Opisz konstrukcję I zasadę działania kotwicy z poprzeczką. Kotwica admiralicji- budowa I zasada działania



Pobieranie 54.33 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar54.33 Kb.

  1. OPISZ KONSTRUKCJĘ I ZASADĘ DZIAŁANIA KOTWICY Z POPRZECZKĄ.

Kotwica admiralicji- Budowa i zasada działania: składa się z szakli kotwicznej, trzonu, ramion i poprzeczki. Trzon łączy się z dwoma ramionami, z których każde zakończone jest łapą, a te pazurem. Miejsce, w którym trzon łączy się z ramionami nazywa się trentem, a jego podstawa piętą. Drugi koniec trzonu ma otwór, przez który przechodzi poprzeczka, dłuższa niż rozstaw ramion. Dzięki temu wrzucona do wody kotwica, po osiągnięciu dna i naprężeniu łańcucha obraca się tak, że jedna z łap zagłębia się w dno. Opis tradycyjna – starszego typu, w której ramiona stanowią jedna całość z trzonem z poprzeczką prostopadłą do płaszczyzny trzonu i ramion. Została wprowadzona rozkazem Admiralicji Brytyjskiej jako obowiązująca w Brytyjskiej Marynarce Wojennej, stąd jej nazwa. Była stosowana powszechnie do końca XIXw., obecnie jest wypierana przez kotwicę patentową. Współczynnik siły trzymania kotwicy K = 6 - 8, jest to stosunek siły jaką należy przyłożyć do szakli kotwicznej, aby kotwica była wleczona w gruncie ze stałą prędkością do ciężaru kotwicy. KOTWICA TROTMANA – rzadko stosowana, może być traktowana jako odmiana kotwicy admiralicji, ramiona są połączone z trzonem za pomocą sworznia, dzięki czemu mogą się obracać o pewien kąt, pozwala to na łatwiejsze zagłębienie w gruncie. KOTWICA JEDNORAMIENNA – do kotwiczenia statków technicznych, np., doków, pogłębiarek i platform wiertniczych, są bezpieczne na płytkich wodach, stosuje się też do kotwiczenia lodołamaczy na polach lodowych

  1. OPISZ KONSTRUKCJĘ ŁAŃCUCHA KOTWICZNEGO.

Zalecany stosunek długości do głębokości kotwiczenia wynosi 5 – 8, co przy długości łańcucha wymaganego przez PRS dla najw. statków wynoszącej do 350 m, określa głębokość kotwiczenia na40–60m.

Łańcuchy wykonane są ze stali:



    • O zwykłej wytrzymałości – Re = 305 – 490 Mpa (do kalibru 132 mm),

    • O podwyższonej wytrzymałości – Re = 490 – 690 Mpa (do kalibru 152 mm),

    • O wysokiej wytrzymałości – Re > 690 Mpa (do kalibru 20,5m).

Skład łańcucha kotwicznego:

  • przęsło kotwiczne,

  • przęsło pośrednie (dł. 25 – 27,5 m) – ich ilość zależna od długości łańcucha,

  • przęsło komorowe,

Podstawowy element – ogniwo rozpurkowe dla D > 5 mm (bezrozpurkowe dla mniejszych). Poza tym:

  • ogniwa duże rozpurkowe,

  • ogniwo końcowe,

  • szakla pośrednia lub łącznik Kentera,

  • krętlik – w przęśle kotwicznym, zabezpieczającym łańcuch przed skręceniem,

  • szakle końcowe – na końcach łańcucha.

D – kaliber łańcucha to średnia pręta z którego zostało zrobione ogniwo zwykłe.

Oznakowanie łańcucha – maluje się za złączami kolejnych przęseł na biało ilość ogniw odpowiadającego ilości przęseł w stronę kotwicy (plus opaski z drutu benclowego). Nowoczesne wciągarki – licznik wydanego łańcucha

  1. SCHARAKTERYZUJ LINY CUMOWNICZE

  • stalowe – wykonane są z ocynkowanego drutu stalowego o odpowiedniej wytrzymałości i pokrytej ochronną warstwą smoły, najczęściej stosowana jest lina sześciosplotowa.

Według PRS liny musza spełniać określone wymagania:

  • konstrukcja liny powinna zapewniać jej elastyczność,

  • dla odpowiedniej siły zrywającej – określona ilość drutów, splotów, rdzeni,

  • do wyrobu lin używa się drutu o określonej w przepisach wytrzymałości,

  • liny nie powinny rozkręcać się po zdjęciu zakończenia lin,

  • druty ocynkowane i pokryte smarem chroniące przed korozją.

Lin stalowych nie wolno stosować na zbiornikowcach w obrębie zbiorników ładunkowych i na tych pokładach, na których prowadzone są rurociągi ładunkowe:

  • włókienne, skręcane lub plecione:

  • wykonane z włókien , których skręca się nitki, z nitek pokrętki (skręt w przeciwną stronę, z pokrętek linę (przeciwny skręt), spotyka się liny trójpokrętkowe i czteropokrętkowe,

  • liny plecione (jak warkocz) mają mniejsza wytrzymałość od lin skręcanych o takim samym przekroju ale także mniejszą rozciągliwość.

Włókna naturalne: manilowe, konopne, sizalowe, kokosowe, bawełniane (rzadko stosowane obecnie).

Włókna sztuczne: polipropylenowe, nylonowe, stylonowe- materiał musi mieć odpowiednią wytrzymałoś na rozciąganie.

Przy zastosowaniu lin z tworzyw sztucznych ich wymagana przez Instytucje Klasyfikacyjne wytrzymałość jest większą niż z lin włókien naturalnych.

Według PRS siła zrywająca liny z włókien sztucznych Fs = 0,16δsFn8/9 [N], gdzie: Fn – siła zrywająca liny z włókien naturalnych, dobierana według wskaźnika z tabeli.

Omega(s) – to średnie wydłużenie liny z włókien sztucznych w % (minimalnie 30%) Masa przypadająca na jednostkę długości (masa właściwa) – wskaźnik za pomocą którego porównuje się liny włókienne. Charakterystyka lin zawiera parametry: masa właściwa, trwałość, wytrzymałość na rozciąganie, na węzły , na pętle, elastyczność, chłonność wody, wpływ temp, wpływ światła słonecznego, chemikaliów, wody morskiej, odporność na bakterie i insekty. Dla określenia tych właściwości istnieje odpowiednio ustalone próby.


  1. OPISZ TYPOWE KONSTRUKCJE ŻURAWI BOMOWYCH CIĘŻKICH

1. z tradycyjnym układem olinowania – wodzone gajami (typu; Norwich, Hatlapa).

2. dwutopentanowe – bez gai (Stulckena, Wella, Hallena, MO-SLEWING):

  1. Stulckena niektóre żurawie bomowe mogą obsługiwać dwie sąsiednie ładownie

warunek – olinowanie pozwala na przerzucenie bomu znad jednej ładowni nad drugą.

Ciężki żuraw bomowy Stulckena służy do przeładunku najcięższych ładunków.

- bom umieszczony pomiędzy dwoma rozchylonymi masztami,

- układ dwutopenantowy,

- zaczepy bloków topenant umieszczone na obrotowych uchwytach,

- łożysko pokładowe o specjalnej konstrukcji,

- w układzie renera talia podwójna i co za tym idzie dwie wciągarki ładunkowe.



    1. Wella – układ dwutopenantowy, jedna wciągarka ładunkowa i dwie topenantowi dwubębnowe:

- A – do zmiany nachylenia bomu,

- B – do przemieszczania (obrotu) bomu w poziomie.

Obrót i zmiana wysięgu tylko pod obciążeniem. Nie zachodzi konieczność synchronizacji dwu wciągarek. Bom z olinowaniem Wella może być zastosowany przy maszcie o typowej klasycznej konstrukcji.


  1. Hallena – rozwiązanie opiera się również na olinowaniu z podwójną topenantą. Na skutek

możliwości poziomego przesuwania się punktów zaczepienia bloków topenanty umieszczonych na zawiasowych wspornikach uzyskuje się korzystniejsze położenie tych punktów przy przemieszczeniu bomów w płaszczyźnie poziomej. Inne rozwiązania żurawia Hallena umożliwiają poziome przesunięcie pięty bomu w poprzek statku co daje podobne efekty.

  1. MO-SLEWING – dwie zaczepione topenanty przechodzą przez bloki umieszczone na noku i bloki umieszczone na topie masztu. Takie rozwiązanie daje zwiększony kąt obrotu na burtę.

3. z napędem obrotu umieszczonym przy łożysku bomu (Gemini, Atlas).

  1. .

  2. OMÓW SPOSÓB PODZIAŁU ŻURAWI POKŁADOWYCH ZE WZGLĘDU NA RODZAJ NAPĘDU ORAZ RODZAJ WYSIĘGNIKA.

– elektryczne, hydrauliczne, niekiedy spalinowe i parowe

ZE WZGLĘDU NA RODZAJ WYSIĘGNIKA

1) żurawie obrotowe stacjonarne (z chwytakiem, z hakiem, tandem czyli podwójne) o udźwigu od 3000 do 25000 kg 2)żurawie obrotowe samojezdne (przejezdne): - poruszające się wzdłuż statku – poruszające się w poprzek statku – poruszające się wzdłuż i w poprzek statku, 3) suwnice bramowe – do przeładunków masowych i kontenerów - z wysuwanymi nad nabrzeże ramionami – o udźwigu 40000kg



  1. JAKIE ZNASZ TYPY SUWNIC

suwnice bramowe – pomost usytuowany na czterech kolumnach, po dwie z każdej burty pod pomostem podczepiony wózek poruszający się w poprzek statku. Urządzenia przeładunkowe dla podstawowych typów statku:

  1. .

  2. OPISZ KONSTRUKCJĘ I ZASADĘ DZIAŁANIA KOTWIC PATENTOWYCH

  • Halla – najpowszechniejsza (patentowa, bezpoprzeczkowa),

K = 3-5, kąt odchylenia ramion 45 , ramiona odlewane ze staliwa,

trzony kute, masa ramion co najmniej 60% masy o nośności 50000t

– ok. 20t. Zaletą kotwicy Halla jest łatwość umieszczenia

w kluzie i gotowość do natychmiastowego użycia.



  1. OPISZ KONSTRUKCJĘ KLUZY KOTWICZNEJ.

Grubościenna rura, w której spoczywa trzon kotwicy, gdy jest wyciągnięta. Z jednej strony zakończona kołnierzem pokładowym a z drugiej kołnierzem burtowym, często usytuowanym w kieszeni kluzy.

  • Nachylenie takie, aby kotwica opadała do wody pod wpływem własnego ciężaru i takie aby nie zakleszczała się w kluzie;

  • Wzajemnie nachylenie osi kluzy i poszycia burtowego musi gwarantować przyleganie ramion wciągniętej do kluzy kotwicy do poszycia burt,

  • Wciągnięcie kotwicy do kluzy powinno być możliwe bez względu na to, w którą stronę odwrócone są ramiona,

  • Długość kluzy musi być większa od długości trzonu kotwicznego z szaklą, a wysokość położenia kluzy burtowej na wodą powinna być taka, aby kotwica nie znajdowała się w wodzie podczas ruchu statku,

  • Odległość kołnierza burtowego od płaszczyzny symetrii powinna być tak duża, aby nie wyst. niebezpieczeństwo zabezpieczenia kotwicy o stępkę statku.

Wymienione elementy kluzy są określone w odniesieniu do kalibru łańcucha D[mm] lub masy kotwicy G[kg]:



  • Wewnętrzna średnica kluzy d = (7,5 – 10,4)D – mniejsze wartości dla większych D,

  • Grubość średnicy rury kluzy g = (00,4 – 0,9)D - zależne od miejsca,

  • Wewnętrzna średnica kluzy d = 3³√G 3,

  • Długość kluzy L = 185 ³√G

Wewnętrzna średnica kluzy w żadnym przypadku nie powinna być mniejsza niż 1,4 krotny wymiar trzonu kotwicy w najgrubszym miejscu.

Konstrukcja kluzy – zwijanie i sprawne arkusze blach, w miejscach gdzie występuje trzon łańcucha, odpowiednio wzmocnione w miejscu gdzie spoczywa kotwica – zgrubienie, kołnierz odkuwki ze stali lub odlewy staliwne. Rura kluzy może być też odlewana jako jedna całość z kołnierzem burtowym. Przy kołnierzu pokładowym pokrywa kluzy w płaszczyźnie symetrii występuje dla:

  • niewielkich statków posiadających tylko jedną kotwicę,

  • bardzo dużych statków, przeznaczone dla trzeciej kotwicy.


Kluza nieckowa – odpowiedniego kształtu wgłębienie w miejscu styku burty z pokładem w części dziobowej statku pozwalające na wciągnięcie kotwicy Halla na pokład. Stosowane dla statków rybackich, lodołamaczy i niektórych typów jednostek Marynarki Wojennej, zwłaszcza, gdy pokład znajduje się na wodą.


  1. NASZKICUJ I OMÓW SPOSOBY CUMOWANIA STATKU DO NABRZEŻA.

Cumowanie rufą – na dziobie zrzucone 1 lub 2 kotwice. Zrzucone są wszystkie liny rufowe. Cumowanie burtą – za pomocą cum, szpringow i brestów.

  1. OPISZ KONSTRUKCJĘ I SPOSÓB OLINOWANIA ŻURAWI BOMOWYCH LEKKICH.

  • lekkie – o udźwigu pojedynczego bomu do 10 t, montowane parami, ich podstawowym rodzajem pracy jest praca bomami sprzężonymi, podstawowe elementy to maszt lub kolumna, system olinowania:

- topenanta – wysięg bomu (kąt nachylenia),

- rener – lina ładunkowa – podnoszenie ładunku,

- gaje – obrót bomem (sztender + talia),

- profendor – stosowany do unieruchomienia bomu przy pracy bomami sprzężonymi.



Specjalne układy olinowania lekkich żurawi bomowych:

  1. Ebela – odpowiedni układ gai umożliwia samoczynne podnoszenie się noku bomu w płaszczyźnie pionowej przy przekroczeniu określonego naciągu w renerze powodującego wzrost naciągu w gai. Podniesienie trwa tak długo dopóki nie zmniejszy się naciąg renera (np. przez opuszczenie podnoszonego ciężaru).

  2. Farrela – dzięki zamocowaniu gai w jednej poprzecznej linii z łożyskami bomów, nok bomu jest przemieszczany w pionowej płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny symetrii statku.

  1. OPISZ KONSTRUKCJĘ I ZASADĘ DZIAŁANIA KOTWIC O ZWIĘKSZONEJ SILE DZIAŁANIA.

  • Matrasowa, Danfortha, AC14, Stokesa, LWT, Union bhp itd. O współczynniku siły trzymania co najmniej dwukrotnie większym niż kotwica Halla o tej samej masie, k= 10-50, wielkości ograniczone ze względu na wytężenie konstrukcji charakteryzującej się cieńszymi przekrojami i rozłożystymi kształtami; spotykane wielkości: 20, 500 kg. Przepisy Instytucji Klasyfikacyjnej pozwalają przy zastosowaniu kotwic o zwiększonej sile trzymania na zmniejszenie masy kotwicy jedynie o 25% w stosunku do masy wymaganej dla danego statku kotwicy Halla ze względu na konieczność zachowania odpowiedniego kalibru i tym samym masę łańcucha dla właściwego zachowania się statku przy postoju na kotwicy.

  1. WYMIEŃ I SCHARAKTERYZUJ TYPY WCIĄGAREK KOTWICZNYCH.

  • z poziomym wałem (kąt opasania koła łańcuchowego 45 – 120º),

  • jednołańcuchowe (jeden silnik napędza jedn koło łańcuchowe),

  • dwułańcuchowe (jeden silnik napędza dwa koła łańcuchowe).

  • z pionowym wałem – kabestany kotwiczno – cumownicze. Silnik i przekładnia znajdują się pod pokładem.

Elementy składowe elektrycznej wciągarki kotwicznej:

  • silnik napędowy,

  • przekładnia mechaniczna (ślimakowa, koła zębate lub kombinacji obu),

  • wał koła łańcuchowego (z kołem łańcuchowym i sprzęgłem pozwalającym na rozłączenie koła łańcuchowego od napędu),

  • hamulec taśmowy opisany walcowej powierzchni przy kole łańcuchowym,

  • głowica cumownicza ( nie zawsze mocowana na wale koła łańcuchowego lub niezależnym),

  • wyposażenie wciągarki obejmuje ponadto kolumienkę sterowniczą oraz skrzynkę stycznikową (umieszczoną w pomieszczeniu zamkniętym statku).

  1. WYMIEŃ I SCHARAKTERYZUJ TYPY WCIĄGAREK CUMOWNICZYCH.

Napęd elektryczny lub napęd hydrauliczny. Na dziobie stosuje się wciągarki kotwiczne wyposażone w głowice cumownicze, wciągarki cumownicze wyposażone w dołączony zestaw kotwiczny lub wciągarki kotwiczne niezależne. Na rufie stosuje się kabestany kotwiczno – cumownicze d obsługi kotwicy prądowej, kabestany cumownicze – tylko głowica cumownicza lub tez wciągarki cumownicze o poziomej osi obrotu – z długim wałem pozwalającym na wsunięcie głowicy poza gabaryt nadbudówki. Kabestany mogą przyjąć linę z dowolnego kierunku, wciągarki poziome wymagają użycia rolek kierujących, aby oś nabiegu liny na bęben była prostopadła do osi obrotu wciągarki. Prędkość wybierania liny przez wciągarki cumownicze przy nominalnym uciągu (wg PRS) maks. 18m/min. (0,3m/s), a przy wybieraniu liny nie obciążonej do 60 m/min. Po dociągnięciu statku do nabrzeżu liny cumownicze zostają zacumowane do pachołów znajdujących się na statku, o ile statek nie jest wyposażony we wciągarki o regulowanym naciągu. W przypadku zastosowania zwykłej wciągarki, jeżeli statek zmieni położenie względem nabrzeża na skute zwiększonego naporu wiatru lub prądu, bądź na skutek zmiany zanurzenia przy załadunku, lub na skutek pływów, liny cumownicze należy odpowiednio luzować lub wybierać.

Ściągarka o regulowanym naciągu samoczynnie dokonuje tych czynności w zakresie wybranych nastaw sił uciągu, który jest inny dla springów a inny dla brestów. Maksymalny uciąg wciągarki nie może być większy niż 1/3 minimalnej wytrzymałości liny na rozerwanie, a hamulec wciągarki powinien być tak dobrany, aby utrzymywał naciąg liny odpowiadający 80% wytrzymałości liny na rozerwanie.




  1. SCHARAKTERYZUJ NASTĘPUJĄCE ELEMENTY URZĄDZEŃ CUMOWNICZYCH: PRZEWŁOKA, KLUZA, ROLKA KIERUJĄCA, PACHOŁ.

Pachoły - do zamocowania liny po zdjęciu z wciągarki. Pojedyncze krzyżowe, podwójne proste, krzyżowe i ukośne.

Przewłoki – do kierowania liny ze statku na nabrzeże. Wargowe, wargowo – rolkowe, rolkowe (1,2 , 3, 4 rolkowe, z poziomą rolką zabezpieczającą i z rolkami walcowymi)

Kluzy cumownicze – kierują linę ze statku w dowolnym kierunku:

- wolnostojące i montowane w nadburciu

- stałe i otwierane,

- owalne i okrągłe,

- uniwersalne z rolkami prowadzącymi.

Rolki kierujące - kierują liny na bęben wciągarki pod kątem prostym do jego osi obrotu.


  1. NA CZYM POLEGA PRACA SPRZĘŻONA ŻURAWI BOMOWYCH.

praca bomami sprzężonymi polega na zastosowaniu dwóch żurawi. Stosowana jest więc dla lekkich żurawi. Jest o wiele szybszym niż pojedyncza. Bomy są unieruchomione, jeden nad ładownią, a drugi nad nabrzeżem. Renery SA połączone (sprzężone). Ładunek jest przemieszczany przez odpowiednie wybieranie i luzowanie lin ładunkowych na wciągarkach. Ze względu na przestrzenny układ sił powodujący znaczne zwiększenie sił w ustrojach żurawia (zwłaszcza siły ściskającej bom) udźwig bomów sprzężonych wynosi od 0,4 do 0,5 udźwigu żurawia pojedynczego.

  1. OPISZ KONSTRUKCJĘ KLUZ ŁAŃCUCHOWYCH.

Kluza łańcuchowa – rura, którą łańcuch przechodzi od wciągarki kotwicznej do komory łańcuchowej. Jej średnica powinna wynosić minimum 10 mm więcej niż długość ogniwa. Jest usytuowana tak, aby łańcuch obejmował jak największy sektor koła łańcuchowego wciągarki.

Dolny kołnierz, znajdujący się w komorze, ma rozszerzający się kształt aby łańcuch nie zaczepiał przy wydawaniu kotwicy. Najczęściej spawana z blachy stalowej. Gdy jest nachylona do pokładu grubość ścianek jest zróżnicowana. Część obciążona 4 - 5% średnicy kluzy, część nieobciążona 2 – 3%. Górny i dolny kołnierz bywa wykorzystywany jako odlew staliwny.



  1. NA CZYM POLEGA PRACA RÓWNOLEGŁA ŻURAWI BOMOWYCH.

Równoległa – w przypadku, gdy udźwig pojedynczego bomu jest zbyt mały, możemy zastosować pracę równoległą dwoma bomami. Oba bomy mają ustalone ten sam wysięg, a trawersa zaczepiona do obu bomów powoduje równomierne rozłożenie ciężaru ładunku na dwa żurawie, co pozwala na przeniesienie dwukrotnie większego ciężaru niż wynosi udźwig pojedynczego bomu.

  1. .

  2. OPISZ KONSTRUKCJĘ KLUZ CUMOWNICZYCH.

Kluzy cumownicze – kierują linę ze statku w dowolnym kierunku:

wolnostojące i montowane w nadburciu, stałe i otwierane, owalne i okrągłe, uniwersalne z rolkami prowadzącymi.



  1. OPISZ KONSTRUKCJĘ I ZASADĘ DZIAŁANIA STOPERÓW I ZWALNIAKÓW ŁAŃCUCHOWYCH KOTWICZNYCH.

Jeśli mają za zadanie jedynie mocować kotwicę w położeniu podróżnym obliczane są na obciążenie podwójnym ciężarem kotwicy, jeżeli mają unieruchomić łańcuch w czasie postoju na kotwicy – obciążenie równe 0,8 obciążenia zrywającego łańcuch. Stopery muszą być umieszczone dokładnie w linii przebiegu łańcucha między kluzami a kołami łańcuchowymi wciągarek. Nachylone odpowiednio do kąta nachylenia łańcucha kotwicznego – mocowane śrubami do spawanych z blach fundamentów.

Odległość między kluzami a kołami łańcuchowymi wciągarek powinna być jak najmniejsza. Na dużych statkach stosuje się rolki prowadzące, aby łańcuch zbytnio nie odchylał się od linii przebiegu (bicie) – stosuje się załamanie linii przebiegu.

Rodzaje stoperów kotwicznych:


  • Szczękowe

    • Cierne - składają się z podstawy i dwóch szczęk rozwieranych za pomocą wrzeciona śrubowego obracanego korbą, kształt podstawy zapewnia prowadzenie łańcucha w odpowiednim wgłębieni, zwierane szczęki dociskają do podstawy poziome ogniwa łańcucha, podstawa i szczęki wykonane są jako odlew staliwny.

    • Zaporowe – szczęki chwytają pionowe ogniwo łańcucha pomiędzy ogniwami poziomymi

Szczęki stoperów ciernych są szerokie a stoperów zaporowych wąskie.

  • Zapadkowe – ustawiona skośnie zapadka zatrzymuje pionowe ogniwo łańcucha w jednym kierunku, pozwalając na poruszanie się ogniwa w drugą stronę. Proste w obsłudze i tanie w wykonaniu wymagają odpowiedniego materiału zapadki; zbyt miękki powoduje zaokrąglenie krawędzi zapadki i w konsekwencji nieoczekiwanie luzowanie łańcucha, zbyt twardy ścinanie ogniwa.

Rolki prowadzące w stoperach zapadkowych i szczękowych zmniejszają tarcie i zapewniają dobre prowadzenie łańcucha.

W przypadku ich zastosowania odległość między kołnierzem burtowym a rolką stopera musi zapewniać właściwe ułożenie łańcucha – w miejscu załamania łańcucha na rolce musi przypadać ogniwo pionowe, które blokuje zapadka.



  • Mimośrodowe – działające na zasadzie dociskania łańcucha do podstawy stopera za pomocą mimośrodu nadają się jedynie do zupełnie małych urządzeń kotwicznych dla łańcucha o kalibrze do 13mm

  • Łańcuchowe - stanowią dodatkowe zabezpieczenie łańcucha kotwicznego o małym kalibrze ze ściągaczem przekładanego przez ogniwo łańcucha kotwicznego lub podczepionego do łańcucha kotwicznego przy użyciu haka. Ściągacz pozwala na precycyzyjne podciągnięcie kotwicy do poszycia burty. Pozwala też na podtrzymywanie kotwicy podczas regulacji stopera głównego.

Zwalniak łańcucha kotwicznego – mechanizm, do którego zamocowane jest ostatnie ogniwo łańcucha. Służy do awaryjnego odłączania łańcucha. Obciążenie zwalniaka = 0,2; obciążenia zrywającego łańcuch.

Rodzaje:klinowy, szczękowy.



  1. W JAKI SPOSÓB WYZNACZA SIĘ WSKAŹNIK WYPOSAŻENIA.

Zakres i wielkość wyposażenia kotwicznego określa się wg przepisów IK (PRS) na podstawie wskaźnika wyposażenia określonego zależnością: Nc · D²/ ³ + 2Bh + 0,1 A,gdzie:

D[t] – wyporność statku przy zanurzeniu do letniej wodnicy łańcuchowej,

B[m] – szerokość statku,

H[m] – rzeczywista wysokość zmierzona od letniej wodnicy ładunkowej do górnej krawędzi najwyższej nadbudowy szerszej niż 0,25 B,

A[m²] – pole bocznego rzutu kadłuba powyżej letniej wodnicy ładunkowej oraz nadbudówek o szerokości większej niż 0,25 B w obrębie długości L.

Dla obliczonego w ten sposób wskaźnika ustala się kolejno, przez odczytanie z tabeli:



  • Liczbę kotwic głównych,

  • Masę z każdej z kotwic głównych, może być zmniejszona w stosunku do ustalonego wg wskaźnika wyposażenia jeżeli zastosowane będą kotwice o zwiększonej sile trzymania,

  • Masę kotwicy prądowej (rufowej) – gdy silne prądy, porty u ujść rzek, wg PRS na najmniejszych jednostkach,

  • Łączną długość łańcuchów kotwicznych,

  • Kaliber łańcuchów kotwicznych,

  • Długość i wytrzymałość łańcucha kotwicy prądowej (liny).

  1. WYJAŚNIJ POJĘCIA: KRĘTLIK, ŁĄCZNIK KENTERA, KALIBER ŁAŃCUCHA.

KRĘTLIK – umożliwia obrót jednej części łańcucha dookoła jej osi bez skręcenia pozostałych części. Występuje kretlik zwykły i krętlik szaklowy

  1. NA CZYM POLEGA DYNAMICZNE KOTWICZENIE STATKÓW ORAZ DYNAMICZNE POZYCJONOWANIE.

Stawanie na kotwicy  Upewnij się że koniec kabla jest zamocowany salidnie do jachtu. 

ostrzymy na wiatr aż do stanięcia jachtu w łopocie i wytracenia prędkości do zera,  rzucamy kotwicę kontrolując  głębokość (sondujemy),  cofamy się na wstecznym wydając kabel kotwiczny,  przy długości kabla równej  ok.  3 głębokościom sprawdzamy czy kotwica trzyma  jeżeli nie trzyma:  wybieramy kotwice, żagle i powtarzamy manewr. zrzucamy zagle i wydajemy pozostałą długość kabla, min 5 głębokości, stopujemy kabel (winda, poler, stoper, knaga), stoimy. 


Dynamiczne Pozycjonowanie


System DP (Dynamic Positioning), czyli system dynamicznego pozycjonowania, jest oparty na technice komputerowej i służy do: utrzymywania statku na określonej pozycji operacyjnej;

przemieszczania statku z jednej pozycji do innej z zachowaniem określonej (niewielkiej) prędkości; sterowania pozycją, prędkością i kursem statku w trakcie czynności operacyjnych.

Automatyczne pozycjonowanie odbywa się na podstawie systemów referencyjnych, z wykorzystaniem podsystemów elektroenergetycznych, sterów strumieniowych, pędników azymutalnych, napędu i steru głównego oraz z uwzględnieniem warunków pogodowych.


  1. OMÓW PRÓBY, JAKIM PODDAJE SIĘ KOTWICE.

Kotwice poddaje się próbom:

1. rzutu – z wysokości zależnej od masy kotwicy: 75 do 700 kg – 4,5 m; powyżej 700 do 1500 – 4,0 m; powyżej 1500 do 5000 – 3,5 m; powyżej 5000 – 3,0 m.



2. Obciążenia – przeprowadzana na zrywarce poziomej lub przez obciążenie zawieszonej kotwicy. Siła powinna działać na ramiona w odległości 1/3 ich długości od końca. Próbę obciążenia dla kotwicy Halla przeprowadza się zaczepiając je za obie łapy, następnie obraca się ramiona i powtarza próbę. Celem próby jest pomiar odkształceń sprężystych i trwałych wywołanych przez obciążenie próbne zależne od masy kotwicy (dla kotw. o masie 5000 kg – obciążenie 661 kN)






©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna