NiezwycięŻony reżyseria Werner Herzog



Pobieranie 63.85 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar63.85 Kb.



Przedstawia film oparty na prawdziwej historii

NIEZWYCIĘŻONY



reżyseria

Werner Herzog





DYSTRYBUCJA
Tantra dmpc Ltd. ul. Waryńskiego 9/48b,

00-655 Warszawa, tel: 622-43-83, fax: 628-61-31

E-mail: tantra@tantra.com.pl, www.tantra.com.pl

Tantra przedstawia


produkcję


Werner Herzog Filmproduktion, Tatfilm, Chanel Four Films, Fine Line Features oraz Jan Bart Productions


NIEZWYCIĘŻONY




Scenariusz i reżyseria

Zdjęcia

Muzyka

Kostiumy

Scenografia

Montaż

Charakteryzacja

Producent

Werner Herzog

Peter Zeitlinger

Hans Zimmer i Klaus Badelt

Jany Temime

Urlich Bergfelder

Joe Bini


Christine Allsop

Gary Bart, Werner Herzog, Christine Ruppert




WYSTĘPUJĄ


Hanussen

Zishe

Marta Farra

Mistrz Ceremonii

Benjamin

Landwehr

Hrabia Helldorf



Tim Roth

Jouko Ahola

Anna Gourari

Max Raabe

Jacob Wein

Gustav Peter Wöhler

Udo Kier



Produkcja: Niemcy / Wielka Brytania / USA, 2000

Czas trwania: 128 min

Dystrybucja w Polsce: Tantra dmpc, Ltd

Premiera: 28 styczeń 2005
NIEZWYCIĘŻONY


Pierwszy po 10-cioletniej przerwie („Krzyk Kamienia”), długo oczekiwany film Wernera Herzoga!
TREŚĆ
Niezwyciężony opowiada prawdziwą historię żydowskiego kowala Zishe Breitbart (granego przez Jouko Ahola, naturszczyka, zdobywcę tytułu Najsilniejszego Człowieka Świata), który swą niezwykłą siłą wzbudzał sensację w latach trzydziestych w Berlinie.
W 1932 roku – na rok przed dojściem nazistów do władzy i w chwili wielkiej antysemickiej nagonki – Zishe przybywa z polskiego miasteczka do Berlina, gdzie ma występować w Teatrze Okultystycznym Hanussena. Przebrany za mitycznego herosa Zygfryda zabawia nazistów i elegancką widownię niewiarygodnymi popisami siły. W pewnym momencie otwarcie przyznając się do swego pochodzenia i religii, wywołuje w artystycznym światku Berlina wielką sensację. Występy nadzoruje sam Erik Hanussen (Tim Roth), tajemniczy, charyzmatyczny magik, przyciągający tłumy niezwykłymi seansami hipnotyzerskimi. Jako zagorzały i ostentacyjny zwolennik Hitlera i jego polityki, Hanussen głosi nieunikniony triumf Niemiec i przepowiada zwycięstwo wodza w wyborach. W sennych marzeniach widzi siebie jako ministra okultyzmu w mającym powstać rządzie.
Pewnego dnia dochodzi do poważnego konfliktu pomiędzy Zishe, a Erikiem: siłacz oskarża swego pryncypała o oszustwa w czasie seansów spirytystycznych, co prowadzi do dramatycznego przełomu w akcji opowieści. W sądzie okazuje się bowiem, że słynny Hanussen jest czeskim Żydem. Kiedy SA mordują Erika, Zishe przechodzi wewnętrzną transformację i widząc siebie jako nowego Samsona, desperacko próbuje ostrzec swój naród przed nadchodzącym koszmarem. Wierzy, że został wybrany przez Boga, i że jest jedyną nadzieją dla żydowskiej społeczności.
Zderzenie kultur, zbiorowe szaleństwo i okrucieństwa cywilizacji – oto tematy, które pojawiają się w większości dzieł Herzoga. Obraz epoki nazistowskiej przedstawiony w Niezwyciężonym jest z konieczności pesymistyczny, jednak przez skupienie się na postaci Zishe Breitbarta, człowieka zbyt dobrego na czasy, w których przyszło mu żyć, przez nadanie jego losom wymiaru tragedii powszechnej, staje się filmem ważnym i poruszającym.

Film podzielony jest na trzy części. Całość spinają sceny z przedwojennej Polski (filmowane na Litwie i Łotwie). Melancholijna paleta barw użyta w tych fragmentach – szarości, brązy, żółcie i beże – oddaje nastrój schyłku epoki.



REŻYSER O FILMIE

Byłem bardzo ostrożny, jeśli chodzi o kategoryczne stwierdzenie: ten film to dokument lub, ten film to fabuła. Myślę, że nie powinniśmy zarywać nocy, usiłując dobrać odpowiednią kategorię. Spójrzmy na to z tej strony: czy ten film jest dobry czy też po prostu zły?

Na historię trafiłem przez kontakt z Gary Bartem (producent Niezwyciężonego), potomkiem prawdziwego siłacza. Miał mnóstwo materiałów po swoim przodku, i dzięki Bogu, mocne nerwy, aby mnie do nich dopuścić. Odkryłem historyczną postać, więc chciałem zrobić o tym film. Wierzę, że jestem dobrym narratorem, i potrafię wyczuć, kiedy dzieje się coś naprawdę specjalnego. Zrobiliśmy kawał dobrej roboty, i myślę, że kiedy [Gary] po raz pierwszy wraz ze swoją rodziną zobaczył film na dużym ekranie, był bardzo zadowolony.

Wszystko [na planie] było bardzo autentyczne; mnóstwo pracy włożyliśmy w detale – każda osoba, która cokolwiek robiła, robiła to naprawdę doskonale (...). Kiedy siłacz w jednej ze scen podnosi 900 funtów, jest to naprawdę 900 funtów. Każde, nawet 6 letnie dziecko oglądając film widzi, że nie jest to żadna zabawa. To rzeczywistość.

Werner Herzog



PRASA O FILMIE

Ozdobiony domieszką magicznego realizmu i skąpany w zmysłowej quasi – Wagnerowskiej nucie Niezwyciężony jest doskonały; prawie tak kuszący jak Hanussen’owskie sztuczki z dymem i lustrami.


Stephen Holden, The New York Times



Niezwyciężony – prosty, ale prowokujący; przypowieść o uciskanych i prześladowcach, ofiarności i fanatyzmie.


Steven Rea, PHILADELPHIA INQUIRER


Niezwyciężony pokazuje, że [Herzog] wraca w wielkiej formie z zadziwiająco intensywnym filmem.

John Monaghan, DETROIT FREE PRESS

Wielce przystępny i wzruszający.



Peter Howell, TORONTO STAR

Niezwyciężony traktuje całą historię jako mit i stara się nie być dokumentem; treść jednak przenika realnym tragizmem.

Mark Palermo, COAST (HALIFAX, NOVA SCOTIA)

Prawdziwa historia żydowskiego siłacza, który staje się symbolem aryjskiej siły i chwały.



Marty Mapes, MOVIE HABIT

Niezwyciężony jest po prostu wspaniałym filmem.

Hazel-Dawn Dumpert, L.A. WEEKLY

OBSADA
JOUKO AHOLA – słynny fiński ciężarowiec; wygrał tytuł „Najsilniejszego Człowieka” na zawodach w 1997 i 1999 roku. Rola w Niezwyciężonym jest jego debiutem aktorskim.

TIM ROTH – ur. 14 maja 1961, Londyn, Wielka Brytania
Ten jeden z najbardziej oryginalnych angielskich aktorów ma na

swoim koncie współpracę z wieloma utalentowanymi

reżyserami. Są wśród nich: Agnieszka Holland, Woody Allen,

Peter Greenaway, Tom Stoppard. Jest etatowym aktorem

Quentina Tarantino - pracowali razem przy trzech filmach. We

"Wściekłych psach" (1992) Tim wcielił się w rolę Mr. Orange.

Scena, w której aktor wraz z Amandą Plummer napada na

przydrożny bar, rozpoczyna "Pulp Fiction" (1994). W nowelowym

filmie "Cztery pokoje" (1995) Roth zagrał boya hotelowego.

Wskazówek udzielali mu, oprócz Tarantino, Robert Rodriguez i

dwaj inni reżyserzy. Tim Roth brawurowo zagrał Cunninghama w filmie "Rob Roy" (1995). Za rolę w tym filmie otrzymał nagrodę Brytyjskiej Akademii Filmowej oraz nominację do Oscara. O występie Tima w filmie Giuseppe Tornatore "1900: Człowiek-legenda" (1999) jeden z krytyków - Maria Malatyńska powiedziała: "Nigdy ten brytyjski aktor nie miał w sobie tyle duszy, co tutaj". Wielbiciele Rotha zapewne zwrócili uwagę na jego krótki występ w roli samobójcy w "Million Dollar Hotel" (2000) Wima Wendersa.

Z entuzjastycznym przyjęciem krytyki spotkał się jego debiut reżyserski. Film "War Zone", w którym wystąpiła Tilda Swinton, otrzymał w 1999 roku nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Edynburgu w kategorii "najlepszy debiut reżyserski', a na festiwalu w Berlinie nagrodę C.I.C.A.E.



WYBRANA FILMOGRAFIA

2001: D’Artagnan, rola: Febre

2001: Niezwyciężony (Invicible), rola: Erik Jan Hanussen

2001: Planeta małp (2001), rola: Generał Thade


2000: Vatel

1999: War Zone, The, reżyser

1998: 1900 - Człowiek legenda

1996: Wszyscy mówią: kocham cię

1995: Cztery pokoje

1992: Wściekłe psy






UDO KIER – ur. 14 października 1944 r w Niemczech.

Prawdziwe nazwisko: Udo Kierspe


Wystąpił w większości filmów duńskiego reżysera Larsa von Triera, począwszy od głównej roli w "Epidemii" z 1987 roku, poprzez "Europę", "Królestwo" I i II, "Przełamując fale" po "Dimension" przedsięwzięcie, którego zwieńczenie nastąpić ma w 2024 roku. Współpracuje również z Wernerem Fassbinderem; zagrał w pięciu jego filmach (m.in. w "Trzecim pokoleniu" 1979, "Berlin Alexanderplatz" 1980 i "Lili Marleen" 1981). Filmografia Udo Kiera liczy sobie ponad sto pozycji, a doliczyć można by tu role w produkcjach telewizyjnych, jak choćby występ w popularnym również w Polsce serialu "Nash Bridges". Kier próbował swych sił również jako piosenkarz: na ścieżce dźwiękowej filmu "Moje własne Idaho" znajduje się utwór wykonywany przez niego

WYBRANA FILMOGRAFIA
2005: Drop, The jako Major Krebs

2005: Headspace jako Wielebny Hartman

2004: Modigliani

2004: Dracula 3000

2004: One Point O jako Derrick

2004: Sawtooth jako Wielebny Cain

2004: Wit’s End jako Nieznajomy

2004: Evil Eyes jako George

2003: Dogville jako Człowiek w płaszczu

2001: Niezwyciężony (Invicible) jako Hrabia Helldorf

2000: Tańcząc w ciemnościach jako lekarz

1998: Armageddon jako psycholog

1996: Pinokio jako Lorenzini

1991: Europa jako Lawrence Hartmann

1987: Epidemia

1987: Medea jako Jason

1996: Road to St. Tropez jako chłopak

REŻYSER





WERNER HERZOG (właść. Werner Stipetic)

Data ur. 1942-09-05, Monachium, Niemcy.

Werner Herzog to jeden z reżyserów, dla których sensem twórczości jest zgłębianie istoty człowieczeństwa, mrocznych tajemnic ludzkiej natury. Zarówno w jego filmach fabularnych, jak i dokumentalnych, mamy do czynienia z wnikliwą analizą, wręcz obnażaniem ludzkiej duszy. W twórczości filmowej skupia się na zachowaniach ludzkich w sytuacjach ekstremalnych, o których można by powiedzieć, że człowieczeństwo ma tam swój kres. Herzog wynajduje pierwiastek ludzki nawet u najdziwniejszych,

najbardziej zdegradowanych postaci ("Nosferatu - Wampir", "Cobra verde", "Siarkownia").

Herzog nigdy nie pracował jak "normalny" reżyser. Współczesny Zachód nie dawał zbyt wielu okazji, by człowiek mógł sprawdzić, kim naprawdę jest, dlatego większość filmów powstała w odległych i zapomnianych zakątkach planety: w tropikalnych dżunglach, wysokich górach, na pustyniach, w okolicach, w których właśnie wybuchała wojna. Z wykształcenia historyk (ukończył wydział Historii Literatury i Dramatu na Uniwersytecie w Monachium), dodatkowo studiował w Pittsburghu i był stypendystą Fundacji Fullbrighta. W 1963 r. założył w Monachium własną wytwórnię filmową Werner Herzog Film Produktion, co dało mu niezależność podczas realizacji filmowych przedsięwzięć.

Choć realizując swoje filmy Herzog podróżuje po świecie, jest artystą na wskroś niemieckim. Widać to w jego skłonności do mistycyzmu ("Mitologia stanowi podstawę kina"). Czasem sytuacje przedstawione na ekranie graniczą z absurdem, przekazując tym samym silny ładunek emocjonalny ("Aquirre - gniew boży", "Fitzcarraldo"). W obrazie "Nosferatu - Wampir" Herzog stworzył film przemawiający do widza częstymi odwołaniami do twórczości S. Fridricha i innych romantyków niemieckich. Reżyseruje także opery, czasem pojawia się w filmach jako aktor.




WYBRANA FILMOGRAFIA



Scenariusz:

2003: Koło czasu (Wheel of Time)

2002: 10 minut później: Trąbka (Ten Minutes Older: The Trumpet)

2000: Niezwyciężony (Invincible)

2000: Julianes Sturz in den Dschungel

1997: Little Dieter Needs to Fly

1995: Śmierć na pięć głosów (Tod für fünf Stimmen)

1992: Lektionen in Finsternis

1990: Echos aus einem düstern Reich

1987: Cobra Verde

1984: Tam, gdzie śnią zielone mrówki (Wo die grünen Ameisen träumen)

1984: Ballade vom kleinen Soldaten

1982: Fitzcarraldo

1980: Werner Herzog Eats His Shoe

1979: Nosferatu wampir (Nosferatu Phantom der Nacht)

1979: Woyzeck

1977: Stroszek

1976: Szklane serce (Herz aus Glas)

1974: Zagadka Kaspara Hausera (Jeder für sich und Gott gegen alle)

1972: Aguirre, gniew boży (Aguirre, der zorn gottes)

1971: Nawet karły były kiedyś małe (Auch Zwerge haben klein angefangen (aka Even Dwarfs Started Small))

1971: Kraina ciszy i ciemności (Land des Schweigens und der Dunkelheit)

1970: Fata morgana

1968: Znaki życia (Lebenszeichen)


Reżyseria:
2004: Little Dieter Needs to Fly

2003: Koło czasu (Wheel of Time)

2002: 10 minut później: Trąbka (Ten Minutes Older: The Trumpet)

2001: Pilgrimage

2000: Niezwyciężony (Invincible)

2000: Julianes Sturz in den Dschungel

2000: Tannhäuser

1999: Mój najlepszy szatan (Mein liebster Feind - Klaus Kinski)

1997: Little Dieter Needs to Fly

1995: Śmierć na pięć głosów (Tod für fünf Stimmen)

1994: The transformation of the world into music

1993: Glocken aus der Tiefe

1992: Lektionen in Finsternis

1992: Donna del lago, La

1991: Krzyk kamienia (Cerro Torre Schrei aus Stein)

1991: Jag Mandir

1990: Echos aus einem düstern Reich

1989: Wodaabe - herdsmen of the sun

1989: Giovanna d'Arco

1988: Gauloises, Les

1988: Français vus par, Les

1987: Cobra Verde

1984: Tam, gdzie śnią zielone mrówki (Wo die grünen Ameisen träumen)

1984: Ballade vom kleinen Soldaten

1984: Gasherbrum - Der leuchtende Berg

1982: Fitzcarraldo

1980: Huies Predigt

1980: God's Angry Man

1980: Glaube und Währung

1979: Nosferatu wampir (Nosferatu Phantom der Nacht)

1979: Woyzeck

1979: Mit mir will keiner spielen

1977: Stroszek

1977: Soufrière, La

1976: Szklane serce (Herz aus Glas)

1976: How much Wood Would a Woodchuck Chuck

1974: Zagadka Kaspara Hausera (Jeder für sich und Gott gegen alle)

1974: Große Ekstase des Bildschnitzers Steiner, Die

1972: Aguirre, gniew boży (Aguirre, der zorn gottes)

1971: Nawet karły były kiedyś małe (Auch Zwerge haben klein angefangen (aka Even Dwarfs Started Small))

1971: Kraina ciszy i ciemności (Land des Schweigens und der Dunkelheit)

1971: Behinderte Zukunft?

1970: Fata morgana

1969: Maßnahmen gegen Fanatiker

1969: Fliegenden Ärzte von Ostafrika, Die

1968: Znaki życia (Lebenszeichen)

1967: Ostatnie słowa (Letzte Worte)

1967: Beispiellose Verteidigung der Festung Deutschkreuz, Die

1964: Game in the sand

1962: Herakles



WYWIAD

Siłacz z misją: Werner Herzog opowiada redakcji indieWIRE o „Niezwyciężonym" (rozmawiał Scott Foundas).
indieWIRE: Zacznijmy od typowego, ale bardzo istotnego dla nas pytania: jak trafiłeś na historię Zishe Breitbarta i dlaczego zdecydowałeś się zrobić z niej film?
Werner Herzog: Na historię trafiłem przez kontakt z Gary Bartem (producent Niezwyciężonego), potomkiem prawdziwego siłacza. Miał mnóstwo materiałów po swoim przodku, i dzięki Bogu, mocne nerwy, aby mnie do nich dopuścić. Odkryłem historyczną postać, więc chciałem zrobić o tym film. Wierzę, że jestem dobrym narratorem, i potrafię wyczuć, kiedy dzieje się coś naprawdę specjalnego. Zrobiliśmy kawał dobrej roboty, i myślę, że kiedy [Gary] po raz pierwszy wraz ze swoją rodziną zobaczył film na dużym ekranie, był bardzo zadowolony.
iW: Jest w tej opowieści kilka faktów - obydwaj bohaterzy byli bardzo niepohamowani: Hanussen, który był Żydem i ten Duński mistyk; Breitbart, który przybył, aby głosić się Nowym Samsonem.

Herzog: Ale to nie był jego pomysł (Breitbarta) – nie nazwał bym tak tego. To było więcej niż misja, którą poczuł w sobie. Przemówił do niego sam Bóg. Stwórca złożył na jego barki ogromny ciężar i było to zbyt wiele; przytłoczyłoby to każdą ludzką istotę.

iW: W jakim stopniu przeznaczenie i boska interwencja, które widzimy w filmie, są wzięte z historycznych dokumentów?

Herzog: Są tam tylko ogólne aluzje do jego życiorysu, i jedną z takich wzmianek był afisz, który zobaczyłem, a na którym on po raz pierwszy ogłosił się Nowym Samsonem. Miałem wrażenie, że było w tym coś znaczącego – szczegół, ale bardzo doniosły. Jako narrator mogłem to wpleść w charakter postaci.

iW: Jedną z rzeczy, która uderza zarówno w Niezwyciężonym, jak i również w wielu innych Twoich filmach, jest olbrzymia uwaga poświęcona najmniejszym nawet detalom np. polski shtetl, który widzimy w jednej z pierwszych scen filmu. Również wtedy, kiedy przenosimy się do Berlina, wszystkie wątki przedstawione są w bardzo realistyczny sposób.
Herzog: Kiedy przygotowywaliśmy scenę na targu, (która otwiera film) wszystko było bardzo autentyczne; kładliśmy ogromny nacisk na szczegóły – każda osoba, która cokolwiek robiła, robiła to naprawdę doskonale. Zablokowaliśmy ulicę oraz ruch, i nagle starsza kobieta wyszła z jednego z domów z dużą żółtą plastikową torbą i chciała zrobić zakupy na naszym filmowym targu! Kamera nagrywała scenę, wpadłem na plan i krzyknąłem „ Proszę pani to jest plan filmowy!”. Nic sobie z tego nie robiła, nadal chciała kupować. Sądziła, że to prawdziwy targ, i nawet nie zauważyła, że cofnęliśmy się o 70 lat. Pomyślałem wtedy, że wykonujemy naprawdę dobrą pracę.
iW: To szczególne osiągnięcie, bo przecież statyści nie mieli świadomości, że są akurat nagrywani. Inaczej wyglądaliby tylko jak statyści i nie dałoby to takiego efektu.

Herzog: Nasi statyści byli niezwykle dokładnie wybierani. Na przykład, kiedy robisz film o Ameryce lat 50-tych – czasy Elvisa – muszą być tam twarze lat 50-tych, których teraz nie spotkasz. Wtedy naprawdę trzeba szukać – gdzie oni są? Pewien charakter, określony styl poruszania się i wysławiania. Musisz być bardzo ostrożny. Albo we wczesnych latach 30-tych - kawalerzyści są wręcz stereotypowi. Tutaj każda grająca pojedyncza twarz jest twarzą z lat 30-tych.

iW: Od zawsze współpracowałeś z niezawodowymi aktorami, wliczając w to grono występującego w Niezwyciężonym Jouko Ahola (dwukrotny zdobywca tytułu Najsilniejszego Człowieka, który gra Zishe Breitbarta) oraz Annę Gourari (oklaskiwany koncert pianistki - mistrzyni Hanussena).

Herzog: Muszę Cię rozczarować, ponieważ nie ma niezawodowych aktorów. Są tylko lepsi i gorsi.
iW: To przypomina mi coś, co napisał Bresson, do którego chyba jesteś podobny: „Żadnych aktorów. Żadnych ról. Żadnej reżyserii. Tylko twarze wzięte z życia”. Tak jak u Berssona, „aktorzy” w Twoim filmie często mają konkretną wartość „istnienia”, a nie tylko „pozoru” ról, w jakich występują.

Herzog: (...) Pokazywanie [na ekranie] najsilniejszego mężczyzny na świecie jest sporym wyzwaniem; widzieliśmy już wiele filmów o Herkulesach, Gladiatorach, itp., natychmiast więc myślimy - „O, ten chłopak wcale nie jest taki silny”. Tutaj mamy kogoś, kto stawia widzów w odmiennej sytuacji, i jak często powtarzam o swoich filmach – znów można wierzyć w to, co się widzi. Masz uczucie, że oglądasz coś bardzo autentycznego, tak jak lubię. Moi aktorzy są niezwykle profesjonalni.

iW: Często pisano, że Twoje prace można podzielić na dwie kategorie: dokument i fabułę. Mam wrażenie, że to w jakiś sposób ogranicza perspektywę przypisując Twoim filmom „dokumentalnym” wyreżyserowaną fabułę, w momencie, gdy Twoje filmy „fabularne” zawierają elementy dokumentu, świadczące o nie zupełnie fikcyjnym podejściu do tematu.

Herzog: Tak, kiedy siłacz w jednej ze scen podnosi 900 funtów, jest to naprawdę 900 funtów. Każde, nawet 6 letnie dziecko oglądając film widzi, że nie jest to żadna zabawa. To rzeczywistość.

iW: Czy istnieje więc kategoria, do której można by przypisać twój film?

Herzog: Jestem bardzo ostrożny, jeśli chodzi o kategoryczne stwierdzenie: ten film to dokument lub, ten film to fabuła. Myślę, że nie powinniśmy zarywać nocy, usiłując dobrać odpowiednią kategorię. Spójrzmy na to z tej strony: czy ten film jest dobry czy też po prostu zły?

iW: Coś, w czym odniosłeś sukces, to stworzenie nowego języka kina; przeniesienie nas w - jak to ty nazywasz - „pełnię zachwytu”, pełną znaczeń i emocji, kojarzonych z poezją i muzyką.

Herzog: Zawsze miało to głęboki sens. Prawdziwa poezja jest pełna prawdy i głębszych znaczeń. Nie musisz tego artykułować ani analizować – wiesz, że to ma sens. Wiem też, że czasami się do tego zbliżałem i coś osiągałem, ale poszukiwania nie są jeszcze skończone. Pewne pytania pozostają otwarte: wciąż staram się być doskonałym wojakiem filmu.

iW: Już wcześniej wspominałeś - nieco szyderczo - o telefonach komórkowych. Zawsze byłeś dosyć sceptyczny, a przecież otaczający nas świat wkracza w erę technologii i nowoczesnego „komfortu”. Dawałeś nam przykłady charakterów, ale Zishe Breitbart jest daleki od modernizacji, taki czysty i cnotliwy.

Herzog: To w jakimś sensie odpowiada mojemu charakterowi; każdą rzecz, którą robiłem – robiłem wyłącznie własnymi siłami. Nie żartuję. Nie jeździłem autostopem z plecakiem. Podróżowałem pieszo, prawie bez bagażu i nie miało dla mnie znaczenia, jaki dystans mam do pokonania. Podróżowałem pieszo nawet wtedy, kiedy mój wielki mentor Lotte Eisner był umierający. Żeby oświadczyć się ukochanej, przeszedłem pieszo Alpy. Widzisz, mogłem to zrobić przez telefon i prawdopodobnie usłyszałbym TAK. Myślę jednak, że jeśli chcesz założyć rodzinę, mieć dzieci, to nie możesz oświadczać się przez telefon. Nie leć tam samolotem, nie bierz taksówki, tylko idź pieszo.

Pozwól mi dodać jeszcze jedno. Mówisz o telefonach, Internecie etc. Oczywiście, dużo widzieliśmy, będziemy również świadkami rozwoju globalnej komunikacji. Jednak w tym samym czasie, wzrastać będzie również nasze osamotnienie. Wiek, w którym przyszło nam żyć, będzie wiekiem głuszy. To nie izolacja, to coś zupełnie innego. To zwykła samotność.




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna