Obsługa programu ms access microsoft Access



Pobieranie 65.23 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar65.23 Kb.


POLITECHNIKA BIAŁOSTOCKA

Katedra Telekomunikacji i Aparatury Elektronicznej
Oprogramowanie Użytkowe


Obsługa programu MS ACCESS

Microsoft Access nie jest bazą danych, lecz systemem zarządzającym bazą danych, za pomocą którego można tworzyć i administrować bazy danych, należy do grupy systemów zarządzających relacyjnymi bazami danych. Ma też tę zaletę, że wszystkie obiekty (tabele, pola do wprowadzania danych oraz wyrażenia) tworzy się nie za pomocą skomplikowanego języka programowania, lecz definiuje na podstawie gotowych obiektów. W pełni wykorzystuje graficzne środowisko systemu Windows.

Podstawowe elementy baz danych:

  • tabela - wykorzystanie kreatora? (nazwa pola, typ danych i ich format);

  • formularz (korzystanie z kreatorów, elementy projektowe formularza);

  • kwerenda (zapytanie);

  • raport - wykorzystanie kreatora (elementy projektowe);

  • makro (zestawy akcji);

  • moduł;

Wymagane elementy zaprojektowanej bazy danych:

  1. Projekt tabeli:

  • pola tekstowe

  • pola liczbowe

  • pola walutowe

  • pola logiczne

  • pola daty ( ustawić dokładny format daty )

  • pola z rozwijaną listą (kraetor odnośników)

utworzyć maski wprowadzania dla pola daty, oraz np. dla kodu pocztowego;

  1. Utworzyć za pomocą kreatora dwa formularze kolumnowe (drugi otwierany z pierwszego), dodać w projekcie przyciski poleceń ( otwierania i zamykania formularzy, podglądu i drukowania raportu ).

Wyłączyć paski przewijania, selektory rekordów w formularzu - otwierając okno właściwości w widoku projektu przyciskiem:

Widok okna właściwości:





  1. Zaprojektować bez kreatora zapytanie ( kwerendę ) wybierającą, ustawić kryteria w dwóch wybranych polach (np. wybierającą ludzi urodzonych przed/lub po wybranej dacie, czy mających określone zarobki itp....)


Kolejne kroki projektowania:

  • Dodać tabelę do projektu zapytania

  • Wybrać w kolejnych kolumnach pola które mają być wyświetlane później w raporcie, w dwóch polach ustawić kryterium np. <#85-01-01# ; litera początkowa

  1. Utworzyć za pomocą kreatora raport wyświetlający dane wybrane przez zapytanie, wydrukować go;

  2. Utworzyć makro startowe otwierające formularz przy otwieraniu bazy (wybrać akcję Otwórz Formularz, wybrać formularz, który ma być otwarty, nazwać makro Autoexec):



TABELE W ACCESS’e

Właściwości TypDanych można użyć, aby określić typ danych zapisywanych w polu tabeli. Każde pole może zawierać dane tylko jednego typu:



Ustawienie

Typ danych

Rozmiar

Tekst

(Ustawienie domyślne) Tekst lub kombinacja tekstu i liczb, a także liczby, na których nie przeprowadza się obliczeń, takie jak numery telefonów.

Nie więcej niż 255 znaków lub długość określona przez ustawienie właściwości FieldSize (RozmiarPola), jeśli jest mniejsza. Program Microsoft Access nie rezerwuje miejsca dla nieużywanych części pola tekstowego.

Memo

Długie teksty lub kombinacje tekstu i liczb.

Nie więcej niż 65 535 znaków. (Jeśli pole Memo jest sterowane przez obiekty dostępu do danych DAO i będą w nim przechowywane jedynie tekst i liczby [nie dane binarne], wtedy rozmiar pola Memo ograniczony będzie rozmiarem bazy danych.)




Liczba

Dane liczbowe używane w obliczeniach matematycznych. Więcej informacji na temat ustawiania określonego typu Liczba można znaleźć w temacie poświęconym właściwości FieldSize.

1, 2, 4 lub 8 bajtów (16 bajtów, jeśli właściwość FieldSize zostanie ustawiona na wartość "ID replikacji").

Data/Godzina

Wartości dat i godzin dla lat od 100 do 9999.

8 bajtów.

Walutowy

Wartości monetarne i dane liczbowe używane w obliczeniach matematycznych, mające od jednego do czterech miejsc po przecinku. Określone z dokładnością do 15 cyfr po lewej stronie przecinka i 4 po prawej stronie.

8 bajtów.

Autonumer

Unikatowy, kolejny (zwiększany o 1) lub przypadkowy numer przypisywany przez program Microsoft Access każdemu nowemu rekordowi dodawanemu do tabeli. Pola typu Autonumer nie mogą być aktualizowane. Więcej informacji można znaleźć w temacie poświęconym właściwości NewValues (NoweWartości).

4 bajty (16 bajtów jeżeli właściwość FieldSize zostanie ustawiona na wartość "ID replikacji").

Tak/Nie

Wartości „Tak” i „Nie” oraz pola zawierające tylko dwie wartości (Tak/Nie, Prawda/Fałsz lub Wł/Wył).

1 bit.

Obiekt OLE

Obiekt (taki jak arkusz kalkulacyjny programu Microsoft Excel, dokument programu Microsoft Word, grafika, dźwięki lub inne dane binarne) połączony z tabelą programu Microsoft Access lub osadzony w niej.

Nie więcej niż 1 gigabajt (rozmiar ograniczony przez dostępne miejsce na dysku)

Hiperłącze

Tekst lub kombinacja tekstu i liczb zapisanych jako tekst, używane jako adres hiperłącza. Adres hiperłącza może się składać z trzech części: wyświetlany tekst – tekst, który pojawia się w polu lub formancie; adres – ścieżka dostępu do pliku (ścieżka UNC) lub strony (URL); podadres ľ położenie w pliku lub na stronie. Najprostszym sposobem wstawienia adresu hiperłącza do pola lub formantu jest kliknięcie polecenia Hiperłącze w menu Wstaw. Więcej informacji można znaleźć w temacie Adresy hiperłączy w polach hiperłączy i formantach.

Każda z trzech części danej typu Hiperłącze może zawierać do 2048 znaków.




Kreator odnośników

Tworzy pole, które pozwala wybrać wartość z innej tabeli lub z listy wartości przy użyciu pola listy lub pola kombi. Kliknięcie tej opcji powoduje rozpoczęcie działania Kreatora odnośników, co tworzy pole odnośnika. Po skończeniu pracy z kreatorem Microsoft Access ustawia typ danych w oparciu o wartości wybrane w kreatorze.

Taki sam rozmiar jak pole klucza podstawowego używanego do utworzenia odnośnika, zazwyczaj 4 bajty.

Uwagi:

Pola typu Memo, Hiperłącze i Obiekt OLE nie mogą być indeksowane.



Wskazówka: Należy używać typu danych Walutowy dla pól wymagających wielu obliczeń na liczbach mających od jednego do czterech miejsc po przecinku. Typy Pojedyncza precyzja i Podwójna precyzja wymagają obliczeń zmiennoprzecinkowych. Typ danych Walutowy używa szybszych obliczeń stałoprzecinkowych.

Ostrzeżenie: Zmiana typu danych dla pola po wprowadzeniu danych do tabeli spowoduje potencjalnie długi proces konwersji danych podczas zapisywania tabeli. Jeśli typ danych w polu nie odpowiada zmienionej wartości właściwości TypDanych, niektóre dane można utracić.

Maska wprowadzania danych:

Właściwość InputMask (MaskaWprowadzania) służy do ułatwiania wprowadzania danych oraz do sterowania wartościami, jakie użytkownicy mogą wpisywać do formantów typu pole tekstowe. Można na przykład utworzyć maskę wprowadzania dla pola “Numer telefonu”, w którym będzie dokładnie pokazane, w jaki sposób nowy numer ma zostać wprowadzony: (___) ___-____. Zwykle łatwiej jest ustawić tę właściwość za pomocą Kreatora masek wprowadzania. Właściwość InputMask może składać się z trzech sekcji, oddzielonych od siebie średnikami (;):



Sekcja

Opis

Pierwsza

Służy do określenia maski wprowadzania, na przykład !(999) 999-9999. Lista znaków, które mogą być użyte w masce wprowadzania przedstawiona została w tabeli poniżej.

Druga

Określa, czy po wprowadzeniu danych program Microsoft Access przechowuje w tabeli znaki literałowe. Jeśli w tej sekcji zostanie użyta wartość 0, to wszystkie znaki literałowe (na przykład nawiasy użyte w masce wprowadzania przy wpisywaniu numeru telefonu) będą przechowywane razem z wprowadzoną wartością; jeśli w sekcji zostanie wprowadzona wartość 1 lub sekcja będzie pusta, to przechowywane będą tylko znaki wpisane do formantu.

Trzecia

Określa znak, jaki będzie wyświetlany przez program Microsoft Access w miejscu, w którym w masce wprowadzania zamiast znaku, który powinien zostać wpisany zostanie wpisana spacja. W tej sekcji może pojawić się dowolny znak. Aby wyświetlić pusty ciąg znaków należy wpisać znak spacji ograniczony cudzysłowami (" ").

Tworząc maskę wprowadzania można za pomocą znaków specjalnych zdecydować, że pewne znaki będą wymagane (na przykład numer telefonu), podczas gdy inne będą opcjonalne (na przykład numer kierunkowy). Znaki te określają, jaki typ znaku (cyfrę czy literę) trzeba wprowadzić w miejsce każdego znaku w masce wprowadzania.

Maskę wprowadzania można utworzyć korzystając z następujących znaków:



0



Cyfra (Od 0 do 9, pozycja wymagana, znaki plus [+] i minus [–] nie są dozwolone).

9



Cyfra lub spacja (pozycja nie jest wymagana, znaki plus i minus nie są dozwolone).

#



Cyfra lub spacja (pozycja nie jest wymagana, w trybie edycji spacje wyświetlane są jako puste miejsca, lecz podczas zapisywania danych spacje są usuwane; znaki plus i minus są dozwolone).

L



Litera (od A do Z, pozycja wymagana).

?



Litera (od A do Z, pozycja wymagana).

A



Litera lub cyfra (pozycja wymagana).

a



Litera lub cyfra (pozycja wymagana).

&



Dowolny znak lub spacja (pozycja wymagana).

C



Dowolny znak lub spacja (pozycja wymagana).

. , : ; - /



Dziesiętny symbol zastępczy oraz separator tysięcy, dat i godzin. (Znak, który zostanie użyty w charakterze separatora zależy od ustawień w oknie dialogowym Właściwości: Ustawienia regionalne w Panelu sterowania systemu Windows).

<



Powoduje że wszystkie litery zostaną zmienione na małe.

>



Powoduje że wszystkie litery zostaną zmienione na wielkie.

!



Powoduje że wszystkie dane są wyświetlane od strony prawej do lewej zamiast od lewej do prawej. Znaki wpisane do maski wprowadzania zawsze będą ją wypełniać od strony lewej do strony prawej. Wykrzyknik może pojawić się w dowolnym miejscu maski wprowadzania

\



Powoduje, że znak, który po nim występuje, zostanie wyświetlony jako znak literałowy (na przykład, \A będzie wyświetlone po prostu jako A).



Uwaga: Ustawienie właściwości InputMask na wartość "Hasło" tworzy formant do wprowadzania hasła. Dowolny znak wprowadzony do formantu będzie zapisywany jako znak, lecz wyświetlany w postaci gwiazdki (*). Maski “Hasło” można używać, aby uniemożliwić wyświetlanie wprowadzanych znaków na ekranie.

Jeśli dla tego samego pola została zdefiniowana maska wprowadzania oraz właściwość Format, właściwość Format ma wyższy priorytet podczas wyświetlania danych. Oznacza to, że nawet jeśli maska wprowadzania została zapisana, będzie podczas wyświetlania i formatowania danych ignorowana. Dane w tabeli odnośnej nie ulegną zmianie; właściwość Format wpływa tylko na to, w jaki sposób dane będą wyświetlane.

W poniższej tabeli pokazano kilka użytecznych masek wprowadzania oraz kilka typów wartości, które można do nich wprowadzać.


Maska wprowadzania

Przykłady wartości


(000) 000-0000

(206) 555-0248

(999) 999-9999

(206) 555-0248

( ) 555-0248



(000) AAA-AAAA

(206) 555-TELE

#999

–20

2000


>L????L?000L0

GREENGR339M3

MAY R 452B7



>L0L 0L0

T2F 8M4

00000-9999

98115-

98115-3007



>L

Maria

Brendan


SSN 000-00-0000

SSN 555-55-5555

>LL00000-0000

DB51392-0493

"Ul.">L
Relacje w bazie danych

Po zaprojektowaniu różnych tabel dla poszczególnych tematów bazy danych, potrzebny jest sposób na powiązanie zawartych w nich informacji. Pierwszym krokiem w tym procesie jest zdefiniowanie relacji pomiędzy tabelami. Gdy się to zrobi, można tworzyć kwerendy, formularze i raporty pozwalające wyświetlać za jednym razem informacje z różnych tabel.



Relacja:

Związek ustanowiony między wspólnymi polami (kolumnami) w dwóch tabelach. Wśród relacji można wyróżnić relacje typu jeden-do-jednego, jeden-do-wielu oraz wiele-do-wielu.



Relacja jeden-do-wielu

Relacja jeden-do-wielu jest najbardziej powszechnym typem relacji. W relacji jeden-do-wielu rekord w tabeli A może mieć wiele dopasowanych do niego rekordów z tabeli B, ale rekord w tabeli B ma tylko jeden dopasowany rekord w tabeli A.



Relacja wiele-do-wielu

W relacji wiele-do-wielu, rekord w tabeli A może mieć wiele dopasowanych do niego rekordów z tabeli B i tak samo rekord w tabeli B może mieć wiele dopasowanych do niego rekordów z tabeli A. Jest to możliwe tylko przez zdefiniowanie trzeciej tabeli (nazywanej tabelą łącza), której klucz podstawowy składa się z dwóch pól ľ kluczy obcych z tabel A i B. Relacja wiele-do-wielu jest w istocie dwiema relacjami jeden-do-wielu z trzecią tabelą.



Relacja jeden-do-jednego

W relacji jeden-do-jednego każdy rekord w tabeli A może mieć tylko jeden dopasowany rekord z tabeli B, i tak samo każdy rekord w tabeli B może mieć tylko jeden dopasowany rekord z tabeli A. Ten typ relacji spotyka się rzadko, ponieważ większość informacji powiązanych w ten sposób byłoby zawartych w jednej tabeli. Relacji jeden-do-jednego można używać do podziału tabeli z wieloma polami, do odizolowania części tabeli ze względów bezpieczeństwa, albo do przechowania informacji odnoszącej się tylko do podzbioru tabeli głównej. Na przykład, można by utworzyć tabelę do wyszukiwania pracowników uczestniczących w rozgrywkach piłkarskich.

Przykładowe okno relacji:



Definiowanie relacji między tabelami:

1. Zamknij wszystkie otwarte tabele. Nie można tworzyć ani modyfikować relacji między otwartymi tabelami.

2. Przełącz się do okna bazy danych. Aby przełączyć się do okna bazy danych z dowolnego innego okna programu, wystarczy nacisnąć klawisz F11.

3. Kliknij przycisk Relacje na pasku narzędzi.

4. Jeśli w bazie danych nie zdefiniowano żadnych relacji, automatycznie pojawi się okno dialogowe Pokaż tabelę. Jeśli przed określeniem relacji chcesz dodać tabelę, a okno dialogowe Pokaż tabelę nie pojawia się, kliknij na pasku narzędzi. Jeśli tabele, które chcesz połączyć relacją, są wyświetlone, przejdź do punktu 6.

5. Kliknij dwukrotnie nazwy tabel, które chcesz połączyć relacją, a następnie zamknij okno dialogowe Pokaż tabelę

6. Przeciągnij z pierwszej tabeli pole, które chcesz połączyć relacją do odpowiedniego pola drugiej tabeli. Aby przeciągnąć kilka pól, wciśnij klawisz CTRL i kliknij każde z nich przed przeciągnięciem. Z reguły przeciąga się z tabeli pole klucza podstawowego (wyróżnione pogrubieniem tekstu) do podobnego pola (często o tej samej nazwie) zwanego kluczem obcym w drugiej tabeli. Wiązane relacją pola nie muszą nosić tych samych nazw, ale muszą zawierać ten sam typ danych (z dwoma wyjątkami) i ten sam rodzaj informacji. Wiązane relacją pola typu Liczba muszą ponadto mieć to samo ustawienie właściwości Rozmiar pola. Wspomniane dwa wyjątki to: można wiązać relacją pole typu Autonumer z polem Liczba jeśli jego właściwość Rozmiar pola ma ustawienie Liczba całkowita długa oraz pole Autonumer z polem Liczba jeśli właściwość Rozmiar pola obu pól ma ustawienie ID replikacji.

7. Pojawia się okno dialogowe Relacje. Sprawdź poprawność nazw pokazanych w obu kolumnach. W razie potrzeby możesz je zmienić. W razie potrzeby ustaw opcje relacji. Aby uzyskać informacje na temat konkretnego elementu okna dialogowego Relacje, należy kliknąć przycisk ze znakiem zapytania , a następnie kliknąć wybrany element.

8. Kliknij przycisk Utwórz, aby utworzyć relację.

9. Powtórz procedury opisane w punktach 5 do 8 dla każdej pary tabel, które chcesz połączyć relacją. Przy zamykaniu okna Relacje wyświetlane jest pytanie, czy zapisać zmiany do układu. Niezależnie od tego, czy zamiany zostaną zapisane do układu, utworzone relacje są zapisywane w bazie danych.


Podformularze: czym są i jak działają

Podformularz jest to formularz znajdujący się wewnątrz innego formularza. Główny formularz nazywa się też formularzem podstawowym, zaś formularz umieszczony wewnątrz niego - podformularzem. Połączenie formularza i podformularza zwane jest często formularzem hierarchicznym, formularzem głównym/szczegółowym lub formularzem typu nadrzędny/podrzędny.

Podformularze są szczególnie przydatne do pokazywania danych z tabel lub kwerend znajdujących się w relacji jeden-do-wielu. Na przykład można utworzyć formularz z podformularzem, aby pokazywać dane z tabeli "Kategorie" i tabeli "Produkty". Dane w tabeli "Kategorie" stanowią stronę "jeden" relacji. Dane w tabeli "Produkty" znajdują się po stronie "wiele" relacji. Oznacza to, że każda kategoria może zawierać szereg produktów.

Podformularz i formularz tego rodzaju są połączone, dzięki czemu w podformularzu wyświetlane są tylko rekordy związane z bieżącym rekordem formularza głównego. Na przykład jeśli w formularzu głównym wyświetlana jest kategoria "Napoje", w podformularzu uwzględniane są tylko produkty należące do tej kategorii.

Jeśli formularz z podformularzem są używane do wprowadzania nowych rekordów, program Microsoft Access zapisuje bieżący rekord w formularzu głównym przy wchodzeniu do podformularza. Dzięki temu rekordy w tabeli po stronie "wiele" będą miały związany z nimi rekord w tabeli znajdującej się po stronie "jeden" relacji. Przy dodawaniu rekordów do formularza, są one również automatycznie zapisywane.

Formularz może być przedstawiany w formie arkusza danych, jak na powyższym rysunku lub jako pojedynczy lub ciągły formularz. Formularz główny może być wyświetlany tylko jako formularz pojedynczy.


Formularz główny może zawierać dowolną liczbę podformularzy, jeśli każdy z podformularzy zostanie umieszczony w formularzu głównym. Można również zagnieżdżać dwa poziomy podformularzy. Oznacza to, że w formularzu można utworzyć podformularz, wewnątrz którego znajdować się będzie kolejny podformularz. Na przykład formularz główny może zawierać dane o poszczególnych klientach, w pierwszym podformularz znajdować się będą zamówienia, zaś w drugim szczegółowe informacje dotyczące zamówień.

Rodzaje podformularzy:


Przy tworzeniu podformularza można ustalić, czy będzie on wyświetlany tylko w widoku "Arkusz danych"; tylko w widoku "Formularz" jako formularz ciągły lub pojedynczy czy w dowolnym z tych widoków. Podformularze wyświetlane w postaci formularzy pojedynczych lub ciągłych mogą mieć prostą konstrukcję lub mogą być dostosowywane, tak aby zawierały nagłówki, stopki itd.



Tworzenie podformularza arkusza danych, zawierającego nagłówki i stopki

  1. Otwórz formularz, który ma być użyty jako podformularz, w widoku "Projekt".

  2. Dodaj pola, które mają być wyświetlane w podformularzu.

  3. Ustaw rozmiar sekcji szczegółów formularza na rozmiar jednego wiersza arkusza danych.

  4. Kliknij dwukrotnie selektor formularza, aby otworzyć jego arkusz właściwości.

  5. W polu właściwości Widok domyślny kliknij opcję Formularze ciągłe.

Uwaga:

Nie należy wybierać ustawienia Arkusz danych, jeśli w podformularzu ma być wyświetlany nagłówek i stopka. Jeśli zostanie wybrane ustawienie Arkusz danych, to nagłówek i stopka będą ukryte przy wyświetlaniu formularza w widoku "Formularz". Jeśli właściwość Widok domyślny zostanie ustawiona na Formularze ciągłe i rozmiar formularza zostanie określony tak, aby wyświetlany był tylko jeden wiersz, to formularz będzie wyglądać jak arkusz danych, lecz nagłówki i stopki będą wyświetlane.



Kiedy użyć makra, a kiedy języka Visual Basic?

W programie Microsoft Access można wykonać wiele zadań używając makr lub poprzez interfejs użytkownika. W wielu innych programach baz danych wykonanie tych samych zadań wymaga programowania. Decyzja, czy użyć makra czy języka Visual Basic for Applications zależy często od rodzaju zadania.



Kiedy użyć makra?

Makra zapewniają wygodną obsługę takich prostych zadań, jak otwieranie i zamykanie formularzy, ukrywanie i wyświetlanie pasków narzędzi czy wykonywanie raportów. Można łatwo i szybko wiązać ze sobą tworzone obiekty bazy danych, ponieważ niewiele jest do zapamiętania, jeśli chodzi o składnię; argumenty każdej akcji są wyświetlane w dolnej części okna makra.

Poza łatwością użycia makr, istnieją zadania, które można wykonać tylko za ich pomocą:

· Tworzenie globalnych przypisań klawiszy.

· Wykonywanie akcji lub ich serii podczas otwierania bazy danych. Można jednak użyć okna dialogowego Autostart do określenia niektórych zadań, które mają być wykonywane podczas otwierania bazy danych, np. otwarcie formularza.

Należy używać języka Visual Basic zamiast makr, aby:

Ułatwić obsługę bazy danych. Ponieważ makra są obiektami zewnętrznymi w stosunku do formularzy i raportów, które z nich korzystają, baza danych zawierająca dużą liczbę makr reagujących na zdarzenia występujące w formularzach i raportach staje się kłopotliwa w obsłudze. W przeciwieństwie do makr, procedury zdarzeń języka Visual Basic są wbudowane w definicję formularza lub raportu. Przy przenoszeniu formularza lub raportu z jednej bazy do innej, wbudowane procedury zdarzeń przenoszone są wraz z formularzem lub raportem.


Aby tworzyć własne funkcje. Program Microsoft Access zawiera wiele funkcji wbudowanych, jak np. funkcja IPmt obliczająca raty odsetkowe. Funkcji tych można używać bez konieczności tworzenia skomplikowanych wyrażeń. Używając języka Visual Basic, można również tworzyć funkcje własne do wykonywania obliczeń przekraczających możliwości pojedynczego wyrażenia lub zastępujących skomplikowane wyrażenia. Ponadto, utworzonych przez siebie funkcji można używać w wyrażeniach, chcąc zastosować często wykonywane operacje w stosunku do wielu obiektów.

Obsługiwać błędy. Gdy podczas pracy w bazie danych zdarzy się coś nieoczekiwanego i pojawi się komunikat o błędzie, może on brzmieć dosyć tajemniczo, szczególnie dla niezbyt doświadczonego użytkownika. Używając języka Visual Basic można wykryć błąd w chwili jego wystąpienia i albo wyświetlić własny komunikat, albo podjąć inną akcję.

Tworzyć obiekty lub manipulować nimi. Z reguły najłatwiej tworzyć i modyfikować obiekty w ich widoku "Projekt". Czasem jednak może zaistnieć potrzeba modyfikacji definicji obiektu w kodzie. Używając języka Visual Basic można manipulować wszystkimi obiektami bazy, łącznie z samą bazą.

Wykonywać działania na poziomie systemu. Wykonując akcję UruchomAplikację (RunApp) można z bieżącej aplikacji wywołać inną aplikację opartą na systemie Windows lub MS-DOS, ale niewiele więcej można zrobić za pomocą makra na zewnątrz programu Microsoft Access. Używając języka Visual Basic można sprawdzić, czy plik istnieje w systemie, użyć automatyzacji lub dynamicznej wymiany danych (DDE), do komunikacji z innymi aplikacjami pracującymi w systemie Windows, jak np. Microsoft Excel, i wywoływać funkcje z bibliotek dołączanych dynamicznie (DLL).

Manipulować pojedynczymi rekordami. Używając języka Visual Basic można przeglądać pojedyncze rekordy z ich zestawu, wykonując na każdym jakąś operację. Makra natomiast operują na całym zestawie rekordów jednocześnie.

Przekazywać argumenty do własnych procedur języka Visual Basic. W czasie tworzenia makra można ustawiać argumenty dla akcji makr w dolnej części okna makra, ale nie można ich modyfikować w trakcie wykonywania makra. Natomiast w języku Visual Basic istnieje możliwość przekazania argumentu do kodu w trakcie jego wykonania lub użycia zmiennej jako argumentu, czego nie da się zrobić w makrze. Zapewnia to znaczną elastyczność wykonywania własnych procedur języka Visual Basic.








©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna