Ministerstwo obrony narodowej sztab generalny wojska polskiego


DZIAŁ I PODSTAWOWE UWARUNKOWANIA SŁUŻBY WOJSKOWEJ



Pobieranie 0.77 Mb.
Strona2/27
Data08.05.2016
Rozmiar0.77 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27

DZIAŁ I

PODSTAWOWE UWARUNKOWANIA SŁUŻBY WOJSKOWEJ




Rozdział I
ZASADY ZALEŻNOŚCI ŻOŁNIERZY

PRZEŁOŻONY I PODWŁADNY,


STARSZY I MŁODSZY


  1. Organizacja wojska opiera się na hierarchicznym podporządkowaniu żołnierzy.

  2. Żołnierz w stosunku do innych żołnierzy może być przełożonym, podwładnym, starszym lub młodszym, jak również równym stopniem.

  3. W wystąpieniach służbowych nawet dwóch żołnierzy, zawsze jeden
    z nich jest przełożonym lub starszym.

  4. Przełożonym jest żołnierz lub osoba nie będąca żołnierzem, któremu na mocy przepisów prawa, rozkazu, polecenia lub decyzji podporządkowano żołnierza (podwładnego), uprawniona do wydawania rozkazów, poleceń służbowych podwładnym żołnierzom lub osobom nie będącym żołnierzami i kierowania ich czynnościami służbowymi.

  5. Starszym jest żołnierz, który ma wyższy, a młodszym – niższy stopień wojskowy.

  6. Żołnierz może być również przełożonym w stosunku do żołnierzy nie podporządkowanych mu pod względem organizacyjnym, w zakresie spraw specjalistycznych wynikających z dokumentów kompetencyjnych. Z tego tytułu jest on uprawniony do wydawania wiążących wytycznych i poleceń dotyczących zadań objętych jego zakresem działania oraz ponosi odpowiedzialność za możliwe do przewidzenia skutki ich realizacji.

  7. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Rady Ministrów i Minister Obrony Narodowej są przełożonymi wszystkich żołnierzy.

  8. Przełożony wobec podległych żołnierzy sprawuje funkcje dowódcze (kierownicze), zarządzające, szkoleniowe i wychowawcze. Jest odpowiedzialny za sprawność organizacyjną oraz służbę (pracę) podwładnych, a także zobowiązany jest tworzyć warunki zapewniające przestrzeganie dyscypliny przez podporządkowanych żołnierzy.

  9. Przełożony, jeżeli jest żołnierzem, powinien posiadać stopień wyższy lub równy swoim podwładnym.

  10. Podczas wspólnego działania żołnierzy, których nie łączy podległość służbowa, przełożonym zostaje posiadający wyższy stopień wojskowy, a przy równych stopniach o starszeństwie decyduje kolejno: aktualnie zajmowane stanowisko, wysługa lat w danym stopniu i staż służby wojskowej.

  11. Zwracając się do podwładnych (młodszych) przełożony (starszy) czyni to stanowczo, lecz taktownie z poszanowaniem ich godności. Nie wyraża również krytycznych uwag (opinii) w obecności niższych od nich stanowiskiem (stopniem) oraz osób postronnych.

  12. Żołnierze podporządkowani przełożonemu są jego podwładnymi.

  13. W sprawach służbowych podwładny ma tylko jednego bezpośredniego przełożonego. Przełożeni wyższego szczebla sprawują przełożeństwo za jego pośrednictwem.

  14. Między żołnierzami Wojska Polskiego a żołnierzami innych armii nie występują stosunki przełożeństwa i podległości. Takie zależności mogą być uzgodnione tylko na okres wspólnych przedsięwzięć (misje pokojowe, działania w ramach operacji sojuszniczych, służba w międzynarodowych strukturach wojskowych) oraz wykonywania innych zadań określonych rozkazem przełożonego narodowego.



WYDAWANIE I WYKONYWANIE ROZKAZÓW





  1. Rozkaz jest poleceniem podjęcia określonego działania lub jego zaniechania wydanym służbowo żołnierzowi przez przełożonego (uprawnionego starszego).

  2. Ilekroć mowa w regulaminie o rozkazie, należy przez to rozumieć również decyzje wydawane przez przełożonego.

  3. Wydający rozkaz jest zobowiązany uwzględnić stopień przygotowania podwładnego, warunki i okoliczności wykonania rozkazu oraz zapewnić niezbędne do tego siły i środki.

  4. W wypadku utraty łączności z przełożonym, żołnierz działa samodzielnie,
    kierując się otrzymanym rozkazem (zadaniem), obowiązującymi przepisami prawa, regulaminów, instrukcji, jak również treścią roty przysięgi wojskowej.

  5. Rozkaz wydaje się ustnie, na piśmie lub za pomocą sygnałów.

  6. Rozkaz może uchylić lub zmienić ten, kto go wydał lub – jeżeli dobro służby tego wymaga – jego przełożony, informując o tym poprzedniego rozkazodawcę.

  7. Rozkaz musi być zwięzły, zrozumiały i wydany stanowczo.

  8. Żołnierz po otrzymaniu rozkazu potwierdza to słowem „ROZKAZ” i wykonuje go. Przełożony może sprawdzić zrozumienie rozkazu.

  9. O wykonaniu rozkazu żołnierz melduje przełożonemu, który go wydał, jeśli przełożony nie zarządzi inaczej.

  10. Jeżeli przełożony stwierdził, że rozkaz nie został należycie wykonany, może nakazać powtórne jego wykonanie.

  11. Jeżeli podwładny otrzymał rozkaz bezpośrednio od przełożonego wyższego szczebla – wykonuje go i melduje o tym rozkazodawcy oraz swemu bezpośredniemu przełożonemu. Przełożony wyższego szczebla, który wydał rozkaz podwładnemu, jest zobowiązany zawiadomić o tym jego bezpośredniego przełożonego.

  12. W szczególnie uzasadnionych wypadkach, podwładny może wystąpić
    o wydanie rozkazu na piśmie, zwłaszcza gdy dotyczy on zadania do wykonania w specyficznych warunkach lub w sposób odmienny od ogólnie przyjętych. Rozkazodawca ma obowiązek sporządzić rozkaz na piśmie, a podwładny rozkaz wykonać. W sytuacji, gdy skutkiem rozkazu będzie popełnienie przestępstwa, podwładny ma prawo odmówić wykonania rozkazu.

  13. O odmowie wykonania rozkazu podwładny jest zobowiązany niezwłocznie powiadomić przełożonego wyższego szczebla od przełożonego wydającego rozkaz, dokładnie opisując zaistniałą sytuację w formie ustnej lub pisemnej.

  14. Jeśli żołnierz otrzyma nowy rozkaz w trakcie wykonywania innego rozkazu, melduje o tym wydającemu rozkaz. W razie potwierdzenia nowego rozkazu, wykonuje go, a wydający taki rozkaz informuje pierwszego rozkazodawcę
    i odpowiada za wynikające z tego następstwa.

  15. Starszy nie wydaje rozkazów młodszym – z wyjątkiem następujących sytuacji:

  1. kiedy niebezpieczeństwo zagraża jednostce (instytucji) wojskowej lub żołnierzom, jeśli nie ma ich przełożonego;

  2. gdy zachodzi konieczność jednego kierownictwa podczas wspólnego działania różnych jednostek (oddziałów, pododdziałów) wojskowych – jeśli między ich dowódcami nie ma zależności służbowej;

  3. kiedy młodsi naruszają prawo lub dyscyplinę wojskową albo zakłócają porządek publiczny.

  1. Rozkazodawca odpowiada za treść rozkazu oraz dające się przewidzieć skutki jego wykonania, a wykonawca rozkazu – za sposób realizacji.

  2. Żołnierz, który wykonując rozkaz wiedział lub godził się na to, że popełnia przestępstwo, ponosi odpowiedzialność karną. Odpowiedzialność karną ponosi również ten, kto taki rozkaz wydał. Ustalenie to obowiązuje niezależnie od treści punktów 26 i 28, których wymowę należy pojmować jako działanie mieszczące się w granicach prawa.






1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna