Śmierć – ustanie podstawowych czynności życiowych; proces umierania jest rozciągnięty w czasie, wyróżniamy śmierć: kliniczną



Pobieranie 20.39 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar20.39 Kb.

WWW.RatownictwoMedyczne.Friko.p1

Stany Zagrożenia Życia - Śmierć



ŚMIERĆ – ustanie podstawowych czynności życiowych; proces umierania jest rozciągnięty w czasie, wyróżniamy śmierć:


  • kliniczną – do 3-4 minut w zależności od temperatury otoczenia;

  • obywatelską – śmierć kory mózgowej;

  • osobniczą – śmierć pnia mózgu (mogą być dawcami);

  • biologiczną – zmiany w tkankach spowodowane niedotlenieniem;

Prawidłowe funkcjonowanie układów:




  • ODDECHOWEGO - zapewniają życie, warunkują prawidłowe funkcjonowanie

  • KRĄŻENIA organizmu; są to układy podstawowe; triada;

  • NERWOWEGO

– zastosowanie skutecznych zabiegów reanimacyjnych w początkowym okresie śmierci klinicznej daje duże szanse na reanimację; uszkodzenia tkanek są bowiem odwracalne; szanse powrotu do życia gwałtownie maleją w miarę upływu czasu;



REANIMACJA – ożywianie, postępowanie lecznicze, które ma na celu przywracanie do życia chorego będącego w stanie śmierci klinicznej, kiedy nie nastąpiły jeszcze nieodwracalne zmiany w mózgu; polega na wykonaniu działań pobudzających czynności układu krążenia krwi i oddychania;
– główną metodą reanimacji jest masaż serca, czyli rytmiczne uciskanie mostka z jednoczesnym stosowaniem sztucznego oddychania oraz leków pobudzających krążenie i oddychanie;
– reanimacja jest skuteczna, jeżeli po przywróceniu choremu czynności serca i oddychania następuje powrót świadomości; brak świadomości po przywróceniu funkcji krążenia i oddychania świadczy o ciężkim uszkodzeniu mózgu (resuscytacja);
REANIMACJI nie podejmujemy:


  • przy nowotworach i u ludzi terminalnie chorych;

  • u dzieci urodzonych z wadami, przez które nie mają szans na przeżycie;



RESUSCYTACJA - przywrócenie, u osób znajdujących się w stanie śmierci klinicznej, funkcji układu krążenia i oddychania przy braku powrotu świadomości chorego; świadczy o uszkodzeniu funkcji mózgu na skutek jego niedotlenienia; osoba skutecznie resuscytowana może powrócić do przytomności, a u osoby reanimowanej może ponownie dojść do jej utraty wskutek nasilenia się zaburzeń – dlatego też powszechne znaczenie terminów resuscytacja i reanimacja jest utożsamiane;



  • procesem bezpośrednio poprzedzającym śmierć jest – AGONIA – która polega na powolnym i stopniowym lub też szybkim zanikaniu istotnych dla życia czynności;




    • w pierwszym stadium agonii – dochodzi do upośledzenia czynności układów podstawowych: oddechowego, krążenia, centralnego układu nerwowego;

    • w drugiej fazie – zanikają już wszystkie przejawy życia, a czynności triady są na tak niskim poziomie, że często lekarze zwykłymi badaniami nie potrafią stwierdzić czy serce pacjenta jeszcze bije – tzw. OKRES ŻYCIA MINIMALNEGO;




  • w okresie agonalnym długo trwającym zachodzą zmiany biochemiczne w organizmie:




    • wzrasta poziom glukozy w wyniku glikogenolizy (rozkładu);

    • wzrasta ilość kwasu mlekowego w wyniku beztlenowej przemiany glukozy;

    • wzrost fosfolipidów i katecholamin (adrenalina, noradrenalina), acetylocholiny, serotoniny i histaminy;




  • stan AGONII kończy się, jeżeli nie uratowano chorego, śmiercią kliniczną, która charakteryzuje się całkowitym ustaniem czynności oddychania, krążenia i utratą świadomości; najbardziej wrażliwe na niedotlenienie są komórki CUN;




  • nieodwracalne ustanie czynności kory mózgowej – ODKOROWANIE – jest równoznaczne ze ŚMIERCIĄ OBYWATELSKĄ; ŚMIERĆ KLINICZNA – jest kilkuminutowym dramatycznym okresem, w którym istnieją szanse przywrócenia człowieka do życia, czyli przywrócenia czynności i funkcji podstawowym, ważnym układom; jeśli to się uda, mówimy, że pacjent został ZREANIMOWANY – skuteczna reanimacja ma miejsce wówczas, gdy po upływie pewnego czasu mózg podejmuje samodzielnie pracę;



OBJAWY ŚMIERCI OSOBNICZEJ (przyżyciowa śmierć mózgu):


  • szerokie, sztywne źrenice - wczesne rozpoznanie śmierci osobniczej ma

  • brak czynności życiowych; znaczenie dla TRANSPLANTOLOGII;

  • brak zmian w zapisie EKG;

  • brak zapisu EEG po stosowaniu silnych bodźców;

  • arteriografia mózgowa – nie wykaże przepływu krwi przez mózg;



OKRES INTERLETALNY (MIĘDZYŚMIERTELNY) – okres między śmiercią kliniczną a ostateczną śmiercią organizmu, jest różnie długi i zależy od :


  • temperatury i wilgotności środowiska;

  • przyczyny zgonu;



W ZALEŻNOŚCI OD PRZYCZYNY ŚMIERĆ DZIELIMY NA :


  • NATURALNĄ – całkowite wyeksploatowanie organizmu;

  • Z PRZYCZYN CHOROBOWYCH:

    • w toku długotrwałej choroby np. nowotwór – wybitnie zaznaczony okres agonalny;

    • nagła np. zawał – RESUSCYTACJA:

  • Z PRZYCZYN URAZU: śmierć gwałtowna;



ZNAMIONA ŚMIERCI BIOLOGICZNEJ objawy wykształcają się w pierwszych 12 godzinach:


  • plamy opadowe – powstają w wyniku ustania czynności krążenia i spływania krwi pod wpływem siły ciężkości; znajdują się w miejscach zetknięcia się ciała z podłożem, mogą mieć różny kolor:




    • zatrucie tlenkiem węgla: malinowo – czerwony;

    • zatrucie cyjankami: różowo – brunatny;

    • azotany, azotyny: czekoladowo – brunatny;

Plamy te mogą też być różnie zaznaczone (u osób starszych są mniej zaznaczone).




  • stężenie pośmiertne – pojawia się szybciej w wyższej temperaturze, a także wtedy gdy śmierć poprzedzona została wysiłkiem; bardziej intensywne jest przy dużej masie mięśniowej; po 30 – 60 minutach następuje stężenie mięśnia sercowego (serce przybiera obraz skurczu);




  • oziębienie pośmiertne - 1ºC / 1 h; zależy od temperatury otoczenia, wilgotności środowiska, grubości tkanki tłuszczowej i rodzaju ubrania;




  • bladość powłok skórnych – tzw. „trupia bladość”, ma odcień szarożółty;




  • wysychanie pośmiertne – najszybciej (2h) wysycha rogówka; wysychają wszystkie te części ciała, które są cienkie i pozbawione zrogowaciałego naskórka (opuszki palców, czerwień ust, skrzydełka nosa);











©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna