Ks mgr Krzysztof Pełka Publiczne Gimnazjum w Olszance 2002r



Pobieranie 34.98 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar34.98 Kb.

Ks. mgr Krzysztof Pełka

Publiczne Gimnazjum w Olszance 2002r. Klasa III



14. abraham- człowiek głębokiej wiary

Wiodące cele katechetyczne

- Pogłębione poznanie postaci Abrahama jako tego, który zaufał Bogu i doświadczył spełnienia się Jego obietnic.

- Postawa wiary i nadziei w Bożą obecność w naszym życiu.

Szczegółowe cele operacyjne

Wiedza:

- Uczeń pamięta i rozumie treść analizowanych tekstów biblijnych

- wie, że wiara jest darem Boga, i potrafi wymienić jej cechy

- wie, że Bóg jest wierny swoim obietnicom i chce stale przebywać w na­szym życiu

- rozumie, że wiara polega na wyjściu poza granicę tego, co jest dla czło­wieka logiczne i zrozumiałe

- wie, na czym polega „próba wiary".



Umiejętności:

- Uczeń potrafi dokonać analizy tekstów biblijnych i sformułować prawi­dłowe wnioski

- potrafi przeprowadzić charakterystykę postaci Abrahama i wyjaśnić, dla­czego nazywamy go „ojcem wierzących"

- potrafi wskazać, jak i z kim powinniśmy przeżywać „próbę wiary".



Postawy:

- Uczeń prezentuje postawę zainteresowania postacią Abrahama i z zaan­gażowaniem uczestniczy w katechezie

- w skupieniu dokonuje refleksji nad własną wiarą w praktyce dnia powsze­dniego

- wyraża chęć przemiany życia i rozwijania w sobie postaw wiary i zaufania Bogu przez częstą modlitwę, udział we Mszy św. i przyjmowanie sakra­mentów.



Metody i formy pracy: krzyżówka, wywiad urozmaicony, „słoneczko", analiza tekstów biblijnych i pozabiblijnych, praca z katechizmem, film, refleksja nad własnym życiem, praca indywidualna, grupowa, zbiorowa.

Środki dydaktyczne: Pismo św., kartki dla każdej grupy, plansze tematyczne (teczka pomocy), film o Abrahamie

WPROWADZENIE

K. dzieli klasę na grupy. Rozdaje im odpowiednią ilość kartek z napisem „Wiara” i poleca, aby uczniowie, wykorzystując poszczególne litery tego wyrazu, wprowa­dzili do diagramu krzyżówki cechy wiary. Gotowe już prace K. umieszcza na ta­blicy i krótko podsumowuje (uczniowie mogą się posłużyć tekstami zamieszczo­nymi w katechezie). Będzie to mieć na przykład kształt:

W - ierność

I - dentyfikacja

A -ktywność

R -adość


A - dotacja

PODANIE PRAWDY

Abrahama nazywamy „ojcem wszystkich wierzących”. Poznajemy go w chwi­li, gdy Bóg kieruje do niego wezwanie: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej”. Ale on nie jest sam: ma rodzinę, żonę, służących. Jest człowiekiem bogatym i szczę­śliwym. Jego młodość dawno już minęła. Pismo św. mówi, że ma wówczas sie­demdziesiąt pięć lat. Jedynym cieniem, który kładzie się na jego szczęściu, jest brak potomka.

K. poleca przeczytać Rdz 12,1-3, następnie rozdaje grupom po pięć małych kar­tek i prosi, aby uczniowie, wchodząc w sytuację Abrahama, napisali, jakie uczu­cia mogły się budzić wtedy w jego sercu. Po wykonaniu tej pracy uczniowie prezentują jej wyniki w formie „słoneczka”.

Abraham wychodzi, aby wieść życie tułacza, uzbrojony tylko w Bożą obietnicę.

K. umieszcza na tablicy schemat (teczka pomocy):




WYJDŹ Z TWEJ ZIEMI”




Konkret
- to, co uchwytne pewne




Słowo Boże
- obietnica


Teraźniejszość




Przyszłość

Abraham uwierzył Bogu wbrew ludzkiej logice. Kiedy jednak czas oczeki­wania na spełnienie obietnicy się wydłużał, Sara zaproponowała rozwiązanie tej sprawy z czysto ludzkiego punktu widzenia. Abraham wziął sobie za żonę niewolnicę Hagar, która urodzi mu później syna - Izmaela. Nie on jednak będzie synem obietnicy.

K. poleca przeczytać Rdz 17,15-22; 21,1-7.

Bóg nagrodził wiarę Abrahama - na świat przychodzi Izaak, który będzie dla niego znakiem obecności Boga i przyjaźni z Nim. Wydaje się, że Abraha­mowi nie powinno już nic do szczęścia brakować. Jednak Bóg zachwieje tym jego „pogodnym światem” i wprowadzi w noc wiary opartej tylko na zaufaniu, że Boże obietnice tak czy inaczej muszą się spełnić, bowiem są większe niż to, co człowiek jest w stanie zobaczyć i zrozumieć (niezliczone potomstwo, które­go ostatecznie Abraham będzie ojcem).

K. może wykorzystać w tym miejscu fragment filmu „Abraham” o ofierze z Izaaka lub polecić odczytanie Rdz 22,1-19 z podziałem na role.

- Co się działo w sercu Abrahama?

- Jaką postawę przyjął względem Boga?

Bóg doprowadza Abrahama do sytuacji krańcowej, kiedy musi zwrócić to, co było „całym jego światem”, spełnioną obietnicą. K. może zobrazować ten fragment użyciem schematu (teczka pomocy):



Bóg – Miłość

Weź – idź – złóż”



W

i

e

l

k

i

Mały Dialog

„Ojcze mój, oto

ogień i drwa,

a gdzie jagnię

na całopalenie?”




D

i

a

l

o

g

„Bóg upatrzy

sobie jagnię

na całopalenie,

synu mój”



Im dalej idzie, tym więcej widzi. K. poleca przeczytać Rdz 15,1-7.

- Co się dzieje w sercu Abrahama?

- Jak Bóg odpowiada na jego wątpliwości?

- Co jest odpowiedzią Abrahama na Boże obietnice?

POGŁĘBIENIE

- Dlaczego Abrahama nazywamy ojcem wierzących?

- Czego nas uczy przykład Abrahama?

- Jak mamy się troszczyć o dojrzewanie w nas postaw wiary i zaufania Bogu?

K. odczytuje świadectwo:

„Pewnego dnia odwiedziłem chorą: osiemnaście lat w łóżku, złamanie krę­gosłupa. Żal mi jej było, samej na poddaszu (jej siostra pracowała na nie oby­dwie). «Ależ, mój Ojcze - rzekła do mnie z radosnym uśmiechem - nigdy nie jestem sama: Jezus jest zawsze ze mną!» I mówiła dalej: «Kiedy o Nim myślę... o tym, co uczynił dla nas na krzyżu... jestem wówczas szczęśliwa w moim po­wołaniu, jako ofiara dla dobra innych... nie chciałabym utracić niczego z mo­ich cierpień»”.

Pytania do uczniów:

- Co było próbą wiary dla autorki tych zwierzeń?

- Co ją uszczęśliwiało w cierpieniu?

ZASTOSOWANIE

K. proponuje uczniom chwilę refleksji, której może towarzyszyć dyskretna muzyka.

- Co jest twoją „ziemią rodzinną”? (dom, znana ci szkoła, koledzy, nauczyciele...)

- Jakie wezwanie Bóg kieruje dzisiaj pod twoim adresem?

- Co musisz zostawić, aby odpowiedzieć na to wezwanie?

- Jakie to w tobie budzi uczucia?



ZAKOŃCZENIE

Końcowa modlitwa powinna zawierać zawierzenie Bogu swego życia i prośbę o umocnienie wiary (można wykorzystać modlitwę z katechizmu ucznia). Pod tematem uczniowie przenoszą do zeszytów schemat z tablicy.

W ramach utrwalenia - samodzielne uzupełnienie schematu zamieszczonego w teczce pomocy.

Materiały pomocnicze:

Polecenie: Połącz z imieniem Abraham strzałką te elementy, które mają z nim jakiś związek. Uzasadnij swój wybór



Kanaan Oniasz Anna
Dawid ofiara Izaak Gilgal
Lot Charan
wiara ABRAHAM Izmael
Szaweł Sara
baran męczeństwo
Hagar Abram Nazaret Eliezer
Saraj nat-Szilo
Abraham jest jedną z najpiękniejszych postaci biblijnych. To człowiek, do którego odwołują się trzy monoteistyczne religie: judaizm, chrześcijaństwo i islam. Został powołany, by uwierzyć Bogu do koń­ca. Jego powołanie jest drogą ciągłego wzrastania w tym zawierzeniu, drogą trudną, pełną wyrzeczeń, pa­radoksów, sytuacji nieoczekiwanych, nieznanych. Uwierzył - wbrew rozumowi - w to, co przerasta jego rozumowanie. Jego droga wiary zaczyna się w mo­mencie pierwszego wezwania, które skierował do niego Bóg: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę” (Rdz 12, l b). Abrahamowi trudno było podjąć takie wezwanie. Opuścić dom znaczyło pozbyć się zabezpieczenia na przyszłość, zostawić ziemię i udać się w nieznane. Abraham jednak nie protestował. Bóg obiecał co prawda, że obdarzy go sławą, błogosławieństwem, ziemią i potomstwem, ale nie były to obietnice łatwe do przyjęcia. Abraham był już starcem, a jego żona nie mogła mieć dzieci. Obiecane potomstwo wyda­wało się czymś całkowicie nierealnym. Mimo to „Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę” (Rdz 15,6). Bóg zawarł z nim przymierze, nadał mu inne imię i ponowił swe obietnice. Kiedy Abraham miał prawie sto lat, Sara urodziła Izaaka.

Wówczas Bóg raz jeszcze postanowił wystawić go na próbę: „Weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w ofierze na jednym z pagórków, jaki ci wskażę” (Rdz 22,2). Abraham w milczeniu udał się na górę, gdzie zbudował ołtarz ofiarny i złożył na nim syna

Pobieranie 34.98 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna