Lekkiej atletyki



Pobieranie 74.23 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar74.23 Kb.
WYKŁADY Z LEKKIEJ ATLETYKI
LEKKOATLETYKA „KRÓLOWA SPORTU” - HISTORIA

LEKKIEJ ATLETYKI
Lekkoatletyka nazywana jest „królową sportu”. Na igrzyskach olimpijskich w tej dyscyplinie jest do zdobycia najwięcej medali, startuje również najwięcej zawodników. Lekkoatletyka najbardziej oddaje ducha rywalizacji, jaki drzemie w każdym człowieku. Hasło "szybciej, wyżej, dalej" znakomicie ilustruje nie tylko specyfikę walki, jaka jest prowadzona na lekkoatletycznym stadionie, ale oddaje swoistość ludzkiego charakteru, w którym znaczące jest chęć bycia najlepszym.
Lekkoatletyka jest zbiorem konkurencji, które znacznie różnią się między sobą np. bieg sprinterski na dystansie 100 m i rzut młotem ale trzeba wyraźnie zaznaczyć, że większość konkurencji lekkoatletycznych jest oparta na naturalnych formach ruchu - chód, bieg, skok, rzut.

Już w starożytnej Grecji na igrzyskach w Olimpii i innych miastach Hellady rozgrywano konkurencje lekkoatletyczne. Pięciobój

rozgrywany w tamtych czasach składał się aż z czterech znanych także współcześnie konkurencji: biegu, skoku w dal, rzutu oszczepem i dyskiem. Piątą konkurencja były zapasy. Tak więc można powiedzieć, ze „królowa sportu” swoje początki notuje w starożytnej Grecji. Powszechnie znana jest legenda o żołnierzu greckim, który przebiegł z Maratonu do Aten, by powiadomić tamtejszych mieszkańców o zwycięstwie nad wojskami perskimi. Na jego cześć rozgrywany jest dzisiaj bieg maratoński.

Konkurencje lekkoatletyczne w dzisiejszej formie pojawiły się również na pierwszych Igrzyskach Nowożytnych w 1896 roku w Atenach. Warto zaznaczyć, ze pierwszym mistrzem olimpijskim w lekkiej atletyce (jak podają źródła) został amerykański trójskoczek

James Connolly (6 kwietnia 1896) wynikiem 13,71 m pokonując następnego zawodnika o ponad 1 metr.

Historia zawodów lekkoatletycznych rozgrywanych na igrzyskach olimpijskich jest bardzo bogata. Jest wspominana, roztrząsana i nadal powstaje wiele prac naukowych poświęconych lekkiej atletyce olimpijskiej. Wszystko to potwierdza, że utożsamianie lekkiej atletyki jako dyscypliny sportu przodującej w ruchu sportowym i nadanie jej tytułu „królowej sportu” jest uzasadnione.

Warto przypomnieć najważniejsze nazwiska, które przeszły do legendy lekkiej atletyki, zawodniczki i zawodników, którzy zdobywali medale igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata.

*Do dzisiaj pamięta się wyczyn Spirydona Luisa, greckiego pasterza, który bez przygotowania sportowego wygrał bieg maratoński na pierwszych igrzyskach olimpijskich w Atenach.

*W pamięci mamy fantastyczny wynik Boba Beamona, amerykańskiego skoczka w dal, który w 1968 roku w Meksyku uzyskał odległość 8,90 m, bijąc rekord świata o 55 cm.

*Kibicom lekkiej atletyki znane są nazwiska Paavo Nurmiego i Carla Lewisa - zdobywców dziewięciu złotych medali olimpijskich.

*Na tej liście nie brakuje również polskich lekkoatletów: Irena Kirszentein-Szewińska, mulimedalistka medali olimpijskich, Robert Korzeniowski, do historii przejdą pierwsi złoci medaliści mistrzostw świata w swoich konkurencjach: Edward Sarul pchnięcie kulą czy Zdzisław Hoffmann w trójskoku, a miało to miejsce w 1983 roku w Helsinkach.

Nazwisk i wydarzeń zawodników jakie oni stworzyli jest wiele. Są też wydarzenia mniej radosne dla lekkiej atletyki, które przeczą temu, że rywalizacja pomiędzy ludźmi może odbywać się tylko w sportowym duchu. W 1912 roku po igrzyskach w Sztokholmie zdyskwalifikowano amerykańskiego lekkoatletę, Jima Thorpe'a, za to, że ten otrzymał gażę w wysokości 30 dolarów za rozegranie meczu baseballowego. Odebrano mu wówczas dwa złote medale, które wywalczył na igrzyskach w 5. i 10. – boju. Thorpe'owi zwrócono medale dopiero w 1983 roku.



W idei barona Pierre de Coubertina, kobiety-sportsmenki nie istniały. Nie pozwolił więc lekkoatletkom startować w pierwszych nowożytnych igrzyskach w 1896 r. Lekkoatletyki musiały czekać na swój olimpijski debiut aż do 1928 r. w Amsterdamie, gdzie poza tym uczestniczyły jeszcze w zawodach gimnastycznych. 16-letnia Amerykanka, Betty Robinson została pierwszą mistrzynią olimpijską w lekkiej atletyce, wygrywając w Amsterdamie bieg na 100 m, a był to jej czwarty udział w zawodach. Z kolei bieg na 800 m stał się przyczyną poważnych kontrowersji i miał długotrwałe skutki. Kilka zawodniczek wymagało pomocy medycznej po zasłabnięciu pod koniec dystansu, co wywołało zaniepokojenie i spory. Reakcja Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego była szybka i niechętna kobietom. Ówczesny prezydent MKOl, hrabia Baillet-Latour uznał, że wyraża punkt widzenia większości, gdy opowiedział się za wyrugowaniem wszystkich konkurencji kobiecych z igrzysk. Istniejąca już wówczas Międzynarodowa Amatorska Federacja Lekkiej Atletyki nie była taka rygorystyczna, ale IAAF też zareagowała nadmiernie zachowawczo, anulując na 32 lata wszelkie biegi na dystansach powyżej 200 metrów. Powoli jednak bariery odgradzające kobiety od lekkiej atletyki padały, za sprawą wybitnych sportsmenek. W 1932 r. Amerykanka Mildred (Babe) Didrikson uczestniczyła w eliminacjach olimpijskich w Dallas. W ciągu trzech godzin wzięła udział w ośmiu z dziesięciu konkurencji, a wygrała sześć. Ograniczona w swych niezwykłych możliwościach przepisami, które zezwalały startować tylko w trzech konkurencjach, w IO w Los Angeles w 1932 r. zdobyła dwa złote medale, w biegu na 80 m ppł i w rzucie oszczepem (srebrny medal miała w skoku wzwyż). Następna wybitna lekkoatletka, która przełamała barierę uprzedzeń i niewiary w możliwości kobiet, to Holenderka Francina (Fanny) Blankers-Koen. Podczas londyńskich igrzysk 1948 r. Fanny, 30-letnia matka dwojga dzieci (niektórzy tradycjonaliści uważali, że jest już za stara, a macierzyństwo nie daje się pogodzić z uprawianiem sportu), zdobyła cztery złote medale. Holenderka zaprzeczyła wszelkim stereotypom i wbrew nawet własnym rozterkom, triumfowała w biegach na 100, 200 m i na 80 m ppł oraz w sztafecie 4x100 m. Na ostatniej zmianie wyprowadziła ją z szóstego na pierwsze miejsce.
Nikomu nic się nie stało, gdy 800 m kobiet powróciło do programu igrzysk olimpijskich w 1960 r. Wielką popularność na Igrzyskach Olimpijskich w Rzymie zyskała czarnoskóra Amerykanka, pełna wdzięku na bieżni, Wilma Rudolph. "Czarna gazela" wygrała sprinty, a na 200 m pierwsza w świecie pobiegła poniżej 23 sekund. Trzeci złoty medal wywalczyła w biegu sztafetowym 4x100 m.
W 1984 roku MKOl włączył do programu olimpijskiego kobiecy maraton. W uciążliwym upale bieg maratoński igrzysk w Los Angeles wygrała Amerykanka Joan Benoit, w czasie 2 godz., 24 minuty i 52 sekundy, lepszym od 13 wyników zwycięzców 20 maratonów olimpijskich.
Lekkoatletki ZSRR i NRD dominowały w latach 70. i 80., ale ich reputacja znacznie ucierpiała po ujawnieniu szeregu afer dopingowych. W 1989 r. IAAF wprowadziła niezapowiadane kontrole antydopingowe. Od tego czasu rekordy świata w wielu konkurencjach kobiecych pozostały niezmienione.
Najlepszą lekkoatletką ostatnich lat była Amerykanka Marion Jones, która śmiało zapowiadała przewyższenie fenomenalnych osiągnięć swych rodaków Jesse Owensa i Carla Lewisa, obiecując pięć złotych medali na IO 2000 r. w Sydney. W końcu jednak wygrała tylko 100, 200 m i 4x400, a w skoku w dal była trzecia. Kariera tej zawodniczki miała jednak smutny koniec - okazało się bowiem, że Jones zawdzięczała swe sukcesy niedozwolonemu wspomaganiu farmakologicznemu i w efekcie musiała oddać swe medale.
IAFF, organizacja która zrzesza narodowe federacje lekkiej atletyki powstała w 1912 roku. Polski Związek Lekkiej Atletyki powstał 11.10.1919 roku i jest o jeden dzień starszy od PKOl.

Aktualnie członkami IAAF (222 federacje) są:

Afryka (53) federacje

Azja (44) federacje

Europa (50) federacji

Australia i Oceania (20)

Ameryka Północna i Środkowa (32)

Ameryka Południowa (13).


Resume


  1. Na Igrzyskach Olimpijskich w lekkiej atletyce jest najwięcej do zdobycia medali olimpijskich i na IO startuje najwięcej zawodników ze wszystkich dyscyplin sportowych.

  2. Lekkoatletyka najbardziej oddaje ducha rywalizacji, jaki drzemie w każdym człowieku. Hasło „szybciej, wyżej, dalej” znakomicie ilustruje specyfikę walki, jaka jest prowadzona na lekkoatletycznych stadionach.

  3. Lekkoatletyka jest zbiorem konkurencji, które znacznie różnią się między sobą (np. bieg sprinterski a rzut młotem). Większość konkurencji jest oparta na naturalnych formach ruchu (chód, bieg, skok, rzut).

  4. Początki lekkiej atletyki obserwujemy już w starożytnej Grecji. Pięciobój rozgrywany w tamtych czasach składał się z biegu, skoku w dal, rzutu oszczepem, rzutu dyskiem i zapasów.

  5. Maraton, najdłuższy bieg w rozgrywany w lekkiej atletyce na Igrzyskach Olimpijskich jest rozgrywany na cześć żołnierza greckiego, który przybiegł z Maratonu do Aten, by powiadomić tamtejszych mieszkańców o zwycięstwie nad wojskami perskimi.

  6. Konkurencje lekkoatletyczne w dzisiejszej formie pojawiły się również na pierwszych Igrzyskach Olimpijskich w Atenach 1896 roku. Pierwszą konkurencją gdzie przyznano medal był trójskok a jego zwycięzcą został Amerykanin James Connoly (6 kwietnia 1986 roku) wynikiem 13,71 m.

  7. Warto pamiętać „historyczne nazwiska” lekkiej atletyki:

Bob Bemom skoczek w dal, który o 55 cm pobił rekord świata a było to w 1968 roku w Meksyku, Pravo Nurmi legendarny fiński biegacz, Carl Lewis zdobywca 9 złotych medali olimpijskich, Irena Szewińska 7-krotna medalistka olimpijska, pierwsi polscy medaliści mistrzostwa świata w lekkiej atletyce Zdzisław Hoffmann w trójskoku i Edward Sarul w pchnięciu kulą.

  1. Lekkoatletyka kobiet pojawiła się na Igrzyskach Olimpijskich

dopiero w 1928 roku w Amsterdamie.

  1. Dzisiejsza lekkoatletyka kobiet niewiele różni się od lekkiej

atletyki mężczyzn. Kobiety nie rozgrywają jedynie chodu na 50

km. Natomiast sprzęt jaki jest używany jest lżejszy (dysk, kula

młot, oszczep).


  1. IAAF – międzynarodowa federacja związków narodowych

liczy ponad 230 członków i jest najliczniejsza ze

wszystkich organizacji sportowych (trwa procedura przyjęcia nowych członków).



  1. IAAF powstał w 1912 roku.

  2. Polski Związek Lekkiej Atletyki powstał 11.10.1919 roku i

jest o jeden dzień starszy od PKOl.

KONKURENCJE I KATEGORIE WIEKOWE W LEKKIEJ

ATLETYCE

W skład dyscypliny wchodzą następujące grupy konkurencji;



konkurencje biegowe:

- biegi płaskie (krótkie, średnie i długie)

50/60 m (hala) 100 m 200 m 400 m 800 m 1500 m 1000 m 1500 m 1 mila 2000 m 3000 m 5000 m 10000 m, maraton

- biegi przez płotki

60 m ppł (hala) 100/110 m ppł 400 m ppł

- biegi z przeszkodami

1500 m z przeszkodami 2000 m m z przeszkodami 3000 m z przeszkodami

- biegi sztafetowe

4x100 m 4x400 m

chód sportowy 3000 m 5000 m 10000 m 10 km 20 km 50 km (tylko dla mężczyzn – organizacyjnie przypisywany konkurencjom wytrzymałościowym (biegowym)



konkurencje skokowe

skok w dal trójskok skok wzwyż skok o tyczce

wieloboje – organizacyjnie przypisywany konkurencjom skocznościowym (5/7 – bój (hala 7-bój 10-bój)

konkurencje rzutowe

kula, oszczep, dysk młot

Organizatorzy zawodów mogą przeprowadzać konkurencje biegowe również na nietypowych dystansach kierując się podniesieniem atrakcyjności zawodów lub potrzebami szkoleniowymi.

Konkurencje lekkoatletyczne rozgrywane są na stadionie otwartym jak również w hali. Poza stadionem rozgrywa się chód sportowy (może być również rozgrywany na stadionie na krótszych dystansach – dystans podawany w metrach) i maraton. Te dwie konkurencje odbywają się na specjalnie wyznaczonych trasach poza stadionem. Trasa chodu czy maratonu musi posiadać tzw. atest, który jest wydawany przez odpowiednie komisje na podstawie dokonanego pomiaru wykonanego przez sędziego posiadające specjalne uprawnienia wydawane np. przez IAAF, wtedy trasa uzyskuje certyfikat IAAF i spełnia jeden z wielu warunków do zatwierdzania rekordowych wyników.

Konkurencje „terenowe” czyli biegi przełajowe rozgrywane są wyłącznie poza stadionem w terenie i nie notuje się rekordów,

W ostatnim czasie obserwujemy bujny rozwój biegów ulicznych. Biegi te mają zarówno wielu sympatyków jak i zagorzałych przeciwników. Przeciwnicy uważają, że bieganie po asfalcie przynosi wiele złego dla zdrowia biegającego a szczególnie dla młodych organizmów nie przygotowanych do biegania. Z drugiej strony sympatycy tej formy biegania uważają, że bieganie w mieście pozwala zainteresować bieganiem wielu nowych potencjalnych biegaczy, szczególnie tych, którzy czynić to będą dla zdrowia. Ponadto łatwiej jest znaleźć sponsorów do prezentacji swoich reklam z uwagi na większe zainteresowanie zawodami nawet przypadkowych przechodniów.


Mimo, że lekkoatletyka jest w programie igrzysk od Aten 1896 to kobiety biorą udział w igrzyskach olimpijskich dopiero od 1928 r.

Aktualnie, programy zawodów dla kobiet i mężczyzn mają tyle samo konkurencji. Różnią się jedynie detalami; płotki dla mężczyzn rozgrywane są na dystansie 110 m a dla kobiet 100 m, chód sportowy dla mężczyzn rozgrywany jest na dystansie 20 km i 50 km a dla kobiet jedynie na dystansie 20 km, ponadto znaczące różnice odnotowujemy w wadze sprzętu sportowego w konkurencjach rzutowych, w rozstawie płotków, wysokości płotków, dobiegu do płotków.

Kategorie wiekowe są te same dla kobiet i mężczyzn.

Kategorie wiekowe:

młodzieżowcy* 20-22

juniorki, juniorzy 18-19

juniorki młodsze, juniorzy młodsi 16-17

młodziczki, młodzicy 14-15

dziewczęta starsze, chłopcy starsi 12-13

dziewczęta młodsze, chłopcy młodsi 10-11

*zaliczamy do seniorów



Kategorie wieku weteranów:

M35 /K35 35-39 lat

M40 /K40 44-44 lat

M45 /K45 45-49 lat

M50 /K50 50-54 lat

M55 /K55 55-59 lat

M60 /K60 60-64 lat

M65 /K65 65-69 lat

M70 /K70 70-74 lat

M75 /K75 75-79 lat

M80 /K80 80-84 lat

M85 /K85 85-89 lat

M90 /K90 90-949 lat

M95 /K95 95-99 lat

M100/K100 100+
Uwaga;

Uczestnicy zajęć otrzymali książkę „PRZEPISY ZAWODÓW LEKKOATLETYCZNYCH” gdzie m.in. można zapoznać się z konkurencjami lekkoatletycznymi oraz obowiązującymi kategoriami wiekowymi.


Resume
1. W skład dyscypliny wchodzą następujące grupy konkurencji;

konkurencje biegowe:

- biegi płaskie (krótkie, średnie i długie)

50/60 m (hala) 100 m 200 m 400 m 800 m 1500 m 1000 m 1500 m 1 mila 2000 m 3000 m 5000 m 10000 m, maraton

- biegi przez płotki

60 m ppł (hala) 100/110 m ppł 400 m ppł

- biegi z przeszkodami

1500 m z przeszkodami 2000 m m z przeszkodami 3000 m z przeszkodami

- biegi sztafetowe

4x100 m 4x400 m

chód sportowy 3000 m 5000 m 10000 m 10 km 20 km 50 km (tylko dla mężczyzn – organizacyjnie przypisywany konkurencjom wytrzymałościowym (biegowym)



konkurencje skokowe

skok w dal trójskok skok wzwyż skok o tyczce

wieloboje – organizacyjnie przypisywany konkurencjom skocznościowym (5/7 – bój (hala 7-bój 10-bój)

konkurencje rzutowe

kula, oszczep, dysk młot

2. Organizatorzy zawodów mogą przeprowadzać konkurencje biegowe również na nietypowych dystansach kierując się podniesieniem atrakcyjności zawodów lub potrzebami szkoleniowymi.

3. Konkurencje lekkoatletyczne rozgrywane są na stadionie otwartym jak również w hali. Poza stadionem rozgrywa się chód sportowy (może być również rozgrywany na stadionie na krótszych dystansach – dystans podawany w metrach) i maraton. Te dwie konkurencje odbywają się na specjalnie wyznaczonych trasach poza stadionem. Trasa chodu czy maratonu musi posiadać tzw. atest, który jest wydawany przez odpowiednie komisje na podstawie dokonanego pomiaru wykonanego przez sędziego posiadające specjalne uprawnienia wydawane np. przez IAAF, wtedy trasa uzyskuje certyfikat IAAF i spełnia jeden z wielu warunków do zatwierdzania rekordowych wyników.

4. Konkurencje „terenowe” czyli biegi przełajowe rozgrywane są wyłącznie poza stadionem w terenie i nie notuje się rekordów,

5. Kategorie wiekowe są te same dla kobiet i mężczyzn.

Kategorie wiekowe:

młodzieżowcy* 20-22

juniorki, juniorzy 18-19

juniorki młodsze, juniorzy młodsi 16-17

młodziczki, młodzicy 14-15

dziewczęta starsze, chłopcy starsi 12-13

dziewczęta młodsze, chłopcy młodsi 10-11

*zaliczamy do seniorów

6. Kategorie wieku weteranów:

M35 /K35 35-39 lat

M40 /K40 44-44 lat

M45 /K45 45-49 lat

M50 /K50 50-54 lat

M55 /K55 55-59 lat

M60 /K60 60-64 lat

M65 /K65 65-69 lat

M70 /K70 70-74 lat

M75 /K75 75-79 lat

M80 /K80 80-84 lat

M85 /K85 85-89 lat

M90 /K90 90-949 lat

M95 /K95 95-99 lat

M100/K100 100+

SYSTEM ZAWODÓW SPORTOWYCH
System zawodów sportowych w lekkiej atletyce jest bardzo rozbudowany. Ostatnio pojawiają się bardzo krytyczne uwagi związane z ilością organizowanych zawodów. Zawodnik coraz częściej staje przed wyborem; startować czy trenować i lepiej przygotować się do kolejnych zawodów mistrzowskich. W lekkiej atletyce nie ma możliwości startu w imprezie mistrzowskiej bez odpowiedniego poziomu sportowego. Organizatorzy narzucają tzw. minima uprawniające do startu. Minima te można uzyskiwać na określonych zawodach odpowiedniej rangi, które posiadają licencje a sędziowie tych zawodów muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje czyli licencje sędziowskie, które są nadawane po odpowiednim przeszkoleniu zakończonym egzaminem.

Najbardziej prestiżowe zawody w lekkiej atletyce:

- igrzyska olimpijskie

- mistrzostwa świata

- mistrzostwa kontynentów

- puchary świata

- puchary kontynentalne zastępowane przez drużynowe mistrzostwa

kontynentów.

W lekkiej atletyce istnieje cały szereg tzw. zawodów mityngowych a ich statut nadaje IAAF lub odpowiednie stowarzyszenie kontynentalne jak również federacje narodowe. Pojawiają się nowe nazwy zawodów; złota liga zastępowana jest przez diamentową ligę, z grupy permit meeting wydziela się zawody pod nazwa premium permit meeting. Zawodnicy, którzy uzyskują prawo startu w zawodach najbardziej prestiżowych są nagradzani wysokim oficjalnymi premiami, których wysokość sięga do 100.000 dolarów. Organizatorzy mityngów, chcąc pozyskać najlepszych zawodników płacą tzw. „startowe” a ich wysokość zazwyczaj podlega tajemnicy.

Aktualnie nie wszystkie kategorie wiekowe mają swoje zawody międzynarodowe. W Polsce nie ma mistrzostw Polski młodzików, ale „Mały Memoriał Janusza Kusocińskiego” jest uznawany za mistrzostwa Polski w tej kategorii wiekowej. Światowe federacje lekkiej atletyki stale dążą do organizacji zawodów mistrzowskich w coraz niższych kategoriach wiekowych. Dzisiaj nikogo nie dziwi fakt organizacji mistrzostw świata juniorów młodszych czy zawody pod nazwą światowe igrzyska młodzieży. Są zwolennicy i przeciwnicy organizacji zawodów mistrzowskich o wymiarze europejskim czy światowym dla młodzieży. Jedno jest pewne, że mistrzowskie zawody światowe, europejskie czy nawet krajowe powodują (choć nie jest to reguła) przyspieszony proces treningowy a to z kolei może skracać karierę sportową zawodnika lub być główną przyczyną nie osiągania przez zawodnika wyników do jakich być może jest predysponowany.



Resume
1. System zawodów sportowych w lekkiej atletyce jest bardzo rozbudowany.

2. Najbardziej prestiżowe zawody w lekkiej atletyce:

- igrzyska olimpijskie

- mistrzostwa świata

- mistrzostwa kontynentów

- puchary świata

- puchary kontynentalne zastępowane przez drużynowe mistrzostwa

kontynentów.

3. W lekkiej atletyce istnieje cały szereg tzw. zawodów mityngowych a ich statut nadaje IAAF lub odpowiednie stowarzyszenie kontynentalne jak również federacje narodowe. Pojawiają się nowe nazwy zawodów; złota liga zastępowana jest przez diamentową ligę, z grupy permit meeting wydziela się zawody pod nazwa premium permit meeting.

4. Aktualnie nie wszystkie kategorie wiekowe mają swoje zawody międzynarodowe. W Polsce nie ma mistrzostw Polski młodzików, ale „Mały Memoriał Janusza Kusocińskiego” jest uznawany za mistrzostwa Polski w tej kategorii wiekowej.

5. Światowa federacja lekkiej atletyki stale dążą do organizacji zawodów mistrzowskich w coraz niższych kategoriach wiekowych. Dzisiaj nikogo nie dziwi fakt organizacji mistrzostw świata juniorów młodszych czy zawody pod nazwą światowe igrzyska młodzieży.

PRAWIDŁOWE WYKONYWANIE ĆWICZEŃ
Wiedza, jaką dotychczas udało się zgromadzić o środkach treningowych wykorzystywanych w treningu lekkoatletycznym jest niezwykle rozległa. Bogactwo wiedzy opartej przede wszystkim na praktycznych dokonaniach polskich trenerów, popartych wynikami sportowymi na arenach Europy i świata, może być drogowskazem dla innych dyscyplin sportowych w poszukiwaniu własnych rozwiązań szkoleniowych. Trzeba jednak pamiętać, że niekiedy rodzą się wątpliwości czy tak bogaty zestaw środków treningowych proponowanych w procesie treningowym, nie powoduje zbyt częstego sięgania po ćwiczenia, które nie są wskazane w treningu młodych zawodników, co wprawdzie znacznie przyspiesza uzyskiwanie dobrych rezultatów sportowych, ale nie pozwala na pełny długofalowy rozwój młodego adepta lekkiej atletyki.

Prawidłowe kształtowanie celowych nawyków ruchowych, praca nad rozwojem cech motorycznych przy zastosowaniu treningu wszechstronnego, dobór właściwych środków treningowych, prawidłowe wykonywanie ćwiczeń, wreszcie nauka podstaw techniki – to główne zadanie dla trenerów prowadzących początkowy proces szkolenia sportowego. Praca z młodymi zawodnikami nie jest łatwa i nie zawsze jest doceniana, ale bez wątpienia może przynosić olbrzymią satysfakcję trenerowi, szczególnie wtedy, jeśli w wyniku zastosowania właściwych środków treningowych w odpowiednim etapie szkolenia, zawodnik w swojej karierze sportowej uzyska wyniki na bardzo wysokim poziomie.


TRENING

WSZECHSTRONNY, UKIERUNKOWANY, SPECJALISTYCZNY


Trening sportowy, bez względu na specjalizację, to wieloletni, specjalnie zorganizowany proces, w ramach którego zawodnik uczy się techniki i taktyki swojej dyscypliny i doskonali je, kształtuje sprawność fizyczną, a także cechy wolicjonalne i osobowość oraz nabywa wiedzę na temat prowadzonej działalności sportowej. Najważniejszym celem treningu dla zawodników, którzy chcą uzyskiwać mistrzostwo sportowe, jest optymalizacja funkcji ustroju i rozwinięcie specyficznej adaptacji wysiłkowej, umożliwiającej uzyskiwanie maksymalnych wyników

w uprawianej specjalności ruchowej.

Cały proces treningowy, który realizuje junior pod kierunkiem trenera, składa się z trzech części:


  • treningu wszechstronnego,

  • treningu ukierunkowanego,

  • treningu specjalistycznego.

Wiedza i doświadczenie trenera decyduje o procentowym udziale poszczególnych składowych procesu treningowego. Można jednak z góry założyć, że trening ukierunkowany i specjalistyczny należy realizować po uzyskaniu odpowiednio wysokiego poziomu przygotowania ogólnego.
TRENING WSZECHSTRONNY

ROZWÓJ OGÓLNEJ SPRAWNOŚCI FIZYCZNEJ

Pod pojęciem tym rozumiemy pracę nad rozwojem cech motorycznych takich, jak: wytrzymałość, siła, szybkość, skoczność, zręczność i gibkość. Dzięki stosowaniu obciążeń treningowych poprawiamy sprawność narządów wewnętrznych, które decydują o zdolności podejmowania wysiłków fizycznych. Trening ma zdecydowanie charakter ogólnorozwojowy, powinien być prowadzony w oparciu o bogaty zestaw ćwiczeń. Sedno tego treningu tkwi we wszechstronnym rozwoju uzdolnień koordynacyjnych. Wiele miejsca poświęcamy formom zabawowym oraz innym dyscyplinom takim jak piłka koszykowa, piłka nożna czy gimnastyka.
TRENING UKIERUNKOWANY

ROZWÓJ UMIEJĘTNOŚCI RUCHOWYCH

Trening kierujemy w stronę przyszłej specjalizacji zawodnika, tworzymy funkcjonalną bazę pod wybraną konkurencję. Pracując nad poprawą cech motorycznych, stosujemy te ćwiczenia, które swoją strukturą ruchową w pewnym stopniu przypominają konkurencję w której będzie specjalizował się zawodnik. Pod postacią różnorodnych, prostych, a niekiedy i złożonych ćwiczeń kryje się technika wybranej konkurencji lekkoatletycznej. Niekiedy młody zawodnik z powodzeniem specjalizuje się w dwóch konkurencjach np. w skoku w dal i trójskoku, czy w skoku wzwyż i w skoku w dal.

TRENING SPECJALISTYCZNY

SPECJALIZACJA W DANEJ KONKURENCJI

To najwyższe wtajemniczenie treningu sportowego. Terminu tego nie należy rozumieć jako pracy tylko przy pomocy środków mających bezpośredni wpływ na technikę uprawianej konkurencji. Trzeba nadal ćwiczyć siłę, szybkość, wytrzymałość. O powodzeniu treningu w największym stopniu decyduje talent zawodnika i kunszt pracy trenera. Trening nie może być szablonowy i kopiowany, gdyż stosowanie nawet najbardziej wzorowego treningu mistrza przez zdolnego a jednocześnie młodego osobnika, może dać katastrofalne i nie odwracalne skutki.

Bez względu na miejsce, czas i wiek realizacji procesu treningowego w treningu najważniejsze jest:


  • ścisłe przestrzeganie kolejności i realizacji planowanych zadań rozwoju cech motorycznych i mistrzostwa sportowego,

  • stopniowe zwiększanie obciążeń treningowych,

  • właściwy dobór środków, metod i warunków oddziaływania w zależności od rozwoju i poziomu sportowego,

  • systematyczne zwiększanie specjalizacji wraz ze wzrostem poziomu sportowego.



PRAWIDŁOWE WYKONYWANIE ĆWICZEŃ – SZCZEGÓNIE DLA MŁODYCH LEKKOATLETÓW
1. TRUCHT, BIEG
*Biegaj na śródstopiu, nie na palcach, nie na piętach.
*Truchtaj po trawie, a nie po twardej nawierzchni.
*Nawet w czasie dłuższego biegu staraj się utrzymywać położenie środka ciężkości ciała na tej samej wysokości, bieg „skokami” lub „podskokami” powoduje zbędne wydatkowanie energii i jest nieekonomiczny.
*Pamiętaj, aby w czasie biegu ruchy wykonywać swobodnie i luźno.
*W czasie biegu nie opuszczaj głowy, patrz przed siebie.
*W czasie biegu nie zadzieraj głowy do góry, patrz przed siebie.
*Nie odchylaj tułowia w czasie biegu.
*Nie przyjmuj sylwetki „siedzącego biegacza” i nie biegaj na ugiętych nogach.
*W czasie biegu nie zaciskaj pięści.
*Pamiętaj aby w czasie truchtu lub biegu ręce były ugięte

w łokciach.


*Wykonując przebieżki nigdy nie staraj się nagle „wyhamowywać” prędkości biegu, staraj się robić to naturalnie.
*Nigdy nie wykonuj pierwszej ani ostatniej przebieżki podczas

treningu na maksymalnej prędkości.


*Po wybiegnięciu z bloku startowego, postaw całą stopę na podłoże - nie na palce i nie na pięty. Masz jeszcze słabe mięśnie i więzadła, by mogły wytrzymać ciężar twojego ciała w momencie kiedy stopa będzie postawiona na podłoże na palce, a wtedy czas zetknięcia z podłożem musi ulec wydłużeniu.
*Po starcie z bloku startowego nie prostuj natychmiast tułowia -

zanim to zrobisz przebiegnij kilka kroków w „pochyleniu”.



2. SKIPPING
*W czasie wykonywania skipu wszystkie stawy nogi podporowej - staw skokowy, staw kolanowy, staw biodrowy - w momencie „zmiany ruchu” powinny być wyprostowane.
3. ĆWICZENIA MIĘŚNI BRZUCHA I GRZBIETU
*Ćwiczenia mięśni brzucha ze skłonem tułowia w przód, ćwicz przy prostym tułowiu.
4. WIELOSKOKI, ĆWICZENIA SKOCZNOŚCIOWE
*W fazie lotnej wieloskoków łokcie powinny być prowadzone na zewnątrz.
*Wieloskoki nie wykonuj na palcach.
*Wieloskoki nie wykonuj na piętach.
*W czasie wykonywania wieloskoków stawiaj stopy na podłoże

równolegle w kierunku wykonywania skoku.


*Pamiętaj, aby każde odbicie skoku kończyć wyprostem w stawach kolanowych i skokowych.
*Pamiętaj, aby w czasie lądowania skoku w piaskownicy pierwszy kontakt z podłożem miały pięty.
*W czasie wykonywania „podskokoków” praca ramion powinna

wspomagać odbicie.


*W żadnym ćwiczeniu skokowym nie odbijaj się z pięty, jest to

ruch mało ekonomiczny.


5. PRZYSIADY

Uwaga – przysiady z obciążeniem wykonuj tylko pod nadzorem trenera, który zastosuje odpowiednie obciążenie.


*W czasie wykonywania przysiadów ze sztangą, ręce powinny trzymać gryf sztangi od dołu.
*Wykonując przysiad ze sztangą powinieneś przed sobą mieć

sporo wolnego miejsca, nigdy twarzą w kierunku ściany.


*Wykonując przysiad z obciążeniem zawsze staraj się kończyć

wspięciem na palce.


*Przysiad z obciążeniem wykonuj wolno w dół a w górę

z przyspieszeniem.


*W czasie wykonywania przysiadu ze sztangą lub innym

obciążeniem nie pochylaj tułowia.


*W czasie wykonywania przysiadu ze sztangą lub innym

obciążeniem staraj się utrzymywać kolana w tej samej

odległości między nimi.
*Wstając z przysiadu staraj się „pracować” w pierwszej

kolejności nogami a nie tułowiem.


6. RZUTY
*Rzucając piłką lekarską pamiętaj o ruchu przyspieszającym.
*Rzucając piłką lekarską w przód lub w tył przez głowę

wykonaj wspięcie na palce.


7. GIBKOŚĆ
*Wykonując ćwiczenia gibkościowe i rozciągające pamiętaj, aby

pierwsze ruchy nie były wykonywane zbyt szybko.


8. TRENING
*Pamiętaj, aby wysiłek fizyczny nie wykonywać z „pełnym żołądkiem”. Czas między posiłkiem a treningiem nie może być krótszy niż dwie godziny.
*Nigdy nie zaczynaj zajęć sportowych od maksymalnych wysiłków.
*Najlepiej jest na zakończenie rozgrzewki wykonać swobodne

przebieżki.


*Po bardzo intensywnych ćwiczeniach warto wykonać ćwiczenia

relaksujące.


*Na zakończenie treningu warto wykonać trucht.
Uwaga;

Uczestnicy zajęć otrzymali książkę „PRAWIDŁOWE WYKONYWANIE ĆWICZEŃ MŁODEGO LEKKOATLETY”.



Rysunki zawarte w książce, w sposób przejrzysty przedstawiają dobre i złe wykonanie podstawowych ćwiczeń lekkoatletycznych i nie tylko.

KOLEJNE WYKŁADY Z LEKKIEJ ATLETYKI BĘDĄ ZAMIESZCZANE NA STRONIE INTERNETOWEJ WSTS.
: assets -> files
files -> Lp. Miejsce udzielania pomocy prawnej Adres
files -> Informacja prasowa Szybko do Skandynawii
files -> Zakres tematyczny na konkurs „Bitwy I broń II wojny światowej 1939 – 1945 ”
files -> Zakres tematyczny na konkurs „Bitwy I broń II wojny światowej 1939 – 1945 ”
files -> Apollo mikuni t
files -> Informacja prasowa dnv
files -> Data imprezy Wydarzenie
files -> Raport z realizacji Miejskiego Programu Przeciwdziałania Narkomanii w roku 2011
files -> Uchwała nr / r. Rady miasta stołecznego warszawy z dnia r w sprawie wyposażenia w majątek m st. Warszawy Szkoły Podstawowej Nr 60 im. Powstania Listopadowego przy ul. Zbaraskiej 3 w Dzielnicy Praga-Południe m st. Warszawy
files -> Alfred Sulik ur. 29 września 1931 roku Mysłowicach, w domu przy ul. Katowickiej 7

Pobieranie 74.23 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna