Śmiertelna gorączka



Pobieranie 54.05 Kb.
Data29.04.2016
Rozmiar54.05 Kb.
SPI

przedstawia

ŚMIERTELNA GORĄCZKA

(CABIN FEVER)


reżyseria

Eli Roth

występują


Rider Strong

Jordan Ladd

Joey Kern

Cerina Vincent

James DeBello

Arie Verveen

Giuseppe Andrews
Produkcja: USA

Czas trwania: 92 min.

W kinach od 30 lipca

www.spi.pl
twórcy
Produkcja i reżyseria Eli Roth

Scenariusz Randy Pearlstein i Eli Roth

Produkcja Lauren Moews, Sam Froelich,

Evan Astrowsky

Producent wykonawczy Susan Jackson

Koproducent wykonawczy Jeffrey D. Hoffman

Koproducenci Bruce Cowen, Michael Lauer

Montaż Ryan Folsey

Zdjęcia Scott Kevan

Muzyka Nathan Barr

Angelo Badalamenti

Scenografia Franco Giacomo-Carbone

Kostiumy Paloma Candelaria

Krótko o filmie

Grupa przyjaciół spędza wakacje w położonej na odludziu górskiej chacie. Uczestnicy wyprawy zostają zaatakowani przez tajemniczy wirus. Zmagania z chorobą przeradzają się w dramatyczną walkę o życie. W obliczu śmiertelnego zagrożenia ujawniają się najgorsze ludzkie instynkty. Czy przyjaźń przetrwa tę próbę? Czy przetrwa ktokolwiek?


Film „Śmiertelna gorączka” oparty jest na mrożących krew w żyłach opowiadaniach o śmiertelnych wirusach. Zawiera elementy klasycznych horrorów, a także obawy współczesnych przed atakującymi ludzkość nowymi wirusami.
„Śmiertelna gorączka” - to debiut reżyserski Eli Rotha, filmowca protegowanego przez samego Davida Lyncha.


Reżyser i scenarzysta Eli Roth opowiada o “Śmiertelnej gorączce”
„Od zawsze byłem fanatykiem horrorów. Filmy takie, jak: Martwe Zło Sama Raimia, Coś Johna Carpentera i Koszmar z ulicy Wiązów Wesa Cravena były przerażające i pchnęły moją dziecięcą wyobraźnię w ciemny zaułek. Dążyłem do nakręcenia filmu, który wprawiałby w przestrach, trwający jeszcze długo po opuszczeniu przez widownię sal kinowych.
W latach 80-tych Wes Craven - mój ulubiony reżyser horrorów “awansował” do wielkiego studia filmowego, a nowe horrory były robione z mniejszą starannością i kunsztem. Pod koniec lat 70-tych horrory były pisane według założenia: co jest przerażające? Pod koniec lat 80-tych natomiast: w jaki sposób możemy zabić te grupę dzieciaków?
Chciałem nakręcić film, który nawiązywałby do, szczytowych dla horroru, późnych lat 70-tych i wczesnych 80-tych. Powstał szczerze przerażający film. Dla rozładowania napięcia wykorzystałem humor, który miał rozbawić widzów. Mam nadzieję, że to mi się udało, a widzowie będą mieli tyle radości oglądając ten film, ile my mieliśmy podczas jego kręcenia.


Inspiracja do “Śmiertelnej gorączki”
Pierwszy pomysł na “Śmiertelną gorączkę” pojawił się, kiedy jako dziewiętnastolatek pracowałem w stadninie koni na południu Islandii. Miałem wtedy 19 lat. Czyściłem stajnię i nabawiłem się infekcji skóry twarzy. Obudziłem się w środku nocy drapiąc policzek myśląc, że ukąsił mnie komar. Spojrzałem na rękę i zobaczyłem w dłoni kawałek skóry. Następnego ranka usiłowałem się ogolić i dosłownie ogoliłem pół twarzy. Najdziwniejszą rzeczą jest to, że nie sprawiało mi to bólu – raczej dziwnie swędziało. Udałem się do dermatologa który, oceniając po jego przerażającym i pełnym zakłopotania spojrzeniu, nigdy czegoś takiego nie widział. Dostałem jakiś sterydowy krem, który na szczęście pomógł. Do dnia dzisiejszego mam obsesję na punkcie produktów kosmetycznych!

Scenariusz

Krótko po moim skórnym incydencie znalazłem artykuł o niebezpiecznym wirusie paciorkowca, który zżera ciało w mniej niż 24 godziny. Nakręciłem ten film, bazując na własnych obawach przed zachorowaniem. Nurtowało mnie pytanie, czy ktoś mógłby odwieść mnie do szpitala własnym samochodem, widząc stan mojego rozkładającego się ciała. Ten dylemat zawarłem w scenariuszu i każda postać w filmie radzi sobie z nim w inny sposób. Myślę, że widzowie mogą być zszokowani tym, co robią te dzieciaki w filmie.


Napisałem pierwszą wersję scenariusza i pokazałem ją przyjacielowi Randiemu Pearlstein’owi, z którym nakręciłem w szkole filmowej ponad 30 filmów krótkometrażowych. Miałem nadzieję, że Randy będzie ogromnie przerażony. Jednak usłyszałem tylko jego gromki śmiech. Skończył czytanie scenariusza i ze łzami w oczach powiedział: “To najśmieszniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek czytałem!” Nie mogłem zrozumieć, o czym on mówił. To był przecież śmiertelny wirus! Jak to może być zabawne?
Randy wskazał parę niedociągnięć w opowiadaniu. Kiedy powiedziałem mu, co chciałem przekazać, skomentował: “To, co mi opowiedziałeś jest przerażające, lecz tego nie ma w scenariuszu.” Nasza współpraca zaczęła się od robienia notatek a wkrótce przerodziła się w 4-tygodniową harówkę i to właśnie dzięki Randiemu, scenariusz tak właśnie wygląda. Randy ma niesamowity talent do pisania dialogów i opowiadania. Miał ogromny wpływ na to, co zobaczycie na ekranie. Cały czas koncentrowaliśmy się na idei zawartej w moich ulubionych horrorach: co jest przerażające?

Obsada i zdjęcia próbne

Skompletowanie obsady do tego filmu było trudniejsze niż początkowo zakładałem. Oglądałem przesłuchania do filmów Davida Lyncha, polegające na rozmowach z aktorami i bardzo mi one odpowiadały. Nie było jednak czasu, aby porozmawiać z każdym, dlatego niektórzy proszeni byli o przeczytanie tekstów. Z rozmowy z Jordan Ladd wiedziałem, że będzie rewelacyjna w roli Karen. Kiedy James DeBello nie chciał stawić się na przesłuchania, spojrzenie jakie mi rzucił utwierdziło mnie w przekonaniu, że był idealnym kandydatem do roli Berta. Rider Strong stawił się na casting bez żadnych wskazówek. Wygrał go z marszu.


W „Śmiertelnej gorączce”, której akcja głównie rozgrywa się w lesie wiedzieliśmy, że potrzebujemy aktorów, z którymi nie tylko łatwo się będzie współpracowało, ale którzy nie będą mieli nic przeciwko długim godzinom ciężkiej pracy w trudnych warunkach.

Pośród aktorów, którzy debiutowali w tym filmie są: Robert Harris (Old Man Cadwell), Hal Courtney (Tommy) i Richard Boone (Fenster). Każdy z nich stworzył niezapomnianą postać. Ekscytującym jest odkrywanie aktorów, o których nikt wcześniej nie słyszał i których na szczęście będziemy mogli oglądać w kolejnych filmach.


Próby z ekipą rozpoczęliśmy na tydzień przed zdjęciami i głównie opowiadaliśmy historie o naszych własnych obawach przed wirusami. Pod koniec tygodnia każdy przyszedł z małą charakterystyką tego, jak sobie wyobraża chorobę. Przygotowaliśmy zwroty, słowa i sceny, które definiowały filmowe postaci.

Wygląd filmu

Chcieliśmy, aby film zachował klimat filmów grozy późnych lat 70-tych i wczesnych 80-tych i żeby nie był nisko budżetowy. Wraz z operatorem Scottem Kevanem zdecydowaliśmy się, zgodnie z sugestią George Folsey Jr. - nadzorującego montaż, kręcić zdjęcia szerokoekranowe. George twierdził, że oddadzą one efekt, który chcieliśmy uzyskać. Wiedzieliśmy, że dla potrzeb filmu musimy poczuć się jak te dzieciaki uwięzione w nieznanym miejscu, a zdjęcia szerokoekranowe miały pogłębić ten efekt.


Przed rozpoczęciem zdjęć spotkaliśmy się ze scenografami: Franco Carbone i Scottem Kevan i przeglądaliśmy niezliczoną liczbę książek oraz fotografii. Skupiliśmy się głównie na pracach Francisa Bacona i Joela Petera Witkina. Wybraliśmy bardzo specyficzne kolory i oświetlenie, zmieniające się wraz z postępowaniem wirusa z otwartych i jasnych przestrzeni do ciemnych i klaustrofobicznych. Franco ma znakomite wyczucie koloru i struktury, a Scott ma niesamowitą kontrolę nad kolorami i światłem, dlatego połączyli siły przy pracy nad tym filmem.

Przemoc i humor

Zawsze miałem, jak to nazywają, chore poczucie humoru. Potrafię śmiać się z filmów które są pełne przemocy. Chciałem nakręcić film, który zawierałby elementy przemocy, lecz nigdy nie przekroczyłby pewnej granicy. “Śmiertelna gorączka” opowiada o zniszczeniu przyjaźni. Ciało użyte jest jako metafora dla upadku tej przyjaźni. Aby to oddać, pokazaliśmy rozkładające się ciała. Uważaliśmy jednak, żeby nie posunąć się za daleko.


Uważam, że humor jest bardzo ważnym składnikiem horrorów. W “Śmiertelnej gorączce” staraliśmy się oprócz porcji przerażenia, dać widzom możliwość oddechu i dać jednocześnie poczucie bezpieczeństwa. Nie mogliśmy jednak posunąć się za daleko z humorem, bo widzowie nie odebraliby poważnie tego filmu. David Lynch uczył mnie, że należy znaleźć równowagę pomiędzy powiązanymi ze sobą poczuciem humoru i horrorem. W filmie powinny znaleźć się sceny, w których widzowie mają ochotę objąć towarzyszącą im na ekranie osobę, jak też sceny, które nimi wstrząsną, a na koniec sceny po których odetchniesz z ulgą. Chcieliśmy, aby “Śmiertelna gorączka” była filmem na pograniczu groteski i absurdu. Staraliśmy się, aby humor pojawiał się w naturalny sposób i dążyliśmy do poważnego traktowania filmu.

Muzyka

Muzyka w horrorach podkreśla sceny przerażające. Chciałem mieć muzykę smyczkową i znaleźć kompozytora, któryby się tego podjął. Angela Badalamenti’niego znałem od dawna. Zawsze obiecywał, że zrobi muzykę do mojego pierwszego filmu, a kiedy on powstał, po prostu przeszedł samego siebie. Muzyka Angelo odznacza się cudowną senną barwą, która przenosi nas do innego świata. Angelo ma także duże poczucie humoru, co nie jest bez znaczenia, gdy pracujesz z tak specyficznym gatunkiem filmowym.


Kompozytora Nathana Barra poznałem przez Laurena Moews’a, który wraz z Samem Froelich’em pracował nad filmem Briar Patch. Byłem pod wrażeniem muzyki, którą Nate skomponował do Briar Patch. Mieliśmy z Natem ten sam cel: skomponować muzykę najbardziej przerażającą z możliwych. Rozważaliśmy stworzenie muzyki orkiestrowej nie elektronicznej, lecz to zamgliłoby linię pomiędzy muzyką a dźwiękiem. Nate napisał piekną, pozostającą w pamięci muzykę, która nawiązywała do tradycji mojej ulubionej muzyki z horrorów. Była także niepodobna do niczego, co wcześniej słyszałem. Nathan Barr jest w szczytowej formie. Byłem w szoku oglądając Nate’go grającego na każdym z użytych instrumentów! To człowiek-orkiestra. Zagrał blisko 40 różnych ścieżek na wiolonczeli, skrzypcach, bębnach oraz 20 innych instrumentach, których nazw nawet nie potrafię wymienić!

Efekty specjalne

Efekty specjalne są niezmiernie istotne w tym filmie. Zgodnie ze zwyczajem klasycznych horrorów chcieliśmy, aby wszystkie efekty w filmie były naturalne a nie komputerowe. K.N.B. pracowali przy prawie wszystkich moich ulubionych filmach: Martwe zło 2, Armia Ciemności, nawet Boogie Nights. Howard Berger wraz z partnerami przeczytał scenariusz i zdecydował się pomóc w nakręceniu najstraszniejszego z możliwych horrorów. Wysłali do Północnej Karoliny najlepszego charakteryzatora, jakim jest Garrett Immel, który nie tylko błyskawicznie pracował ale sprawiał, że wszystko wyglądało przerażająco. Zabawnym dla ekipy było rozpoznawanie aktorów już po ucharakteryzowaniu przez Garreta.



Dźwięk

Dźwięk w tym filmie jest równie ważny jak muzyka. Wnosi on nieopisane pokłady grozy do obrazu. Właściwy dźwięk kreuje obraz w umyśle widza, który jest bardziej przerażający od tego, który jest na ekranie. Odpowiedzialny za dźwięk Brian Best zgromadził zespół wspaniałych dźwiękowców. Spędzili oni wiele czasu pracując nad perfekcyjnym nastrojem każdej ze scen. Mam nadzieję że to, co usłyszysz będzie bardziej przerażające od tego, co zobaczysz!




“ŚMIERTELNA GORĄCZKA”: FAKTY





  • Tylko w samych Stanach Zjednoczonych tym niebezpiecznym wirusem zaraża się ponad 1,500 osób rocznie. W sierpniu 2002 roku słynna była sprawa rybaka w stanie Massachusetts, który zachorował na odmianę wirusa żyjącego w wodzie. Wirusa - niespotykanie dotąd szybko uśmiercającego ofiarę. Nikt nie wie, w jaki sposób wirusy się rozprzestrzeniają ale mogą w przeciągu jednego dnia zeżreć ludzkie ciało.




  • “Śmiertelna gorączka” została nakręcona w 24 dni z zespołem robiącym 25-40 ujęć dziennie. Większość ujęć wymagała specjalnej charakteryzacji.




  • “Śmiertelną gorączkę” kręcono jesienią 2001 roku w Północnej Karolinie, na obozie dla chłopców Camp Raven Knob. Dyrektor obozu przyprowadzał grupy szkolne na plan pełen zakrwawionych aktorów, umierających w męczarniach straszną śmiercią.




  • Aktor Rider Strong udał się w przerwie na spacer po lesie. Nie usunął imitacji krwi pokrywającej jego ciało i przemaszerował przed grupą jedenastoletnich dziewczynek będących w tym dniu na szkolnej wycieczce. Kilka dziewczynek z przerażeniem krzyczało na widok zakrwawionego nieznajomego, lecz gdy zorientowały się, że to była gwiazda “Boy Meets World,” krzyczały jeszcze głośniej i goniły go po lesie. Rider Strong w poszukiwaniu bezpiecznego schronienia musiał przez parę następnych godzin ukrywać się w przyczepie.




  • Aktora Joeya Kerna z powodu uszkodzenia oka odwożono do szpitala aż czterokrotnie - za każdym razem to było to samo oko.




  • Pies grający Dr. Mambo był tak stary i zmęczony, że producenci musieli poszukać nowego. Lauren Moews znalazł Rocka, psa policyjnego, który był szalony i nieprzewidywalny. Żaden z aktorów, w obawie przed utratą palca, nie chciał z nim występować. Podczas scen ataku cała ekipa chowała się za ciężarówkę, a kamery były zdalnie sterowane. Jednym z nielicznych członków ekipy, którzy zbliżali się do psa był operator Scott Kevan. Scott dla dobrego zbliżać się do psa. Pies, po dwóch godzinach karmienia przez Eliego, zaczął napastować go seksualnie.




  • Aktor - Robert Harris zadebiutował, po latach spędzonych na deskach teatru, na wielkim ekranie rolą starca Cadwella w „Śmiertlenej gorączce” w wieku 72 lat. Jako dziecko zabawiał śpiewem i tańcem konfederatów w rodzinnym mieście Georgia.




  • W jednej ze scen w szpitalu, producent Sam Froelich gra Doktora numer 2, na którego mundurze, w hołdzie dla postaci Profesora Frinka z The Simpsons, widnieje napis "Dr. P. Frink”. The Simpsons - to ulubiony program Sama Froelich i Eli Roth.




  • Parę osób z Północnej Karoliny zaraziło się tym wirusem podczas kręcenia zdjęć, w co ekipa nie mogła uwierzyć, gdyż historia ta nie trafiła jeszcze do lokalnych stacji i prasy.




  • Pozostali przy życiu, po przebytej chorobie zobaczyli film i twierdzą, że charakteryzacja w tym filmie jest bezbłędna w 100%.




  • 13 czerwca 2004 roku to data 18-tych urodzin Olsena Twins.


Obsada
Rider Strong (Paul) debiutował w wieku 10 lat, w San Fransisco, rolą Gavroche w Les Miserables. W roku 1993 rozpoczął pracę nad serialem telewizji ABC Boy Meets World, który emitowany był przez 7 lat i stał się kamieniem węgielnym rodzinnej rozrywki. Po zakończeniu prac nad Boy Meets World wyprodukował i zagrał w niezależnym filmie fabularnym Buck Naked Arson. Film ten otrzymał nagrodę na festiwalu w Houston oraz nagrodę w kategorii Najlepszy Film. W roku następnym wystąpił w Definitely Maybe. Przeprowadził się do Nowego Yorku, aby kontynuować naukę na Uniwersytecie Columbia. Jesienią 2001 roku zrobił sobie przerwę, aby wystąpić w Śmiertelnej gorączce.
Teraz powrócił na uczelnię i korzysta z każdej możliwości do podróżowania, czytania i pisania. Utworzona przez niego strona internetowa (www.riderstrong.com) liczy przeciętnie 10,000 odsłon miesięcznie. Rider czyta każdy list, który otrzyma.
Cerina Vincent (Marcy) w wieku 4 lat grała “tancerkę, piosenkarkę, aktorkę” w studio baletowym swojej mamy i była jedną z najpoważniejszych kandydatur do obsady w filmie fabularnym To nie jest kolejna komedia dla kretynów. Pamiętny zwrot w jej karierze dokonał się poprzez rolę Mayi, żółtego wojownika w filmie The Power Rangers stacji Fox Network. Wystąpiła w Zwariowanym świecie Malcolma, Dead Last i Felicity a wkrótce będziemy ją mogli ogladać w Ally McBeal. Zadebiutowała w niezależnym filmie fabularnym Lęk skrada się w milczeniu, obecnie dostępnym na kasetach wideo.
Urodzona w Las Vegas, zdobyła tytuł Miss Nastolatek stanu Nevada, a w konkursie Miss Nastolatek USA zakwalifikowała się do grona 15 najpiękniejszych.
James DeBello (Bert) wyrobił sobie nazwisko rolą w komedii Detroit Rock City. Do jego pozostałych osiągnięć możemy zaliczyć rolę w filmie fabularnym wytwórni MGM Zbrodnia i kara na przedmieściu. Wystąpił też w niezależnym filmie fabularnym Pledge of Allegiance, grając muzyka pokroju Kurta Cobaina, który namawia czwórkę swoich przyjaciół z dzieciństwa na wyjazd do Las Vegas. Na wielkim ekranie zagrał u boku Eriki Christensen w Wielbicielce rolę uwikłanego w fatalny romans na uniwersyteckim obozie.

Twórcy
Eli Roth (współ-scenarzysta, reżyser, koproducent) został opętany przez horrory od czasu, gdy wyreżyserował w wieku 11 lat film Splatter on the Linoleum. Absolwent Szkoły Filmowej w Nowym Yorku, którą ukończył z zaszczytami i nagrodami przyznanymi za reżyserię i animacje. Jego dyplomowy film akcji Restaurant Dogs zdobył w roku 1995, ku zmartwieniu całego wydziału uczelni, Student Academy Awards i został zakwalifikowany jako “agresywny i niepotrzebnie przerażający film studenta drugiego roku.” W 1999 roku współtworzył serial animowany Chowdaheads dla Mandalay Entertainment i WCW Wrestling. Reżyserował, produkował, animował, krótkie serie o nastolatkach z Massachusetts. W 2000 roku współprodukował animowany serial kinowy The Rotten Fruit. Był jednym z fundatorów animowanego studia w Burbank - The Snake Pit, w którym reżyserował, produkował, kręcił filmy krótkometrażowe i kierował grupą prawie 20 artystów. Serial The Rotten Fruit zyskał pochlebne opinie krytyków z: Movieline, Variety, The LA Times i Time.

Współpracował blisko z Davidem Lynchem, produkując reżyserowane przez niego filmy krótkometrażowe dla jego nowej strony internetowej - DavidLynch.com.

W roku 2001 napisał dla Billa Mechanic’s Pandemonium Pictures sceanriusz do sztuki teatralnej The Extra, którą wyprodukował i w której wystąpił zdobywca Złotych Globów Camryn Manheim.

Jesienią 2001 roku zadebiutował jako reżyser i producent Śmiertelnej gorączki. Napisany przez niego scenariusz do tego filmu został oparty na osobistych doświadczeniach związanych ze zmaganiem się z wirusem, który pochłonął blisko pół jego twarzy w Islandii. Ostatnio założył firmę Dragonfly Entertainment i jest w stanie przygotowań do pracy nad trzema horrorami, w tym jednego telewizyjnego jak też filmem animowanym Camp Death.


Lauren Moews (Producent) laureat Oskara, niezależny producent, fundator Tonic Films. W ciągu ostatnich siedmiu lat wyprodukował 11 filmów. Do jego nagrodzonych produkcji zaliczamy: Wednesday’s Child, The Woman Every Man Wants i Amy’s Orgasm. Ostatnio dla Buena Vista International wyprodukował takie filmy jak: Venus & Mars i Briar Patch. Trwają przygotowania do pracy nad The Space Between Bill Buckner’s Legs. Ostatnio zakupił prawa do The Great Apes Go to Charm School - adaptacji powieści kryminalnej autorstwa Richa Hassana.
Sam Froelich (Producent) niezależny producent, w roku 1996 założył DownHome Entertainment. Pracował dla Walt Disney Studios i Dreamworks SKG. Jego filmy zdobyły szereg nagród na międzynarodowych festiwalach filmowych. Był producentem wykonawczym dobrze przyjętego przez krytykę i licznie nagrodzonego filmu George Washington. Wyprodukował też uhonorowany wieloma nagrodami film niezależny Morning. Zakończył produkcję thrillera Briar Patch i filmu dokumentalnego The Rough South of Larry Brown, okrzykniętego jednym z trzynastu najlepszych południowych filmów dokumentalnych wszech czasów według magazynu Oxford American. Na Wine Country Film Festival w 2002 roku wygrał w kategorii Najlepszy Film Dokumentalny.
Evan Astrowsky (Producent) przed wyprodukowaniem swojego pierwszego filmu Śmierć w jeziorze w roku 2000 kręcił reklamy, filmy dokumentalne i animowane. Wspólnie z reżyserem Eli Roth, którego poznał w szkole filmowej, wyprodukował Chowdaheads i The Rotten Fruit. Ostatnio wyprodukował film Sam & Joe.
Scott Kevan (Operator) absolwent amerykańskiego instytutu filmowego w 1998. Jego kariera przemierzała od telewizyjnych filmów dokumentalnych do niezależnych filmów fabularnych. Jego filmy dokumentalne pokazywane były w PBS, TNT i NBC. Były to: Roswell: Close Ups and Close Encounters: The Secret KGB Files z Rogerem Moore czy też serial Lords of the Mafia. Filmy te umożliwiły mu pracę z ekipami produkcyjnymi z Rosji, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Francji, Szwajcarii, Egiptu i Afryki Południowej.
Do jego dorobku możemy zaliczyć 10 filmów wszelkich możliwych gatunków takie jak. Wednesday’s Child w reżyserii Brada Marlowe, który został uznany najlepszym filmem na festiwalu filmowym w Austin w 1999 roku; The Woman Every Man Wants, Briar Patch i Bug, który zdobył nagrodę publiczności festiwalu filmowym w Santa Barbara w 2002 roku. Obecnie pracuje nad pierwszym filmem Open House.
Nathan Barr (Kompozytor) rozpoczął swoją karierę w Nowym Yorku, gdzie uczył się gry na wiolonczeli. W szkole średniej do swojego repertuaru dodał też gitarę i kobzę. W roku 1996 przeprowadził się do Los Angeles i pracował przy takich filmach jak: Lepiej Być nie może Jima Brooksa czy Cienka czerwona linia Terrence Malicka.

W roku 1998 skomponował muzykę do swego pierwszego filmu fabularnego Too Smooth w reżyserii Deana Paras. Od tego czasu skomponował muzykę do ponad 10 filmów np. Beyound the Mat Barryego Blausteina dla Universal Studios.


Angelo Badalamenti (Kompozytor) stworzył muzykę do ponad 60 filmów fabularnych, przedstawień telewizyjnych, pracował z tak znanymi artystami jak: David Lynch, Michael Jackson, David Bowie czy Marianne Faithful. Stworzył muzykę do filmów: Davida Lyncha Blue Velvet, Dzikość serca, Twin Peaks: Ogniu krocz ze mną, Zagubiona autostrada, Prosta historia i Mulholland Drive; Paula Schradera: Auto Focus; Marka Pellingtona: Arlington Road; Jane Campiona: Święty dym; Danny Boyle: Niebiańska plaża; Nicole Garcia: The Adversary; Marc Caro: The City of Lost Children; Paula Schradera: Wszystko dla gości; Joela Schumachera: Cousins; Jamesa Mangolda: I.D. Do jego telewizyjnych osiągnięć możemy zaliczyć pracę przy: Twin Peaks, Portret zabójcy, On the Air i Inside the Actor’s Studio.
Wielokrotnie nagradzany: Grammy (w kategorii Najlepsza Muzyka Pop do filmu Twin Peaks), nowojorskiego związku filmowców (w kategorii Najlepsza Muzyka do filmu Mulholland Drive), Saturn Award i The Independent Spirit Award w kategorii Najlepsza Muzyka do filmu Twin Peaks: Ogniu krocz ze mną. Nominowany do nagrody: Emmy (trzykrotnie), AFI w kategorii Kompozytor Roku, Złotych Globów (dwukrotnie) i Cezara. Jego ścieżki dźwiękowe są najlepiej sprzedającymi się, a dyskografią obejmuje ponad 20 filmów. Pracował ze światowej klasy artystami, pisał i aranżował piosenki dla Davida Bowie, Paula McCartneya, Lizy Minelli, Dusty Springfield, Julee Cruise, Anthrax, Marianne Faithful, Roberta Flack i Michaela Jacksona.
Śmiertelną gorączkę nazwał “marzeniem kompozytora.” Ulubioną postacią w filmie jest Deputy Winston, dla którego napisał motyw.




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna