List pasterski biskupów Kazachstanu poświęcony konsekracji nowego kościoła katedralnego w Karagandzie



Pobieranie 22.71 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar22.71 Kb.
List pasterski biskupów Kazachstanu

poświęcony konsekracji nowego kościoła katedralnego w Karagandzie
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!


9 września bieżącego roku odbędzie się konsekracja nowego kościoła katedralnego diecezji karagandyjskiej. Katedrę będzie konsekrował Jego Eminencja Kardynał Angelo Sodano, dziekan kolegium kardynalskiego, który przyjedzie jako legat Ojca Świętego Benedykta XVI. To duchowe wydarzenie będzie bardzo ważne nie tylko dla diecezji karagandyjskiej, ale i dla całego Kościoła Katolickiego w Kazachstanie. W czasie ateistycznych, sowieckich prześladowań Karaganda i jej okolice nabrały smutnego rozgłosu jako miejsce zsyłek i represji ludzi różnych narodowości i religii. Symbolem tych czasów jest tak zwany Karlag – jeden z głównych łagierów stalinowskiej dyktatury. Biorąc pod uwagę ogromną liczbę ludzi, którzy przeszli przez Karlag, ziemia karagandyjska jest bardziej niż jakiekolwiek inne miejsce w Kazachstanie zroszona krwią i łzami niewinnych ofiar. Zmarły patriarcha moskiewski Aleksy II w czasie swojej wizyty w Karagandzie powiedział, że to miasto jest wielkim „antiminsem”, czyli obrusem ołtarzowym, w który zaszyte zostały relikwie męczenników.
W tych ciężkich i mrocznych czasach prześladowania i bezbożności Karaganda i jej okolice zasłynęła licznymi świętymi kapłanami, którzy tutaj żyli, pracowali i umierali. Przypomnimy tylko tych najbardziej znanych: bł. kapłan i męczennik Aleksy Zarycki, bł. biskup i męczennik Nikita Budka, Sługa Boży ojciec Władysław Bukowiński, Sługa Boży biskup Aleksander Chyra.
29 czerwca 1980 roku, w Kazachstanie, pierwszy raz od 600 lat, katolicki biskup sprawował publicznie, z pastorałem w ręku, liturgię z okazji konsekracji kościoła św. Józefa w Karagandzie. Tym biskupem był grekokatolik, Sługa Boży Aleksander Chira. Ostatnim biskupem przed nim był bp Ryszard z Burgundii, biskup Ałma-Aty, który zginął śmiercią męczennika w południowym Kazachstanie około 1340 roku.
13 kwietnia 1991 roku bł. Jan Paweł II mianował ks. Jana Pawła Lengę pierwszym katolickim biskupem współczesnego Kazachstanu z miejscem rezydencji w Karagandzie. Kościół św. Józefa stał się pierwszą katedrą w najnowszej historii Kazachstanu. Z czasem, patrząc na rozwój struktur i życia kościelnego karagandyjskiej diecezji, abp Jan Paweł Lenga doszedł do wniosku, że istnieje duszpasterska konieczność wzniesienia nowej katedry, która znajdowałaby się bliżej centrum miasta i swoim zewnętrznym wyglądem bardziej przypominała katolicką świątynię. Według pomysłu arcybiskupa nowa katedra powinna stać się także pomnikiem ofiar Karlagu oraz miejscem przebłagalnej modlitwy za wielkie zbrodnie dokonane na ziemi karagandyjskiej i w Kazachstanie przeciwko Jezusowi Chrystusowi i godności człowieka przez bezbożny i totalitarny reżim. Oprócz tego nowy kościół katedralny ma być też widocznym znakiem wyznania katolickiej wiary i narzędziem ewangelizacji – „ewangelizacji przez kamień”, „ewangelizacji przez piękno” i „ewangelizacji przez kulturę”.
Wszystkie trzy główne cele budowy nowego kościoła – godny wygląd, miejsce pamięci i przebłagania za ofiary Karlagu, znak i narzędzie ewangelizacji – zawierają w sobie szczególnie duszpasterski charakter przez to, że starają się oddać większą chwałę Bogu i doprowadzić ludzi do zbawienia. Mając na uwadze te cele, abp Jan Paweł Lenga zdecydował w końcu 2002 roku o rozpoczęciu budowy nowego kościoła katedralnego i oddania jego opiece Najświętszej Maryi Panny z Fatimy. Uwzględniając fakt, że nowa katedra miała być pomnikiem ofiar systemu komunistycznego i miejscem przebłagania za jego zbrodnie, orędownictwo Matki Bożej Fatimskiej wydawało się najbardziej odpowiednim.
Jak wiadomo, Najświętsza Dziewica Maryja objawiła się 13 maja 1917 roku trzem małym pastuszkom: Łucji, Franciszkowi i Hiacyncie w portugalskiej wiosce Fatimie. W swoich objawieniach Maryja mówiła o niebezpieczeństwie fałszywych nauk, które Rosja będzie rozpowszechniać w całym świecie. Rzeczywiście, kilka miesięcy później, w Rosji rozpoczęła się rewolucja październikowa, która przemieniła ten kraj w pierwsze w historii ludzkości państwo, w którym zapanowała ideologia komunistyczna. Związek Radziecki, w skład którego wchodziła także nasza ukochana kazachstańska ziemia, zaczął rozpowszechniać po całym globie ateizm i towarzyszące mu prześladowania religijne. W Fatimie Najświętsza Maryja Panna wezwała wierzących do modlitwy różańcowej, czynienia dzieł pokuty i przebłagania za grzechy, aby ludzie otrzymali dar pokoju a Rosja nawróciła się. W świetle historii oznacza to uwolnienie Rosji (Związku Radzieckiego) i innych krajów od fałszywej komunistycznej ideologii, materializm i ateizmu.
W rocznicę objawień fatimskich 13 maja 2003 roku diecezja karagandyjska nabyła ziemię pod budowę nowej katedry. 18 maja 2003 roku, w dzień urodzin bł. Jana Pawła II, kard. Angelo Sodano, Sekretarz Państwa Watykańskiego, przebywający w Kazachstanie z oficjalną wizytą, w obecności wszystkich biskupów Kazachstanu poświęcił ziemię i kamień węgielny pod budowę nowej świątyni. Działka znajdująca się w tak godnym miejscu Karagandy została udostępniona dzięki poparciu prezydenta Kazachstanu N.A. Nazarbajewa. Z wdzięcznością doceniajmy ten gest, jako znak szacunku dla Kościoła Katolickiego ze strony Republiki Kazachstanu. Ten szacunek był wyrażony także przez głowę państwa w czasie powitania Jana Pawła II w Astanie w następujących słowach: „Kościół Katolicki nie jest dla nas obcą rzeczywistością, przybyłą z zewnątrz. On kontynuuje i odnawia kulturowe i duchowe stosunki, które rozwijały się w dalekiej przeszłości”.
Sama budowa kościoła rozpoczęła się 3 września 2004 roku we wspomnienie papieża Grzegorza Wielkiego, którego prawosławie czci pod imieniem Grzegorza Dwojesłowa (Dialog). Wybudowanie świątyni było możliwe przede wszystkim dzięki pomocy „Stowarzyszenie dla budowy katedry Matki wszystkich narodów” (Verein zum Aufbau der Kathedrale Mutter aller Nationen). To stowarzyszenie stworzyła pani Agnes Ritter, mieszkająca w Austrii, w maleńkiej górskiej wiosce Viktorsberg koło Feldkirch w landzie Vorarlberg. Agnes Ritter już ponad 30 lat temu poczuła w swojej duszy powołanie od Boga, aby wybudować ku czci Najświętszej Maryi Panny – Matki wszystkich narodów, swiątynię - sanktuarium na Wschodzie, a dokładnie na Ałtaju. Wybudowanie świątyni w tamtym miejscu okazało się jednak niemożliwe.
Pani Agnes Ritter i powołane przez nią stowarzyszenie stali się narzędziem Bożej Opatrzności w budowie nowej katedry. W ten sposób można krótko opisać wkład tej organizacji w budowę świątyni, która bez ich pomocy nie nabrałaby swojego obecnego kształtu. Uwzględniając życzenie pani Ritter wcześniejsze wezwanie katedry zostało trochę rozszerzone i brzmi: „Kościół katedralny Najświętszej Maryi Panny Fatimskiej – Matki wszystkich narodów”. Stowarzyszenie mogło pomagać w budowie dzięki ofiarom wielu ludzi żyjących w Austrii i w innych krajach Europy oraz daleko za jej granicami. Ofiarodawcy to najczęściej prości ludzie, emeryci oddający swoje skromne oszczędności dla większej chwały Boga i Najświętszej Maryi Panny oraz w imię duchowego dobra tych, dla których ta świątynia została wybudowana.
Również w Kazachstanie było wielu ludzi, którzy wnieśli swój wkład w budowę katedry. W pierwszej kolejności ci, którzy w tej intencji modlili się i przynosili duchowe ofiary, a także ci, którzy szczodrze składali ofiary na budowę – nasze drogie babuszki, dorośli i dzieci, ludzie różnych warstw społecznych.
Oczywiście szczególne zasługi przy powstawaniu świątyni położył nasz drogi i czcigodny abp Jan Paweł Lenga. Z odwagą i głęboką ufnością w Bożą Opatrzność rozpoczął i doprowadził prawie do końca dzieło budowy, pokonując z Bożą pomocą liczne trudności i różnorodne przeszkody. Niech Pan Bóg za wstawiennictwem Matki Bożej nagrodzi jego obfitością swoich łask.
Nie mniejsza wdzięczność należy się bp Atanazemu Schnaiderowi, który wniósł wielki wkład w powstanie katedry. Bardzo aktywnie szukał on ludzi, którzy mogliby swoimi ofiarami pomóc w urzeczywistnieniu tego dzieła. Pełnił on rolę koordynatora prac, w które zaangażowani byli dobroczyńcy, projektanci i budowniczy. Dzięki niemu o budowie kościoła katedralnego w Karagandzie usłyszały setki i tysiące ludzi z różnych krajów Zachodniej Europy i całego świata.
Konsekracja każdej świątyni to sprzyjający i pełen łaski moment odnowienia duchowego życia chrześcijan. Świątynia z kamienia oznacza i symbolizuje niewidzialną świątynię Najświętszej Trójcy w sercach ochrzczonych, którzy żyją w stanie łaski uświęcającej. Patrząc na zewnętrzne piękno kościoła, wchodząc do niego i modląc się w nim wierzący powinni przypomnieć sobie słowa Pisma Świętego: „Czy nie wiecie, że jesteście świątynią Boga?” (1Kor 3,16), „Wy jesteście świątynią Boga żywego” (2Kor 6,16), „Przystąpcie do Chrystusa, żywego kamienia, odrzuconego przez ludzi, ale wybranego przez Boga i drogocennego; i sami, jako żywe kamienie, zbudujcie z siebie duchowy dom, święte kapłaństwo, aby przynosić przez Jezusa Chrystusa duchowe ofiary miłe Bogu” (1P 2,4-5).
Od samego początku historii zbawienia Bóg polecał ludziom wznosić świątynie na Swoją chwałę, dbając o piękno i godność świętego miejsca. Prawy Abel był pierwszym człowiekiem, który złożył Bogu miłą Jemu ofiarę (Rdz 4,4). Patriarcha Jakub zbudował ołtarz w miejscu, które nazwał „dom Boży, brama nieba” („Betel”, por. Rdz 28,16-18). Ziemię, na której Bóg objawił się Mojżeszowi, On sam nazwał „ziemią świętą” i nakazał „zdejmij sandały z nóg” (Wj 3,5). Starotestamentalna świątynia została zbudowana w najmniejszych szczegółach według Bożych wskazówek (por. Wj 26; 1Krl 5-6) i była uroczyście poświęcona przez króla Salomona (por. 1Krl 8,22-66). Nasz Pan Jezus Chrystus był głęboko związany z tą świątynią i nazywał ją domem swojego Ojca (por. Łk 2,49), „domem modlitwy” (Łk 19,46), często tam przebywał i modlił się. Zauważając, że ludzie nie zachowują świętości tego miejsca i zajmują się tam ziemskimi sprawami, Pan, w swoim świętym gniewie, wypędził ich stamtąd (por. J 2,13-22), a ewangelista Jan tak komentuje ten czyn Jezusa: „Gorliwość o dom Twój rozpala mnie” (J 2, 17 i Ps 68, 10). Tak żarliwie broniąc świętości Bożej świątyni, Zbawiciel objawia nam ważną prawdę: Jego święte, poddane śmierci i zmartwychwstałe Ciało jest najprawdziwszą Bożą świątynią (por. J 2,19-21).
Święci Apostołowie przekazali Kościołowi i następnym pokoleniom wierzących Jezusowego ducha szacunku dla tego miejsca szczególnego przebywania Boga tutaj na ziemi. Sam Pan Jezus, Matka Boża, Apostołowie i wszystkie pokolenia chrześcijan modlili się, tak jak i my tymi pięknymi słowami Psalmu 25: „Panie miłuję dom Twój, w którym mieszkasz, i miejsce gdzie przebywa Twoja chwała” (Ps 25,8). Świątynia katolicka to miejsce gdzie przebywa między nami Bóg i Człowiek - Słowo, które stało się ciałem (por. J 1,14). Kościół i wszystko, co się w nim znajduje wskazuje na uśmiercone i zmartwychwstało Ciało Chrystusa: w pierwszej kolejności ołtarz a w najwyższym stopniu Najświętszy Sakrament w tabernakulum, gdzie jest obecny prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie Jezusa Chrystusa – Jego Ciało, Krew, Dusza i Bóstwo.
Niech ta świątynia Najświętszej Maryi Panny Fatimskiej – Matki wszystkich narodów stanie się w przyszłości znakiem i miejscem, gdzie katolicy i pozostali ludzie różnych narodowości będą mogli znaleźć Jezusa Chrystusa, jedynego Zbawiciela człowieka, pokłonić się Jemu i kochać Go. W ten sposób otrzymają oni obfite łaski Boże dla swojego doczesnego i wiecznego dobra. Niech Maryja Panna – Matka wszystkich narodów przyprowadzi wszystkich ludzi do swojego Syna.
Wzniesiemy do Boga modlitwy, które znajdują się w obrzędach konsekracji kościoła: „Panie Boże, za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny i wszystkich świętych usłysz nasze prośby. Spraw, aby te dom, który my poświęcamy Twojemu Imieniu, był domem łaski i zbawienia. Pomóż Twojemu ludowi, który gromadzi się w tym Domie, oddawać Tobie cześć w Duchu i Prawdzie i wzrastać w miłości. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen”.
Z błogosławieństwem i z miłością w Chrystusie.

Biskupi i ordynariusze Kazachstanu.

Astana, 30.04.2012
+ Tomasz Peta, Arcybiskup i metropolita Archidiecezji Matki Bożej w Astanie, przewodniczący Konferencji Katolickich Biskupów Kazachstanu

+ Janusz Kaleta, Biskup Karagandyjski, Apostolski Administrator Atyrau

+ José Luís Mumbiela Sierra, Biskup Diecezji Najświetszej Trójcy w Ałma-Aty

+ Atanazy Schnaider, Biskup pomocniczy Archidiecezji Matki Bożej w Astanie



Mitrofornyj Protojerej Wasylij Gowera, delegat Kongregacji Kościołów Wschodnich dla greko-katolików Kazachstanu i Średniej Azji





©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna