KRÓtko o filmie 3 zabezpieczanie kabiny 3



Pobieranie 62.61 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar62.61 Kb.

SPIS TREŚCI




OBSADA 2

TWÓRCY 2


KRÓTKO O FILMIE 3

ZABEZPIECZANIE KABINY 3

PRZYJMOWANIE PASAŻERÓW 4

START 7


KAPITAN I ZAŁOGA 8

TWÓRCY FILMU 17



OBSADA

Gwyneth Paltrow (Donna Jensen)

Christina Applegate (Christine Montgomery)

Mark Ruffalo (Tim Stewart)

Candice Bergen (Sally Weston)

oraz


Kelly Preston (Sherry)

Rob Lowe (Sierra Copilot)

i Mike Myers (John Whitney)

TWÓRCY




Kostiumy Mary Zophres

Muzyka Theodore Shapiro

Montaż Christopher Greenbury, ACE Ray Hubley

Zdjęcia Affonso Beato, ASC,ABC

Produkcja Brad Grey, Matthew Baer, Bobby Cohen

Scenariusz Eric Wald

Reżyseria Bruno Barreto

Czas trwania: 87 minut Produkcja: USA 2003

Premiera: 3 października 2003 Tytuł oryginalny View from the Top

KRÓTKO O FILMIE



Szkoła stewardes to romantyczna, komediowa opowieść przedstawiona oczami Donny Jensen (Gwyneth Paltrow) – idealistycznej młodej kobiety z małego miasteczka, która marzy o zmianie swojego życia. Wierzy, że osiągnie swój cel pracując jako stewardesa.
Jednakże, droga do sukcesu nie zawsze jest prosta. Donna zaczyna swoje szkolenie pod skrzydłami legendarnego instruktora lotów Johna Whitney’a (Mike Myers) i ma więcej kłopotów, niż mogłaby się spodziewać. Czy trudny początek zniechęci ją do pościgu za marzeniami, czy też uda jej się wytrwać i zrealizować swoje pragnienia?

ZABEZPIECZANIE KABINY

Zostałam stewardesą pod koniec lat 60-tych, ponieważ pracę tę uważano za ekscytującą i dzięki niej mogłam poznawać różnych ludzi. Znałam język włoski i łatwo nawiązywałam kontakty. Mój pierwszy lot miał miejsce na początku marca 1969 roku, na trasie z Miami do Santo Domingo. Kończyłam właśnie Pan American Worldwide College w Miami. Byłam podekscytowana faktem, że mogłam skorzystać z doświadczenia nabytego podczas trzech miesięcy nauki.”


Mariann, stewardesa Pan Am, 1969-1971

To opowieść o amerykańskim śnie, o marzeniu, które musi się ziścić, by człowiek mógł być szczęśliwy”. Pomysł na tę bajkę osadzoną we współczesnym świecie zrodził się w wyobraźni scenarzysty Erica Walda, gdy jego przyjaciółka została zatrudniona jako sprzedawczyni biletów w jednej z amerykańskich linii lotniczych, w związku z czym trafiła na szkolenie do jednego z centrów szkoleniowych firmy w Teksasie. „Centrum to opisała jako na wpół realne miejsce, gdzie na końcu korytarza znajdują się drzwi prowadzące do kabiny samolotu,” wspomina Wald. „Opowiedziała mi o programie szkoleniowym dla stewardes, o nauce makijażu, wykładach na temat kradzieży i ćwiczeń dotyczących tego, jak radzić sobie z trudnymi pasażerami. Od razu dostrzegłem w tym świetny materiał na komedię”.


Nastąpiło spotkanie reżysera Barreto z gwiazdą Gwyneth Paltrow. „Uważam, że Baretto jest naprawdę oddany kobietom” - powiedziała. „Rozumie ich podejście do życia i ono go fascynuje”. On sam mówił: „Uwielbiam komedię. Uważam, że ludzie chodzą do kina, aby zapomnieć o rzeczywistości i wolą popatrzeć na świat przez różowe okulary, chciałem im tego dostarczyć”.

PRZYJMOWANIE PASAŻERÓW

Nie pamiętam swojego pierwszego lotu, ponieważ w pierwszym miesiącu pracy latałam na zasadzie dyżurów, w związku z czym odbyłam kilka lotów z Miami do Nassau. Pamiętam jednak, że przypisano mnie do lotu z Miami do Lizbony. Załoga była już doświadczona, więc wszystkie stewardesy służyły mi wsparciem. Ponieważ one funkcjonowały na luzie, ja też się nie denerwowałam. Bez problemów radziłam sobie z pasażerami. W Lizbonie spędziłam 36 godzin. Zwiedzałam, co się dało. To było wspaniałe doświadczenie”.



Susan, stewardesa linii Pan Am, 1966-1970
Barreto uważa, że widzowie lubią poznawać nowe twarze swoich ulubionych aktorów. Teoria ta została poddana próbie, gdy zaproponowano Paltrow rolę Donny, zwykłej dziewczyny z wielkimi marzeniami. „Gwyneth Paltrow to fantastyczna aktorka o klasycznej urodzie, ale żeby obsadzić ją w roli dziewczyny mieszkającej w przyczepie kampingowej?” - myślał Barreto. „Obsadzanie kogoś w roli, w zasadzie do niego nie pasującej, to ryzykowna sprawa, ale jeżeli wszystko się ułoży, efekt jest niesamowity”.
Paltrow zgłębiła swoją postać w największych szczegółach – począwszy od ułożenia włosów, makijażu, ubioru, a na południowo - zachodnim akcencie skończywszy. „Badając tę postać, naprawdę dobrze się bawiłam. Zwykle wcielam się w postaci poważniejsze i bardziej dramatyczne. Donna jest bardziej otwarta i na luzie. Świetna zabawa”.
„Jej możliwości są naprawdę wielkie. W fabule jest wiele zwrotów akcji i jak sądzę, to właśnie przyciągnęło ją do tej produkcji. Postać przez nią grana przechodzi przez bardzo wiele. W każdym wypadku zagrała doskonale” - mówi producent Matthew Baer.
O postaci Christine opowiada Christina Applegate: „Tyle można powiedzieć na temat tej dziewczyny”. „To bardzo niepewna siebie osóbka, która energię czerpie ze zdecydowanych działań. Wszystko co robi, ma na celu zwrócenie na siebie uwagi.” „Niestety – dodaje aktorka - zawsze jest ignorowana”.
Ułożona fryzura i zadbane do przesady paznokcie – dobroduszna Sherry przypadła Kelly Preston do gustu. „Spodobało mi się to, że Sherry po matczynemu podeszła do Donny i Christiny, biorąc je pod swoje skrzydła.” „Jej dobroduszność zrobiła na mnie największe wrażenie. Z prawdziwą przyjemnością wcieliłam się w tę postać”.
Bezproblemowość we współpracy między Paltrow, Applegate i Preston była odbiciem podziwu, jakim panie darzą się poza ekranem. „Dogadały się od razu. Każda z nich była zadowolona ze swojej roli i każda chciała być na planie. Wszystkie trzy mają podobne podejście do pracy. To było wspaniałe” - zdradza producent Matthew Baer.
„Jednym z najlepszych rozwiązań w filmie, było obsadzenie Marka Ruffalo w roli Teda,” mówi producent Matthew Baer. „To dość trudna rola, ponieważ Ted pojawia się na początku filmu na kilka sekund, by dopiero później powrócić na dłużej. Jednakże natychmiast nadał swojej postaci wiele uroku i widać było, jak iskrzy między postaciami odgrywanymi przez niego i Gwyneth”.
Paltrow uważa, że w tej komedii istnieją dwa światy: przezabawny, na wpół realny świat stewardess (dodatkowo urozmaicony pikantnym poczuciem humoru Mike’a Myersa) oraz świat rzeczywistych uczuć, wspólny dla Donny i Teda. Paltrow komentuje: „Świat Donny i Teda jest rzeczywisty, słodki i wygodny. Jest namacalny”.
Kluczową rolą w filmie była rola legendarnej Sally Weston. Filmowcy od początku brali pod uwagę jedynie aktorkę Candice Bergen, która jest ucieleśnieniem gracji i elegancji, cech tak ważnych i inspirujących Donnę do wypełnienia jej przeznaczenia. Postać Bergen jest także odbiciem kultury stewardes. Kostiumy inspirowane modą lat 60-tych, ośrodek szkolenia i uczesanie to wszystko elementy wizji filmu Szkoła stewardes.
Bergen wypowiada się na temat swojej roli i współpracy z reżyserem: „Bardzo szybko przekonałam się, że nie ma zbyt wielu ograniczeń w związku z tym, co można zrobić z graną przez siebie postacią. Reżyser ewidentnie zamierzał stworzyć niezwykle luźny film. Jestem jego wielką fanką”.
Początkowo, rola Johna Whitney’a była niewielka, dopóki gwiazdor z filmów o Austinie Powersie, Mike Mayers, nie wyraził zainteresowania rolą instruktora w ośrodku szkoleniowym. Reżyser komentuje: „Mike przedstawił nam kilka świetnych pomysłów. To, co mi się w nim podoba, to fakt, że przez cały czas jest zabawny, ale jednocześnie poruszający. Esencja jego humoru bierze się zawsze z ludzkich zachowań – przez cały czas chce ci się jednocześnie śmiać i płakać”.

START

Wybieram lot według mojego uznania. Jeżeli w Londynie wystawiana jest interesująca mnie sztuka, tam właśnie lecę. Jeśli potrzebuję nowych butów albo ubrań, lecę do Paryża lub Rzymu. Jeśli chcę się opalać – wybieram Rio. Ale, w zasadzie, nigdy nie miałam konkretnego planu lotów. Loty były opóźnianie lub odwoływane. Każdy miesiąc wygląda inaczej. Zdarza się, że mam dyżur na lotnisku – a to już nie jest takie przyjemne”.



Mary, linie Pan-Am, stewardesa-instruktorka, 1965 - 1973
Zdjęcia zaczęto kręcić w plenerze w Lake Havasu w stanie Arizona, ściągającym turystów miejscem wypoczynkowym nad malowniczą rzeką Colorado. Podczas pierwszych dni zdjęć, Paltrow, Applegate i Preston paradowały w kostiumach kąpielowych przy temperaturze 10 stopni. Na szczęście, niebo było słoneczne.
Po dwóch tygodniach zdjęć, cała ekipa zebrała się w Los Angeles. Zdjęcia kręcono na przedmieściach Chatsworth, w parku Hancock i studiach w Culver City. W studiach tych stworzono wnętrza samolotów oraz bursę ośrodka szkoleniowego.

Natomiast w grudniu Paltrow wraz z kilkoma członkami ekipy poleciała do Paryża, aby uchwycić na taśmie romantyczny nastrój tego zapierającego dech w piersiach miasta w okresie świątecznym.

Twórcy filmu zatrudnili Kim Lane, byłą stewardesę, która pełniła funkcję konsultanta do wszystkiego – począwszy od procedur pokładowych, po standardy ubioru. Paltrow, Applegate i Preston nie przeszły żadnego oficjalnego szkolenia, więc Lane mogła przekazać im coś ze swojego doświadczenia zdobytego podczas pracy jako stewardesa.
Aktorki, często podróżujące samolotami, opierały się w dużej mierze na swoich obserwacjach. „Gdy otrzymujesz taką rolę,” komentuje Applegate, „zaczynasz sobie zdawać sprawę z całej masy rzeczy, które mają miejsce podczas pracy stewardesy. Mnóstwa wspaniałych spraw w ogóle się nie dostrzega”.
Ważnym elementem przy dodaniu charakteru postaciom był wybór kostiumów. Zadanie to zlecono Mary Zophres, która pracowała przy takich filmach, jak Bracie, gdzie jesteś?, Sposób na blondynkę oraz Big Lebowski.
Dla Paltrow, Applegate i Preston, Zophres przygotowała szereg zmysłowych wdzianek, w tym ubrania takich projektantów, jak Moschino, Dolce & Gabbana, Diane Von Furstenberg, Betsey Johnson i Versace.
Preston zdecydowanie chwali Zophres za dodanie jej postaci uroku: „To bardzo szczególny rodzaj strojów, nieważne, czy chodziło o buty na bardzo wysokich obcasach, czy też o obcisłą sukieneczkę. Strój zawsze był ważnym elementem budowania moich postaci”.
Wybierając stroje dla trójki aktorek, Zophres kierowała się jedną zasadą: „nic nie jest zbyt krótkie”. Stroje od Escady i kilka elementów biżuterii według pomysłu Zophres podkreśliły charakter postaci granej przez Candice Bergen. Śmiejąc się, Bergen opisuje swoją garderobę: „wygląda to tak, jakby Joan Collins umarła i zostawiła mi wszystko z ‘Dynastii’ w testamencie”.

KAPITAN I ZAŁOGA



GWYNETH PALTROW (DONNA JENSEN)

Od czasu znakomitego występu Gwyneth Paltrow w uznanym przez krytykę filmie KREW Z KRWI, KOŚĆ Z KOŚĆI u boku Meg Ryan i Dennisa Quaida, Hollywood na poważnie zainteresowało się tą utalentowaną aktorką. Jej rola Violi de Lessups, u boku Josepha Fiennesa w produkcji ZAKOCHANY SZEKSPIR zapewniła jej nagrodę Złotego Globu oraz Nagrodę Akademii w kategorii najlepszej aktorki.

Paltrow niedawno zagrała u boku Aarona Eckharta w obrazie POSSESSION. Ponadto, Gwyneth wystąpiła w komedii AUSTIN POWERS 3.

Niedawno, grając u boku Daniela Craiga, w Londynie ukończyła pracę nad filmem TED & SYLVIA. Niedługo rozpocznie zdjęcia do obrazu THE WORLD OF TOMORROW, w którym zagrają także Jude Law i Angelina Jolie.

Paltrow wystąpiła również na deskach teatru Dunmar, w sztuce Davida Auburna wyróżnionej nagrodą Pulitzera, pt. ‘Proof’. Za swoją kreację otrzymała nominację do nagrody Oliviera w kategorii najlepszej aktorki.

Ostatnio Paltrow zagrała w uznanym przez krytykę filmie Wesa Andersona pt. GENIALNY KLAN, u boku Gene’a Hackmana. Wystąpiła także w filmie wyreżyserowanym przez braci Petera i Bobbiego Farrelly, pt. PŁYTKI FACET, u boku Jacka Blacka i Jasona Alexandera. Aktorka pojawiła się w TYLKO W DUECIE w reżyserii jej ojca, Bruce’a Paltrowa, oraz w GRA O MIŁOŚĆ u boku Bena Afflecka.

Paltrow wystąpiła w UTALENTOWANYM PANU RIPLEY w reżyserii Anthoniego Minghella, u boku Matta Damona, Jude’a Lawi, Cate Blanchett, a w MORDERSTWO DOSKONAŁE u boku Michaela Douglasa i Viggo Mortensena. Zagrała także w przeboju PRZYPADKOWA DZIEWCZYNA. Wśród innych jej dokonań znajdują się filmy: EMMA – w reżyserii Douga McGratha, WIELKIE NADZIEJE – u boku Ethana Hawke’a, SIEDEM.

Ponadto, podczas festiwalu teatralnego w Williamstown w stanie Massachusetts, wzięła udział w niezwykle popularnym przedstawieniu ‘As You Like It’, w roli Rosalindy.

Urodzona w Los Angeles, gdzie spędziła pierwszych jedenaście lat swojego życia, Paltrow pochodzi z rodziny blisko związanej z branżą filmową. Jej ojciec, Bruce Paltrow, jest wziętym producentem („St. Elsewhere”, „The White Shadow”), a matka, Blythe Danner, aktorką nagrodzoną Oskarem. Paltrow i jej młodszy brat Jake wczesne lata swojego dzieciństwa spędzili w Los Angeles, gdzie uczęszczali do St. Augustine by the Sea (obecnie Crossroads). Gdy Gwyneth ukończyła 11 lat, jej rodzina przeniosła się do Nowego Jorku. W Nowym Jorku, Paltrow podjęła naukę w Spence School. Później, przez krótki okres czasu uczęszczała na Uniwersytet Kalifoirnijski, z zamiarem wyspecjalizowania się w historii sztuki. Szybko jednak przekonała się, że życie studenckie nie jest dla niej, i mimo protestów ojca porzuciła naukę. Dopiero, gdy zobaczył jej wzruszający występ w produkcji teatru Williamstown – zresztą u boku jej matki i Toniego Goldwyna, całkowicie poparł jej dążenia aktorskie.

Obecnie Paltrow mieszka w Nowym Jorku.


CHRISTINA APPLEGATE (CHRISTINE)

Czerpiąc ze swego sprytu i niezwykłego wyczucia komediowego, Christina Applegate przekłada swój sukces telewizyjny na kino. Applegate zwróciła na siebie uwagę krytyki dzięki roli w szalonej komedii „The Sweetest Thing”, u boku Cameron Diaz i Selmy Blair. Dzięki swej wszechstronności, Applegate otrzymała duże role w dramacie opartym na prawdziwej historii przestępczej oraz w komedii firmowanej przez niezależną wytwórnię. Oba te filmy trafią do kin jeszcze w tym roku. Wystąpi także w „Wonderland” Lionsa Gatesa w reżyserii Jamesa Coxa. W obrazie tym Val Kilmer wcieli się w postać Johna Holmesa. U jego boku zobaczymy także Kate Bosworth, Lisę Kudrow i Josha Lucasa. Applegate pojawi się także u boku Johnniego Knoxville’a w niezależnej produkcji „Grand Theft Parsons”, w reżyserii Davida Caffrey’a. Film powstał na podstawie prawdziwej historii. Opowiada o Philu Kaufmanie (Knoxville), managerze koncertowym Grama Parsonsa, który wykrada ciało muzyka z kostnicy, aby przeprowadzić pewien rytuał. Applegate zagra Barberę, fikcyjną byłą żonę Grama Parsonsa. W obecnej chwili Applegate pracuje nad komedią wytwórni Dreamworks pt. „Surviving Christmas”, w reżyserii Mike’a Mitchella. Aktorka gra u boku Bena Afflecka. Otrzymała główną żeńską rolę, dobrze wykształconej córki naukowca w rodzinie „wypożyczonej” przez bogatego szefa wytwórni płytowej, który stanął przed widmem spędzenia Świąt Bożego Narodzenia samotnie. Premiera obrazu planowana jest na okres Gwiazdki 2003 roku. Ponadto, Applegate zagra w filmie „Prince Charming” u boku Martina Shorta, dla sieci TNT. Ta bajkowa historia opowiada o pewnym księciu i jego towarzyszu, którzy zostali zamienieni w żaby. Czar będzie trwał dopóty, dopóki książę nie zdoła przekonać dziewicy, by go pocałowała i poślubiła. Applegate zwróciła na siebie uwagę rolą seksownej i sarkastycznej Kelly Bundy w serialu „Świat według Bundy’ich”. Jej spryt i uroda dodawały roli niezwykłego uroku, a po jedenastu sezonach niezwykłego powodzenia serialu powiększyła swój sukces telewizyjny, grając w swoim własnym serialu komediowym dla NBC, pt.: „Jesse”. Za rolę w serialu, w 1999 roku otrzymała nagrodę publiczności w kategorii „Najlepsza aktorka w nowym serialu komediowym”, nagrodę TV Guide w kategorii „Ulubiona gwiazda w nowym serialu” oraz nominację do Złotego Globu w kategorii „Najlepszy występ aktorki w serialu telewizyjnym, komedii lub musicalu”. Do innych jej osiągnięć należą filmy: „Just Visiting”, „Don’t Tell Mom the Babysitter’s Dead”, “The Big Hit”, „Mafia!”, „Nowhere”, „Marsjanie atakują!”, oraz „Kiss of Fire”.

W teatrze, wystąpiła u boku Gena’y Rowlands w produkcji Johna

Cassavetesa pt.: The Third Day. Ponadto, zagrała także w The Axeman’s Jazz, Nobody Leaves Empty Handed, The Run-through oraz Grass Harp.


MARK RUFFALO (TED)

Mark Ruffalo otrzymał nagrodę w kategorii Najlepszy aktor podczas Festiwalu Filmowego w Montrealu w 2000 roku, oraz nagrodę New Generation przyznawaną przez Stowarzyszenie krytyków filmowych Los Angeles Film, za swoją kreację w filmie „You Can Count On Me” Kennetha Lonergana. Płynąc na fali sukcesu, dołączył do grona gwiazd Hollywood. Obecnie grywa u boku takich aktorów, jak Robert Redford, Gwyneth Paltrow, Meg Ryan i Nicolas Cage. Ruffalo ostatnio zakończył pracę nad thrillerem przestępczym „In The Cut”, u boku Meg Ryan. Dla wytwórni Screen Gems film produkuje Nicole Kidman. Na podstawie własnego scenariusza, obraz reżyseruje Jane Campion („Fortepian”). Ruffalo wcieli się w postać śledczego policji, który wdaje się w romans z pewna panią profesor, w trakcie śledztwa o zabójstwo prowadzonego w jej okolicy.

Ruffalo będzie można niedługo zobaczyć w niezależnej produkcji „XX/XY”, pierwszym filmie wytwórni Nylon Films, wyreżyserowanym przez Austina Chicka, na podstawie jego własnego scenariusza. Obraz spotkał się z dużym uznaniem podczas festiwalu filmowego Sundance w 2002 roku. „XX/XY” jest dramatyczną historią miłosną obejmującą 10 lat życia czwórki przyjaciół.

Ruffalo ostatnio wystąpił w „Windtalkers” wytwórni MGM, u boku Nicolasa Cage’a, w reżyserii Johna Woo („Mission Impossible II”). Jest to dramat z okresu Drugiej Wojny Światowej, opowiadający o grupie żołnierzy amerykańskiej piechoty morskiej, wyznaczonej do ochrony dwóch szyfrantów z indiańskiego plemienia Navajo. Film opowiada o silnych więzach przyjaźni, które powstają między tymi dwoma grupami mężczyzn.

Ruffalo zagrał niedawno u boku Roberta Redforda w obrazie „The Last

Castle”, dramacie psychologicznym, którego akcja rozgrywa się w więzieniu wojskowym. Film reżyserowała Rod Lurie dla wytwórni DreamWorks. Fabuła opowiada o skazanym przez sąd wojskowy generale, który tworząc własną armię jednoczy więźniów, by pozbawić władzy skorumpowanego zarządcę. Redford i Ruffalo grają zaufanych przyjaciół. Ruffalo dał się poznać najlepiej rolą w filmie „You Can Count On Me”, który podczas Festiwalu Filmowego Sundance w 2000 roku został wyróżniony dwoma najważniejszymi nagrodami festiwalu: Nagrodą Jury za najlepszy film dramatyczny oraz nagrodą Waldo Salt Screenwriting za scenariusz. Obraz ten został wyróżniony jeszcze wieloma innymi nagrodami, przyznanymi mu przez różnych krytyków z całych Stanów Zjednoczonych. W tym obrazie wytwórni Paramount Classics, wyprodukowanym przy udziale Martina Scorsese i The Shooting Gallery, Ruffalo wcielił się w postać nieodpowiedzialnego, ale sympatycznego brata, który powraca do rodzinnego miasta, by naprawić stosunki ze swoją siostrą i jej synem. W obrazie występują także Laura Linney i Matthew Broderick.

Ruffalo po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę rolą w poza Broadway’owej produkcji This is Our Youth, do której scenariusz napisał Kenneth Lonergan. Za swoją kreacje otrzymał nagrodę Lucille Lortel w kategorii „Najlepszy aktor”. W czasopiśmie Variety tak opisano jego występ: „Mark Ruffalo jest prawdziwym odkryciem... jego występ był wspaniały; jednocześnie zabawny i poruszający”. Ruffalo otrzymał już szereg nagród za swoje występy, w tym nagrodę Dramalogue oraz Theater World.

Ruffalo wyreżyserował także sztukę Timothiego McNeila Margaret, którą wystawiono w teatrze Hudson Backstage w Los Angeles. Sztukę można było oglądać od 19 stycznia do połowy marca 2001 roku. Wiosną 2000 roku, Ruffalo powrócił na deski teatru w poza Broadway’owej produkcji The Moment When, nowej sztuce Jamesa Lapine’a, laureata nagród Pulitzera i Tony. W produkcji tej Ruffalo wystąpił u boku takich znakomitych aktorów, jak Illeana Douglas, Kieran Culkin i Arija Bareikis.

Ruffalo jest także scenarzystą, reżyserem i producentem. Był jednym z autorów scenariusza do filmu „The Destiny of Marty Fine”, dla niezależnej wytwórni, który w 1995 roku zajął drugie miejsce podczas Festiwalu Filmowego Slamdance w Park City w stanie Utah, oraz wyreżyserował szereg sztuk i jednoaktówek.

Ruffalo, który uczył się zawodu wraz z Joanne Linville w uznanym konserwatorium Stella Adler, zadebiutował na deskach teatru The Cast, w sztuce Avenue A. Jeszcze przez jakiś czas współpracował z tym teatrem, grając w szeregu nagradzanych sztuk Justina Tannera, w tym Still Life With Vacuum Salesman oraz Tent Show.

W swoim dorobku filmowym Ruffalo ma następujące tytuły: „Committed” u boku Heather Graham pod sztandarem wytwórni Miramax, który to film wyświetlono podczas Festiwalu Filmowego Sundance; „Ride With

the Devil” u boku Tobey’ego Maguire’a i Skeeta Ulricha, w reżyserii Anga Lee („The Ice Storm”), „Klub 54” u boku Mike’a Meyersa, pod sztandarem wytwórni Miramax, oraz niezależną produkcję „Safe Men”, u boku Sama Rockwella i Steve’a Zahna. Wystąpił także w następujących filmach: „The Last Big Thing” w reżyserii Dana Zupovicha, „Fish in the Bathtub” Joan Micklin Silver, u boku Jerry’ego Stillera, oraz „Life/ Drawing” Dana Bootzina. Do jego telewizyjnych osiągnięć można zaliczyć „The Beat”, serial dramatyczny stworzony przez laureata Nagrody Akademii Barry’ego Levinsona oraz laureata nagrody Emmy, Toma Fontany, „On the Second Day of Christmas” – film dla telewizji z Mary Stuart Masterson, oraz „Houdini: Believe” dla TNT.


KELLY PRESTON (SHERRY)

Ta niezwykle utalentowana aktorka, Kelly Preston, wystąpiła już w całej gamie najróżniejszych filmów, wcielając się w tak różne role, jak te w „Jerry Maguire”, „Citizen Ruth” oraz „Bliźniaki”. Dzięki swoim niezwykle dynamicznym i czarującym kreacjom, jest jedną z bardziej wziętych aktorek naszego pokolenia.

Obecnie, Preston kończy pracę nad produkcją „The Cat in the Hat”, opartą na znanej bajce Dr Seussa. Obraz reżyseruje Bo Welch, a wystąpią w nim Mike Myers i Alec Baldwin. W roku 2003, zobaczymy aktorkę także w filmie wytwórni Warner Brothers pt.: „What a Girl Wants”, u boku Colina Firtha i Amandy Bynes. Obraz wyreżyseruje Dennie Gordon.

Po ukończeniu szkoły średniej, Preston przeniosła się do Los Angeles i rozpoczęła naukę na Uniwersytecie Południowej Kalifornii, gdzie studiowała aktorstwo. Ostatecznie przeniosła się na Uniwersytet Kalifornijski w Los Angeles i zdecydowała się na poważnie zająć aktorstwem. W niedługim czasie miała pierwszy casting.

Preston urodziła się i wychowała na Hawajach. Ze względu na pracę jej ojca w firmie rolniczej, jej rodzina przez rok mieszkała w Iraku, a następnie dwa lata w Australii. Jeszcze jako nastolatka, mieszkając na Hawajach, występowała w reklamach telewizyjnych, jednocześnie rozwijając w sobie zainteresowanie aktorstwem.

Na dużym ekranie zadebiutowała rolą w filmie „Bliźniaki”, u boku Arnolda Schwarzeneggera i Danny’ego DeVito. W jej dorobku znajdują się także: „Only You”, „Run”, „The Perfect Bride”, „The Experts”, „Spellbinder”, „Space Camp”, „52 Pick-Up”, „Secret Admirer” oraz „Mischief.” Ponadto, Preston wystąpiła w nominowanym do Nagrody Akademii filmie krótkometrażowym pt.: „Little Surprises”, w reżyserii Jeffa Goldbluma.

Preston spotkała się z niezwykle entuzjastycznym odbiorem krytyki za rolę w przeboju „Jerry Maguire”, u boku Toma Cruise’a. Ponadto, aktorka wystąpiła w kluczowej roli w filmie „Citizen Ruth”, nakręconym pod skrzydłami wytwórni Miramax. Widzowie oglądali ją także w przeboju „Miłość jak narkotyk” – u boku Meg Ryan i Matthew Brodricka, oraz w komedii „Nic do stracenia” – u boku Tima Robbinsa i Martina Lawrence’a. Preston zagrała też w komedii „The Holy Man” – u boku Eddie’go Murphy’iego i Jeffa Goldbluma, „Jack Frost” – u boku Michaela Keatona, „Daddy and Them” – w reżyserii Billy’ego Boba Thortona, oraz „For the Love of the Game” - u boku Kevina Costnera, w reżyserii Sama Raimi.
CANDICE BERGEN (SALLY WESTON)

Candice Bergen to „piękna aktorka, która emanuje inteligencją, humorem, wrażliwością i pewnością siebie – każdą z tych rzeczy mniej więcej jednocześnie” – jak dla gazety New York Times napisał krytyk filmowy Vincent Canby. Przez 10 lat Candice potwierdzała tę tezę co tydzień, w kolejnych odcinkach komedii Murphy Brown, rolą samej Murphy. Za rolę tę otrzymała pięć nagród Emmy i dwa Złote Globy. Wcześniej, Candice spotkała się z niezwykle ciepłym przyjęciem krytyki i widzów za jej kreację studentki zagubionej na wielkiej uczelni, w obrazie „Getting Straight,” za wizerunek dobrze ułożonej amerykańskiej dziewczyny lat czterdziestych w obrazie Mike’a Nicholsa pt.: „Carnal Knowledge”, oraz za kreację wyzwolonej żony w „Starting Over”, za którą to rolę otrzymała nominację do Oskara w kategorii „Najlepsza drugoplanowa aktorka”.

Ostatnio można było obejrzeć Candice w filmie pt. „Dziewczyna z Alabamy”, u boku Reese Witherspoon. Niedawno ukończyła pracę nad produkcją „Till Death Do Us Part”, u boku Michaela Douglasa i Alberta Brooksa. W przeboju „Miss Agent” zagrała u boku Sandry Bullock. W jej dorobku znajduje się także obraz „Rich and Famous” Jacqueline Bisset. W obrazie Richarda Attenborough „Gandhi”, Candice wcieliła się w postać Margaret Bourke-White. W filmie „Stick” zagrała u boku Burta Reynoldsa.

Dla telewizji stworzyła swój własny program (dla sieci Oxygen), pt.: „Candice Checks It Out”, w którym rozmawia z różnymi ludźmi na temat wszelkich współczesnych trendów. Wcześniej, Candice prowadziła „Exhale”, jednogodzinny talk show nadawany wieczorem – także dla sieci Oxygen.

Candice, córka Frances i nieżyjącego już Edgara Bergena, w Los Angeles, uczęszczała do szkoły Westlake dla dziewcząt, w Waszyngtonie do Szkoły Katedralnej, a także uczyła się w Szwajcarii. Na uniwersytecie Pennsylvanii specjalizowała się w historii sztuki i pisarstwie. W trakcie nauki na studiach, jeździła do Nowego Jorku na sesje zdjęciowe. Jeszcze podczas studiów wystąpiła w swoim pierwszym filmie pełnometrażowym pt.: „The Group”, w którym wcieliła się w postać tajemniczej Lakey.

Łącząc swoją karierę filmową z olbrzymią rządzą zwiedzania świata, Candice udała się do Formosy, gdzie u boku Steve’a McQueena i Sir Richarda Attenborougha zagrała w „The Sand Pebbles” Roberta Wise’a; do Grecji, by zagrać w „The Day the Fish Came Out”; i do Francji, by u boku Yves Montanda zagrać w filmie „Vivre Pour Vivre” Claude’a LeLouche’a. Ponadto, zagrała także w „T.R. Baskin”, „The Adventurers”’, „Soldier Blue”, „The Magus”, „The Hunting Party”, „11 Harrow House”, „The Wind and the Lion”, „Bite the Bullet”, „The Domino Principal”, „A Night Full of Rain” oraz „Oliver’s Story.”

W chwilach wolnych od pracy, Candice poświęca się pisaniu i fotografii. Wydała szereg artykułów i esejów zdjęciowych, charakteryzujących się wnikliwą, humorystyczną analizą świata. Dla czasopisma New York napisała główny artykuł na temat współpracy z Liną Wertmuller przy „A Night Full of Rain”. Jest autorką artykułów na temat plemienia Masia z Kenii oraz cesarza Etiopii, Haile Selassie. Dla Playboya, w związku ze swoją czterotygodniową wizytą w komunistycznych Chinach, stworzyła artykuł, pt.: „Czy pracownik kulturowy z Beverly może znaleźć szczęście w Chińskiej Republice Ludowej?” Ponadto, dla czasopisma Life, napisała artykuł na temat powrotu Charliego Chaplina do Stanów Zjednoczonych.

Jej artykuły na temat jej pierwszego filmu, „The Group”, społecznej historii Bel Air, profili burmistrza Los Angeles Sama Yorty’iego, Oscara Levanta, Paula Newmana i Lee Marvina, oraz prezydenckich prawyborów 1968 roku pojawiły się w Esquire, Vogue, Cosmopolitan oraz Ladies Home Journal.


MIKE MYERS wcielił się w postać Johna Whitney’a, instruktora stewardess. Myersa uważa się za jednego z najbardziej elastycznych aktorów jego pokolenia. Powołał on do życia całą gamę różnorodnych postaci, zarówno na ekranie telewizyjnym, jak i kinowym. Myers stworzył, napisał, wyprodukował i zagrał główną rolę w przeboju „Austin Powers: Agent specjalnej troski” oraz w kolejnej części cyklu „Austin Powers2: Szpieg, który nie umiera nigdy”, która zarobiła na całym świecie 310 milionów dolarów i otrzymała wiele nagród, w tym szereg nagród MTV Movie i Blockbuster Entertainment. Ponadto, Myers stworzył scenariusze do niezwykle popularnych filmów z serii „Świat Wayne’a”, w których zagrał główne role. W jego dorobku znajdują się także: „So I Married an Axe

Murderer” oraz dramat wytwórni Miramax pt.: „54”. Ostatnio, można go było usłyszeć w animowanym filmie wytwórni Dreamworks, pt.: „Shrek”.

Myers, który urodził się i wychował w Toronto, rozpoczął swoją karierę jako członek słynnej trupy komediowej ‘Second City’ z Toronto i Chicago. Podczas jednego z występów odkrył go Lorne Michaels, producent programu Saturday Night Live. Jego przełomowy udział w SNL zapewnił mu nominację do nagrody Emmy, w kategorii „Najlepszy występ w komedii lub programie rozrywkowym”. Nagrodę Emmy otrzymał za „Najlepszy scenariusz do komedii lub programu rozrywkowego”

TWÓRCY FILMU

Reżyser BRUNO BARRETO - filmowiec, którego dokonania spotkały się z międzynarodowym uznaniem. Brazylijczyk z pochodzenia ostatnio wyreżyserował komedię Bossa Nova z Amy Irving w roli głównej. Film ten został oficjalnie zakwalifikowany do pokazu podczas Berlińskiego Festiwalu Filmowego.

Wśród dokonań Barreta znajdują się: nominowany do Oskara dramat „Four Days in September” w kategorii „Najlepszy film obcojęzyczny”, z Alanem Arkinem, Fisherem Stevensem i Fernandą Torres, oraz uznany na całym świecie obraz „Dona Flor and Her Two Husbands”, który jest jednym z najbardziej kasowych filmów w Brazylii. Obraz ten otrzymał także nominację do Złotego Globu, w kategorii „Najlepszy film obcojęzyczny” oraz „Specjalną nagrodę Jury” podczas Festiwalu Filmowego w Taorminie. Inne filmy pełnometrażowe w dorobku Barreta, to: „The Story of Fausta”, oficjalnie wybrany do pokazów reżyserskich podczas Festiwalu Filmowego w Cannes, „Amor Bandido”, „The Kiss”, „Gabriela”, „One Tough Cop” ze Stephenem Baldwinem i Chrisem Pennem, oraz „Carried Away” z Dennisem Hopperem i Amy Irving. „Carried Away” został oficjalnie zakwalifikowany do pokazu podczas Berlińskiego Festiwalu Filmowego.

Ponadto, dla telewizji, Barreto wyreżyserował „Heart of Justice”, z Ericem Stolzem, Jennifer Connelly i Dennisem Hooperem w rolach głównych.


Dla scenarzysty ERICA WALDA, obraz „Szkoła stewardes” jest debiutem. Obecnie, pisze scenariusz komediowy dla producenta Donalda De Line oraz scenariusz do komedii „Living Legend”. Wald, który urodził się i wychował w San Francisco, ukończył Uniwersytet Kalifornijski oraz Berkeley, specjalizując się w geografii kulturowej. Przez siedem lat pracował jako dziennikarz, aż w końcu zajął się pisaniem scenariuszy. Niedawno ukończył program szkolenia scenarzystów prowadzony przez Uniwersytet Kalifornijski, gdzie jeden z producentów BGE odkrył jego scenariusz do „Szkoły stewardes”.
Projektant DAN DAVIS ostatnio tworzył scenerie przy takich filmach, jak „Lucky Numbers” Nory Ephron, „Masz wiadomość”, „Michael”, „Deep End of the Ocean”, „A Thousand Acres”, „Eddie”, „Beautiful Girls”, „A Pyromaniacs Love Story” oraz „The Ref” Teda Demme’a. Davis, absolwent Szkoły Architektury Londyńskiego Stowarzyszenia Architektonicznego oraz Szkoły Architektury Uniwersytetu Waterloo w Ontario, ma na swoim koncie kilka produkcji telewizyjnych, w tym „Me and My Shadow” z Judy Davis oraz „A Slight Case of Murder”. W roli dyrektora artystycznego, Davis pracował między innymi przy „Nobody’s Fool”, „Searching For Bobby Fischer”, „Wiek niewinności” Martina Scorsese, „Myszy i ludzie” Gary’ego Sinise, „Regarding Henry”, „Once Around”, „Reversal of Fortune” i „Cocktail”.
Projektantka kostiumów MARY ZOPHRES wielokrotnie miała okazję współpracować z uznanymi filmowcami, takimi jak wyróżnieni Nagrodą Akademii Ethan i Joel Coen („Bracie gdzie jesteś?”, „Big Lebowski” i „Fargo”), oraz Peter i Bobby Farrelly („Sposób na blondynkę”, „Kingpin” i „Głupi i głupszy”). Ponadto Zophres projektowała kostiumy między innymi przy okazji takich obrazów, jak „Ghostworld” Terry’ego Zwigoffa, „Męska gra” Olivera Stone’a, „Thick As Thieves”, „Paulie”, „Digging to China”, „Playing God”, „Last of the High Kings”, „Bushwacked” i „P.C.U”. Zophres, absolwentka wydziału historii sztuki na college’u Vassar College, rozpoczęła swoją karierę jako garderobiana przy „Urodzonym czwartego lipca” Olivera Stone’a. Szybko wyrobiła sobie markę i zaczęła pracować jako asystentka przy projektowaniu kostiumów, przy okazji takich filmów, jak: „City Slickers”, „This Boy’s Life”, „The Hudsucker Proxy” i „Urodzeni mordercy”.

Pobieranie 62.61 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna