Melodia Świętej Cecylii Rozmyślam zachwycona, o wybranko Boża



Pobieranie 17.72 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar17.72 Kb.
Melodia Świętej Cecylii

Rozmyślam zachwycona, o wybranko Boża,

Topię źrenice w jasne po twym przejściu smugi:

Zda mi się: twa melodia przenika przestworza

Jej słodkie tony płyną aż do twojej sługi.

Przy twym sercu dziewiczym, które promienieje,

Pozwól, niechaj odpocznie moja dusza biedna,

Twa postać nieskalana lilii blaski sieje

Takie, jakimi płoniesz tylko sama jedna!

Tyś nigdy, prócz Jezusa, gołębico czysta,

Nie szukała innego oblubieńca w świecie,

W tym związku pogrążyłaś duszę, promienista,

Bogacąc ją cnotami, wonny, biały kwiecie.

A wtem zacny młodzieniec — tak się w życiu zdarza,

Olśniony cnót twych blaskiem i wielką pięknością,

Zapragnął cię, o Święta, powieść do ołtarza,

Ofiarując małżeństwo razem z swą miłością.

Wkrótce się napełniły komnaty zamkowe

Blaskiem jarzących świateł, weselem i śpiewem,

Lecz twe pienia, Cecylio, na święto godowe

Mknęły w niebo, niesione zefiru powiewem.
Cóż, Święta, mogłaś śpiewać? — z dala kraj kochany,

Tu, słyszysz znikomego człowieka wyznanie!

Jakże byś chętnie ziemskie zerwała kajdany,

By wzlecieć tam, gdzie duszy twej umiłowanie!


Lecz słyszę: serafickie twojej liry dźwięki

Do Chrystusa kaskadą płyną ciche, drżące…

I prośby serca słyszę, pełnego udręki:

Zachowaj moje serce niewinnością lśniące!

Jaki bezmiar poddania, o niebiańska pieśni…

W jej melodii ujawniasz moc cichej miłości,

Tej miłości beztroskiej, którą dusza prześni

Na Sercu Pana, pełna dziecięcej ufności!…

Zmrok z wolna w szafirowe przystroił się szaty,

Bladym płomykiem gwiazda w sklepieniu zalśniła,

Noc poślubna małżonków powiodła w zaświaty…

Miłość się u stóp Stwórcy dziewictwem spowiła.

................................

Walerian, tchnącą czarem widząc w swych marzeniach,

Twej miłości, pieszczoty pożądał gorąco,

Lecz ty, duszą wzniesiona w niebiańskich widzeniach,

Ukazywałaś miłość, na wieki płonącą.

„Przyjacielu mój, rzekłaś, wiedz, że przy mnie czuwa

Anioł, który czystości duszy mej jest strażą,

On swe skrzydła promienne nade mną rozsnuwa,

Jego blaski w śnie nawet w mych oczach się jarzą.

Twarz jego jest piękniejsza od porannej zorzy,

W noc ciemną płonie jakimś nadziemskim wyrazem,

W zjawach moich, w cudownej szacie Sługa Boży,

Przejrzystością świetlaną jest Boskim obrazem”.

Walerian odrzekł smutny: „Abym mógł dać wiarę

Twym zjawom, zapewnieniom, chcę widzieć Anioła,

Inaczej, drzyj nieszczęsna: miast miłości czary,

Ta mowa inne w sercu uczucia wywoła”.

O gołąbko ukryta w kamiennej szczelinie,

Tyś się nie przeraziła myśliwego sideł.

Z Boskiej Twarzy Chrystusa szept ku tobie płynie,

Z Ewangelią na sercu, czujesz moc swych skrzydeł,

I zwracasz się z uśmiechem, mówiąc: „Zechciej wiedzieć,
Że Anioł mój niedługo prośby twej wysłucha,

Zobaczysz go, lecz kazał ci i to powiedzieć,

Że poprzedza ku niebu wzlot, męczeństwo, skrucha!

Zanim ujrzysz Anioła, niechaj chrzest obmyje

Uśpioną w mroku duszę i łaską oświeci:

Sam Bóg pierwej niebieskim światłem ją spowije,

Zamieszka w niej Duch Święty, nowe życie wznieci.

Przedwieczne Słowo Ojca, Syn Dziewicy Maryi,

Z miłości na ołtarzach siebie ofiaruje;

Weź udział w Eucharystii Boskiej tajemnicy,

Niech Przenajświętszy Pokarm w twej duszy panuje.

Wtedy Anioł niebieski nazwie Cię swym bratem

I, widząc w twoim sercu tron samego Boga,

Bielą anielskich skrzydeł skryje cię przed światem,

I wzniesie hen, w przestworza, aż do Stwórcy proga”…

„Ach dusza moja płonie jakimś ogniem nowym!

— Rzekł patrycjusz, przejęty do głębi zapałem —

Czuję się na przyjęcie Chrystusa gotowym,

W miłości mej dla Pana z tobą się zrównałem!”
Czystość blaskiem osnuła serce Waleriana,

W przemianie swej oglądał posła niebieskiego

Dziw budziła nadziemska moc nieporównana

I słodycz niepojęta szła z jego oblicza.

Płonął cały w cudownym obłoku świetlistym,

W ręku trzymał rozkwitłe róże najwonniejsze,

I lilie hodowane w ogrodzie wieczystym

W promieniach jedynego Stwórcy, najpiękniejsze!


„Oblubieńcy — rzekł Anioł — wkrótce wasze skronie

Ozdobi z róż męczeńskich uwita korona

Nie mają tyle czaru lilii i róż wonie,

Ile blasku i szczęścia kryje dla was ona.

Jam w Bogu pogrążony, On mi łask udziela,

Lecz nie mogę Mu z siebie uczynić ofiary,

Ach, ja umrzeć nie mogę dla Odkupiciela,

By z cierpień i krwi serca złożyć Jemu dary.

Czystość daje Aniołom udział w chwale Boga,

Głębia ich szczęśliwości nigdy się nie zmienia,

Lecz wy, oprócz czystości, o rozkoszy błoga,

Możecie ofiarować i róże cierpienia…”

...............................

Lilii wonnych biel śnieżna — to symbol czystości,

A lilie te są darem Bożego Jagniątka;

Wkrótce w ich aureoli wieczny hymn miłości

Zawsze nowy będziecie śpiewać dla Dzieciątka.

Wasz czysty związek zrodzi wiele dusz świetlanych,

Które tylko z Jezusem złączą swoje życie.

Jako jasne promienie, w przybytku wybranych,

Przy tronie Najświętszego Pana je ujrzycie!
Daj mi twą pieśń, o Święta! pragnę przeistoczyć

Dla Pana wszystkie serca, wylać swych łez zdroje,

Pragnę krew dla Jezusa do kropli wytoczyć

I tak, jak ty, Cecylio, oddać życie swoje!

Wyjednaj mi twą mocą, ukochana Święta,

Abym się woli Pana zupełnie oddała

I spraw, by Jego łaska Boża, niepojęta,

Dała mi wzlecieć, gdzie wieczna otacza cię chwała!


28 kwietnia 1893




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna