniósł w Wielkie Księztwo Litewskie, pochodzą zaś ze wsi Bortnowo. Z tych Kazimierz Bortnowski przydomku Juszkiewicz, był komornikiem granicznym Sieleckim, z Leskiewiczowną małżonką swoją zostawił synów dwóch: Pawła mieszkającego dotąd w trakcie Sieleckim w Litwie w województwie Brzeskiem Litewskiem który ma kilku synów i dwie córki, drugiego Szymona który był towarzyszem pancernej chorągwi JW. Jabłonowskiego mającego dziedziczną posesyą wieś Chruślice w województwie Sendomirskiem, powiecie Radomskim, ten 1mo voto z Konstancyą z Komorowskich Wąsowiczowną, spłodził Jakoba Józefa kapitana bywszego gwardyi pieszej koronnej a potem majora wojsk koronnych; 2do voto z Katarzyną z Kłopockich Bykowską zostawił córkę jednę Maryannę Strzyszewską. Jakób Józef syn Szymona z Eleonorą z Getzów Cichocką wdową małżonką swoją spłodził córkę Ludwikę, za Ignacym Szumińskim kapitanem wojsk koronnych fizylierów będącą. Michał Bortnowski deputat z powiatu Słonimskiego do konfederacyi generalnej W. Ks. Lit. 1704. roku. Franciszek podpisał się w aktach Wileńskich 1763. roku na manifest de illegitimitate trybunału W. Ks. Lit. wraz z innemi obywatelami. —Her. Wiel.
BARZI - Jeszcze za Antonina Piusa Cesarza Rzymskiego w Perużu kwitnęła familia Barzich , nie tylko w bogactwa , ale i w wysokie godności , w tym tam kraju rozrosła a co największa , krwią męczęńską uszlachciona w Świętym Konstancyuszu biskupie Perużańskim , w roku po narodzeniu chrystusowem setnym pięćdziesiątym , kt.órego pamiątkę kościół Boży , dwudziestego dziewiątego dnia Stycznia w Martyrologium obchodzi.Bollandus zaś in Actis Sanctorum , tegoż dnia z różnych bardzo dawnych autorów , kilka żywotów jego kładzie do którego czytelnika odsyłam , tam jawnie znajdziesz , że ten Święty Męczennik z domu był Barzich , wielce godnego. Ani się temu nie będzie nikt dziwował , że z takiej starożytności familią tę wywodzę , kto się dobrze przypatrzy Korczaków dawności , nie tylko w Polszcze , ale i po innych królestwach , rozplenionej, o czem i ja mówić będę pod herbem Korczak.

Takbym tedy rozumiał , że z Peruża do Polski za jakąś rewolucyą czasu przenieśli się Barzowie , od których potem Dereszniakowie swój początek wzięli: pisali się zaś najprzód Bloczwi, wkrótce i z Wiśnicza, luboć ten nie długo u nich gościł, bo się w dom Lubomirskich kupiony przeniósł.

Henryk, Mikolaj, Piotr bracia rodzeni ,Bukowicę podali Maciejowi Królowi, o czem Długosz i inni Historycy nasi. Stanisław wojewoda akowski i starosta, któremu i Śniatyńskie potem w zasługach dano z Bloczwi na Wiśniczu dziedzic, a przedtem marszałek nadworny koronny z którym tytułem podpisał unią Podlasia z Koroną.Constitut.1569. folio. 154.Urodzony był z Kmicianki córki Stanisława Kmity wojewody Bełzkiego , siostry Piotra Kmity wojewody Krakowskiego i marszałka wielkiego koronnego , ten gdy bezpotomnie żyjąc , ostatni z Kmitów Śreniawczyków imię i chwałę zakończył , siostrzeńcom swoim i temu Barzemu Stanisławowi , obszerną zostawił sukcessyę , a w niej Wiśnicz. Był to senator owych zepsowanych czasów od herezyi w katolickiej wierze nieprzełamany, pobożnością, roztropnością i miłością ojczyzny wszystkim zalecony , rok ledwo na województwie Krakowskiem zabawiwszy, przeniósł się na wieczność w roku 1571. Pochowany w kościele katedralnym Krakowskim z którego nagrobku wypisał to Paprocki. Jus Patronatus , które miał na plebanią Koniuską ustąpił Collegio Juridico akademji Krakowskiej. Bieżanowski Mons Sacer. Z Tęczyńskiej Katarzyny , córki Jana wojewody Sendomirskiego , zostawił syna Jana , który Książ od matki w ten dom wniesiony przedał Myszkowskiemu biskupowi Krakowskiemu; Wiśnicz zaś Sebastynowi Lubimirskiemu kasztelanowi Wojnickiemu , Paprocki pod herbem Korczak.

Atoli tenże pod herbem Bonarowa pisze , że Książ wrócił się nazad do Tęczyńskich z czego wnoszę , że ten Jan umarł bezpotomny. O drugiej tegoż Stanisława żonie tenże autor świadczy o herbach fol. 466. Że była Łaska herbu Korab, z której syn Stanisław , ale i ten niepłodny. Trzecią sobie po tej przybrał Dorotę z Ojrzanowic Goryńską herbu Poraj Kaspra wojewody Mazowieckiego córkę , pozostałą wdowę po Mińskim wojskim Warszawskim , której jednak prędko odumarł wieku swego 41. Kazanie na jej pogrzebie.

Piotr kasztelan Przemyslski , starosta Lwowski , którego śmierć zastała w Hiszpanji , dokąd od Króla Zygmunta Augusta posłował , już w inszych okazyach pełne dowody dawszy , skutecznej swojej w każdej funkcyi dzielności , z Dziaduską starościanką Konińską herbu Jelita , sukcessorów sławy swojej zostawił , Paprocki o herbach ; atoli nie długo się niemi cieszyć ojczyżnie pozwolono.

Jędrzej z Padniewską starościanką Dybowską herbu Nowina , synowicą rodzoną biskupa Krakowskiego bezpotomny Erazm z Drzewicką Adama kasztelana Inowrocławskiego córką herbu Ciołek zszedł bez potomstwa.

Tak ten dom w ojczyżnie naszej zniknął.
Przypisy: P.E.SZ:

1300; przemyski, sandomierski, opolski (Dł., Br., Pp.).

Z tej rodziny:

PIOTR, 1553-71 kn przemyski (Ur., Pp.).

STANISŁAW, 1570 –71 wda krakowski, 1566-70 MNK. (Ur.).
Przypisy: Stupnicki:

dóm wywodzący swój początek z Włoch, S t a n i s ł a w, wojewoda Krakowski, dziedzic na Wiśniczu, jako marszałek koronny podpisał unję Podlasia z koroną r. 1569. – P i o t r, kasztelan Przemyski, starosta Lwowski, mąż pełen zasług na wojnach i w radzie, posłował od Zygmunta Augusta do Hiszpanii, gdzie go też śmierć zaskoczyła r. 1573. – A n d r z e j, brat tegoż, odbudował zamek Lwowski, tak nazwany niższy na lepszy kształt i z twardego materiału.


Przypisy Uruski:

Senatorowie w rodzinie: Piotr, kasztelan przemyślski 1562 r., umarł 1571 r., Stanisław, marszałek nadworny koron­ny 1566 - 1570 r., wojewoda krakowski 1570 r„ um. 1571 r. Zamożna w XV i XVI stoleciach małopolska rodzina, pisała się z Błożwi, majątku na Podgórzu, następnie zaś z Wiśnicza, odziedziczywszy ten majątek po Kmitach. Andrzej około 1460 r. otrzymał przywilej od Kazimierza IV na wykupno królewszczyzny Kniażyce, na Rusi Czerwonej; w 1463 r. trzej bracia Hinko (Henryk), Mikołaj i Piotr Barzowie, związawszy się z niektórą szlachtą polską na wzajemną pomoc i działanie, napadli na północne Wę­gry i opanowali w nich kilka zamków, a między innemi Bukowiec, w któ­rym obwarowawszy się, za wiadomością i poparciem króla Kazimierza IV, toczyli partyzancką wojnę z zaciętym nieprzyjacielem Polski, królem Ma­ciejem Korwinem. Andrzej, podkomorzy przemyślski 1536 r., z żony Elż­biety Odnowskiej, miał syna Piotra, kasztelana przemyślskiego i starostę lwowskiego 1569 r., ulubionego domownika Zygmunta Augusta, który uży­wany był od tego monarchy w misyach dyplomatycznych, i posłując do Hiszpanii, umarł w drodze w Medyolanie 1571 r., z żony Katarzyny Dziaduskiej, zostawił potomstwo, lecz to wprędce zeszło ze świata; jego bracia An­drzej, starosta lwowski 1570—1572 r. i Stanisław, urodzeni z drugiej żony Anny Kmita, wojewodzianki krakowskiej. Stanisław, z marszałka nadwor­nego koronnego, wojewoda krakowski, odziedziczył ogromny majątek, a mię­dzy innemi Wiśnicz, bogaty też był i z siebie i dwóch swych żon, Tęczyńskiej i Doroty Goryńskiej, wojewodzianki mazowieckiej, um. 1571 r., wkrótce przecież po jego śmierci, dwaj jego synowie, Jan i Stanisław, stracili wię­kszą część spuścizny ojcowskiej, obydwaj bezdzietni i z tego domu ostatni.


BATKIEWICZ – 1799 pw.; kowieński (Ur.).
Przypisy Uruski:

Michał i Maciej, synowie Mateusza, zapisani do ksiąg szlachty gub. kowieńskiej 1799 r.


BEDLAŃSKI - 1600; Nedlno radzyński, brzesko-litewski (Bon.).
BEDLEWICZ - Noszą trzy rzeki w krwawem polu na ukos idące w lewą stronę , zaczynając od spodu największą. Na hełmie trzy pióra strusie. Paprocki , Okólski , Niesiecki nie wspominają o nich. Duńczeski zaś Tom. I . fol. 385 – pisze: iż najprzód pochodzą z Smoleńskiego , temi czasy w województwie Brzeskim Litewskiem znajdują się. Z tych Alexander Bedlewicz spłodził z Kołontajowną dwóch synów Franciszka i Jerzego bezpotomnego. Franciszek z Katarzyną Zarankowną Horbowską miał synów trzech , Szymona , Samuela , Karola i córkę Justynę Krzymowską .Szymon miał trzech synów z których Józef miał potomstwo , Jakób i Antoni bezżenni: Samuel brat jego dziedzic na częściach Zabytynia z Krystyną Grodecką miał syna Jakóba ożenionego z Chojnacką.Karol syn trzeci Franciszka , dziedzic także w Zabytynie z Maryanną Zalutyńską spłodził trzech synów: Franciszka , Seweryna Kajetana dwóch imion i Józefa.
Przypis: P.E.SZ.

odm., 1600; brzesko lit., smoleńskie (Ns., Duń., Br., Ostr.).


Przypisy: Stupnicki:

w smoleńskiem z odmianą, że ukośnie płyną trzy rzeki, w hełmie zaś trzy pióra strusie. M.*


Przypisy Uruski:

Podług Duńczewskiego pochodzą z księztwa smoleńskiego, z którego około 1660 r. przenieśli się na Litwę; z nich, po Aleksandrze syn Franciszek, tego synowie: 1) Szymon, po którym potomstwo; 2) Samuel, tego syn Jakób, ożeniony z Chojnacką i 3) Karol, właściciel części we wsi Zabytyńce, w wojew. brzesko-litewskiem, jego synowie: Franciszek, Kajetan i Józef 1757 r.



BERNASZOWSKI ob. BIERNASZOWSKI – 1440; Bernaszówka mohylowski-podolski (Ns., Br., Liske).
BIBIEL – 1361; Inflanty, Włoch. (Ns., Br., WLF.).
BIBELSKI – 1350; Bibel przemyski. (Ur.).
Przypisy Uruski:

v. BYBELSKI. Dwie były rodziny na Czer­wonej Rusi togo nazwiska, lecz nie wiem, czy i herbu; jedna bardzo da­wna, której książęta ruscy nadali majątki: Bybel, Komarno, Zwrotowice i inne, i te nadania Kazimierz Wielki w 1361 r. zatwierdził Chodkowi żyjącemu jeszcze 1387 r., a król Władysław Jagiełło w 1406 r. Andrzejowi i Grzegorzowi, synom Chodka, i druga pochodząca od Juszka ze Skornicz, który w nagrodę zasług dostał od Władysława księcia Opolskiego w 1375 r. wieś Bybło i sołtystwo w Dobrowodzie; to jego sołtystwo, a z ruska kniaziostwo nazywane, wytworzyło baśń o książęcem pochodzeniu tej rodziny, cytowaną w Kuropatnickim i innych autorach. Wasko 1382 r. Jaczko, stolnik przemyślski 1460 r. Iwan i Kostko 1478 r. Łukasz 1530 r. Od tego czasu ginie to nazwisko, czy, że zgasło, czy też, że było zmienione na inne. Jakoż Prochniccy, herbu Korczak, wywodzili się od Bybelskich i na zasa­dzie tego pochodzenia rościli pretensye do tytułu książęcego.


BIELECKI – Jan, urzędnik w Galicyi 1785 r. Stefan, syn Michała, urzędnik ros., otrzymał przyznanie szlachectwa w Cesarstwie 1852 r. i z synami: Bazylim, Leonidem i Aleksandrem, zapisani do ksiąg szlachty gub. kijowskiej.
BIENIEWSKI – 1500; Bieniew gostyński (Bon.).
Przypisy Uruski:

Piszą się z Bieniewa w pow. gostyń­skim. Andrzej, Franciszek i Maryan, dziedzice Bieniewa 1579 r. (Ks. po­borowe). Stanisław, pisarz grodz. sochaczewski 1644 r., żonaty z Felicyanną Ciołek. Stanisław, pisarz grodz. sochaczewski 1703 r., pisarz ziem. socha­czewski 1722 r., z żony Agnieszki Skrockiej miał córkę Teresę za Stanisławem Lasockim i synów, Jana i Wojciecha, łowczego 1746 r., cześnika 1750 r., a ostatnio podstolego sochaczewskiego, po którym z żony Antoniny Izbińskiej synowie: Adam, Gabryel i Ludwik, skarbnik sochaczewski 1790 roku, żonaty z Maryanną Zawadzką.


BIERNACKI – ob. BIERNAWSKI; przemyski (Pp., Br.).
Przypisy Uruski:

Teofil, syn Kazimierza, z synami: Mikołajem, Teofilem, Kazimierzem, Wilhelmem i Antonim wylegitymowani w Cesarstwie 1849 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. grodzieńskiej, a Seweryn, syn Józefa, zapisani do ksiąg szlachty gub. wołyńskiej 1838 r.


BIERNASZOWSKI – ob. BIERNASZOWSKI – 1440; Biernaszówka mohylowski-podolski (Ns., Pp., Br., Wtg.).
BIERNAWSKI - w województwie Ruskiem. Niewiem czy nie tu należy Jan Biernaszewski towarzysz wojewody Nowogrodzkiego , którego wspomina Paprocki o herbach fol. 405. I jego rezolucyą kiedy w roku 1582 szedł pieszo do szturmu pod Pleszków z inszemi odważniejszemi.
Przypis: P.E.SZ.

ob. BIERNACKI – 1500; Bierna bialski – krakowskie, ruskie (Ns., Pp.).


Przypisy Uruski:

Z ziemi przemyślskiej przenieśli się do Wielkopolski; obecnie rozdzieleni są na dwie linie, z tych pierwsza pochodzi od Jana, który w 1735 roku kupił od Skrzetuskich majątek Bieńkowo, jego syn Rajmund z żony Apolonii de Bruging pozostawił syna Jana, po którym z żony Katarzyny Rogowskiej synowie: Ignacy, dziedzic dóbr Kietlin pod Radomskiem z synami, Teofilem i Henrykiem, Antoni, Adam, Kazimierz z synem Antonim i Stanisław (tego ostatniego synowie, Stanisław i Wacław) wylegitymowani w Królestwie 1844—1848 r.

Protoplasta drugiej linii, Ksawery, dziedzic dóbr Żerniki w 1788 r., z żony Weroniki Prusimskiej miał synów: Dyonizego, dziedzica dóbr Maszkowic i Sokolniki w pow. łęczyckim, Ludwika, dziedzica dóbr Blizin w pow. piotrkowskim i Aloizego, po którym z Kunegundy Poderaskiej syn Antoni, sędzia pokoju kaliski, dziedzic dóbr Koźminek, wylegitymowany w Króle­stwie 1839 r.
BIERŻAWSKI – 1700; przemyski (Br., Kpt.).
BILIŃSKI – 1552; Biliny przemyski (Wtg.).




  1   2   3   4   5


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna