Może to słuszne w teorii; w praktyce jest to jednak fałszywe. Sto­sując taki sofizmat uznaje się przyczyny, a przeczy skutkom.


Cz IV Internet w przestrzeni edukacyjnej



Pobieranie 0.65 Mb.
Strona5/7
Data05.05.2016
Rozmiar0.65 Mb.
1   2   3   4   5   6   7

Cz IV

Internet w przestrzeni edukacyjnej
Andrzej Mamroł

(dr ; Uniwersytet Opolski)

Internet w kształceniu uczniów szkół gimnazjalnych
Kiedy kilkadziesiąt lat temu (dokładnie - w 1946 roku) J.P. Eckert i J.W. Mau-chly stworzyli maszynę o nazwie Eniac, ważącą 30 ton i zajmującą powierzch­nię dużego pokoju, nie zdawali sobie na pewno sprawy z tego, jak znaczną rolę odegra ona w przyszłości. Nie mogli przewidzieć, że komputer, dla którego stanowiła pierwowzór, będzie podstawą funkcjonowania prawie wszystkich instytucji i w prawie wszystkich dziedzinach życia, a jego funkcje pomogą ludzkości w osiąganiu niedostępnych wcześniej celów. Stosunkowo wcześnie w rozwoju tego medium pojawił się internet. W 1969 roku powstała agen­cja ARPA, której celem było stworzenie systemu komunikacyjnego dla ame­rykańskiej armii. Jej działania doprowadziły do powstania ARPA-net - sieci obejmującej zaledwie kilka komputerów, ale w przyszłości, w efekcie bardzo szybkiego rozwoju umożliwiającej działanie na skalę globalną, na obszarze całego świata. Pojawiające się kolejne usługi stwarzały ludziom coraz większe możliwości. Dzięki poczcie elektronicznej (1971 rok) bardzo szybko można było korespondować, grupom dyskusyjnym - rozwijać osobowość, dzięki sys­temowi WWW - pozyskiwać informacje. Obecnie zakres możliwości stwa­rzanych przez sieć jest tak duży, że trudno je przedstawić w krótkim zestawie­niu. Odnosi się to również do działań edukacyjnych. Współczesny człowiek, korzystając z odpowiednich stron i portali internetowych, może pozyskiwać wiedzę, uczestniczyć w szkoleniach, „podróżować" zwiedzając i poznając naj­dalsze zakątki świata. Internet jako urządzenie multimedialne, polisensoryczne, zawierające możliwości wirtualizacji, stwarzające szansę komunikacji ma wiele do zaoferowania w działaniach współczesnej szkoły. Bogactwo form, któ­re proponuje, czyni proces kształcenia atrakcyjniejszym dla uczniów, a dzięki nowym możliwościom przekazywania wiedzy - bardziej skutecznym. Inter­net ułatwia również współpracę z rodzicami - w wielu szkołach funkcjonuje dzisiaj tzw. e-dziennik, dzięki któremu mogą oni śledzić postępy swoich dzieci, kontrolować obecność na lekcjach. W niniejszym rozdziale autor zwraca uwagę na zalety edukacyjne internetu. Próbuje również udzielić odpowiedzi na pytanie: czy nauczyciele szkół gimnazjalnych wykorzystują sieć w realizacji treści programu nauczania? Autor zadał sobie również pytanie, jakie formy zastosowania sieci cieszą się wśród nauczycieli największym uznaniem, a po­nadto - jakie są ich opinie na temat korzyści i zagrożeń płynących z wykorzy­stania omawianego multimedium w procesie dydaktyczo-wychowawczym...

Internet to ogólnoświatowy zbiór wzajemnie powiązanych sieci lokalnych i rozległych. Podana definicja nie oddaje jednak całej różnorodności, rozma­chu czy osobliwości sieci. Józef Bednarek, charakteryzując to medium jako najistotniejsze, wymienił następujące zastosowania: cyfrowe biblioteki, wirtu­alne laboratoria, cyfrowe wideo, telemedycyna, e-handel. Dodać jeszcze moż­na: system WWW, komunikatory internetowe, grupy dyskusyjne czy portale społecznościowe. Ale nawet najdłuższe zestawienie nie wyczerpie wszystkich cech i możliwości internetu. To przecież medium, które ciągle się zmienia…

Niektórzy twierdzą, że na stronach WWW istnieje tyle informacji, ile nie zawiera żadna encyklopedia. ..

…Z form pracy proponowanych uczniom z wykorzystaniem internetu na­uczyciele gimnazjum najczęściej stosują prezentację informacji pozyskanych przez nich z sieci. Tak działa 67,7% badanych. Często również proponują lek­cje z poszukiwaniem informacji na określony temat. Stosuje to 54,8% ba­danej grupy. Wśród form pracy znajduje się także tzw. lekcja hipertekstowa, kiedy uczniowie działają w środowisku WWW i mają tam do wykonania kon­kretne zadania (35,5%). Dzięki internetowi mogą również uczestniczyć w róż­nych projektach międzypaństwowych, międzyszkolnych, w tym w rozmaitych konkursach, kiedy jest on przede wszystkim środkiem komunikacji. W taki sposób wykorzystuje go 38,7% nauczycieli. Oprócz tego uczniowie sięgają do sieci, kiedy mają na przykład przygotować różnego rodzaju projekty i prezen­tacje - o tym mówi 12,9% badanych...



Słowa kluczowe: Internet, edukacyjne zastosowanie internetu, serwisy edukacyjne

Streszczenie: Zakres możliwości stwarzanych obecnie przez sieć jest tak duży, że trudno je przedstawić w krótkim zestawieniu. Odnosi się to również do działań edukacyjnych. Współ­czesny człowiek, korzystając z odpowiednich stron i portali internetowych, może pozyskiwać wiedzę, uczestniczyć w szkoleniach, „podróżować" zwiedzając i poznając najdalsze zakątki świata. Internet, jako urządzenie multimedialne, polisensoryczne, zawierające możliwości wirtualizacji, stwarzające szansę komunikacji, ma wiele do zaoferowania w działaniach szko­ły. Bogactwo form, które proponuje, czyni proces kształcenia atrakcyjniejszym dla uczniów, a dzięki nowym możliwościom przekazywania wiedzy - bardziej skutecznym. Jednak warun­kiem jego stosowania jest wiedza i odpowiednie nastawienie nauczycieli.
Magdalena Wasylewicz

(dr ; Uniwersytet Rzeszowski)

Jakub Czopek

(mgr ; Uniwersytet Rzeszowski)
Miejsce i rola internetu i mediów społecznościowych w przestrzeni edukacyjnej
Współczesny młody człowiek już od najmłodszych lat bardzo chętnie ko­rzysta z nowych technologii, wykorzystując je w życiu codziennym do ko­munikacji, rozrywki i nauki. Dostęp do komputera i internetu jest tak po­wszechny, że młodemu pokoleniu z początku XXI wieku trudno wyobrazić sobie rzeczywistość bez nich. Sieć stwarza możliwość dostępu do ogromnego zasobu aktualnych informacji, które są podane w atrakcyjnej multimedial­nej postaci. Ponadto szybki dostęp do wyszukiwanych treści popularyzuje metodę zdobywania informacji za jego pomocą. Niezaprzeczalnie internet stanowi źródło najświeższych informacji z różnych dziedzin. Pokłady źró­deł wiedzy, jakimi dysponuje, są niezmierzone, a ilość informacji dostęp­nych drogą elektroniczną wciąż wzrasta, przyciągając użytkownika nowymi możliwościami graficznymi, dźwiękowymi czy też obszerniejszym tekstem. Internet ułatwia dostęp do interesujących zagadnień oraz Edukacyjnych Programów Internetowych (EPI), wspomagających proces nauczania i zdo­bywania informacji. Interaktywne strony WWW stanowią gotowe do wyko­rzystania przez nauczyciela lekcje z wykorzystaniem komputera i internetu jako środka dydaktycznego. Zamieszczane na Youtube filmy wzbogacają i poszerzają dotychczasową wiedzę i, co istotne, oddziałują na zmysł wzroku i słuchu, co wzmaga zapamiętywanie informacji…

…Dostęp do wiedzy i informacji jest obecnie tak duży, a zasoby Sieci tak ogromne, że przekazywanie konkretnych faktów i uczenie się ich na pamięć schodzi na dalszy plan. Kluczowe staje się opa­nowanie umiejętności i narzędzi pozwalających te informacje wyszukiwać, a potem wykorzystywać. To już nie nauka surfowania po internecie, swobod­nego, ale beztroskiego ślizgania się po falach globalnego oceanu informacji, bardziej dla przyjemności niż w jakimś konkretnym celu…

…Ogromny postęp technologiczny, jakiego obecnie doświadczamy, zmie­nił nie tylko sposób funkcjonowania współczesnego człowieka, zwłaszcza młodego, ale doprowadził do gwałtownej i głębokiej przemiany funkcjono­wania jego mózgu…

…Przy obecnej ekspansji nowoczesnych mediów, zwłaszcza internetu, trudno prowadzić efektywną dla uczniów edukację bez wykorzystania ich obecności w przestrzeni medialnej…


Słowa kluczowe: Edukacja, szkoła, internet, Web 2.0, media społecznościowe

Streszczenie: Dla współczesnego młodego człowieka internet nie jest już tylko miejscem roz­rywki czy cyfrową biblioteką, do której zagląda się tylko w poszukiwaniu konkretnych informa­cji. Globalna sieć stała się dla młodzieży naturalnym środowiskiem, oczywistym elementem codzienności, bez którego wielu z nich nie wyobraża sobie życia. Taka sytuacja stawia przed szkołą i nauczycielem konkretne wyzwania. Musi on dostosować sposób przekazywania wie­dzy do oczekiwań i uwarunkowań młodzieży, które na skutek coraz większej obecności nowych mediów w codziennym życiu zmieniły się znacząco w ciągu ostatnich kilkunastu lat. Rozdział ma na celu przybliżenie zalet korzystania z nowych mediów i internetu w procesie kształce­nia, w tym również mediów społecznościowych, wciąż jeszcze rzadko kojarzonych z edukacją. Autorzy starają się również znaleźć odpowiedź na pytanie o miejsce i rolę nauczyciela w tak zmieniającej się rzeczywistości.
Część V

Nowe technologie a tworzenie materiałów edukacyjnych
Małgorzata Baroszewicz

(dr ; Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)

Hanna Gulińska

(prof. dr hab. ; Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)
Eksperyment i nowe technologie w kształceniu dzieci i młodzieży
Koncepcje nauczania i uczenia się stały się w ciągu ostatniej dekady przed­miotem coraz gorętszych rozważań pedagogów, socjologów, polityków oraz dydaktyków przedmiotowych i to zarówno w kontekście narodowym, jak eu­ropejskim. Zwiększone zainteresowanie tą tematyką jest reakcją na zachodzą­ce przemiany społeczne. Umiejętności i wiedza odgrywają teraz wiodącą rolę w rozwoju gospodarczym kraju i wzroście zamożności jego obywateli. Coraz powszechniejszy jest więc dialog społeczny na temat tego, jak powinno prze­biegać kształcenie w społeczeństwach opartych na wiedzy. Kształcenie autonomiczno-selektywne, umożliwiające samosterowanie procesem nauki (self-regulated learning), kształcenie kontekstowe (context learning), dokształcanie się przez całe życie, kształcenie ustawiczne (lifelong learning), uczenie się incy­dentalne (informal learning) i nieformalne (non-formal learning) stały się ele­mentami niezbędnymi dla rozwoju każdego współczesnego człowieka. Nowe koncepcje kształcenia trafiają na podatny grunt, szczególnie wśród młodych ludzi. Jeszcze do niedawna proces uczenia się był ograniczony w czasie: pod­legały mu jedynie dzieci i młodzież. Zmiany zostały jednak wymuszone przez rynek pracy i wzrost wymagań związanych z kwalifikacjami zawodowymi…

W ostatnich latach wzrosła liczba instytucji oferujących różne formy kształ­cenia przez całe życie. O tym, że są to inicjatywy potrzebne, świadczyć może bardzo duże zainteresowanie proponowanymi przez różne instytucje formami działań. Coraz więcej ofert skierowanych jest zarówno do szkół, jak i do osób indywidualnych. Zajęcia takie mają charakter formalny, włączony w cykl za­jęć szkolnych realizujących podstawy programowe różnych przedmiotów, jak i nieformalny, gdy w zajęciach takich biorą udział całe rodziny. Zainteresowa­nie przedmiotami przyrodniczymi, a szczególnie ciekawymi formami ekspe­rymentowania w zakresie nauk przyrodniczych nie słabnie od lat. Połączenie tej tematyki z nowoczesną formułą sprzężoną z technologią informacyjną daje wiele nowych możliwości prowadzenia badań socjologicznych, pedagogicz­nych i psychologicznych nad postawą badawczą ich uczestników - ich zacho­waniami, predyspozycjami, sposobem pracy itd…


Słowa kluczowe : Uczenie się przez cała życie, edukacja, chemia, IT

Streszczenie: Problematyka uczenia się przez całe życie dotycząca wzrostu kompetencji i kwalifikacji mieści się w ramach realizacji Długookresowej Strategii Rozwoju Kraju. Polska 2030, wypełnia też cele wskazane w strategicznym dokumencie Unii Europejskiej Europa 2020. „Perspektywa uczenia się przez całe życie" jest ważnym dokumentem programowym i zapew­nia szerokie podejście do edukacji, które obok edukacji formalnej uwzględnia również inne for­my edukacji i uczenia się spotykane w rozwoju człowieka od najwcześniejszych lat do późnej starości, polega na równym traktowaniu wszystkich form uczenia się. W rozdziale przedsta­wiono przykłady dobrych praktyk pozwalających na wzbudzenie zainteresowania oraz wspo­maganie nauczania przedmiotowego.
Marek Hallada

(dr ; Uniwersytet Rzeszowski)
Podstawy tworzenia materiałów dydaktycznych w formie fotografii
Współczesne nauki pedagogiczne uznają, że nauczanie wiąże się bardzo ściśle z uczeniem się, tworząc proces nauczania - uczenia się. Czynniki zespalające to nie tylko wspólny cel, ale również metody, formy i środki organizacyjne. Duże znaczenie dla skuteczności dydaktycznej mają zastosowane metody, a skutecz­ność metod zależy od komunikatywności procesów dydaktycznych. W chwili obecnej trudno sobie wyobrazić komunikowanie bez wspomagania kompute­rowego. Nie ulega wątpliwości, że dzięki mediom otrzymujemy tak potrzebne wszystkim informacje. Informacja i dostęp do niej stają się bardzo istotne...

Fotografię charakteryzuje się jako medium o bardzo dużej pojemności in­formacyjnej i realistycznym odwzorowaniu otaczającej rzeczywistości. Dwie wymienione cechy fotografii były propagowane w latach 50 i 60 przez reali­styczne teorie mediów, zwracając się ku ontologii percepcji. Współcześnie za­interesowania ludzi zajmujących się mediami koncentrują się na epistemolo­gii uczącego się, tj. na procesach, sposobach, kryteriach i granicach ludzkiego poznania, przetwarzaniu informacji obrazowych (wizualnych) i coraz częściej na aspektach kognitywistycznych…

Behawiorystyczny model procesu uczenia się zostaje zastąpiony mode­lem procesu uczenia się jako asymilacji danych sensorycznych, pobudzają­cych wewnętrzne operacje umysłowe, które powodują organizację informacji i pomagają w powstawaniu nowych struktur wiedzy…
Słowa kluczowe: media, edukacja, fotografia dydaktyczna

Streszczenie: W rozdziale przedstawiono współczesne zrozumienie multimediów i ich rolę w procesie nauczania - uczenia się, definicję fotografii dydaktycznej, jej miejsce w procesach edu­kacyjnych, rodzaje i odmiany dydaktycznych zdjęć fotograficznych. Wskazane są główne płasz­czyzny projektowania fotografii dydaktycznej, które określają jej prawidłowe przygotowanie.

Marta Pietrycha



(studentka WZPiNoS KUL Stalowa Wola)

Wsparcie społeczne



Słowa kluczowe: wsparcie społeczne, cechy wsparcia, grupy wsparcia społecznego, płaszczyzny wsparcia
W literaturze przedmiotu napotykamy na liczne definicje pojęcia wsparcia społecznego. I tak I. G. Sarasona i in. traktują wsparcie społeczne jako ,,relacje zachodzące pomiędzy ludźmi pozwalające odczuć człowiekowi, że są osoby, które go doceniają, kochają, troszczą się o niego”1. Stąd też wsparcie rozumiane jest jako związek między ludźmi. Autorzy mówią o trosce, miłości drugiej osoby.

Z kolei S. Cobb uważa, że ,,wsparcie społeczna oznacza środki, jakich dostarczają nam inni, komunikując nam, że jesteśmy kochani, otoczeni opieką, szanowani i powiązani z innymi ludźmi siecią porozumienia i wzajemnych zobowiązań”2. Autor ten zwraca uwagę na sposób komunikacji się, gdzie odczuwamy opiekę, szacunek i powiązanie.

Zdaniem Z. Kawczyńska – Butrym wsparcie jest elementem promocji zdrowia, jego stymulatorem. Bowiem badania potwierdzają związek negatywny braku wsparcia, izolacji, który występuje częściej u osób chorujących, z zaburzeniami somatycznymi i psychicznymi. Jak dalej pisze autorka jest ,,jednym z istotnych, a nawet koniecznych elementów procesu zwiększającego możliwości oddziaływania”3 jednych osób na innych.

Jak słusznie stwierdza W. Poznaniak: ,,o wspieraniu można mówić wówczas, gdy dane zachowanie wzmacnia osobę wspieraną, mobilizuje ją do radzenia sobie z zagrożeniami i prowadzi do pozytywnego myślenia o własnych kompleksach”4. Autor mówi o wzmocnieniu, mobilizacji drugiej osoby.

Wsparcie społeczne określane jest również jako ,,powszechnie oczekiwana pomoc, dostępna dla jednostki lub grupy w sytuacjach trudnych, stresowych, przełomowych, których sami nie są w stanie przezwyciężyć”5. W tym kontekście wsparcie związane jest z oczekiwaniemna pomoc w trudnych okolicznościach.

Zdaniem M. Karwowskiej termin wsparcie oznacza ,,bycie z drugą sobą i pokonywane wraz z nią trudności w rozwiązywaniu różnych problemów życiowych”6. Autorka zwraca szczególną uwagę na wspólne przebywanie z druga osobą, jej obecność w trudnych chwilach.

Wsparcie społeczne jest skuteczne, gdy kieruje się dewizą: ,,pomagam tobie tak, abyś umiał sobie sam poradzić”7. Jest to słuszne stwierdzenie bowiem powinniśmy dążyć do tego by sami w przyszłości móc pokonywać trudności, by stać się samodzielnym.

Dawcami wsparcia mogą być: przyjaciele, sąsiedzi, współpracownicy, osoby spokrewnione, członkowie stowarzyszeń, instytucji, jak również specjaliści pracujący w danej społeczności lokalnej8.

Wsparcie społeczne cechuje się tym, że:



  • wymiana w toku jej interakcji może być ,,jednostronna lub wzajemna, a kierunek relacji: wspierający – wspierany stały lub zmienny”9,

  • wymiana ta może być podjęta przez ,,jedną bądź obie strony (uczestników tej interakcji) w sytuacji problemowej lub trudnej”10,

  • w jej układzie można wyróżnić dwie osoby – osobę wspierającą (pomagającą) oraz osobą uzyskującą wsparcie,

  • w jej toku dochodzi do ,,wymiany informacji, wymiany emocjonalnej, wymiany instrumentów działania lub wymiany dóbr materialnych”11

  • dla skuteczności tej interakcji istotna jest ,,trafność między oczekiwanym a uzyskanym wsparciem”12,

  • jej celem jest ,,zbliżenie jednego lub obu uczestników do rozwiązania problemu, przezwyciężenie trudności, reorganizacja relacji z otoczeniem i podtrzymanie emocjonalne”13.

Najczęściej wyróżnia się kilka grupy wsparcia społecznego. Są nimi:

  1. Wsparcie formalne i nieformalne (wsparcie formalne jest realizowane przez ,,instytucje i organizacje pozarządowe, które w swoich założeniach przyjęły jako jeden z celów działalności wspomaganie (…) określonych osób i grup społecznych”14. Zaś nieformalne jest realizowane w obrębie istniejących już powiązań społecznych, do których należy np. rodzina, czy te sąsiedzi).

  2. Wsparcie profesjonalne i nieprofesjonalne (wsparcie profesjonalne jest podejmowane przez specjalistów np. psychologów, prawników. Z kolei wsparcie nieprofesjonalne jest ,,świadczono spontanicznie przez dawców pozostających w interakcjach społecznych z biorcą, którzy nie muszą posiadać fachowego przygotowania (…) np. w przypadku poważnych zaburzeń zdrowia psychicznego i fizycznego biorcy”15).

  3. Wsparcie samopomocowe (celem tego rodzaju wsparcia jest ,,rozwiązanie wspólnych problemów ludzi potrzebujących pomocy”16. Do jej realizacji niezbędne jest wsparcie tworzone przez grupy samopomocowe, które swym działaniem mobilizują pozostałych członków grupy).

  4. Wsparcie wolontariatowe (jak sama nazwa mówi oparte są na działalności wolontariatu, których to cechuje dobrowolność i bezpłatność)17.

  5. Wsparcie ratownicze (konieczne w sytuacjach nagłych – nieszczęście, kataklizm, pogorszenie zdrowia, sprawności czy też utraty dóbr materialnych)18.

  6. Wsparcieopiekuńcze (występuje wówczas, gdy ,,normalne warunki życia określonych osób lub grup zostaną zaburzone, zaś osoby te nie są w stanie samodzielnie owych zaburzeń zlikwidować”19).

Wsparcie społeczne występuje w pięciu głównych płaszczyznach:

  1. Wsparcie emocjonalne (polega na dawaniu takich komunikatów werbalnych i niewerbalnych jak: ,,lubimy cię, masz mocne cechy charakteru, nie poddawaj się, nie ulegaj”20).

  2. Wsparcie wartościujące (polega na dostarczeniu konkretnych komunikatów typu – ,,jesteś dla mnie kimś znaczącym, dzięki tobie mogliśmy to osiągnąć, trzymaj się tak dalej”21).

  3. Wsparcie instrumentalne (związane jest z dostarczeniem konkretnej pomocy i świadczeniem usług, taki jak: ,,pożyczanie pieniędzy, udzielanie kredytów, załatwienie mieszkania, ubrania, dostarczenie projektu, wskazanie form leczenia”22).

  4. Wsparcie informacyjne (polega na udzielaniu ,,rad, porad prawnych i medycznych, informacji, które mogą pomóc w rozwiązywaniu problemu życiowego jednostki np. w ustalaniu drogi kształcenia, poszukiwaniu pracy, a nawet porad towarzyskich, hobbystycznych, w zakupach i modzie”23).

  5. Wsparcie duchowe (inaczej nazywane psychiczno – rozwojowe. Ma ono miejsce wówczas, gdy ,,jednostki lub grupy (…) pomimo prób i wysiłków własnych oraz udzielanego im wsparcia w innych formach, nadal pozostają w sytuacji dla nich trudnych, bez wyjścia”24).

Wsparcie społeczne w dzisiejszych czasach cechuje ogromne znaczenie. W dobie przemian powstaje wiele instytucji, które pomagają w przystosowaniu się do otoczenia i zdobycia pełnej samodzielności.
BIBLIOGRAFIA:

  1. BrzezińskiJ., Cierpiałowska L. (red.), Zdrowie i choroba. Problemy teorii, diagnozy i praktyki, Wyd. Gdańskie psychologiczne, Gdańsk 2008.

  2. FrączekZ., Szluz B. (red.), Koncepcje pomocy człowiekowi w teorii i praktyce, Wyd.Uniwersytetu Rzeszowskiego,Rzeszów 2006.

  3. KarwowskaM., Wspieranie rodziny dziecka niepełnosprawnego umysłowo (w kontekście społecznych zmian), Wyd. Oficyna Wydawnicza „Impuls” Kraków 2003.

  4. Kawczyńska – Butrym Z. (red.), Wsparcie społeczne w zdrowiu i w chorobie, Wyd. CMDNSSM, Warszawa 1994.

  5. Kawula S. (red.), Pedagogika społeczna, Wyd. Adam Marszałek, Toruń 2002.

  6. Kawula S. Pomocniczość i wsparcie. Kategorie pedagogiki społecznej, Wyd. Kastalia, Olsztyn 2002.

  7. Kirenko J., SarzyńskaE., Bezrobocie. Niepełnosprawność. Potrzeby, Wyd. Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Lublin 2010.

  8. Słońska Z., Misiuna M., Promocja zdrowia. Słownik podstawowych terminów, Wyd. Agencja Promo – Lider, Warszawa 1993.

  9. Smykowska D. Instytucje wsparcie społecznego. Skrypt dla studentów, Wyd. Naukowe Wyższej Szkoły Informatyki, Łódź 2007.

  10. Zimbardo P., Psychologia i życie, Wyd. Naukowe PW

Sławomir Owczarek

Ćwiczenia korekcyjne z taśmami Thera-Band
Gimnastyka korekcyjna z konieczności charakteryzuje się ograniczonym zasobem ćwiczeń. Ćwiczenia muszą spełniać przede wszystkim kryterium terapeutyczne i dlatego część ćwiczeń, które na codzień są stosowane w lekcjach wychowania fizycznego, tutaj są nieprzydatne a czasami wręcz szkodliwe. Ograniczona ilość ćwiczeń, które nauczyciel lub instruktor może wykorzystać w lekcjach gimnastyki korekcyjnej może doprowadzić do obniżenia atrakcyjności lekcji dla dziecka, jego znudzenia zajęciami a w konsekwencji nawet rezygnacji z udziału w tych zajęciach. Aby tego unikać należy w maksymalny sposób uatrakcyjniać zajęcia korekcyjne. Służą temu między innymi zabawy ruchowe o charakterze korekcyjnym czy wprowadzanie rywalizacji np. przez gry ruchowe. Korzystnym rozwiązaniem jest wprowadzanie do lekcji atrakcyjnych dla dziecka przyborów. Takimi przyborami są m.in. taśmy Thera-Band.

Taśmy Thera-Band są uniwersalnymi przyborami treningowymi. Są to elastyczne taśmy służące głównie do treningu oporowego przy wzmacnianiu mięśni, ale można je wykorzystać także jako element wspomagający ruch (np. w ćwiczeniach rozciągających wybrane grupy mięśniowe).



Ryc. 1. Taśmy Thera-Band


Elastyczne taśmy są wykorzystywane w rehabilitacji od ponad 30 lat.
Aktualnie jest to przybór stosowany nie tylko w kinezyterapii różnych schorzeń, ale także przez osoby zdrowe w treningu sportowym. Szczególnie często wykorzystuje się je w zajęciach fitness.

Taśma Thera-Band to przybór mogący zastąpić ciężarki. Jest stosunkowo niedroga i zajmuje mało miejsca.

Taśma jest produktem naturalnym, wyprodukowanym w 100% z czystego lateksu. Posiada szczególne właściwości oporowe - opór rośnie liniowo wraz z rozciąganiem.

Taśmy Thera-Band dostępne są w siedmiu klasach oporu. O oporze świadczy kolor, ułatwiając wybór intensywności obciążenia (Tab.1).




Kolor taśmy

Intensywność oporu taśmy

Żółta

Słaba

Czerwona

Średnio mocna

Zielona

Mocna

Niebieska

Bardzo mocna

Czarna

Specjalnie mocna

Srebrna

Super mocna

Złota

Maksymalnie mocna

Tab.1. Kolor taśmy i jej intensywność oporu

Poniższy wykres (Ryc.2) przedstawia opór stawiany przez taśmę zależnie od koloru taśmy i procentowego jej rozciągnięcia.



Ryc. 2. Opór taśmy w zależności od koloru i rozciągnięcia

Do podstawowych zalet taśm Thera-Band można zaliczyć to, że:


  • Są produktem naturalnym z czystego lateksu.

  • Są kolorowe, co zwłaszcza dla dzieci jest dodatkową atrakcją – może podnosić atrakcyjność ćwiczeń.

  • Są bezpieczne – umożliwiają indywidualne dopasowanie wartości treningowych - można dobrać siłę oporu do siły dziecka i zakładanego zadania.

  • Są niedrogie.

  • Nadają się do wielokrotnego wykorzystania, nie ulegają większemu zniszczeniu nawet po wielokrotnym użyciu.

  • Są lekkie i zajmują mało miejsca - można je wszędzie ze sobą zabrać.

  • Są powszechnie dostępne i łatwe w użyciu.

  • Taśmami można przeprowadzać trening na niemal każdą partie mięśniową.

  • Można je stosować zarówno do rozciągania mięsni nadmiernie napiętych jak i do wzmacniania mięsni osłabionych.

  • Mają progresywny, liniowy przyrost oporu, co umożliwia precyzyjny dobór obciążenia i stopniowanie trudności podczas wykonywania ruchu.

  • Można je zastosować w każdym miejscu: w przychodni, w domu, w pracy,
    w podróży itp.

  • Da się je zaczepić o niemalże dowolny punkt na sali treningowej czy w domu.

  • Można je stosować w ćwiczeniach w wodzie.

Taśmy są doskonałą alternatywą dla konwencjonalnych przyborów treningowych.

Aby taśma mogła być pewnie i bezpiecznie trzymana przez ćwiczącego należy zadbać o jej poprawne mocowanie.



  1. Mocowanie taśmy na dłoniach:

  • Aby taśma nie uciekała i nie wyślizgiwała się z dłoni podczas ćwiczeń należy chwycić ją szeroko rozłożoną dłonią. Taki chwyt zapobiega uciśnięciu naczyń krwionośnych i niedokrwieniu poszczególnych odcinków. Bezpieczeństwo chwytu zwiększa podwójne owinięcie taśmy w dłoniach.

  • Przy chwycie jednostronnym koniec rozłożonej taśmy układany jest przy małym palcu. Taśma powinna być owijana wokół dłoni i przytrzymywana kciukiem.



  1. Przy chwycie dwustronnym taśma powinna być trzymana oburącz szerzej niż linia barków. Końce taśmy układamy przy małym palcu, dłonie kierujemy do wewnątrz. Taśma powinna być owijana o dłonie przytrzymywana kciukami (Ryc.3)

Ryc. 3. Mocowanie taśmy w dłoniach



  1. Mocowanie taśmy na stopach

Podstawowe sposoby mocowania taśmy na stopach to:

  • Umieszczenie środka taśmy pod stopą - stopa stoi na taśmie.

  • Stanie dwoma stopami na środku taśmy.

  • Owinięcie jednego końca taśmy wokół stopy.

  • Stanie stopą na środku taśmy tak, aby taśma owijała stopę i umieszczenie taśmy pod drugą stopą.



  • Kilkakrotne owinięcie środka taśmy wokół stopy (Ryc. 4.)

Ryc.4. Mocowanie taśm na stopach

Przy ćwiczeniach wymagających zrobienia z taśmy pętli jej końce należy związać mocno, najlepiej podwójnym węzłem.

Ogólne zasady stosowania taśm Thera-Band w ćwiczeniach:



  1. Przed przystąpieniem do ćwiczeń, należy wybrać właściwą siłę taśmy (taśmę odpowiedniego koloru), zależną od kondycji osoby ćwiczącej.

  2. Opór taśmy dobiera się tak, aby ćwiczący mógł wykonać 8-12 powtórzeń.

  3. Zastosowany opór - napięcie taśmy musi umożliwiać wykonanie ćwiczenia z zachowaniem poprawnej postawy.

  4. Każde ćwiczenie rozpoczynamy w lekkim naprężeniu taśmy. Wstępne naprężenie taśmy służy ochronie stawów.

  5. Trening z taśmą powinien być bezbolesny.

  6. Należy unikać gwałtownych ruchów – ćwiczenia powinny być wykonywane płynnie i w stałym tempie.

  7. Podczas ćwiczeń nie należy wstrzymywać oddechu.

  8. Do kolejnego koloru taśmy powinno przechodzić się gdy ćwiczący poprawnie i bez zmęczenia wykonuje 15 – 20 powtórzeń.

  9. Jeśli dana taśma stawia zbyt mały opór, można najpierw ją złożyć na pół,
    a potem zastosować kolejną o wyższym stopniu trudności.

  10. Nie należy używać zbyt krótkich odcinków taśm. Idealną długością jest odcinek 2,5 – 3,0 m. Zapobiega to szybkim, niekontrolowanym ruchom
    a także rozciągnięciu taśmy powyżej 300% długości początkowej, przy którym może wystąpić zerwanie taśmy.

Praktyczne wskazówki użytkowe:

  • Taśma po ćwiczeniach powinna być rozłożona na całą szerokość i zwinięta lub rozwieszona.

  • Po ćwiczeniach wymagających związania taśmy należy ją koniecznie rozwiązać.

  • Taśmę należy myć ciepłą wodą, suszyć w stanie rozwieszonym (także jeżeli jest mokra po ćwiczeniach) nie na słońcu lub kaloryferze.

  • Po wyschnięciu należy taśmę przesypać talkiem.

  • Taśmy powinny być przechowywane w temperaturze pokojowej.

Zasady bezpieczeństwa:

  • Przed ćwiczeniami powinno się sprawdzić stan taśm. Nie wolno używać taśmy uszkodzonej lub dziurawej.

  • Należy unikać ćwiczeń mogących spowodować „wystrzelenie” taśmy – zwłaszcza w stronę głowy.

  • Należy unikać kontaktu z ostrymi przedmiotami (pierścionki, klamry, ostre paznokcie), które mogłyby spowodować uszkodzenie i pęknięcie taśmy.

  • Taśma nie jest zabawką. Dzieci powinny ćwiczyć z taśmą pod opieką dorosłych.

Przykłady ćwiczeń korekcyjnych stosowanych w najczęstszych wadach postawy z wykorzystaniem taśm Thera-Band


1. Plecy okrągłe

Plecy okrągłe to wada postawy, w której występuje pogłębienie kifozy piersiowej. Popularnie mówi się, że dziecko "garbi się". W sylwetce dziecka z plecami okrągłymi oprócz pogłębionej kifozy piersiowej obserwuje się:

  • ŠŠ wysunięcie głowy w przód,

  • ŠŠ wysunięcie barków do przodu,

  • ŠŠ spłaszczenie i zapadnięcie klatki piersiowej,

  • ŠŠ rozsunięcie i często odstawanie łopatek,

  • ŠŠ tendencję do kompensacyjnego pogłębienia się lordozy lędźwiowej.

Towarzyszy temu silne napięcie (często przykurcz) mięśni prze4dniej strony klatki piersiowej oraz osłabienie mięśni prostownika grzbietu odcinka piersiowego oraz mięśni ściągających łopatki.

Poniżej przedstawiono po kilka ćwiczeń z wykorzystaniem taśm Thera-Band mających zastosowanie w korekcji pleców okrągłych.



1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna