Magdalena Czoch II rok, grupa 1 telewizja I radio



Pobieranie 51.27 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar51.27 Kb.

Magdalena Czoch


II rok, grupa 1

TELEWIZJA i RADIO

PUBLICZNE



W NIEMCZECH



  1. Początki radia i telewizji w Niemczech.

Radio zaczęło się rozpowszechniać w państwach niemieckojęzycznych w latach 20. Na ogół koncesje otrzymywały spółki prywatnych przedsiębiorców, a programy unikały treści politycznych. Tak więc przez pierwsze lata radio w Niemczech było niemal całkowicie neutralne. Nie trwało to jednak długo, bo w 1933 roku, gdy Hitler i jego partia dochodzą do władzy, radio zostaje podporządkowane celom propagandy faszystowskiej.

Pierwsze programy telewizyjne w Niemczech ( a także w Stanach Zjednoczonych i Związku Radzieckim ) powstały w 1931 roku. Regularna emisja zaczęła się w 1936 roku. Niemal od razu telewizja podzieliła los radia i stała się całkowicie zależna od NSDAP. Z pewnością Hitler zdawał sobie sprawę z siły jaką niosą ze sobą środki masowego przekazu. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że swój sukces w dużej mierze zawdzięcza właśnie mediom. Hitler- człowiek nieznany szerszym masom- jako charyzmatyczny erudyta zbudował swój wizerunek, który wyniósł go do władzy, na wystąpieniach w telewizji i radiu. To dzięki porywającym przemówieniom i propagandzie zdobył tak wielkie poparcie dla siebie i swojej partii. Nie bez znaczenia była pierwsza transmisja telewizyjna z Olimpiady w Berlinie w 1936 roku. Wzbudziła niemałą sensację jako wydarzenie, ale nie zapominajmy, że dla faszystów transmisja z Berlina stała się polem dla propagandy.



  1. System medialny w NRD.

Po II wojnie światowej w Niemczech, które w 1949 roku podzielone zostały na NRD i RFN, ukształtowały się dwa odmienne systemy komunikowania masowego. System NRD został oparty na zasadzie centralnego kierowania środków masowego przekazu przez państwo, czyli przez partię. Zasadzie centralizmu sprzyjała likwidacja podziału kraju na landy z ich parlamentami i rządami. Środki masowego przekazu zostały uznane w NRD za podstawowy instrument walki politycznej prowadzonej w imieniu klasy robotniczej. Media miały wspomagać proces tworzenia się w NRD socjalistycznej świadomości społecznej i sprzyjać udziałowi obywateli w życiu państwa.

W książce Beaty Ociepki „Media i komunikowanie polityczne: Niemcy, Austria, Szwajcaria”, że w NRD nie istniała zinstytucjonalizowana cenzura. Przyjęto natomiast zasadę, że dyrektorzy radia i telewizji musieli być członkami SED (die Sozialistische Einheitpartei Deutschlands- odpowiednik polskiej PZPR). Natomiast u pani Ewy Stasiak- Jazukiewicz czytamy, że od 1953 działała Kancelaria Kontroli Treści i zawartości. Nie wiem, które źródło jest prawdziwe, ale jedno jest pewne- w NRD radio i telewizja były całkowicie podporządkowane partii komunistycznej, która sprawowała władzę za pośrednictwem Państwowego Komitetu do spraw Radiofonii NRD, z którego w 1968 roku wydzielono sprawy telewizji (państwowy Komitet do spraw Telewizji). Komitety posiadały organy doradcze, w skład których wchodzili przedstawiciele instytucji, zakładów pracy i organizacji społecznych. Radio i telewizja podlegały obowiązkowi odbierania i wykonywania instrukcji dotyczących programu, przygotowanych w Komitecie Centralnym SED. Należy też wspomnieć, że kierowanie środkami masowego przekazu przez jedną partię blokowało w pewien sposób rozwój jakościowy programów i audycji.


III. Zjednoczenie Niemiec.

W 1989 roku powstało pytanie, jaki wpływ miały media na zapoczątkowanie procesu demokratyzacji w krajach socjalistycznych i jakie znaczenie mogą mieć w walce o władzę. NRD była przypadkiem specyficznym, ponieważ większość jej obywateli odbierała telewizję RFN i mogła konfrontować treści pochodzące z „oficjalnych” mediów z informacjami np. z ZDF. Można więc zaryzykować stwierdzenie, że media musiały mieć jakiś wpływ na to, co wydarzyło się w Niemczech na przełomie lat 80. i 90. Nie ma jednak dowodu, że istniał jednoznaczny związek między upadkiem muru berlińskiego i jego konsekwencjami a działalnością informacyjną zachodnioniemieckich mediów. Niewątpliwie jednak media w Zachodnich Niemczech przyczyniły się do powstania fałszywego obrazu RFN, a co za tym idzie do chęci udziału w idyllicznym – jak to pokazywały seriale – życiu społeczeństwa konsumpcyjnego. Nie ma też wątpliwości, że wydarzenia z 1989 roku były wspierane w programach i komentarzach telewizji publicznej RFN, która docierała do mieszkańców NRD. W czasie zaostrzenia sytuacji wewnętrznej w lecie i jesienią tamtego roku, władza szybko traciła poparcie ( jeśli o takim można w ogóle mówić) na rzecz telewizji RFN. Rozbieżność pomiędzy światem konstruowanym przez propagandę SED, a rzeczywistością, przybliżała mieszkańców NRD do stacji ARD i ZDF. Telewizja publiczna RFN wśród swych zadań miała zresztą zapisane dążenie do rozwoju demokracji i zjednoczenia Niemiec.



  1. Dwa odmienne systemy.

Gdy 3 października 1990 roku Niemcy się zjednoczyły, zderzyły się ze sobą dwa przeciwstawne systemy komunikowania masowego. Nie można tu mówić nawet o połączeniu tych dwóch systemów, ponieważ w praktyce doszło do wchłonięcia prasy, radia i telewizji NRD przez wielkie koncerny i instytucje publicznego radia i telewizji RFN. „Otwarcie” wschodnioniemieckich mediów przebiegało szybciej niż w innych krajach socjalistycznych, ale pod ścisłą kontrolą instytucji i agend rządowych RFN. Proste przeniesienie reguł z Niemiec Zachodnich wywołało konflikt z obywatelami Niemiec Wschodnich. Poczuli się oni – także ludzie z opozycji – odsunięci od decydowania o kształcie tak ważnych dla ich poczucia wolności mediów.





  1. Nowe przepisy dotyczące systemu medialnego.

Praktycznie przemiany w mediach Niemiec Wschodnich zaczęły się jeszcze przed zjednoczeniem. W listopadzie i grudniu1989 roku podjęto decyzję o stopniowym uniezależnianiu radia i telewizji od państwa. W listopadzie rozwiązano Państwowy Komitet Radia i Państwowy Komitet Telewizji. Również pod koniec 1989 roku rozpoczęły się prace nad nową ustawą o mediach. Specjalnie utworzona 50-osobowa komisja uchwali przejściowy projekt tej ustawy 5 lutego 1990 roku. Ustawa ta zapewniała obywatelom NRD wolność opinii, informacji i korzystania z mediów. Punkt 5 zakazywał w NRD wszelkiej cenzury. Telewizja i radio nadal pozostały „własnością ludu”, stały się jednak niezależnymi instytucjami publicznymi nie podlegającymi rządowi. Utworzono też Ministerstwo do spraw Mediów, na którego czele stanął G. Muller z CDU. Ostatecznie ustawa o mediach została przyjęta we wrześniu 1990.

W układzie zjednoczeniowym ustalono, że radio i telewizja NRD będą nadal prowadziły swą działalność, ale jako społeczne, niezależne od państwa instytucje- do 31 grudnia 1991 roku. Podstawowe zasady miały być przejęte z doświadczeń publicznych mediów landów zachodnich. Szczegóły miały być ustalone osobno w poszczególnych landach. To właśnie rządy i parlamenty poszczególnych landów otrzymały kompetencje w sprawie mediów publicznych.

VI. „Kolonizacja” mediów NRD.

Proces przejścia systemu medialnego od zamkniętego do otwartego, który nastąpił na przełomie lat 80. i 90. w landach wschodnich, został zdominowany przez rozwiązania, instytucje, a także ludzi pochodzących z RFN. Niektórzy nazwali ten proces „kolonizacją”, ale do tego jeszcze wrócimy. Pierwszy program telewizji NRD został zastąpiony programem ARD, w którym wygospodarowano 2 godziny dla audycji telewizji landów wschodnich, drugi program w całości zajęła ZDF. Pełnomocnikiem do spraw mediów, który proces „kolonizacji” nadzorował, a w praktyce także nim kierował był urzędnik „przywieziony w teczce” z Zachodu, nazywany „carem mediów na wschodzie” – R. Muhlfenzl.

Nie wszystko jednak we wschodnim systemie medialnym zostało „skolonizowane”. Jedyny całodobowy program muzyczny DT 64 oparł się konkurencji z Zachodu i utrzymał się na rynku. Podobnie było z dobranocką z telewizji NRD pt. „Piaskowy dziadek”(„Sandmann”). Próby zakończenia jego emisji (a trwała ona nieprzerwanie od 30 lat) wywołały masowe protesty.
1. Ocena ARD i ZDF w nowych (wschodnich) landach w dwa i cztery lata po zjednoczeniu.


W pełni się zgadzam, zgadzam się, że:

1992

1994

ARD i ZDF niewiele zmieniły się od czasu zjednoczenia Niemiec, dalej są stacjami zachodnimi,

72%

72%

ARD i ZDF czynią wiele, aby Niemcy wschodni i zachodni lepiej się rozumieli,

37%

43%

W ARD i ZDF nowe landy pokazywane są jedynie jako tereny objęte kryzysem,

56%

42%

Twórcy programów ARD i ZDF to ciągle tylko zachodni Niemcy: nie mogą zrozumieć naszych doświadczeń, naszego sposobu myślenia i uczuć.

71%

63%




  1. ARD.

ADR – Wspólnota Publicznych Instytucji Radiowo- Telewizyjnych ( Arbeitsgemainschaft der Offentlich- rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland ) powstała w 1950 roku na podstawie decyzji krajowych stacji nadawczych o wspólnym działaniu, co miało zmniejszyć koszty przygotowania i emisji programów. Struktura i zadania ARD wzorowane były na BBC. Wpływ modelu brytyjskiego na niemieckie media pełniły ważną rolę propagandową. W 1945 roku zamilkły wszystkie rozgłośnie radiowe. Odbudowa stacji radiowych odbywała się również przy wykorzystaniu wzorów brytyjskich. W 1954 r. pojawił się regularnie nadający program pierwszy telewizji publicznej RFN- Erstes Deutsches Fernsehen.


Radio i telewizja po II wojnie światowej kształtowały się w Zachodnich Niemczech pod nadzorem państw okupacyjnych. Decentralizacja i przeniesienie nadzoru na szczebel landów miało pomóc w uniknięciu wpływu władzy państwowej na media. Pilnować miał tego Federalny Trybunał Konstytucyjny, który wielokrotnie zabierał głos w dyskusji o systemie medialnym. Między innymi na początku lat 60., gdy rząd Konrada Adenauera próbował podporządkować sobie telewizję proponując powstanie państwowego drugiego programu. Federalny Trybunał Konstytucyjny uznał to za niezgodne z prawem i sprzeczne z zasadą wolności mediów.

Na czele ARD stoi Zgromadzenie Ogólne, zwoływane co dwa lata, złożone z przedstawicieli wszystkich krajowych radiofonii. Powołuje ono radę i komisję telewizyjną, w których zasiadają dyrektorzy generalni, intendenci radiofonii krajowych. Rada kierowana jest przez koordynatora programu telewizyjnego. Jest nim przedstawiciel partii tworzącej rząd federalny. Rada ustala program telewizyjny, intendenci rekrutują się spośród polityków partii rządzących w ich krajach. Zarządzanie ARD co roku przechodzi w ręce jednego z członków ARD, wybieranego zwykłą większością głosów przez Zgromadzenie ARD. Intendent regionalnej stacji radiowo- telewizyjnej staje się w ten sposób przewodniczącym ARD. Sprawami programowymi zajmuje się dyrekcja programowa pierwszego programu telewizji, która ustala między innymi kwoty programowe poszczególnych radiofonii i telewizji.


Działające w landach stacje radiowo- telewizyjne funkcjonują samodzielnie lub jako związki dwóch, a nawet trzech landów. Ma to na celu ograniczenie kosztów nadawania i produkcji. W „starych landach” ( landach zachodnich ) funkcjonowało do niedawna osiem stacji telewizyjno- radiowych: Sudwestrundfunk ( SWR ); Bayerischer Rundfunk ( BR ); Hessischer Rundfunk ( HR ); Norddeutscher Rundfunk ( NDR ); Westdeutscher Rundfunk ( WDR ); Radio Bremen ( RB ); Sender Freies Berlin ( SFB ); Saarlische Rundfunk ( SR ). W nowych landach powstały w 1991 roku dwie nowe stacje radiowo- telewizyjne: Mitteldeutscher Rundfunk ( MDR ) i Ostdeutscher Rundfunk ( ORB ). 1 maja 2003 roku ORB i SFB połączyły się tworząc Rundfunk Berlin- Brandenburg ( RBB ). Obecnie jest ich więc dziewięć.

Mimo gwarancji reprezentacji dla społecznie ważnych grup, około 50% stanowisk kontrolujących zarządzających mediami publicznymi w Niemczech obsadzana jest przez członków rządów lub instytucji ustawodawczych.


2. Udział telewizji publicznych i RTL w rynku w 1998 roku.





1998

1989

ARD

15,4 %

33 %

RTL

15,1 %

10,7 %

ZDF

13,6 %

32,5 %

ARD III

12,3%

9,8%

Od lat 90. toczy się dyskusja czy ARD nie powinna zostać zlikwidowana. Za takim rozwiązaniem opowiedział się między innymi Edmund Stoiber. Dyskusja rozgorzała po tym jak w 1995 w programie „Monitor” nadawanym przez WDR pod autentyczne zdjęcia rozmowy telefonicznej Helmuta Kohla z Borysem Jelcynem podłożono tekst, w którym polityka Kohla została sparodiowana w niesmaczny, moim zdaniem, sposób- Kohl: „…to nie robi dobrego wrażenia, to z tymi trupami w groźnym. (…) Czy właściwie musi tam poniewierać się tyle zwłok?” itp.

„The Economist”, podsumowując dyskusję na temat sensu dalszego istnienia ARD, stwierdził: „W większości krajów Europy kanały telewizyjne są albo prywatne, albo publiczne. W Niemczech występują trzy rodzaje: prywatne, socjaldemokratyczne i chadeckie. (…) Prywatni nadawcy transmitują gry i zabawy oraz soft porno. Kierowane przez lewicę kanały publiczne oferują dyskusje przy okrągłym stole o winie wojennej i mniejszościach. Prawicowe kanały nadają najbardziej nudne sprawozdania o zasługach konserwatywnych osób sprawujących władzę.

VII. Urzędy do spraw mediów ( Landesmedienanstalten ).

Kwestie polityki medialnej należą w Niemczech do kompetencji krajów związkowych i są regulowane krajowymi ustawami radiowo- telewizyjnymi, które przewidują m.in. powołanie krajowych urzędów do spraw mediów, których zadaniem jest udzielanie koncesji na nadawanie programów radiowych i telewizyjnych oraz kontrola nad nimi. Urzędy te- podobnie jak rady radiowo – telewizyjne – powinny składać się z przedstawicieli ważnych grup społecznych (rada medialna), którzy wybierają przewodniczącego i zarząd.



VIII. Układy radiowo- telewizyjne.

Koniec ery dominacji mediów publicznych Niemczech nastąpił wraz z uchwaleniem układu radiowo – telewizyjnego kwietnia 1987roku. Układ został wymuszony pojawieniem się na rynku prywatnych nadawców i koniecznością wspólnych regulacji dotyczących m.in. udzielania koncesji na prywatne programy telewizyjne i radiowe oraz nadawanie reklam przez stacje publiczne i prywatne. Układ z 1991 roku sankcjonował zmiany wywołane zjednoczeniem Niemiec, zajął się też sprawą koncentracji. Mianowicie- jeden koncern może rozpowszechniać najwyżej dwa ogólnokrajowe programy radiowe lub telewizyjne, lub mieć udziały w co najwyżej 3 programach pełnych lub specjalistycznych ( w jednym do 49% udziałów, w dwóch pozostałych do 25% ). Układ z 1997 roku był reakcją przede wszystkim na postępującą koncentrację na rynku mediów oraz pojawienie się nowych usług i zjawisko integracji usług dzięki sieciom komputerowym i technologii cyfrowej. Wtedy też powołana została- jako organ pomocniczy przy przeciwdziałaniu koncentracji- Komisja do Badań nad Koncentracją ( KEK: Komission zur Ermittlung der Konzentration ). Układy z 1991 i 1997 uwzględniały także zmiany wynikające z procesu integracji Europy. Wolność mediów jest gwarantowana w ustawie zasadniczej, a „broniącym” jej organem jest wspomniany już przez mnie Federalny Trybunał Konstytucyjny.

Konkurencja między nadawcami publicznymi a prywatnymi dotyczy zwłaszcza pozyskiwania reklamodawców. W tej dziedzinie od czasu powstania w Niemczech prywatnych rozgłośni i stacji telewizyjnych ARD i ZDF systematycznie tracą wpływy. W 1997 roku z 7,44 miliarda marek zysku netto z reklamy telewizyjnej, zaledwie 308 milionów przypadło na ARD i tyleż samo na ZDF.



  1. Deutschlandfunk i Deutsche Welle.

Po zjednoczeniu Niemiec powstał problem dalszego funkcjonowania rozgłośni radiowych i stacji telewizyjnych o celach politycznych. Po zachodniej stronie były to Deutschlandfunk ( DLF ) i krótko po wojnie powstałe RIAS ( Radio w Amerykańskiej Strefie, Radio in American Sector ), a po stronie wschodniej Deutschlandsender. Do 1993 te trzy rozgłośnie działały jako stacje informacyjne i kulturalne, nie nadające reklam. Następnie Deutschlandsender i Deutschlandfunk zostały połączone w Deutschlandradio, a RIAS została włączona do Deutsche Welle. Deutschlandradio nadaje obecnie dwa programy- bez reklam.

Deutsche Welle powstała w 1960 roku z celem reprezentowania interesów Niemiec i propagowania kultury niemieckiej za granicą. Radio i telewizja Deutsche Welle jest zarządzana centralnie, po dwóch członków jej rady radiowo- telewizyjnej wybieranych jest przez Bundestag i Bundesrat, czterech mianuje rząd. DW podlega więc kompetencji federacji i rządu federalnego, a nie kompetencji landów, jak inne media elektroniczne.

DW nadaje swoje programy w 34 językach. Od 1992 roku program telewizyjny nadawany jest drogą satelitarną, co stworzyło problem finansowy- coraz więcej funduszy pochłania telewizja DW, a coraz mniej zostaje dla radia.

Intendentem Deutsche Welle jest obecnie Erik Bettermann.



  1. ZDF.

ZDF ( Zweites Deutsches Fernsehen ) to w przeciwieństwie do ARD centralistycznie zarządzany drugi program telewizji niemieckiej.

Kierowanie i kontrola nad programem ZDF jest realizowana przez trzy organy:


  1. Radę radiowo - telewizyjną (Rundfunkrat), której zadaniem jest reprezentowanie interesów publiczności i kontrolowanie organów radia i telewizji w ich imieniu. Rady te są wybierane przez parlamenty krajowe lub bezpośrednio przez partie polityczne, związki wyznaniowe, związki gospodarcze i kulturalne.

  2. Radę administracyjną (zarząd) – której członków wybiera rada radiowo- telewizyjna. Kontroluje wykonanie linii programowej, zatwierdza projekt budżetu i kontroluje kierowanie instytucją. Jest organem doradczym dyrektora naczelnego (intendenta).

  3. Dyrektor naczelny ( intendent ) – wybierany przez radę administracyjną, kieruje stacją, zgodnie z uchwałami rady radiowo- telewizyjnej., jest odpowiedzialny za program i reprezentuje dany ośrodek na zewnątrz.

Dyskusja nad wprowadzeniem drugiego programu rozpoczęła się w RFN już w latach 50. Drugi program miał być przeciwwagą dla „monopolistycznej” ARD, której zarzucano polityczną jednostronność. Program drugi rozpoczął swą działalność 1961 roku, a pierwsze audycje telewizyjne nadano dwa lata później.

ZDF powstała jako inicjatywa premierów landów, którzy 6 czerwca 1961 roku podpisali układ państwowy o powstaniu telewizji ZDF z siedzibą w Moguncji. Od 1984 roku ZDF uczestniczy w przygotowywaniu wspólnego programu telewizji publicznych państw niemieckojęzycznych 3 SAT i w przeciwieństwie do ARD nie nadaje programów radiowych. ZDF podobnie jak ADR finansowana jest z abonamentu i reklam. Z całej sumy uzyskiwanej z abonamentu i przeznaczonej na telewizje publiczne ZDF uzyskuje 30%, ARD 70%.



  1. Inne przedsięwzięcia telewizji publicznej.

Oprócz współtworzenia wspomnianej telewizji kulturalnej 3 SAT, gdzie ARD i ZDF przygotowują po 30% programu ( Austriacka ORF- 25%, Szwajcarska SRG- 15% ), telewizje publiczne od 1997 roku nadają wspólnie dwa programy specjalistyczne. Dla dzieci Kinderkanal i informacyjny Phoenix. Prywatni nadawcy zarzucili telewizji publicznej, że powinny one skupić się na nadawaniu pełnych programów o zróżnicowanej treści, a nie tworzyć programy specjalistyczne.

Publiczne telewizje w Niemczech współpracują także z powstałym w 1992 roku z francusko- niemieckiej inicjatywy programem kulturalnym ARTE. Większość programów nadawanych przez ten program to produkcje ARD, ZDF i La Sept. W akcie założycielskim czytamy, że ARTE ma mieć charakter kulturalny i międzynarodowy i ma sprzyjać zrozumieniu i zbliżeniu narodów Europy. Telewizji tej zarzuca się jednak, że jest zbyt skoncentrowana na Niemczech i Francji.


  1. Publiczność- klienci.

Z badań przeprowadzonych w Niemczech w 1996 roku ( „Media Perspektiven” ) nad korzystaniem z mediów wynika, że w latach 90. zarysowały się następujące tendencje w zachowaniu publiczności:

- publiczność coraz rzadziej korzysta z oferty informacyjnej mediów

- mediów nowych landach publiczność jest nastawiona zdecydowanie na odbiór rozrywki

- większe zainteresowanie ofertą informacyjną stacji publicznych wykazują obywatele w landach zachodnich

- radio traci akceptację jako medium informacyjne

- telewizja traci pozytywny wizerunek ze względu na małe zaufanie widzów do wiarygodności relacji.

---------------------------------------------------------------------------------------------



Bibliografia:

  1. Bogusława Dobek- Ostrowska; Współczesne systemy komunikowania; Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego; Wrocław 1997.

  2. Roman Bartoszcze; Prasa, radio i telewizja w krajach UE; ABC Media; Kraków 1997.

  3. Beata Ociepka, Marta Ratajczak; Media i komunikowanie polityczne: Niemcy, Austria, Szwajcaria; Wydawnictwo Arboretum; Wrocław 2000.

  4. Strona internetowa- www.ard.de.




: zsm
zsm -> -
zsm -> Stany zjednoczone. Radio I telewizja
zsm -> 18 października 1922r w Londynie z inicjatywy grupy producentów odbiorników radiowych, wśród których był m in. Guglielmo Marconi
zsm -> Francja. Radio I telewizja
zsm -> Niemiecka telewizja komercyjna zarys historii ogólnej
zsm -> Podręczniki rok szkolny 2015/2016 Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna I st. KlasaIai b Edukacja wczesnoszkolna
zsm -> Pulsary (gwiazdy neutronowe)
zsm -> Podstawowe [poważna, niezależna prasa burżuazyjna Daily Telegraph, Sunday Telegraph,Financial Times, Guardian, Times ] i popularne
zsm -> Zespół Szkół im. Księdza Franciszka Stopy w Myczkowie Wymagania na poszczególne oceny z historii dla klasy III gimnazjum do programu nauczania „Śladami przeszłości”. Rok szkolny 2015/2016
zsm -> Zespół Szkół nr 2 w Wadowicach ma najlepszych absolwentów techników w naszym regionie

Pobieranie 51.27 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna