Maciej Rogalski Obowiązki przedsiębiorców telekomunikacyjnych na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa



Pobieranie 76.03 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar76.03 Kb.

Obowiązki przedsiębiorców telekomunikacyjnych…

Maciej Rogalski

Obowiązki przedsiębiorców telekomunikacyjnych na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa

1. W dniu 29 września 2005 r. zostało opublikowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. w sprawie wypełniania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego (dalej „Rozporządzenie”)1. Rozporządzenie zostało wydane w oparciu o art. 181 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (dalej „Pt”)2. Zgodnie z tym przepisem Rada Ministrów była zobowiązana do określenia w drodze rozporządzenia wymagań i sposobu wypełniania zadań i obowiązków, o których mowa w art. 179 ust. 3 Pt, z wyłączeniem spraw uregulowanych w art. 242 Kodeksu postępowania karnego, kierując się przy tym zasadą osiągania celu przy jak najniższych nakładach.

Przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne obowiązywała ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (dalej „dPt”)3. Zgodnie z art. 223 Pt przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. do dnia 3 września 2005 r. (ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. weszła w życie zgodnie z art. 235 Pt po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia, a była ogłoszona w Dzienniku Ustaw z dnia 3 sierpnia 2004 r.). Przez okres jednego roku obowiązywało więc rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 stycznia 2003 r. wydane na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne w sprawie wykonywania przez operatorów zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego4.

W okresie pomiędzy 4 września 2005 r. a 14 października 2005 r. istniała więc luka prawna, gdyż z dniem 4 września 2005 r. przestało obowiązywać poprzednie rozporządzenia, a dopiero z dniem 15 października 2005 r. zaczęło obowiązywać nowe rozporządzenie (zgodnie z § 11 Rozporządzenie weszło w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia).

2. Prawo telekomunikacyjne nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych wiele obowiązków związanych z obronnością i bezpieczeństwem państwa. Przedsiębiorcy telekomunikacyjni są obowiązani do wykonywania zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego w zakresie i na warunkach określonych w ustawie – Prawo telekomunikacyjne i w przepisach odrębnych (art. 179 ust. 1 Pt).

Zadania te i obowiązki dotyczą zapewnienia na koszt przedsiębiorcy telekomunikacyjnego:

1) w szczególności technicznych i organizacyjnych warunków jednoczesnego i wzajemnie niezależnego:

  1. dostępu do wskazywanych treści przekazów telekomunikacyjnych i posiadanych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego danych, o których mowa w art. 179 ust. 9, art. 159 ust. 1 i art. 161 Pt, danych związanych ze świadczoną usługą telekomunikacyjną,

  2. utrwalania treści i danych, o których mowa w lit. a

  3. przez uprawnione jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowane, uprawnione organy i jednostki organizacyjne nadzorowane lub podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefowi Agencji Wywiadu;

2) utrwalania treści i danych, o których mowa w pkt 1 lit. a, na rzecz sądu lub prokuratora (art. 179 ust. 3 Pt).

Wskazane treści przekazów telekomunikacyjnych i posiadane przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego dane to:

1) elektroniczny wykaz abonentów, użytkowników lub zakończeń sieci, uwzględniający dane uzyskiwane przy zawarciu umowy (art. 179 ust. 9 Pt);

2) objęte tajemnicą komunikowania się w sieciach telekomunikacyjnych („tajemnica telekomunikacyjna”), tj.:

  • dane dotyczące użytkownika;

  • treść indywidualnych komunikatów;

  • dane transmisyjne, które oznaczają dane przetwarzane dla celów przekazywania komunikatów w sieciach telekomunikacyjnych lub naliczania opłat za usługi telekomunikacyjne, w tym dane lokalizacyjne, które oznaczają wszelkie dane przetwarzane w sieci telekomunikacyjnej wskazujące położenie geograficzne urządzenia końcowego użytkownika publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;

  • dane o lokalizacji, które oznaczają dane lokalizacyjne wykraczające poza dane niezbędne do transmisji komunikatu lub wystawienia rachunku;

  • dane o próbach uzyskania połączenia między określonymi zakończeniami sieci telekomunikacyjnej (art. 159 ust. 1 Pt);

3) dotyczące użytkownika będącego osobą fizyczną:

  • nazwisko i imiona;

  • imiona rodziców;

  • miejsce i data urodzenia;

  • adres miejsca zameldowania na pobyt stały;

  • numer ewidencyjny PESEL – w przypadku obywatela Rzeczypospolitej Polskiej;

  • nazwa, seria i numer dokumentów potwierdzających tożsamość, a w przypadku cudzoziemca, który jest obywatelem państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego – numer paszportu lub karty pobytu;

  • zawarte w dokumentach potwierdzających możliwość wykonania zobowiązania wobec dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych wynikającego z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych (art. 161 ust. 2 Pt);

4) użytkownika będącego osobą fizyczną przetwarzane w związku ze świadczoną usługą, za jego zgodą, przez dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności

  • numer identyfikacji podatkowej NIP;

  • numer konta bankowego lub karty płatniczej;

  • adres korespondencyjny użytkownika, jeżeli jest on inny niż adres miejsca zameldowania na pobyt stały tego użytkownika;

  • adres poczty elektronicznej oraz numery telefonów kontaktowych (art. 161 ust. 3 Pt).

W Rozporządzeniu zadania przedsiębiorców telekomunikacyjnych są więc ujęte szeroko. W zakresie realizacji tych zadań przedsiębiorcy telekomunikacyjni będą musieli, o ile już wcześniej tego nie uczynili, przygotować odpowiednie jednostki organizacyjne i zespoły pracowników, którzy będą realizować te zadania w systemie całodobowej dyspozycji.

3. Podstawą ustawową do wydania Rozporządzenia był przepis art. 181 Pt. Ustawodawca w tym przepisie wskazał, że Rozporządzenie, określając wymagania i sposób wypełnienia zadań i obowiązków, o których mowa w art. 179 ust. 3 Pt, powinno przestrzegać zasady „osiągania celu przy jak najniższych nakładach”. W toku uzgodnień środowiskowych prowadzonych przez Ministerstwo Infrastruktury w czasie prac nad Rozporządzeniem przedstawiciele przedsiębiorców telekomunikacyjnych zrzeszonych w izbach branżowych wielokrotnie zwracali uwagę na konieczność przestrzegania tego zalecenia.

W Rozporządzeniu nie jest wprost sformułowana ta zasada. Nie oznacza to oczywiście, że zasada ta nie powinna obowiązywać, w szczególności w procesie uzgadniania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych porozumień z uprawnionymi podmiotami (§ 4 Rozporządzenia). W praktyce uprawnione podmioty powinny kierować się tą zasadą, zawierając umowy z przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Nie ułatwia jednak tego przyjęte w § 2 ust. 1 Rozporządzenia rozwiązanie, że „przedsiębiorca zapewnia techniczne i organizacyjne warunki wykonywania zadań przez przygotowanie, uruchomienie i utrzymanie w gotowości eksploatacyjnej zestawu współdziałających urządzeń technicznych” zwanego w Rozporządzeniu „systemem”. „System” tworzą więc przedsiębiorcy. Wydaje się, że zasada minimalizacji kosztów związanych z realizacją zadań i obowiązków na rzecz uprawnionych podmiotów byłaby lepiej realizowana, gdyby to „podmioty uprawnione” tworzyły „system”. W trakcie prac nad postanowieniem ustawy Pt stanowiącym delegację dla wydania Rozporządzenia oraz prac nad Rozporządzeniem proponowano, aby w zakresie realizacji zadań na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa zaangażować przede wszystkim państwowe środki finansowe. Proponowano także wykorzystanie urządzeń, którymi już dysponują podmioty uprawnione. Postanowienia Rozporządzenia są natomiast następstwem przyjęcia założenia takiego podziału kompetencji pomiędzy przedsiębiorcą telekomunikacyjnym a uprawnionymi organami państwowymi w zakresie budowy i eksploatacji systemów dostępu do treści korespondencji i innych danych przetwarzanych w związku ze świadczonymi usługami telekomunikacyjnymi, gdzie jedynie przedsiębiorca telekomunikacyjny jest odpowiedzialny zarówno za kompletną realizację tego systemu, jak i jego pełną eksploatację. Zwrócić jednak należy uwagę, że przyjęty w Rozporządzeniu model podziału kompetencji jest konsekwencją przyjętych rozwiązań w Prawie telekomunikacyjnym. Postanowienia art. 179 ust. 3 Pt determinują zakres oraz sposób realizacji tych obowiązków i przesądzają, że obowiązki te spoczywają na przedsiębiorcach telekomunikacyjnych.

Podmioty, które przygotowały Rozporządzenie, wskazywały jednak, że pomimo przyjętego rozwiązania nadal jest przestrzegana zasada minimalizacji kosztów, gdyż w Rozporządzeniu nie znalazło się szereg innych kosztownych dla przedsiębiorców obowiązków. W szczególności w Rozporządzeniu nie nałożono na przedsiębiorców obowiązków w zakresie wprowadzenia mechanizmów autoryzacji, tworzenia zabezpieczonego rejestru lub utajniania połączeń do uprawnionych podmiotów. Argumentację twórców Rozporządzenia można podzielić tylko częściowo.

Zarówno w trakcie prac na ustawą Prawo telekomunikacyjne, jak nad Rozporządzeniem nie przyjęto rozwiązań pozwalających na zaliczanie kosztów świadczenia usług na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, np. poprzez proporcjonalne zmniejszenie ich obciążeń publicznoprawnych. Wyliczenia dokonywane przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych wskazują natomiast, że w przypadku dużych przedsiębiorców koszty realizacji obowiązków na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego mogą wynieść nawet kilkadziesiąt milionów w przypadku każdego z nich (koszty zakupu urządzeń i oprogramowania, organizacyjne itp.).

4. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2005 r. w sprawie wypełnienia przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego określa:

  • wymagania i sposób wypełniania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego („przedsiębiorca”), zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego („zadania”);

  • warunki, jakie muszą być spełnione do udzielenia odroczenia wykonywania zadań, termin złożenia wniosku oraz maksymalny termin odroczenia;

  • rodzaje działalności telekomunikacyjnej niepodlegające obowiązkowi wykonywania zadań (§ 1 ust. 1 Rozporządzenia). 

Rozporządzenie ma określać wymagania i sposób wypełnienia zadań i obowiązków, o których mowa w art. 179 ust. 3 Pt. Z treści przepisów art. 179 ust. 3–4 Pt wynika natomiast, że do obowiązków przedsiębiorcy telekomunikacyjnego należy przygotowanie systemu dostępu do posiadanych danych i treści przekazów telekomunikacyjnych zapewniającego również możliwość utrwalania tych informacji. Druga część funkcji tego systemu powinna pozostawać jednak w kompetencji organów państwowych. Obowiązkiem przedsiębiorców telekomunikacyjnych jest więc utworzenie systemu we własnej sieci telekomunikacyjnej, który współpracuje za pomocą zdefiniowanych w prawie telekomunikacyjnym interfejsów (art. 182 Pt) z systemem zbudowanym i obsługiwanym przez organy państwowe. System stworzony przez organy państwowe powinien realizować funkcje „podglądu”, rejestracji i archiwizacji w architekturze i procedurach odpowiadających bieżącym potrzebom oraz uprawnieniom organów państwowych. Według uprawnionych podmiotów zapewnienie rejestracji przekazów telekomunikacyjnych oznacza udostępnienie urządzeń utrwalających na koszt przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Techniczne i organizacyjne warunki uzyskania dostępu oraz utrwalania przez uprawnione podmioty zapewnia przedsiębiorca telekomunikacyjny na własny koszt. Przedstawiona przez uprawnione podmioty interpretacja postanowień Rozporządzenia oznacza w praktyce kompletną realizację systemu technicznego od urządzeń umożliwiających wprowadzenie dedykacji po urządzenia nagrywającego. W zakresie kwestii organizacyjnych, powinien być zapewniony serwis, obsługa bezawaryjna pracy i ewentualne przygotowanie w tym celu własnego personelu. Miejsce instalacji urządzeń utrwalających powinno być przedstawione do uzgodnienia.

W związku z uregulowaniem § 1 ust. 1 Rozporządzenia podnoszono zastrzeżenia co do użytego w tym przepisie pojęcia „przedsiębiorcy telekomunikacyjnego”. Zwracano uwagę, że przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi są również podmioty, które jedynie sprzedają usługi wytworzone przez operatorów telekomunikacyjnych. Zgodnie z tymi poglądami, postanowienia Rozporządzenia powinny nakładać obowiązki tylko na tych przedsiębiorców, którzy dysponują sieciami telekomunikacyjnymi, czyli na operatorów w rozumieniu art. 2 pkt 27 lit. b Pt, gdyż tylko oni, posiadając infrastrukturę, mogą wykonywać obowiązki określone w Rozporządzeniu. Pogląd ten nie wydaje się jednak uzasadniony. Przede wszystkim przepis § 1 ust. 1 Rozporządzenia jest zgodny z delegacją ustawową. Realizuje także cele, dla których te regulacje zostały przyjęte. Nie można wykluczyć z kręgu przedsiębiorców tych podmiotów, które wprawdzie nie dysponują siecią telekomunikacyjną, a więc nie są operatorem, ale dysponują liczbę abonentów i użytkowników. Realizacja przez nich wynikających z ustawy Pt i Rozporządzenia obowiązków będzie możliwa w oparciu o przepis art. 179 ust. 7 i ust. 8 pkt 2 Pt. Rozporządzenie wprawdzie nie przewiduje odpowiedniego przepisu, ale nie ma potrzeby jego powtarzania, skoro jest sformułowany wprost w ustawie Pt.

5. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 Rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 9 tego Rozporządzenia, przedsiębiorca zapewnia techniczne i organizacyjne warunki wykonywania zadań przez przygotowanie, uruchomienie i utrzymanie gotowości eksploatacyjnej zestawu współdziałających urządzeń technicznych („system”) oraz przygotowanie pracowników i zorganizowanie ich pracy, zapewniające:

1) dostęp do treści komunikatu i innych danych, o których mowa w art. 159 ust. 1 Pt, przekazywanych w sieci telekomunikacyjnej przedsiębiorcy, wysyłanych lub odbieranych w zakończeniach tej sieci wskazanych przez podmioty, o których mowa w art. 179 ust. 3 pkt 1 Pt („uprawnione podmioty”);


2) dostęp do posiadanych lub przetwarzanych przez przedsiębiorcę danych:

  • określonych w art. 159 ust. 1 pkt. 3 i 5 Pt, dotyczących wskazanego przez uprawnione podmioty zakończenia sieci tego przedsiębiorcy,

  • określających zakończenia sieci, użytkownika lub abonenta („podmiot kontrolowany”), w przypadku zastosowania środków służących przekierowywaniu połączeń do sieci innych przedsiębiorców lub innych zakończeń sieci,

  • określonych w art. 159 ust. 1 pkt 4 Pt, dotyczących wskazanych przez uprawnione podmioty zakończeń sieci tego przedsiębiorcy,

  • dotyczących rodzajów usług telekomunikacyjnych, z których korzysta wskazany przez uprawnione podmioty użytkownik lub abonent,

  • określonych w art. 161 ust. 2 i 3 Pt lub zgromadzonych w wykazie, o którym mowa w art. 179 ust. 9 Pt, dotyczących podmiotu kontrolowanego;

3) dokonywanie utrwalania przez uprawnione podmioty:

  • treści komunikatu i danych, o których mowa w pkt. 1,

  • danych, o których mowa w pkt. 2 lit. a i b,

  • danych, o których mowa w pkt. 2 lit. c, wraz z czasem ich zaistnienia.

Postanowienia § 2 ust. 1 Rozporządzenia posługują się pojęciem „zakończeń sieci”. Pojęcie to jest zdefiniowane w art. 2 pkt 52 Pt i oznacza fizyczny punkt, w którym abonent otrzymuje dostęp do publicznej sieci telekomunikacyjnej. W przypadku sieci stosujących komutację lub przekierowywanie, zakończenie sieci identyfikuje się za pomocą konkretnego adresu sieciowego, który może być przypisany do numeru lub nazwy abonenta. Zwrócić należy więc uwagę, że dotychczas parametrem identyfikującym użytkownika lub abonenta był co do zasady numer telefoniczny. Ponieważ Rozporządzenie zawiera dodatkowo pojęcie „zakończenia sieci”, w praktyce może to oznaczać identyfikację abonenta lub użytkownika sieci przez numer IMEI (International Mobile Equipment Identity), tj. numer fabryczny telefonu. Numer IMEI nie jest jednak wiarygodnym parametrem identyfikującym zakończenie sieci, gdyż posiadacz telefonu może go stosunkowo łatwo zmienić, a niektóre numery IMEI występują w sieci wielokrotnie. Ponadto dodanie możliwości identyfikacji użytkownika po numerze IMEI telefonu będzie wiązało się z koniecznością rozbudowy systemu informatycznego posiadanego przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego i poniesieniem przez niego z tego tytułu dodatkowych kosztów. Dotyczy to także czynności związanych z ustaleniami typu „sporządzenie wykazu połączeń” w oparciu o numer IMEI. Wydaje się jednak, że tego rodzaju interpretacja jest niedopuszczalna z uwagi na brzmienie Rozporządzenia. Numer IMEI nie identyfikuje bowiem podmiotu kontrolowanego ani też zakończenia sieci.

W przepisie § 2 ust. 1 Rozporządzenia zostało zdefiniowane także pojęcie „systemu”, które ma znaczenie kluczowe dla tego Rozporządzenia. Nie jest jednak określone, jakie cech musi spełniać „system”, aby mógł być obsługiwany przez pracownika danego operatora. W definicji „systemu” jest mowa o „zestawie współdziałających urządzeń technicznych” (§ 2 ust. 1 Rozporządzenia). Przyjęte rozwiązanie będzie bardzo trudne do zrealizowania w praktyce, gdyż brak technologicznych i techniczno-funkcjonalnych możliwości zbudowania jednego zestawu, który zapewniałby dostęp do treści przekazów telekomunikacyjnych i jednoczesny dostęp do danych posiadanych przez operatora. Nieustanne zmiany w technologii sieci telekomunikacyjnej wymagają współbieżnych, daleko idących zmian w oprogramowaniu zestawu urządzeń technicznych wykorzystywanych do zapewnienia dostępu do treści przekazów telekomunikacyjnych. Wątpliwości może budzić także wprowadzenie do Rozporządzenia tego warunku w oparciu o istniejącą w art. 181 Pt delegację, gdyż prowadzi do zwielokrotnienia kosztów, jakie będzie musiał ponieść przedsiębiorca. Delegacja ustawowa wskazuje natomiast, że przy realizacji tych zadań musi być przestrzegana zasada minimalizacji kosztów.

Postanowienia § 2 ust. 1 Rozporządzenia wskazują, do jakich danych powinien być zapewniony przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych dostęp. Uprawniony podmiot musi precyzyjnie wskazać te dane.

Zgodnie z przepisem § 2 ust. 2 Rozporządzenia, warunki, o których mowa w § 2 ust. 1 Rozporządzenia, zapewnia się w sposób umożliwiający:

  • rozpoczęcie dostępu, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt. 1 i 2 Rozporządzenia, lub utrwalania, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, niezwłocznie po wskazaniu przez uprawnione podmioty zakończeń sieci;

  • całodobowy, równoczesny z wysyłaniem lub odbiorem komunikatu, dostęp i utrwalanie treści komunikatu i danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, a jeżeli dostęp równoczesny nie jest możliwy – niezwłoczne dostarczenie treści komunikatu lub danych, które nie mogły być dostarczone;

  • dostęp i utrwalanie treści komunikatu lub danych w sposób pozwalający na ich odtworzenie przy pomocy standardowych urządzeń odtwarzających lub powszechnie stosowanego sprzętu komputerowego, w postaci:

  • wysyłanej lub odbieranej we wskazanych zakończeniach sieci przedsiębiorcy – w przypadku treści komunikatu, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia,

  • występującej w sieci telekomunikacyjnej, jak również przetwarzanej przez przedsiębiorcę, a jeżeli ich nie przetwarza – w postaci, w jakiej występują w sieci telekomunikacyjnej – w przypadku danych, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt. 1 i 2 lit. a–c Rozporządzenia;

  • dostęp i utrwalanie treści komunikatu lub danych, tak aby na skutek zastosowania systemu jakość oraz zakres usługi telekomunikacyjnej świadczonej kontrolowanemu abonentowi lub użytkownikowi nie uległy zmianie.

Zgodnie z postanowieniami § 2 ust. 3 Rozporządzenia sprawność i niezawodność systemu nie może być mniejsza od sprawności i niezawodności urządzeń telekomunikacyjnych wykorzystywanych do świadczenia usług telekomunikacyjnych abonentom lub użytkownikom.

W § 2 Rozporządzenia, ewentualnie w innym miejscu, powinny się znaleźć postanowienia wskazujące, przez jaki okres przedsiębiorca telekomunikacyjny powinien przechowywać te dane albo należałoby się powołać na postanowienia art. 165 Pt. Zgodnie z tym przepisem operator publicznej sieci telekomunikacyjnej lub dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przetwarzający dane transmisyjne dotyczące abonentów i użytkowników końcowych jest obowiązany, z uwagi na realizację przez uprawnione organy zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, dane te przechowywać przez okres 12 miesięcy. Po upływie tego okresu dane transmisyjne są usuwane lub anonimizowane przez operatora publicznej sieci telekomunikacyjnej lub dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, którzy je przechowują.

6. Zgodnie z postanowieniami § 3 ust. 1 Rozporządzenia, przedsiębiorca w ramach przygotowań i wykonywania zadań powinien stosować się do wymagań ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych5. Poza tym ogólnym odwołaniem się do przepisów powszechnie obowiązujących w zakresie ochrony informacji niejawnych w postaci ustawy o ochronie informacji niejawnych w Rozporządzeniu brak postanowień określających szczegółowe wymagania i warunki, jakim powinien odpowiadać system oraz organizacja czynności związanych z dostępem do treści przekazów i danych. W sytuacji braku przepisów szczegółowych regulujących tę problematykę, w praktyce kwestia ta będzie musiała być rozwiązywana w trybie indywidualnych uzgodnień, co z uwagi na nierówność stron dokonujących tych uzgodnień (organ państwowy – przedsiębiorca) nie jest rozwiązaniem dobrym.

Podstawą prawną obowiązków przedsiębiorców telekomunikacyjnych w zakresie ochrony informacji niejawnych w związku z realizowaniem przez nich zadań na rzecz bezpieczeństwa państwa są przede wszystkim przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych. Realizacja tych zadań dotyczy w szczególności możliwości prowadzenia przez uprawnione podmioty kontroli operacyjnej w zakresie kontroli przekazów telekomunikacyjnych oraz dostępu do danych o abonentach i użytkownikach sieci telekomunikacyjnych i danych billingowych. Informacje przekazywane przedsiębiorcom telekomunikacyjnym w ramach wypełniania przez nich obowiązków określonych w art. 179 Pt są ściśle związane z kontrolą operacyjną prowadzoną przez uprawnione jednostki operacyjne. W związku z tym, zgodnie z postanowieniami Załącznika nr 1 do ustawy o ochronie informacji niejawnych, informacje te mogą być oznaczone do klauzuli „ściśle tajne” włącznie. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, klauzulę tajności nadaje osoba upoważniona do podpisania dokumentu lub oznaczenia innego niż dokument materiału. W związku z tym, nie można „z góry” określić klauzul, jakie mogą być przyznane informacjom niejawnym, które będą udostępniane przedsiębiorcom telekomunikacyjnym przez uprawnione podmioty w związku z realizacją kontroli operacyjnej, zależy to bowiem od uprawnionego podmiotu. Niemniej nie można wykluczyć, że udostępnianym informacjom niejawnym może być przyznana klauzula tajności do poziomu „ściśle tajne” włącznie. W trakcie prac nad projektem Rozporządzenia do art. 181 ustawy Pt Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego podjęła inicjatywę wprowadzenia do tego projektu zapisów minimalizujących wymogi ochrony informacji niejawnych dla małych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Konsultacje robocze przeprowadzone w gronie uprawnionych podmiotów (Wojskowe Służby Informacyjne, Ministerstwo Obrony Narodowej, Komenda Główna Policji, Komenda Główna Straży Granicznej, Ministerstwo Finansów, Prokuratura Krajowa) doprowadziły do opracowania założeń zapisów projektu Rozporządzenia dzielących przedsiębiorców telekomunikacyjnych na grupy (w zależności od wielkości obszaru, na którym wykonują swoją działalność lub ilości posiadanych zakończeń sieci) oraz różnicujących wymagania w zakresie ochrony informacji niejawnych dla tych grup. W ramach komisji uzgodnieniowej prowadzonej przez Ministerstwo Infrastruktury wypracowano ostateczną formułę zapisu wykorzystującego wspomniane założenia, która wpisana została do projektu Rozporządzenia. Treść § 3 ust. 2 Rozporządzenia jest efektem przyjętych uzgodnień i założeń.

Zgodnie więc z § 3 ust. 2 Rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 3 ust. 3 i 4 Rozporządzenia, przedsiębiorca powinien zapewniać warunki do ochrony informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „ściśle tajne”, potwierdzone świadectwem bezpieczeństwa przemysłowego:

  • pierwszego stopnia – jeżeli wykonuje działalność telekomunikacyjną na terenie więcej niż trzech województw albo eksploatuje sieć telekomunikacyjną obsługującą powyżej 50.000 zakończeń sieci;

  • co najmniej drugiego stopnia – jeżeli eksploatuje sieć telekomunikacyjną obsługującą od 5.000 do 50.000 zakończeń sieci;

  • co najmniej trzeciego stopnia – jeżeli eksploatuje sieć telekomunikacyjną obsługującą od 500 do 5.000 zakończeń sieci.

Przedsiębiorca świadczący usługi dostępu do sieci Internet za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej powinien zapewniać warunki do ochrony informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „ściśle tajne”, potwierdzone świadectwem bezpieczeństwa przemysłowego:

  • pierwszego stopnia – jeżeli wykonuje działalność telekomunikacyjną na terenie więcej niż trzech województw albo eksploatuje sieć telekomunikacyjną obsługującą powyżej 100.000 zakończeń sieci posiadających własny adres IP;

  • co najmniej drugiego stopnia – jeżeli eksploatuje sieć telekomunikacyjną obsługującą od 5.000 do 100.000 zakończeń sieci posiadających własny adres IP;

  • co najmniej trzeciego stopnia – jeżeli eksploatuje sieć telekomunikacyjną obsługującą od 500 do 5.000 zakończeń sieci posiadających własny adres IP (§ 3 ust. 3 Rozporządzenia).

Do dostępu do informacji niejawnych przez przedsiębiorcę eksploatującego sieć telekomunikacyjną obsługującą do 500 zakończeń sieci lub świadczącego usługi dostępu do sieci Internet za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej obsługującej do 500 zakończeń sieci posiadających własny adres IP, który nie posiada świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego, mają zastosowanie przepisy art. 49 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (§ 3 ust. 4 Rozporządzenia).

Postanowienia § 3 Rozporządzenia spełniają oczekiwania mniejszych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, dla których realizacja obowiązków przewidzianych Rozporządzeniem byłaby szczególnie uciążliwa ze względu na związane z tym koszty. Wypracowane postanowienia dotyczą zróżnicowania wymagań w zakresie ochrony informacji niejawnych wobec przedsiębiorców telekomunikacyjnych realizujących zadania określone w art. 179 Pt. Z drugiej strony, sformułowany w ten sposób katalog podmiotów, których obowiązki w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa są powiązane z ich wielkością, może budzić wątpliwości, czy uregulowanie w tym zakresie § 3 Rozporządzenia nie jest wyjściem poza delegację ustawy – Prawo telekomunikacyjne (art. 181 i 179 Pt). Zwrócić także należy uwagę na postanowienia art. 179 ust. 7 Pt, który pozwala przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu wykonującemu działalność telekomunikacyjną za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zlecić temu przedsiębiorcy wykonywanie zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zlecenie wykonywania zadań i obowiązków nie zwalnia zlecającego z odpowiedzialności za ich właściwą realizację.

Postanowienia Rozporządzenia, a w szczególności § 3 Rozporządzenia nie przewidują przepisów przejściowych regulujących sytuację, gdy dany przedsiębiorca może zostać zakwalifikowany do grupy podmiotów, dla których Rozporządzenie przewiduje wyższe wymagania, niż dla grupy, do której dotychczas się zaliczał. Przepisy przejściowe w tym zakresie byłyby potrzebne, gdyż nie jest możliwe natychmiastowe zrealizowanie obowiązków przewidzianych Rozporządzeniem w przypadku przejścia do grupy przewidującej szerszy zakres obowiązków.

7. Zgodnie z postanowieniami § 4 ust. 1 Rozporządzenia, zapewnienie dostępu do treści komunikatu i danych oraz ich utrwalanie realizuje się w miejscach uzgodnionych w drodze odrębnych pisemnych porozumień zawartych przez przedsiębiorcę z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefem Agencji Wywiadu. W przypadku braku uzgodnienia, na wniosek organu lub przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, miejsca wybiera Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (§ 4 ust. 2 Rozporządzenia). Rozwiązanie przyjęte w § 4 ust. 1 Rozporządzenia jest efektem dotychczasowych doświadczeń w zakresie współpracy pomiędzy przedsiębiorcami a podmiotami uprawnionymi. W zakresie tej współpracy pozycja przedsiębiorców jest zdecydowanie słabsza. Pojawiło się więc rozwiązanie, aby w razie sporu rozstrzygał go organ niezależny, tj. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty („URTiP” – obecnie Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej „UKE”).

Rozwiązanie to budzi jednak pewne wątpliwości. Przede wszystkim dlatego, że Prezes UKE nie posiada wiedzy o miejscach u przedsiębiorcy, gdzie mogłaby być dokonana lokalizacja. Wiedzę taką posiada tylko przedsiębiorca. Poza tym realizacja przez Prezesa UKE tego obowiązku może stanowić podstawę do formułowania poglądów, że Prezes UKE de facto uczestniczy w negocjowaniu umów pomiędzy podmiotami wymienionymi w § 4 Rozporządzenia, co stanowiłoby przekroczenie jego uprawnień wynikających z ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Prezes UKE jest zobowiązany wskazać miejsce lokalizacji, a nie uczestniczyć w negocjacjach z tym związanych.

8. Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia, „system” powinien być przygotowany w sposób zapewniający upoważnionemu funkcjonariuszowi, żołnierzowi lub pracownikowi uprawnionego podmiotu wykonanie w miejscach, o których mowa w § 4 Rozporządzenia, czynności powodujących rozpoczęcie i zakończenie dostępu lub utrwalania. Udział pracowników przedsiębiorcy w realizowaniu zadań powinien być ograniczony do niezbędnego minimum (§ 5 ust. 2 Rozporządzenia).

Postanowienia § 5 Rozporządzenia mogą być zrealizowane w sytuacji określenia wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla interfejsów umożliwiających wykonywanie zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z uwagi na brzmienie art. 179 ust. 4 Pt wskazać należy, że rozwiązanie techniczne w postaci interfejsu posiada jedynie charakter opcji technologicznej. Zgodnie bowiem z tym przepisem dostęp, o którym mowa w art. 179 ust. 3 Pt, może być realizowany także na zasadach określonych w porozumieniach zawartych przez uprawnione podmioty z przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi za zgodą: Ministra Sprawiedliwości, Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, zgodnie z ich właściwością. Z treści art. 179 ust. 4 Pt wynika jednoznacznie, poprzez użycie słowa „może”, że interfejs jest tylko jednym z rozwiązań technologicznych. W przypadku wyboru rozwiązania w postaci interfejsu zastosowanie będą miały standardy techniczne przewidziane w ETSI (The European Telecommunications Standards Institute).

Zgodnie z art. 182 Rada Ministrów powinna określić, w drodze rozporządzenia, wymagania techniczne i eksploatacyjne dla interfejsów umożliwiających wykonywanie zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, o których mowa w art. 179 ust. 3 Pt, kierując się wymaganiami europejskich organizacji normalizacyjnych, a w przypadku braku takich wymagań – wymaganiami innych międzynarodowych organizacji normalizacyjnych, których Rzeczpospolita Polska jest członkiem.

9. Według postanowień § 7 ust. 1 Rozporządzenia, system powinien być przygotowany w sposób zapewniający uprawnionym podmiotom jednoczesny i wzajemnie niezależny dostęp lub utrwalanie treści komunikatu i danych, o których mowa w § 2 ust. 1 Rozporządzenia. Maksymalna liczba zakończeń sieci, które mogą być wskazane przez uprawnione podmioty w celu zapewnienia przez system dostępu lub utrwalania, o których wcześniej była mowa, jest uzgadniana, w drodze odrębnych pisemnych porozumień zawartych przez przedsiębiorcę z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefem Agencji Wywiadu (§ 7 ust. 2 Rozporządzenia). W przypadku braku uzgodnienia, liczba zakończeń sieci dla każdego z organów, o których mowa w § 7 ust. 2 Rozporządzenia, powinna wynosić co najmniej:

  • 0,05% pojemności każdej centrali wchodzącej w skład sieci przedsiębiorcy lub

  • 0,03% zakończeń sieci przedsiębiorcy, w których wykonywana jest działalność telekomunikacyjna, podlegająca obowiązkowi wykonywania zadań,

z tym że nie może być mniejsza niż jeden (§ 7 ust. 3 Rozporządzenia).

W § 7 ust. 3 Rozporządzenia jest sformułowany wymóg określonej liczby zakończeń sieci dla „każdego z organów, o których mowa w § 7 ust. 2” Rozporządzenia („uprawnione podmioty)”. Przy uwzględnieniu szerokiej wykładni postanowień art. 179 ust. 3 pkt 1 Pt tych „uprawnionych podmiotów” może być nawet kilkaset (niektóre szacunki podają liczbę 500 uprawnionych podmiotów!). W przepisie art. 179 ust. 3 pkt 1 Pt jest bowiem mowa o uprawnionych jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych, uprawnionych organach i jednostkach organizacyjnych nadzorowanych lub podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefowi Agencji Wywiadu. W praktyce więc, wymienione w § 7 ust. 3 pkt. 1–2 Rozporządzenia cyfry 0,05% oraz 0,03% w skrajnym przypadku przyjmą wartość 25% oraz 15%. W konsekwencji powstanie paradoksalna sytuacja, gdy dany przedsiębiorca telekomunikacyjnym będzie zobowiązany do zapewnienia uprawnionym podmiotom możliwości jednoczesnego (w tym samym momencie czasu) i wzajemnie niezależnego „monitorowania” takiej właśnie procentowo określonej liczby abonentów.

Rozwiązanie tego problemu mogłoby polegać na odpowiedniej zmianie § 7 ust. 3 Rozporządzenia poprzez skreślenie słów „każdego z organów, o których mowa w § 7 ust. 2” i zastąpienie ich słowami „dla wszystkich organów łącznie” albo poprzez stukrotne zmniejszenie cyfr podanych w § 7 ust. 3 pkt. 1–2 Rozporządzenia. Ustawa Pt wyraźnie wskazuje w art. 181, że Rada Ministrów, przygotowując rozporządzenie w sprawie realizacji zadań i obowiązków, o których mowa w art. 179 ust. 3 Pt, powinna przestrzegać zasady osiągania celu przy jak najniższych nakładach.

Zwrócić należy także uwagę, że nawet po uwzględnieniu proponowanych zmian, podane w § 7 ust. 3 pkt. 1 i 2 Rozporządzenia wielkości (w skrajnym przypadku) w praktyce oznaczać będą, że przykładowo operator posiadający 10 milionów abonentów i użytkowników będzie musiał zapewnić uprawnionym podmiotom możliwości jednoczesnego (w tym samym momencie czasu) i wzajemnie niezależnego „monitorowania” 3 tysięcy abonentów i użytkowników, na dodatek zgromadzonych w dowolnym obszarze sieci.

Zapewnienie – zgodnie § 7 ust. 1 Rozporządzenia – funkcjonariuszom uprawnionych organów państwowych „jednoczesnego i wzajemnie niezależnego dostępu lub utrwalania treści komunikatu i danych”, w warunkach bezpieczeństwa jak dla przetwarzania informacji stanowiących tajemnicę państwową, może być interpretowane w praktyce jako konieczność wydzielania dla każdego z nich odrębnych, odpowiednio przygotowanych pomieszczeń. W przypadku dużych operatorów może to oznaczać konieczność przygotowania setek, a nawet tysięcy pomieszczeń. Tego rodzaju interpretacja może sprowadzać całe rozwiązanie do absurdu. Nie można jednak jednoznacznie stwierdzić, że taka interpretacja jest wykluczona. Wydaje się, że bardziej właściwe jest rozumienie tych postanowień jako wymóg zapewnienia niezależnego dostępu dla każdego uprawnionego podmiotu, a nie dla każdego procesu zapisu czy dla każdego funkcjonariusza wykonującego swoje czynności

10. Zgodnie z art. 179 ust. 6 Pt, Prezes UKE w szczególnie uzasadnionych przypadkach może, na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, odroczyć termin wykonywania zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Postanowienia § 8 ust. 1 Rozporządzenia określają warunki udzielenia takiego odroczenia:

  • wystąpienie, niezależnych od przedsiębiorcy, trudności organizacyjnych, technicznych lub finansowych uniemożliwiających wykonywanie zadań;

  • złożenie wraz z pisemnym wnioskiem o odroczenie realizacji tych obowiązków, harmonogramu osiągnięcia przez przedsiębiorcę pełnej zdolności do wykonywania zadań.

Brzmienie art. 179 ust. 6 Pt wskazuje, że możliwość uzyskania odroczenia jest ograniczona do wypadków zupełnie wyjątkowych i nie dotyczy przerw w realizacji obowiązków, a jedynie procesu przygotowania się do realizacji obowiązków. W praktyce będzie więc dotyczyć przedsiębiorców wdrażających systemy, a nie już w części przygotowanych do realizacji tych zadań na podstawie przepisów dotychczasowych (art. 40 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne).

Sformułowane w § 8 ust. 1 Rozporządzenia warunki udzielenia odroczenia są warunkami koniecznymi dla rozpatrzenia przez Prezesa UKE wniosku, jednak ich spełnienie nie gwarantuje jeszcze udzielenia odroczenia. Prezes UKE analizuje nie tylko formalne spełnienie warunków. Decyzja Prezesa UKE jest podejmowana także w oparciu o dodatkową analizę sytuacji i ewentualne skutki udzielenia odroczenia. Poza tym, jak już to wcześniej wskazano, jest to działanie ograniczone tylko do szczególnie uzasadnionych przypadków i wymaga w praktyce ścisłej współpracy z uprawnionymi organami. Decyzja Prezesa UKE jest oczywiście decyzją fakultatywną, a nie obligatoryjną. Oznacza ona zezwolenie na prowadzenie działalności telekomunikacyjnej przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, bez konieczności spełnienia wymagań określonych ustawą Pt i Rozporządzeniem.

Wniosek o odroczenie przedsiębiorca składa najpóźniej w terminie 14 dni od dnia powstania wspomnianych okoliczności, uniemożliwiających realizację tych obowiązków (§ 8 ust. 2 Rozporządzenia). Złożenie wniosku nie zwalnia przedsiębiorcy od obowiązku wykonywania zadań, w zakresie posiadanych możliwości technicznych, organizacyjnych i finansowych (§ 8 ust. 3 Rozporządzenia). Maksymalny termin odroczenia wynosi 6 miesięcy (§ 8 ust. 4 Rozporządzenia).

Wydaje się, że maksymalny okres odroczenia przewidziany w § 8 ust. 4 Rozporządzenia powinien być wydłużony. W okresie 6 miesięcy będzie bowiem bardzo trudno przedsiębiorcy wywiązać się z przyjętych zobowiązań i być gotowym do realizacji nałożonych na niego obowiązków. Należy oczywiście uwzględniać potrzeby uprawnionych podmiotów, ale także i interesy ekonomiczne oraz organizacyjne przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Postulat ten zyskuje poparcie w treści § 10 ust. 2 Rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem w okresie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie Rozporządzenia system może być przygotowany w sposób umożliwiający upoważnionemu pracownikowi przedsiębiorcy wykonanie czynności, o których mowa w § 5 ust. 1 Rozporządzenia. Wynika więc z tego postanowienia pośrednio, że uprawnione podmioty dysponują 36 miesiącami na przygotowanie się do realizacji postanowień tego Rozporządzenia. Wydaje się więc, że taki sam termin powinien być przewidziany dla odroczenia, o którym mowa w § 8 ust. 4 Rozporządzenia.

Postanowienia § 8 ust. 4 Rozporządzenia przewidują maksymalny termin odroczenia. Prezes URTiP po rozpatrzeniu sprawy może więc ustalić krótszy niż 6 miesięczny okres odroczenia, a nawet odmówić udzielenia odroczenia.

Zwrócić także należy uwagę, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest dopiero ten podmiot, który wykonuje działalność telekomunikacyjną. Złożenie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego wniosku o odroczenie wykonywania zadań przed rozpoczęciem wykonywania działalności telekomunikacyjnej jest z istoty rzeczy niemożliwe. Przepis art. 179 ust. 6 Pt przyznaje natomiast uprawnienie do ubiegania się o odroczenie przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, a więc podmiotowi, który już wykonuje działalność telekomunikacyjną. Nie można także informować o wystąpieniu nieprzewidzianych trudności z wyprzedzeniem, gdyż są one po prostu nie do przewidzenia.

Proces dokonywania uzgodnień powinien być prowadzony w ramach postępowania w sprawie odroczenia, a nie przed jego wszczęciem, zwłaszcza gdy uwzględni się liczbę uprawnionych podmiotów. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia przyczyną odroczenia mogą być trudności organizacyjne, techniczne lub finansowe po stronie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Oczywiście nie muszą to być wyłącznie trudności finansowe.

Rozporządzenie nie zawiera wniosku przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o odroczenie terminu wykonywania zadań i obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego oraz wzoru harmonogramu osiągnięcia przez przedsiębiorcę pełnej zdolności do wykonania zadań, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt. 1–2 Rozporządzenia. Z pewnością istnienie takich wzorcowych formularzy ułatwiłoby składanie i rozpatrywanie wniosków.

11. Zgodnie z postanowieniami § 9 Rozporządzenia, obowiązkowi wykonywania zadań nie podlega wykonywanie działalności telekomunikacyjnej polegającej na:

  • dostarczaniu udogodnień towarzyszących;

  • rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych lub telewizyjnych.

Przepis § 9 Rozporządzenia przewiduje zwolnienie z obowiązku wykonywania zadań określonych w art. 179 ust. 3 Pt przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzących działalność, polegającą wyłącznie na dostarczaniu udogodnień towarzyszących oraz rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych lub telewizyjnych. W odniesieniu do tego przepisu nasuwają się jednak wątpliwości, kiedy w praktyce może zaistnieć taki przypadek. Udogodnienia towarzyszące zdefiniowane są jako dodatkowe możliwości funkcjonalne lub usługowe związane z siecią telekomunikacyjną, umożliwiające lub wspierające świadczenie w nich usług telekomunikacyjnych lub związane usługą telekomunikacyjną, umożliwiające lub wspierające świadczenie tej usługi, w szczególności systemy dostępu warunkowego i elektroniczne przewodniki po programach (art. 2 pkt 44 Pt). W celu uniknięcia niejasności w toku prac na Rozporządzeniem proponowano doprecyzować, jakie konkretne udogodnienia mogą być wyłączone z obowiązków objętych Rozporządzeniem. Nie został jednak ten postulat uwzględniony. Przy tej okazji zwrócono także uwagę, że zakres wyłączeń jest ujęty zbyt wąsko.

12. Przedsiębiorcy powinni się dostosować do wymagań wynikających z niniejszego rozporządzenia w terminie 12 miesięcy od dnia jego wejścia w życie (§ 10 ust. 1 Rozporządzenia). W okresie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia system może być przygotowany w sposób umożliwiający upoważnionemu pracownikowi przedsiębiorcy wykonanie czynności, o których mowa w § 5 ust. 1 Rozporządzenia (§ 10 ust. 2 Rozporządzenia).

Przewidziany w § 10 ust. 1 Rozporządzenia termin 12 miesięcy może być trudny do zrealizowania przez przedsiębiorców. Wydaje się, że powinien on być analogiczny jak w § 10 ust. 2 Rozporządzenia, czyli 36 miesięcy.

Terminy przewidziane w § 10 Rozporządzenia będą miały zastosowanie, jeżeli przedsiębiorca nie uzyska indywidualnego odroczenia na podstawie § 7 i 8 Rozporządzenia.

13. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia (§ 11 Rozporządzenia). Wydaje się, że vacatio legis jest zdecydowanie za krótkie. Należy pamiętać, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni muszą w tym czasie dostosować się do licznych wymagań Rozporządzenia. W praktyce problem ten może być przynajmniej w części złagodzony tym, że dotychczas obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 stycznia 2003 r. wydane na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne w sprawie wykonywania przez operatorów zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego6 nakładało podobne obowiązki i znaczna część przedsiębiorców telekomunikacyjnych posiada już odpowiednie systemy przygotowane do współpracy z uprawnionymi organami.


1 Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1568.

2 Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 ze zm.

3 Dz. U. z 2000 r., Nr 73, poz. 852 ze zm.

4 Dz. U. z 2003 r., Nr 19, poz. 166 ze zm.

5 Dz. U. z 1999 r., Nr 11, poz. 95 ze zm.

6 Dz. U. z 2003 r., Nr 19, poz. 166 ze zm.


Prokuratura

i Prawo 12, 2007


Pobieranie 76.03 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna