Odpowiedzi do treningu przedmaturalnego nr 3



Pobieranie 69.51 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar69.51 Kb.
Odpowiedzi do treningu przedmaturalnego nr 3.


Nr zad.

Odpowiedź i zasady przyznawania punktów

L. punktów

Pkt cząstk.



Dzięki nauce możliwe jest poznanie i zrozumienie świata takim, jaki on jest. Nauka po­zwala nam wierzyć, że jest to poznanie rzeczywiste, bo bezstronne. To ona sprawia, że człowiek pozyskuje coraz szerszą wiedzę o świecie, w którym żyje. Nieosiągalne czy­ni osiągalnym.

1

0



Zadaniem nauki jest obiektywny opis świata, zjawisk w nim występujących. O obiektyw­ności możemy mówić wtedy, gdy ten, kto opisuje, stara się zdystansować wobec siebie i swoich przekonań. Opis naukowy zyska cechę obiektywności, jeżeli pozostanie całko­wicie niezależny od badacza, naukowca, osoby opisującej.

1

0




Uczeń otrzymuje punkt za wskazanie niezależności podmiotu opisującego jako warunku obiektywności opisu.









Jak osiągnąć obiektywność w nauce, w naukowym opisie rzeczywistości?

Dlaczego obiektywność, język obiektywny są nieosiągalne?



1

0




Uczeń otrzymuje punkt za sformułowanie pytania ujmującego problem.









  • Na ich podstawie można powiedzieć, jakie zagadnienie interesuje autora artykułu.

  • W dwóch zdaniach autor określił swoje stanowisko wobec poruszanego problemu. W jego przekonaniu język nauki nie jest językiem obiektywnym. Zdaniem autora nie ma języka obiektywnego.

2

1




Uczeń otrzymuje dwa punkty za wskazanie znaczenia wyróżnionych zdań w określeniu te­matyki artykułu oraz stanowiska autora w kwestii obiektywności języka nauki, jeden punkt za odpowiedź cząstkową.









  • niezależny od twórcy-użytkownika;

  • pozbawiony indywidualnych cech użytkownika;

  • nieużywany - taki, którym nikt nie mówi;

  • pozbawiony subiektywizmu.

1

0




Uczeń otrzymuje punkt za podanie przynajmniej dwóch cech.









  • Język obiektywności nie istnieje, ponieważ nie jest możliwe, aby język byt całkowi­cie pozbawiony subiektywizmu.

  • Nie jest możliwe, aby człowiek używał języka, eliminując wszystkie przejawy subiek­tywizmu, pozbawiając go cech indywidualnych.

  • Język obiektywności nie istnieje, ponieważ w postaci niezależnej od swojego użyt­kownika nic by nie oznaczał, nie niósłby żadnych treści.

2

1




Uczeń otrzymuje dwa punkty za podanie dwóch argumentów, jeden pkt za jeden argu­ment.









  • Chce być bardziej przekonujący, dlatego odwołuje się do autorytetu filozofa Leibniza.

  • Przykładem nieudanej próby stworzenia języka obiektywności przez jednego z filozo­fów potwierdza słuszność swojego stanowiska.

1

0



  • Każde słowo ma swój odpowiednik w pojęciu odsyłającym do elementu rzeczywistości.

  • Między pojęciem a odpowiadającym mu elementem rzeczywistości istnieje harmonia.

  • Harmonia decyduje o tym, czy słowo trafnie wskazuje na pojęcie, czy jest poprawne.

  • Precyzyjnie zdefiniowane słowa odpowiadające danym pojęciom i ścisłe zależności lo­giczne między nimi pozwalają łączyć słowa w większe całości.

  • Harmonia między słowami a przedmiotami pozwala tworzyć wypowiedzi pozbawione fałszu, obiektywnie opisujące rzeczywistość. Obiektywnie znaczyłoby jedynie sen­sownie.

2

(za 4,3 założenia)



1

(za 2 założenia)





  • Projekt Leibniza w rzeczywistości był próbą stworzenia swojego języka, mającą pod­stawy w wiedzy i przekonaniach filozofa. Także w tym przypadku język nie był nieza­leżny od swojego użytkownika.

  • Próba Leibniza pokazuje, że nie ma obiektywnej harmonii między słowem a przed­miotem.

  • Filozof nie wziął pod uwagę, że każdy język, nawet język nauki, jest przygodny.

  • Błędne okazało się założenie, że słowa odnoszą się do przedmiotów niezależnie od tego, czy ktoś ich używa. Znaczenie słów zależy od tego, kto je jako pierwszy ustalił, odniósł do pojęcia i przedmiotu w rzeczywistości.

  • Nazywanie pojęć, odnoszenie ich do przedmiotów dokonuje się na zasadzie umowności, a więc nie można zakładać, że poza wolą użytkownika języka.

2

(za 2 powody)



1

(za 1 powód)





C

1

0



  • Porównanie marzeń o obiektywności do marzeń o perpetuum mobile i o świecie bez ; zła wskazuje na niemożność jej osiągnięcia.

  • Człowiek chciałby opisać i zrozumieć rzeczywistość za pomocą języka pozbawionego i fałszu. Jest to możliwe tylko w marzeniach, podobnie jak perpetuum mobile czy świat bez zła.

  • Człowiek nieustannie podejmuje próby skonstruowania perpetuum mobile (przynajmniej w wyobrażeniach), w marzeniach tworzy utopijne wizje świata, w którym nie istnieje zło. Jego działania są skazane na niepowodzenie, podobnie jak próby osiągnięcia obiektywności.

1

0



  • W tekście dominują zdania złożone podrzędnie i wielokrotnie złożone.

  • Złożoność poruszanego problemu wymaga jego wyjaśnienia w rozbudowanych zdaniach. Autor w ten sposób odsłania logikę swojego myślenia. Zależności między przemyśle­niami autora znajdują swoje odbicie w konstrukcji zdań.

2

1




Uczeń otrzymuje dwa punkty za trafne nazwanie dominujących w tekście wypowiedzeń i okre­ślenie ich funkcji w aspekcie logiki wypowiedzi; jeden punkt za odpowiedź niepełną, to zna­czy tylko nazwanie dominującego typu wypowiedzeń, bez określenia ich funkcji.









Autor powtarza te same wyrazy w zdaniach sąsiadujących lub w obrębie jednego zdania, aby osiągnąć precyzję w wyrażaniu swoich przemyśleń oraz jasność stylistyczną i skła­dniową, która pozwala czytelnikowi zrozumieć poruszany problem.

2

0




Uczeń otrzymuje dwa punkty za właściwe i trafne wobec przywołanego przykładu określenie celu powtórzeń wyrazowych w zdaniu.









  • Człowiek powinien pogodzić się z niemożnością zrozumienia obiektywności. Warto nie­ustannie poszukiwać nowych rozwiązań, przyjmując, że myśl ludzka i język opisu na­ukowego stale się rozwijają, doskonalą, zmierzając ku owej „nieuchwytnej obiektyw­ności".

  • Godząc się z faktem niemożności zrozumienia obiektywności, należy zaakceptować su­biektywność w opisie świata i podejście nienaukowe. Przyjmując taką postawę, moż­na zdobywać wiedzę o rzeczywistości i wzbogacać siebie.

1

0




Uczeń otrzymuje punkt za trafne określenie postawy człowieka wobec „nieuchwytnej obiek­tywności".







suma

20



Model rozwinięcia tematu i schemat punktowania wypracowania



temat: Perypetie miłosne. Prześledź wątek miłosny w Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza ze względu na etapy

rozwoju uczucia tytułowego bohatera. W wypracowaniu na ten temat wykorzystaj poniższe fragmenty.



  1. Przedstawienie bohaterów romansu (0–1 pkt)

- Tadeusz, Telimena, Zosia, Hrabia (wraz z określeniami).

Fragmenty



Z Księgi I, Gospodarstwo

  1. Rozmowa Tadeusza z Telimeną (0–2 pkt)

  1. wyszukana konwersacja podczas uczty na zamku,

  2. spóźnienie Telimeny i wrażenie, jakie zrobiło na Tadeuszu jej wejście,

  3. „zapamiętanie” w rozmowie i uwagi Podkomorzego o grzeczności.

  1. Uczucia rozmówców (0–2 pkt)

  1. zaciekawienie Telimeny postacią kształtną i wysoką,

  2. zafascynowanie Tadeusza urodą i elokwencją Telimeny,

  3. gra spojrzeń ( i cztery źrenice /Gorzały przeciw sobie jak roratne świece).

Z Księgi III, Umizgi

  1. Wprowadzenie kontekstu listu Telimeny (0–2 pkt)

  1. znaczenie wcześniejszej rozmowy bohaterów podczas śniadania (przy drzwiach),

  2. miejsce akcji – zagajnik w pobliżu dworku (grzybobranie),

  3. rywalizacja między hrabią a Tadeuszem o Telimenę,

  4. rozszyfrowanie znaczenia sekretnego „podarku” Telimeny (zaproszenie do alkowy).

Z Księgi IV, Dyplomatyka i łowy

  1. Przebudzenie bohatera (0-2 pkt)

  1. wyjaśnienie przyczyny zaspania Tadeusza (noc z Telimeną).

  2. rozpoznanie w bohaterce Zosi,

  3. zestawienie sceny przebudzenia z pierwszym spotkaniem z panną.

Z Księgi V, Kłótnia

  1. Wykorzystanie kontekstu spotkania (0–2 pkt)

  1. wprowadzenie Zosi do towarzystwa i jej rozpoznanie przez Tadeusza,

  2. niegrzeczne zachowanie Tadeusza wobec Telimeny i gwałtowne opuszczenie salonu,

  3. umizgi Hrabiego wobec Telimeny,

  4. wyjaśnienie dziwnego zachowania Telimeny,

  5. uczucia rozmówców (rozpacz Telimeny, litość, poczucie winy - Tadeusza).

Cały utwór

  1. Przebieg romansu Tadeusza i Telimeny po pogodzeniu się w Świątyni dumania (0–2 pkt)

  1. scena zazdrości urządzona przez Telimenę,

  2. czarne myśli Tadeusza,

  3. obrona Telimeny przed zalotami Majora,

  4. wybaczenie.

  1. Hrabia bohaterem romansu, np.: (0-2 pkt)

  1. rywalizacja z Tadeuszem o względy Telimeny (np. podczas dyskursu w zagajniku),

  2. spotkanie „nimfy” w ogrodzie i rozczarowanie,

  3. romansowanie z Zosią na złość Telimenie.

  1. Etapy rozwoju uczuciowego Tadeusza (0–3 pkt)

  1. zachwyt „tajemniczą dziewczyną (Zosią), fascynacja Telimeną,

  2. młodzieńcza gra namiętności i zazdrości,

  3. przebudzenie (z namiętności, świadomy wybór) = dojrzałość emocjonalna.




  1. Funkcja wątku perypetii miłosnych w Panu Tadeuszu (0–3 pkt)

  1. ukazanie dojrzewania tytułowego bohatera,

  2. przeciwstawienie sielankowej historii (rozwiązywalnego konfliktu) dramatycznej historii Jacka i Ewy,

  3. szczęśliwa miłość = w celu osiągnięcia idealizacji świata przedstawionego.

  1. Rola humoru w perypetiach Tadeusza (0–1 pkt)

  1. rozładowanie dramatycznych sytuacji,

  2. usympatycznienie bohaterów.

  1. Podsumowanie (0–3 pkt)

Pełne, np.: (3)

wskazanie roli wątku miłosnego w opowieści o dojrzewaniu młodego pokolenia (Tadeusz, Zosia), wpisanie go w nową postromantyczną koncepcję miłości szczęśliwej, dostrzeżenie jego roli w idealizacji świata przedstawionego (funkcji krzepienia serc) i budowania nowej pomyślnej rzeczywistości.



Niepełne podsumowanie, np.: (2)

wskazanie etapów rozwoju uczucia Tadeusza i jego optymistycznej funkcji



Próba podsumowania, np.: (1)

odniesienie perypetii miłosnych Tadeusza do czasów współczesnych; wyciagnięcie z tej historii głównie wniosków o charakterze dydaktycznym.









©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna