Korczak herb


BOŻYDAR – 1300; Bożydar sandomierski, winnicki (Dł., Br.)



Pobieranie 173.29 Kb.
Strona4/5
Data04.05.2016
Rozmiar173.29 Kb.
1   2   3   4   5

BOŻYDAR – 1300; Bożydar sandomierski, winnicki (Dł., Br.).

BOŻYDAR – ob. PODHORODEŃSKI – 1300; Podhorodne włodzimierski (Ns.).

Z tej rodziny:

NN., 1769-99 podskarbi wielki koronny (Ns.).



BRANICKI - Sebastyn Branicki biskup Poznański , najprzód referendarz koronny potem Chełmski biskup , ale tam ledwo rok prezydując w roku 1539 na Poznańskie wstąpił na którem z wielkim żalem wszystkich , zasanął w Panu we wsi Łaskarzowie , pochowawszy w katedrze swojej .Pobożność jego , mądrość , litość nad ubogiemi i w opressyach będącemi , których jako ojciec zwykł był bronić , miłość ku ojczyżnie , dzielność we wszystkich sprawach sławi Treter. In Epise. Poasnanien. Kędy też wyrażnie mówi , że był herbu Korczak.

Bielski fol. 585. Danielewicz in Epise. Vladisl. – przydaje , że Jakób Uchański potem arcybiskup Gnieżnieński , swój w ojczystym prawie poler , nikomu innemu , tylko jemu przypisał fol. 398. Stanisław a bodaj nie brat biskupa w roku 1532 podpisał pewny extrakt. Jakób syn jego podstoli Lubelski , którego siostra Elżbieta zmówiona z Krzysztofem Rola komornikiem Łukowskim , córka zaś Jeślikowskiej Justyna z Wiesiołowskim kasztelanem Elbląskim. Synowie tegoż podstolego Paweł i Stanisław niepłodni. Jan z Kochanowskiej pierwszej żony ( bo z Chmielowską drugim nawrotem żył niepłodnie) Jędrzeja spłodził bezpotomnego. Piotr z Ruskiem województwem pisał się na elekcyą Jana III. Józef marszałek związkowy podczas konfederacyi generalnej w roku 1717 a potem kasztelan Halicki , córka jego zmówiona z Potockim herbu Pilawa kasztelanem Kijowskim: Syn zaś posłował na sejm w. 1722.

Wielądek w heraldyce – tak dalej o tej familji donosi: Ten Piotr (syn Józefa) , został potem horążym Halickim i kasztelanem Bracławskim , ożeniony z Waleryą Szembekową kasztelanką Oświęcimską , miał z niej córkę Elżbietę wydaną wprzód za Jana wojewodzica Smoleńskiego , po rozwodzie z którym powtórnie za Jana wojewodzica Mścisławskiego książąt Sapiehów , ta miała z drugim syna książęcia Kazimierza Sapiehę generała artyleryi W. Ks. Lit. I marszałka konfederacyi Lit. W sejmie , którego był marszałkiem koron. Stanisław Małachowski referendarz koronny syn zaś Piotra , Franciszek Xawery , najprzód starosta Halicki potem łowczy W.koron. regimentarz koronny generał artyl. Lit. Hetman polny , a nakoniec hetman wielki koronny , posiadając przed wstąpieniem jeszcze na tron i w czasie panowania szczególny szacunek Stanisława Augusta Króla Polskiego , tylą jednak stopniami dochodził tej wysokiej dostojności , aby ją winien był zasługom.Z urodzenia pełen zawsze żywości umysłu i ducha prawdziwie rycerskiego , młodość swoją do dzieł rycerskich sposobił , służąc w wojsku Francuzkiem jak wolonter w czasie wojny siedmioletniej , gdzie przez wiele akcyi zasłużył na szczególne pochwały , pierwszych tego wojska generałów.

Powróciwszy do kraju wiele dał dowodów odwagi żołnierskiej i cnoty obywatelskiej. Będąc regimentarzem , bunty na ukrainie pod ów czas szerzące się uspokoił.Za jego buławy wojsko koronne w brygady i porządne szyki urządzone i regulaminem opatrzone. Szczególniejszym był przyjacielem kawaleryi narodowej , jako wojska do pozycji kraju i geniusza narodowego najstosowniejszego , dla czego i w sejmie 1788 zaczętym za jego radą to wojsko znacznie zostało pomnożone.

Gdy krajowe okoliczności w czasie urzędowania jego niezadowoliły mu dystyngować się talentami rycerskiemi , starał się służyć ojczyżnie wierną radą , jak obywatel i minister do różnych dworów , jako to Francuzkiego , Pruskiego i Petersburskiego poselstwa odbywał , wszędzie szczególniejszemi przyjmowany względami. Fryderyk wielki niełatwy w dawaniu pochwał w pismach swoich sprawiedliwość oddaje zręczności jego w negocyowaniu , mówiąc o poselstwie z dworu petersburskiego , gdy ów nieszczęśliwy w roku 1773 podział Polski miał nastąpić , pragnąc go odwrócić do Francyi i Anglji ofiarował się w poselstwie , gdzie zadawnione związki czynić mu mogły nadzieje ratowania ojczyzny , za co od Józefa II. Cesarza , starostwo Jaworowskie i Przemyskie miał skonfiskowane , gdy wprzód nim dojechał do Paryża rozdział uskuteczniono , powróciwszy do kraju na nic nie zezwalał , przeciw wszystkiemu protestował się i drugich do tego zachęcał.

Nieśmiertelnej pamięci godny ów głos jego roku 1775 na sejmie miany w którym po wielu radach pełnych męztwa , nakoniec dodaje: Brońmyż ją(ojczyznę), jak możemy i kiedy nam jest odjęty ten oręż , ta szabla odpasana która przedtym jednym była straszna , drugim pomocna , użyjmy przynajmniej tej broni, której nam nikt odjąć nie może i która żyje w sercach i duszy naszej , niedozwalajmy i nie piszmy się.

Jakoż na nic się nie pisał a gdy w roku 1793 nieszczęście toż samo na kraj Polski zostało powtórzone , nie tylko na rozbiór tego kraju nie pisał się, ale niewidząc żadnego sposobu ratowania ojczyzny, buławę złożył i resztę dni prywatnemu poświęcił życiu. Miał za sobą Alexandrę z domu Engelhard dawnej Polskiej w Smoleńskiem familji sławnego onego Rossyjskiego feldmarszałka i ministra Potomkina siostrzenicę rodzoną, pierwszą damę dworu Katarzyny II imperatorowej Rossyjskiej i damę orderu Ś. Katarzyny z ma dwóch synów : Władysława i Alexandra i trzy córki Katarzynę , Zofią i Elżbietę.

Temuż Franciszkowi Xaweremu, ustąpione przez Rzeczpospolitą starostwo Białocerkiewskie, Stanisław August król , prawem dziedzicznem nadał. (Przypasy Krasickiego).


Przypisy: P.E.SZ.

hr. Ros. 1839 pw. 1871 r. odm., 1450; Branica radzyński, bełski (Ns., Br., Ur., OSTR.).

Z tej rodziny:

FRANCISZEK, 1773 – 74 HPK. , - 1793 HWK. (Ur.).

JÓZEF, 1717-35 kn. halicki (Ur.).

SEBASTJAN, 1536-38 bp. Kamieniecki, 1540 chełmiński, + 44 poznański.



Przypisy: Stupnicki:

S e b a s t i a n, biskup Poznański, zostawił piękną pamiątkę po sobie: miłosierdzia nad ubogiemi, któremi jak ojciec się opiekował; + 1544. – P i o t r, podpisał z Ruskiem województwem elekcyę Jana III.– F r a n c i s z e k K s a w e r y, starosta Halicki, potem hetman polny, a nakoniec hetman W. koronny, chwalebnie się przyczynił do uśmierzenia buntów na Ukrainie; za panowania Stanisława Augusta posłował z niemałą chwałą do róznych dworów, w przykrem położeniu kraju zaś złożył buławę i resztę dni poświęcił prywatnemu życiu. M.



Przypisy Uruski:

Hrabiowie i szlachta. Senatorowie w ro­dzinie: Sebastyan, biskup kamieniecki 1536 r., chełmski 1538 r., a poznań­ski 1539 r., um. 1544 r. Józef, kasztelan halicki 1717 r., um. 1735 r. Piotr, kasztelan bracławski 1744 r., um. 1762 r. Franciszek Ksawery, hetman pol­ny koronny 1773 r., hetman wielki koronny 1774 - 1793 r.

Dawna i zamożna czerwonoruska rodzina, wzięła nazwisko od ma­jątku Branicy, w wojew. lubelskiem. Sebastyan, kanonik krakowski, gnie­źnieński, referendarz koronny 1534 r., biskup kamieniecki 1536 r., chełmski 1538 r., a od 1539 r. poznański, jeden z pierwszych prawoznawców swojego czasu i tak miłosierny, że go nazywano ojcem ubogich; sam uczony, lubił nauki i podniósł z upadku akademię Lubranieckich w Poznaniu; um. 1544 r. Dominik, dziedzic na Branicy 1540 r., miał synów: Jana, Pawła, Stanisława, Krzysztofa i Piotra. Z nich Paweł zaślubił Zofię Rudnicką, a 2v. Katarzynę Garczyńską i z niej pozostawił córkę Dorotę Wacławową Rudnicką i syna Andrzeja, ożenionego z Katarzyną Żółkiewską, z której syn Józef, dziedzic dóbr Mołodatycz 1650 r., podpisał elekcyę z wojew. lubelskiem 1648 r.

Piotr, rotmistrz wojsk koronnych, dzielnie walczył przeciwko Szwe­dom, Kozakom i Tatarom, został ciężko ranionym w bitwie pod Chocimem 1673 r.; z żony Petroneli Bogatko zostawił dwie córki i syna; z córek Maryanna Wąsowicz, podstolina sochaczewska i N. Liniewska, kasztelanowa wołyńska, a, syn Józef, stolnik buski i pułkownik wojsk koronnych 1715 r., kasztelan halicki 1717 r., w wojnie szwedzkiej 1702—1709 r. dzielnie wal­czył po stronie Augusta II-go i odznaczył się chlubnie w kilku bitwach;

w 1715 r., oburzony nadużyciami wojsk saskich, jeden z pierwszych przy­stąpił do konfederacyi tarnogrodzkiej i od niej mianowanym był naprzód substytutem, a następnie marszałkiem wojska związkowego. Umarł 1735 r., pozostawiając z żony Teresy Iskra, stolnikówny buskiej, córkę za Janem Potockim, kasztelanem bracławskim i syna Piotra, chorążego halickiego 1729 roku, kasztelana bracławskiego 1744 r., pułkownika wojsk koronnych, kawalera orderu Orła Białego 1755 r., pobożnego i powszechnie poważanego dla prawości charakteru, po którym z żony Waleryi Szembek, kasztelanki oświęcimskiej, syn Franciszek Ksawery i córka Elżbieta 1v. za Janem, wojewodzicem smoleńskim, 2v. za Janem, wojewodzicem mścisławskim, Sapiehami.

Franciszek Ksawery, starosta halicki 1763 r., generał lejtnant, ge­nerał adjutant królewski, podstoli koronny 1764 r., łowczy koronny 1766 r., generał artyleryi litewskiej 1768—1773 roku, hetman polny 1773 r., a od 1774 r. hetman wielki koronny, wielkiej zdolności i energii; w młodości walczył w wojnie siedmioletniej, naprzód w armii francuzkiej, a następnie rosyjskiej i odznaczył się w kilku bitwach. Zaprzyjaźniwszy się ze Stanisławem Poniatowskim, ówczesnym stolnikiem litewskim, a późniejszym królem, dwukrotnie wyswobodził go z niebezpiecznego położenia, raz w Petersburgu, drugi raz na sejmie 1762 roku, zasłoniwszy od napaści partyi dworskiej; w tym też czasie gorliwy stronnik reform Czartoryskich, popie­rał je przeciwko dworowi i ks. Karolowi Radziwiłłowi. Po wstąpieniu na tron Stanisława Augusta wzniósł się hierarchicznie i majątkowo do pier­wszorzędnego znaczenia w kraju, bo wdzięczny przyjaciel nadał mu kilka intratnych starostw, jak lubomlskie, jaworowskie, sokolnickie i inne, a na własność starostwo białocerkiewskie, jedno z najbogatszych w Koronie, podniósł do dygnitarstwa, a następnie hetmaństwa, ślepo mu ufał i powo­dował się jego zdaniem. Branicki nawzajem ważne oddał przysługi królo­wi, już to w przytłumieniu powstania hajdamackiego na Ukrainie 1768 r. i w walce z konfedracyą barską, już też przez obszerne wpływy w Peters­burgu, broniąc króla od intryg nieprzyjaznych magnatów.

Chociaż Branicki był stronnikiem Rosyi, popierał jej działania, w ule­głości dla niej utrzymywał Stanisława Augusta i poróżnił go z inaczej ra­dzącymi Czartoryskimi, nie zerwał jednak z narodem, starał się o popu­larność, a nawet na jednej z sesyi sejmu rozbiorowego, rozdrażniony po­działem kraju, dopełnianym przez Austryę i Prusy, w gorącej mowie zagrze­wał rodaków do zbrojnego przeciwko tym mocarstwom wystąpienia. Od czasu przecież, gdy zaślubił bogatą siostrzenicę ministra i feldmarszałka rosyjskiego Potemkina, powziąwszy myśl wyniesienia na tron polski wuja swej żony z odłączeniem dla siebie Ukrainy z tytułem jej księcia, starał się o pozyskanie gabinetu petersburgskiego bezwarunkową uległością, a Polskę zakłócał rozbudzaniem namiętności i stawianiem przeszkód wszy­stkim planom reformy sejmu czteroletniego, a nawet zauważywszy, że Sta­nisław August coraz więcej zyskuje popularności i poddaje się kierownic­twu partyi patryotycznej, zerwał z nim dawne przyjacielskie stosunki i sta­rał się go pokłócić z narodem; gdy zaś stanęła uchwała 3 Maja, rujnująca jego plany, był jednym z trzech twórców Targowicy. Ze śmiercią jednak Potemkina upadło jego znaczenie w Petersburgu, a z tem i mara udziel­nego księztwa ukraińskiego. Złożywszy dostojeństwo hetmańskie 1793 r., przyjął tytuł generała en chef rosyjskiego, lecz usunął się zupełnie od życia publicznego; umarł 1819 r. Branicki był jednym z najbogatszych panów europejskich, majątek swój, na 300 milionów złotych szacowany, winien był chojności Stanisława Augusta, Katarzyny II i bogatemu posa­gowi oszczędnej swej żony Aleksandry Engelhardt; na sejmie rozbiorowym starał się o tytuł książęcy i byłby go zapewne pozyskał, gdyby się nie sprze­ciwił temu Stanisław August; hetman sam też porzucił myśl tego tytułu, aby nie stracić popularności, podobno jednak dostał tytuł hrabiego państwa niemieckiego od cesarza Józefa II. Z żony Aleksandry Engelhardt miał syna "Władysława i trzy córki; z córek: Zofia za Arturem hr. Potockim, Katarzyna 1v. żona Konstantego ks. Sanguszki, 2v. za Stanisławem hr. Po­tockim i Elżbieta za Michałem ks. Woroncowym, namiestnikiem rosyjskim na Kaukazie.

Hr. Władysław, właściciel Białej Cerkwi, senator, wielki łowczy dworu rosyjskiego i rzeczywisty tajny radca, zm. 1843 r., z żony Róży hr. Potockiej, córki Szczęsnego, pozostawił trzy córki: Zofię zaślubioną Liwiuszowi ks. Odescalchi, Katarzynę, żonę hr. Adama Potockiego, dziedzica dóbr Krzeszowickich, Elizę 1v. hr. Zygmuntową Krasińską, a 2v. hr. Ludwikową Krasińską i czterech synów: Franciszka Ksawerego, Aleksandra, Wła­dysława i Konstantego; z nich:

Hr. Franciszek Ksawery, fligiel adiutant cesarza Mikołaja I, poślubił Pelagię hr. Zamoyską, córkę hr. Konstantego, ordynata; umarł bezpotomnie.

Hr. Aleksander, dziedzic dóbr Suchy i Stawiszcz, zaślubił Ninę Hołyńską, córkę Michała i Elżbiety z hr. Tołstojów i z niej pozostawił syna hr. Władysława, cesarsko-rosyjskiego kamerjunkra, żonatego z Julią hr. Potocką, córką hr. Alfreda, namiestnika Galicyi, i Maryi z ks. Sanguszków, z której miał córki: Maryę za ks. Zdzisławem Lubomirskim, Annę, żonę hr. Juliusza Tarnowskiego, Julię za hr. Henrykiem Potockim i Różę.

Hr. Władysław, kamerjunkier dworu rosyjskiego, dziedzic dóbr Białocerkiewskich, ożeniony z Maryą ks. Sapieha, córką ks. Eustachego i Ró­ży z hr. Mostowskich, ma córki: Maryę za ks. Jerzym Radziwiłłem i Zofię, żonę ks. Piotra Strozzi.

Hr. Konstanty, dziedzic dóbr na Ukrainie, zaślubił Jadwigę Po­tocką, córkę Hermana i Antoniny Mokronowskiej, i z niej pozostawił córkę Różę zaślubioną Stanisławowi hr. Tarnowskiemu, profesorowi Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i syna hr. Ksawerego, właściciela Wilanowa, kamerjunkra dworu rosyjskiego, po którym z żony hr. Anny Potockiej, córki hr. Adama z Krzeszowic, dzieci: Konstanty, Katarzyna, Adam, Ja­dwiga i Władysław.




Pobieranie 173.29 Kb.

1   2   3   4   5




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna