Ks. Wojsław Czupryński


Pierwszy król Izraela, zazdrościł Dawidowi



Pobieranie 276.76 Kb.
Strona5/6
Data07.05.2016
Rozmiar276.76 Kb.
1   2   3   4   5   6

1. Pierwszy król Izraela, zazdrościł Dawidowi


a) Samuel b) Saul c) Ezdrasz

2. Wielki Filistyńczyk, walczył z Dawidem i przegrał.

a) Set b) Goliat c) Jonatan

3. Umiłowany Uczeń Chrystusa

a) Łukasz b) Jan c) Barnaba

4. Autor Dziejów Apostolskich

a) Tymoteusz b) Izajasz c) Łukasz

5. Apostołem narodów nazywamy

a) Paweł b) Piotr c) Jezus

6. Wylała drogie perfumy na Jezusa wytarła Jego stopy włosami

a) Maria b) Elżbieta c) Marta
Przykład 2:

Uczniowie otrzymują odbitkę kserograficzną tabeli i tekstu, ewentualnie we własnym zakresie mogą ją narysować (sprawdzając przy tym znajomość Dekalogu). Opisy poszczególnych sytuacji odczytuje w tym wypadku katecheta.

Zadanie polega na przyporządkowaniu opisanej sytuacji (wstawienie numeru) do odpowiedniego przykazania: N - jako negatywnego stosunku do Prawa Bożego, P - jako pozytywnej akceptacji Dekalogu.


PYTANIE

N.

P.

1. Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną.







2. Nie będziesz brał imienia Pana Boga swego nadaremno.







3. Pamiętaj, abyś dzień święty święcił.







4. Czcij ojca swego i matkę swoją.







5. Nie zabijaj







6. Nie cudzołóż







7. Nie kradnij







8. Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu.







9. Nie pożądaj żony bliźniego swego.







10. Ani żadnej rzeczy, która jego jest.






1. Pieniądze znaczą dla mnie więcej niż Pan Bóg.

2. Nie mogę chodzić do kościoła, bo w niedzielę wyjeżdżam na działkę.

3. Jeżeli mówić coś o innych, to zawsze pozytywnie.

4. Wystarczy uczucie miłości aby usprawiedliwić cudzołóstwo.

5. Kilka „groszy” z portfela mamy to przecież nie kradzież.

6. Pieniądze są ważne, ale nie ważniejsze niż moja wiara w Boga.

7. Kocham swoich rodziców i chcę się nimi zajmować, chociaż wiele mnie to kosztuje.

8. Bóg w tym przykazaniu wyraźnie powiedział, że tylko w związku małżeńskim nie popełnia się cudzołóstwa.

9. Nawet gdyby nikt nie widział, nie wezmę bez pytania tych pieniędzy.

10. Świąteczny czas wolny poświęcam Panu Bogu uczestnicząc we Mszy św.

11. Jestem człowiekiem wolnym i sam mogę decydować o prawie do życia nienarodzonych dzieci.

12. Ten człowiek zasłużył na to, abym, obmawiając go, wyrobił mu złą opinię.

13. Rodziców będę szanował, dopóki będą mi pomagać.

14. Czyjeś małżeństwo otaczam takim szacunkiem, jakby to było moje własne.

15. Prawo do życia jest podstawowym prawem człowieka, nie będę nikomu odbierał tego prawa.

16. Czyjeś małżeństwo nic nie znaczy wobec moich pożądań.

17. „O mój Boże...”

18. Mój kolega ma bardzo dużo kaset, chyba nie zauważy, jeżeli „pożyczę” sobie kilka z nich.

19. Cieszę się, że mój sąsiad może jeździć tak luksusowym samochodem.

20. Zawsze mam szacunek dla imienia Bożego.
2. TEST LUK

Uczniowie otrzymują kserokopie tekstu z pustymi polami, w których zapisują brakujące wyrazy.



Przykład:

Chrzest jest „bramą” dla innych .................. Przez chrzest zostajemy uwolnieni z ..................... ................. i włączeni do................ Chrzest został ustanowiony przez ........................... . W naglących wypadkach, np. ...................... chrztu może udzielić ...................... Wówczas polewa się wodą................. ............. i wypowiada przy tym słowa: ............................................................................. Liturgia Chrztu przewiduje namaszczenie ................................., które oznacza przynależność do..................., nałożenie............. ..................., co symbolizuje ....................., a także wręczenie ojcu ...................
3. TEST GRAFICZNY

Z jakim wydarzeniami biblijnymi związana jest poniższa grafika?








































4. TEST FAŁSZU

Przykład:

Wśród sakramentów świętych ostatnie miejsce zajmuje Eucharys­tia, czyli msza święta. Jej wyjątkowe znaczenie wynika stąd, że jest pamiątką przemienienia wody w wino w Kanie Galilejskiej, Ofiarą Starego Przymierza. Biblijnych źródeł Eucharystii należy szukać w Apo­kalipsie. Jej zapowiedzią była uczta paschalna, którą Izraelici sprawowali na pamiątkę wyjścia Narodu Izraelskiego z niewoli faraona w Egipcie. Składali wtedy w ofierze Bogu paschalnego baranka jako dziękczynienie za grzechy. W Nowym Przymierzu najdoskonalszą Ofiarą za nasze grzechy stał się Chrystus. W Nowym Testamencie znajdują się trzy opisy ustanowienia Eu­charystii przez Pana Jezusa. W pierwszych wiekach Eucharystii przewodniczyli Apostołowie lub ustanowieni przez nich bis­kupi, zarówno kobiety jak i mężczyźni. Sama forma sprawowania Mszy św. zmieniała się w historii niejednokrotnie, ale jej zasadnicze części zawsze pozostawały bez zmian. Składa się ona z trzech zasadniczych części: liturgii Słowa, liturgii Eucharystycznej i modlitwy różańcowej. Najważniejszą częścią liturgii jest konsekracja, czyli przemienienie chleba i wina w Ciało i Krew Pana Jezusa. Chrześcijanie wierzą, że pod postacią chleba i wina jest symbolicznie obecny Chrystus. W pełni dajemy o tym świadectwo, kiedy przyjmujemy Go w Komunii świętej. Wtedy Eucharystia staje się dla wierzących pokarmem śmiertelności, zapowie­dzią i zadatkiem uczty w królestwie niebieskim.


10. KONTROLA I OCENA EFEKTÓW PRACY UCZNIA
Opracowanie sprawdzianów

      1. Dobór materiału do opracowania testów

      2. Wybór rodzajów testów

      3. Opracowanie testów

      4. Przygotowanie klucza do kontroli wyników



Rodzaje testów

  • rozszerzonej odpowiedzi

  • krótkiej odpowiedzi z luką

  • wyboru wielokrotnego

  • na dobieranie

  • prawda-fałsz


Funkcje oceny:

      1. dydaktyczna (informacyjna, sterująca) – informacja, na jakim poziomie jest wiedza, umiejętności i postawy ucznia, jakie są w nich luki, co należy uzupełnić w przyszłości.

      2. wychowawcza (motywująca, aktywizująca) – oddziaływanie na sferę emocjonalną, wychowuje poprzez kształtowanie właściwych i pożądanych postaw i nastawień, rozwija zainteresowania nauką, pobudza wolę do samodzielnej pracy i brania odpowiedzialności za swój proces edukacyjny.

      3. społeczna – wskazuje miejsce ucznia w grupie społecznej (np. klasie). Ocena daje informację o tym, jaką pozycję w kategorii ucznia dobrego osiąga konkretne dziecko, jaka jest obecna sytuacja i jakie mogą być prognozy (przewidywania) na przyszłość.


Pułapki oceniania szkolnego:
A. Efekty serii – wynikające z kolejności otrzymywanych informacji

  • efekt pierwszeństwa – to, co najwcześniej do nas dotarło (pierwsza wiadomość o uczniu, pierwsze wrażenie, pierwsza klasówka) najsilniej kształtuje ogólną opinię;

  • efekt świeżości – to, co dotarło do nas ostatnio (jest świeże), ma wpływ na ocenę całości

  • efekt kontrastu – to, co odróżnia się silnie od otoczenia (np. wygląd, akcent, błąd w tekście) mocno wpływa na ogólne wrażenie);

  • efekt aureoli – dodatnia ocena przenosi się niepostrzeżenie z jednej właściwości człowieka (wygląd, zachowanie, osiągnięcia w innym przedmiocie szkolnym) na inne właściwości (moralność, motywacja, osiągnięcia w innym przedmiocie);

  • efekt diabelski – przeciwny efektowi aureoli. Prowadzi do ogólnego potępienia kogoś, kto wykazał jedną właściwość negatywną.

B. Efekty kulturowe – wynikające z wpływu norm społecznych na oceniającego:



  • efekt płci – mężczyźni (nauczyciele) mają tendencję do wyższego oceniania kobiet (uczennic), a kobiety mają tendencję do wyższego oceniania mężczyzn;

  • efekt etniczny – odmienne cechy etniczne ocenianego (wygląd, ubiór) podnoszą oceny dokonywane przez osoby o wysokiej pozycji społecznej, a obniżają u osób o niskiej pozycji;

  • efekt optymizmu – wygórowana ocena własnej pracy nauczyciela skutkuje zawyżonym ocenianiem osiągnięć uczniów;

  • efekt negatywizmu – (odwrotność efektu optymizmu).

C. Efekty niedostatku informacji – wynikające z ograniczeń procedury oceniania



  • efekt potwierdzenia – polega na utrzymaniu, wbrew ujawnianym faktom, wcześniej powziętej opinii

  • efekt ostrożności – oceniający „trzyma się” środka skali, bojąc się zaryzykować ocenę wysoką lub niską



11. KOMUNIKACJA W KATECHEZIE

Kilka ważnych informacji dotyczących komunikacji werbalnej i niewerbalnej:
Język ciała

  • odpowiedni wygląd – pierwsze 10 sekund;

  • kontakt wzrokowy z publicznością – dostrzeganie wszystkich (złym pomysłem jest zamykanie oczu);

  • postawa nie może rozpraszać bujanie się, przechylanie się z jednej strony na drugą.

  • gest powinien być spontaniczny i naturalny, w czasie spotkania pomagamy sobie gestykulując. Gest podkreśla sedno rzeczy. Kiedy gestykulacji jest za dużo albo jest ona niewłaściwa, wówczas przeszkadza w przekazie informacji.

  • należy zagospodarować przestrzeń. Mamy być swobodni i używać całej dostępnej przestrzeni;

  • troszczyć się o sylwetkę - sylwetka skurczona i niepewna osłabia komunikat, uśmiech i serdeczność wzmacnia przekaz.


Ton głosu:

  • głos ma zarażać energią i zainteresowaniem, ma wyrażać naturalne emocje, które odczuwamy;

  • głos ma być zgodny ze słowami. Jeśli słuchacze mają coś sobie wyobrażać – należy mówić szybciej; aby odbiorcom umożliwić głębszą refleksję należy mówić wolniej;

  • zwracać uwagę na odpowiedni rytm. Potrzebne są przyspieszenia, zwolnienia, zawieszenie głosu, tak jak w muzyce, aby uchronić się przed monotonią.


Kontakt z adresatem:

  • używać imion adresatów;

  • dziękować za pytania i odpowiedzi;

  • być autentycznym - autentyczność jest sercem komunikacji.

  • informować swojego rozmówcę o swoim stanie emocjonalnym (zgodnie z zasadą: „otwarci otwierają”).

  • wychwytywać informacje zwrotną, sprawdzać, jak jestem słuchany.


Język:

  • treść musi mieć przejrzystą i logiczną strukturę;

  • używać języka potocznego i komunikatywnego;

  • stosować urozmaicone słownictwo;

  • unikać żargonu;

  • mówić w stronie czynnej;

  • należy budować krótkie zdania;

  • wystrzegać się wielowątkowości - dygresje nie mogą rozbijać głównej myśli „każdy mówca musi pamiętać, skąd jedzie i dokąd dojeżdża”.

  • używać języka obrazów - obraz uruchamia w człowieku głębokie procesy psychiczne i duchowe


Język biblijny wzorem dla współczesnego języka ewangelizacji i katechezy

  • język obrazowy - Chrystus posługiwał się „wizją”. W swych katechezach przytaczał różne obrazy, które swą plastyką przemawiały i do dziś przemawiają do ludzkich serc, sprawiają, że czytelnik Ewangelii jest jakby naocznym świadkiem wydarzeń.

  • język relacji międzyosobowych - wynika z natury wiary, która jest osobowym spotkaniem z Bogiem;

  • język wolności - katecheza jest głoszeniem miłości Boga wobec człowieka, która w wolności może być przyjęta i odrzucona.

  • język doświadczenia - wychodzić naprzeciw oczekiwaniom współczesnego człowieka, który znacznie bardziej wyczulony jest na wartość faktów i ludzkiego doświadczenia, niż na teoretyczne rozważania.

12. EWALUACJA. ANALIZA ORAZ OCENA WŁASNEJ PRACY

DYDAKTYCZNO – WYCHOWAWCZEJ

Ewaluacja:



  • refleksja nad tym, co robimy, dlaczego to robimy i jaka jest wartość tego co robimy

  • celowe i systematyczne zbieranie informacji o przebiegu i wynikach własnej pracy w celu planowania własnego rozwoju

Proces ewaluacji dokonuje się w 4 etapach:

  1. analiza założeń

  2. analiza działań

  3. analiza skutków

  4. wnioski na przyszłość

Wyciągnięte wnioski pozwalają wyeliminować błędy i poprawić jakość pracy nauczyciela i wyniki uczniów.
Ewaluacja może być:

    1. wewnętrzna – przygotowana i przeprowadzona przez nauczycieli danej szkoły w celu zbadania procesów dydaktyczno-wychowawczych, ich analizy i sformułowania wniosków;

    2. zewnętrzna – przygotowana i przeprowadzona przez personel pozaszkolny w celu analizy i oceny jakości pracy placówki;

    3. diagnostyczna – przeprowadzona przed rozpoczęciem określonego procesu dydaktyczno-wychowawczego, w celu zebrania informacji potrzebnych do jego zrealizowania;

    4. ukierunkowująca – sprawdzająca przebieg danego procesu w trakcie jego trwania w celu dokonania ewentualnych poprawek;

    5. zbiorcza – podsumowująca dany proces po jego zakończeniu w celu zebrania wyników, ich analizy i wyciągnięcia wniosków na przyszłość

    6. dydaktyczna – badająca wyniki osiągnięć szkolnych;

    7. autoewaluacja – przeprowadzana przez nauczyciela w celu analizy i oceny jakości swojej pracy oraz ewentualnego dokonania zmian.

Rozpoczynając projekt autoewaluacji nauczyciel powinien określić, z jakich źródeł może zdobyć informacje o swojej pracy i w jaki sposób je pozyska:

1. Nauczyciel może odpowiedzieć sobie na pytania:


  • co będę doskonalił?

  • jak to zrobię?

  • kiedy zamierzam to wykonać?

2. Zdobyć informacje od uczniów za pomocą metod informacji zwrotnej: (np. list, ankieta, niedokończone zdania, termometr uczuć, wędrujące plakaty, wąż, gadająca ściana)


Stosując informację zwrotną w pracy z grupą należy zaznaczyć uczniom, aby była:

  • dokładna i konkretna

  • dzieleniem się swoimi spostrzeżeniami, uczuciami, przypuszczeniami

  • wypowiadana w pierwszej osobie (ja), od siebie i za siebie, a nie w imieniu grupy („Uważam, że…; „Wydaje mi się…”; Chcę powiedzieć, że ja…”)

Jest ważne, aby nauczyciel:

za każdym razem podziękował uczestnikom za udzielenie informacji zwrotnej

nie polemizował z wypowiedziami uczestników. Jeśli wypowiedź będzie krytyczna, można poprosić o sprecyzowanie takiej opinii, zapytać o powody takiego poglądu.


Nauczyciel dokonując autoewaluacji zbiera informacje zwrotne na temat prowadzonych przez siebie zajęć, aby ulepszyć swoje narzędzia pracy. Podjęcie się tego zadania wymaga odwagi psychicznej, ponieważ otrzymane informacje zwrotne nie zawsze muszą być dla nauczyciela miłe i przyjemne.

13. AUTORYTET NAUCZYCIELA
Nauczyciel wpływa na ucznia nie tylko poprzez proces przekazywania wiedzy i umiejętności. Oddziałuje na ucznia całą swoją osobą, reakcjami, podejmowanymi działaniami w różnych sytuacjach.
Autorytet zależy od:

  • Doświadczenia – codzienna praca w szkole wzbogaca zasób umiejętności wychowawczych oraz repertuar podejmowanych działań;

  • Sympatii dla ucznia – więcej można osiągnąć z uczniem, jeśli czuje on akceptację i zainteresowanie ze strony nauczyciela. Najczęściej uczniowie źle się zachowują przy nauczycielach, których nie lubią i przez tych nauczycieli są też najczęściej nie lubiani.

  • Atrakcyjności własnej oraz prowadzonych przez siebie zajęć – nauczyciel, który ma dużo do zaoferowania i ciekawie organizuje zajęcia, cieszy się wyraźnie większym, od pozostałych nauczycieli, autorytetem.

  • Uczestniczenia w wydarzeniach ważnych dla ucznia – gdy wychowawca lub inny nauczyciel jest zainteresowany losem ucznia, wraz z nim przeżywa dobre i złe chwile, okazuje zrozumienie dla sytuacji rodzinnej i losowej wychowanka, wtedy jego autorytet wzrasta. Staje się on dla ucznia osobą ważną, której można powierzyć własne porażki i sukcesy.

  • Czynników osobowościowych – osobom dominującym łatwiej jest zbudować
    autorytet niż uległym. Nauczyciel, który sam ze sobą ma problemy, nie będzie nigdy w stanie dobrze oddziaływać wychowawczo.

  • Sposobów oddziaływania wychowawczego – w stosunku do grupy i indywidualnych uczniów.



Budowaniu własnego autorytetu sprzyjają następujące działania wychowawcze:

  • jasne przekazywanie norm;

  • brak akceptacji dla zachowań agresywnych;

  • sprawiedliwość;

  • pozytywne wzmocnienia,

  • cierpliwość,

  • skuteczność.


Kilka ważnych rad:

  1. Pamiętaj, że fakt bycia nauczycielem nie gwarantuje ci tego, że będziesz dla uczniów autorytetem. Musisz na to zapracować!

  2. Zawsze traktuj uczniów z należytym szacunkiem – niezależnie od ich wieku. Nie poniżaj, nie wypominaj, nie używaj sarkazmu, ale też stawiaj wyraźne granice.

  3. Pokazuj swoje mocne strony, swoje umiejętności, wiedzę. „Zarażaj” dzieci swoim zapałem do działań realizujących ważne dla ciebie cele i wartości.

  4. Przyznaj się, gdy coś ci się nie uda, gdy popełnisz błąd. Pokazujesz wówczas swoją ludzką twarz. Ukrywając błąd możesz rzeczywiście stracić autorytet.

  5. Bądź autentyczny, komunikuj się w sposób otwarty, jednoznaczny, bez uciekania się do gier międzyludzkich. Autentyzm jest sercem komunikacji.

  6. Nie wymagaj okazywania wdzięczności, nie wymuszaj podporządkowania i zgody. Po prostu nie używaj władzy, którą jako nauczyciel w pewnym sensie dysponujesz w stosunkach z uczniami.

  7. Przyjmuj odpowiedzialność za relacje z uczniami. Nie możesz stać się ich kumplem, nie możesz też się na nich jak kumpel obrazić. Za rodzaj kontaktów uczeń – nauczyciel odpowiedzialny jest nauczyciel ponieważ jest dorosły i taka jest jego rola.

  8. Bądź przewidywalny, w najszerszym znaczeniu tego słowa, ale nie bądź sztywny. Dotrzymuj obietnic.

  9. Okazuj ciepło, ale w sposób dostosowany do oczekiwań uczniów. Nie narzucaj bliskości tym, którzy tego od ciebie nie oczekują, ale dawaj ją tym, którzy tego od ciebie chcą. Szanuj przy tym swoje granice i nie rób tego wbrew sobie, bo przestaniesz być autentyczny.

  10. Pomagaj uczniom, gdy im trudno, ale słuchaj uważnie jakiej pomocy od ciebie oczekują. Nie narzucaj im własnych rozwiązań.

  11. Wybaczaj. Bądź lojalny i sprawiedliwy na tyle, na ile potrafisz.

  12. Daj sobie prawo do błędu. Życie składa się z wielu epizodów i zawsze masz szansę go naprawić. Dostrzegaj w uczniach to, co najlepsze – budujesz sobie tym depozyt emocjonalny.

  13. Bądź spójny – postępuj zgodnie z zasadami, które głosisz.



14. UTRZYMANIE PORZĄDKU PODCZAS LEKCJI
Do ważnych zadań organizacyjnych lekcji należy utrzymanie porządku. Przeprowadzane badania pokazują, że niepokój u począt­kujących nauczycieli wywołują następujące problemy:

  • utrzymanie ładu i dyscypliny w klasie,

  • trudności ze znalezieniem odpowiednich materiałów dydaktycz­nych,

  • ocenianie uczniów,

  • kontakty z rodzicami,

  • samotność.

Trudności te można w całej rozciągłości odnieść także do kate­chety. Jak przezwyciężać pojawiające się utrudnienia?
1. Nawiązanie kontaktu z uczniami i tworzenie atmosfery bezpieczeństwa

W nawiązaniu kontaktu ważne jest pierwsze spotkanie kate­chety z uczniami na początku roku. Jest to realizacja potrzeby ujaw­nianej ze strony uczniów, bezpieczeństwa, wartości i uczestnictwa. Moment niepewności i skrępowania pojawia się po obu stronach. Nauczyciel religii musi radzić sobie z niepokojami własnymi i uczniów równocześnie. Pedagodzy zalecają uprzejme i przyjazne przywitanie uczniów w drzwiach klasy, zachęcenie do wejścia i zajęcia wybranych przez siebie miejsc. Warto pamiętać o trzech wymo­gach:



  • niech cię widzą,

  • powitaj ciepło uczniów,

  • pomóż uczniom zawrzeć znajomość.

Dobre wrażenie, które będą chcieli w zasadzie zrobić też uczniowie, może być zachwiane przez jednostkowe złe zachowanie. Należałoby natychmiast na nie zareagować. Ważna rola przypada pierwszym lekcjom odbywanym na początku roku szkolnego.

Uczniowie, na podstawie zachowań nauczyciela, starają się rozpoznać, jakie ma wymagania co do zachowania, prowadzenia lekcji, zeszytów, poznać wymagania programowe, jak należy się do niego zwracać. Nauczyciel przekazuje te informacje przez sposób mówienia, akcent i ton głosu, używanie gestów, mimikę twarzy, sposób kontaktu z uczniami.


Z punktu widzenia uczniów jest to „badanie" nauczyciela. Wskazuje się na dwie jego fazy.

  1. pierwsza faza – trwająca nieraz jedną godzinę lekcyjną – to bierne obserwowanie, co nauczyciel robi i jaki jest. Wysłuchują, co nauczyciel ma do zaproponowania w zakresie wzajemnych kontaktów.

  2. druga faza – polega na testowaniu, na ile w stosunku do tego nauczyciela można sobie pozwolić, na ile przedstawione reguły nale­ży traktować na serio oraz czy nauczyciel chce i umie wyegzekwo­wać to, co zapowiedział. Zachowanie staje się prowokujące dla zba­dania, na ile nauczyciel jest przygotowany do obrony własnego auto­rytetu. Długość tej fazy zależy od nauczyciela, od zdecydowanego i jednoznacznego ukazania reguł regulujących życiem i działaniem w klasie. Jeśli zmienia podejścia od „luźnego" do „ostrego", nie po­zwala uczniom jasno odczytać wymagań faza ta może się przeciągać.

Faza druga może ujawniać się już w trakcie pierwszej lekcji. Próby sprawdzania nie musi podejmować cała klasa. Może czynić to jedy­nie grupa najodważniejszych, skłonnych do wychylenia się. Sukces lub niepowodzenie nauczyciela w tej sytuacji jest uzależnione od tego czy potrafi:

  • jasno zdefiniować sytuacje, a więc określić co ma być czynione, a co nie, co jest dozwolone, a co nie,

  • doprowadzić do tego, by ustalenia były respektowane, a więc je wyegzekwować.

Inną trudną chwilą jest przedstawienie się uczniom i oficjalne ich powitanie, jeśli jest to pierwsze spotkanie z nową klasą. Ważne jest dołożenie starań do szybkiego poznania (z imienia i nazwiska) wszystkich uczniów klasy. Ułatwi to oddziaływanie dydaktyczno-wychowawcze. Sposoby tego bywają różne. Jednym z nich jest wy­pisanie przez uczniów i położenie przed sobą kartki ze swoimi da­nymi personalnymi. Uczniowie, w zasadzie, znają się już wcześniej.


Wymienia się trzy typy błędów popełnianych podczas pierw­szych spotkań:

  • nie podaje się reguł „gry" w przekonaniu, że wystarczy ustalenie przyjaznych stosunków osobistych z uczniami, gdyż skłania to do samokontroli,

  • brak czytelności i jednoznaczności w komunikacie przekazują­cym reguły „gry",

  • nauczyciel określa wymagania, ale brak mu taktycznej lub so­cjotechnicznej wiedzy, jak zapewnić respektowanie wymagań,


Ustalenie reguł działania

Reguły to sprecyzowane oczekiwania, jakiego postępowania oczekuje się od uczniów, a jakiego nie oczekuje. Nieodzowne jest, by uczniowie je znali i rozumieli cel ich ustanowienia oraz ich moralne i praktyczne uzasadnienie; nie chodzi o dorywcze reakcje, ale o punkt odniesienia w kierowaniu postępowaniem uczniów.


Reakcja na niewłaściwe zachowanie się uczniów

Warto pamiętać, że wybryk ucznia w klasie podczas tych lekcji pozwala określić, jak ten uczeń jest postrzegany przez nauczyciela, jak jest postrzegany przez innych uczniów oraz jak nauczyciel jest postrzegany przez ucznia. Wybryk może mieć wiele znaczeń: rozładowanie monotonii, stwo­rzenie sytuacji, w której można się pośmiać, ucieczka od rutynowego życia klasowego. Może dać kilka rezultatów dla prowokującego: uczniowie dowiadują się jak reaguje nauczyciel, zwiększa się jego pozycja (tym bardziej jeśli zaskoczył nauczyciela i ten nie potrafił sobie poradzić), wpływa na zachowanie klasy.



Metody działań destrukcyjnych są bardzo różne. Mogą być in­dywidualne lub takie, które nie pozwalają wykryć sprawców. Wska­zuje się, że uczniowie wolą w tym przypadku nauczyciela twardego, surowego, zdecydowanego, budzącego sympatię i szacunek niż miękkiego. Konsekwentne działanie nauczyciela jest bardziej cenio­ne niż zachowanie niekonsekwentne. Właściwa reakcja wymaga wyrobienia sobie przez nauczyciela dwóch umiejętności:

  • czujności. Czujność jest wynikiem pozytywnego panowania nad uczniami, a określona posiadaniem przez nauczyciela oczu „z przodu i z tyłu głowy". Nauczyciel odznaczający się tą umiejęt­nością łatwo lokalizuje niewłaściwe zachowanie i rozpoznaje sprawcę,

  • reakcji bez ostentacji. Polega ona na interweniowaniu na niewła­ściwe zachowanie bez zakłócenia toku lekcji. Dokonuje się to dzięki podejściu bliżej ucznia niewłaściwie się zachowującego; dotknięciu jego ramienia; zignorowaniu lub dowcipnym sko­mentowaniu pytania, które miało rozproszyć katechetę; nawiąza­niu kontaktu wzrokowego.



15. PRZYGOTOWANIE DO SAKRAMENTU BIERZMOWANIA
1. Analiza tradycyjnego modelu przygotowania do bierzmowania
Błędne założenia:

  • naiwność, że wszyscy kandydaci to ludzie wierzący.

    • prawdy wiary i zasady moralności są znane dość mgliście i w szerokim zakresie kwestionowane,

    • tradycjonalizm,

    • Biblia i sakramenty często zupełnie są nieobecne w ich przeżywaniu wiary;




  • formalizm, że „przepuszczenie” kandydatów przez najróżniejsze pobożne praktyki może cokolwiek zmienić (pozytywnie) w ich życiu. (pierwsze piątki miesiąca, Droga krzyżowa, nabożeństwo różańcowe, roraty i… co się da). Konsekwencją tego jest pogłębienie buntu, zmęczenie, związanie praktyk religijnych z nudą, wyrachowanie, cwaniactwo;




  • chaos, brak zasady organizującej – przypadkowość:

    • Wygląda to mniej więcej tak: We wrześniu będzie spotkanie organizacyjne, październik to nabożeństwo różańcowe – trzeba o tym powiedzieć, zaprosić (czyli nakazać – wpis do indeksu) na kilka nabożeństw, listopad… to zmarli, może pójść na cmentarz, grudzień – znowu Maryja, cudowny medalik albo roraty, styczeń… przerwa na kolędę, luty… powiemy o świetle, wszak to gromniczna…, marzec będzie w Wielkim Poście, więc będzie o pokucie.

    • Można też jeszcze przyozdobić to wszystko jakimiś pomysłami „ekstra” – pielgrzymka do katedry czy do lokalnego sanktuarium.




  • brak wymagań, niekonsekwencja w ich egzekwowaniu, podrywanie autorytetu osób odpowiedzialnych za dopuszczenie

    • Katecheta nie dopuści, zlekceważy jego decyzję ksiądz prowadzący. Ksiądz prowadzący przygotowanie nie będzie chciał dopuścić, zechce dopuścić proboszcz. Na końcu jest jeszcze kuria.


Efektem przygotowania, obarczonego takimi defektami, jest brak nawrócenia wśród kandydatów. Więcej – po pokonaniu „toru przeszkód” jakim jest przygotowanie do bierzmowania wielu spośród nich oddycha z ulgą, gdy to się wreszcie skończyło. Dają sobie wtedy urlop. W rezultacie zamiast korzyści jest szkoda. Wszyscy się umęczą a koniec jest gorszy od początku. Nie ma to większego sensu, prócz samousprawiedliwienia - coś przecież próbowaliśmy robić.
2. Ewangelizacyjno – katechumenalna koncepcja przygotowania do bierzmowania
Założenia ogólne

  • ewangelizacja i katechumenat – należy uwzględnić kondycję duchową kandydata, który choć deklaruje wiarę, nigdy nie przeżył prawdziwego doświadczenia wiary.

    • Znajduje tutaj zastosowanie Dokument Obrzędy Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych (OCWD) (łac. Ordo initiationis christianae adultorum, OICA) — dokument Kongregacji ds. Kultu Bożego z 1972 roku, dotyczący katechumenatu dorosłych, wraz ze schematami liturgii jego poszczególnych etapów. W rozdz. IV mówi się o przygotowaniu do bierzmowania i Eucharystii dorosłych, którzy przyjęli chrzest jako dzieci, ale nie otrzymali pouczenia w wierze. Opis kościelnego dokumentu pozostaje niezwykle adekwatny do obrazu młodzieży przystępującej do bierzmowania.

  • głoszenie słowa Bożego a nie moralizowanie.

  • budowanie osobistej więzi relacji z Bogiem


Program:

  • I cykl – spotkanie:

    • cztery kroki – usłyszenie, spotkanie, zafascynowanie, wyznanie

    • Słowo Bożym,

    • modlitwa

    • sakramenty.

  • II cykl – „cztery prawa duchowego życia” kerygmat

    • Boża miłość,

    • ludzki grzech,

    • Jezus jako Zbawiciel 

    • przyjęcie Jezusa jako Pana i Zbawiciela.


Metoda

  • tworzenie wspólnoty – bez wspólnoty nie ma katechizacji. Może być możliwe szkolenie, indoktrynacja, tresura, ale na pewno nie katechizacja.

    • podział na grupy

    • tworzyć sytuacje nastawione na kontakt, spotkanie, serdeczność, bezpośredniość. Wszystko, co w naturalny też sposób tworzyć będzie więź.

    • odpowiednie pomieszczenie (w dużym kościele łatwo o rozproszenie)

    • modlitwa wstawiennicza podczas niedzielnej Eucharystii

  • stwarzanie szansy na samodzielne decydowanie (okazja do samookreślenia).

  • rekolekcje („trzy dni rekolekcji zamkniętych są więcej warte niż dziewięć lat katechizacji”).

  • materiały do indywidualnej pracy w domu (skoroszyt + kartki formatu A4)

    • streszczenie nauczania,

    • studium Biblii (trzeba coś przeczytać i odpowiedzieć na pytania),

    • wprowadzenie do kolejnego spotkania (pytania do przemyślenia).


Metody aktywizujące, dynamiki

  • podjęcie decyzji poprzez zajęcie stanowiska poprzez, odpowiedź w ankiecie, powstanie lub niepowstanie,

  • czas na modlitwę. Jest to praktyczna realizacja postulatu dawania kandydatom szans na decydowanie. Poczynając od najprostszych spraw próbuje ich uczyć samodzielności i szczerości.

Cele:

  • nauka samodzielności w podejmowaniu decyzji

  • odejście od postawy konformizmu i bezmyślności






1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna