Opowieść wigilijna



Pobieranie 63.86 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar63.86 Kb.

Opowieść wigilijna


Tytuł oryginalny: A Christmas Carol

Reżyseria: Robert Zemeckis

Scenariusz: Robert Zemeckis na podstawie opowiadania Karola Dickensa „Kolęda prozą, czyli Opowieść wigilijna o duchu”

Wykonawcy:

Jim Carrey Ebenezer Scrooge/Duch Minionych Wigilii/ Duch Obecnej Wigilii/Duch Przyszłej Wigilii

Gary Oldman Bob Cratchit/Jacob Marley/Tiny Tim

Colin Firth Fred

Robin Wright Penn Belle/Fan

Bob Hoskins Old Feezewig/Joe

Cary Elwes Dick Wilkins/szalony skrzypek

Callum Blue Pan Cratchit

Molly C. Quinn Belinda Cratchit/córka Belle

Daryl Sabara Peter Cratchit

Fay Masterson Martha Cratchit/Caroline

Sonni Stommel mała Fan

Sammi Hanratty pierwsza córka Belle

Sonje Fortag gospodyni Freda/duch

Lesley Manville Pani Cratchit

Ryan Ochoa głos Tiny Tima/pierwszy syn Belle

Jacquie Barnbrook Pani Fezziwig

Muzyka: Alan Silvestri

Zdjęcia: Robert Presley

Montaż: Jeremiah O’Driscoll

Scenografia: Doug Chiang

Efekty specjalne: George Murphy

Dekoracje: Mark Gabanna, Mike Stassi

Kostiumy: Anthony Almaraz

Producenci: Jack Rapke, Steve Starkey, Robert Zemeckis

Producenci wykonawczy: Katherine C. Concepcion, Heather Smith, Pete M. Tobyansen

Produkcja: ImageMovers – Walt Disney Pictures

Czas: 96 min.

Premiera światowa: 3.11 .2009 r.

Premiera polska: 20.11.2009 r.

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Dozwolony od lat: 12
O filmie

Londyn, lata czterdzieste XIX wieku. Stary, bardzo skąpy, oschły i źle nastawiony do ludzi kupiec Ebenezer Scrooge dzień Wigilii Bożego Narodzenia spędza w swym sklepie. Oddaje się ulubionemu zajęciu – podliczaniu zysków. Niespodziewanie odwiedza go duch byłego wspólnika, Marleya. Zjawa przestrzega go przed kontynuowaniem skrajnie egoistycznego stylu życia. Zapowiada także przybycie trzech kolejnych duchów, które pomogą Scrooge’owi zrozumieć prawdziwy sens ludzkiej egzystencji. Ta przepowiednia zaczyna się spełniać, co wywoła w życiu kupca szereg poważnych konsekwencji…


Nieśmiertelny klasyk
Słynne opowiadanie klasyka angielskiej literatury Karola Dickensa (1812–1870) „A Christmas Carol in Prose. Being a Ghost Story for Christmas” zostało po raz pierwszy opublikowane w 1843 roku w zbiorze „Christmas Books” („Opowieści wigilijne”) i zyskało fenomenalną popularność wzmocnioną przez liczne przeróbki sceniczne, a potem także filmowe. Historycy kina naliczyli ponad 80 adaptacji tego utworu, nie mówiąc już o luźnych nawiązaniach. W 1901 r. zrealizowano w Anglii krótki film „Scrooge or Marley’s Ghost” (reż. Walter R. Booth), następna adaptacja pod tytułem „A Christmas Carol” powstała zaledwie siedem lat później. W 1910 roku kolejny film nakręcili Amerykanie. W roli Scrooge’a pojawił się Marc McDermott. W 1935 roku triumfowali Anglicy („Scrooge”, reż. Henry Edwards z Seymourem Hicksem w roli tytułowej), a w 1938 roku wielką popularność zdobyła ekranizacja dokonana przez wytrawnego hollywoodzkiego rzemieślnika Erwina L. Marina, gdzie Scrooge’a zagrał wybornie Anglik Reginald Owen, a Cratchita Kanadyjczyk Gene Lockhart.

Za jedną z najlepszych wersji uznawana jest wielce stylowa ekranizacja angielska z 1951 roku w reżyserii Briana Desmonda Hursta z kapitalnym Alastairem Simem („Jak zabić starszą panią”) jako Scroogem. W realia Dzikiego Zachodu przeniesiono utwór Dickensa w 1957 roku, gdy w ramach „General Electric Theatre” nakręcono widowisko „The Trail to Christmas”. Reżyserował sam James Stewart, Scrooge’a zagrał John McIntire. Z kolei zrealizowany z dużym nakładem środków musicalowy film „Scrooge” (1970) Ronalda Neame’a pozostawił pewien niedosyt, choć kreacji Alberta Finneya doprawdy trudno było coś zarzucić. W Scrooge’a wcielali się także tak wybitni aktorzy, jak John Carradine, Fredric March, Basil Rathbone, Jack Palance, George C. Scott, Patrick Stewart czy Ralph Richardson. Powstały wersje meksykańskie, francuskie, zachodnioniemieckie, a nawet węgierska oraz filmy animowane („The Stingiest Man in Town”, 1978; „Mickey’s Christmas Carol”, 1983) i lalkowe („The Muppet Christmas Carol”, 1992). To nie zniechęciło jednak Roberta Zemeckisa, który podpisał tak popularne i cenione filmy, jak chociażby „Forrest Gump” czy cykl „Powrotów do przyszłości”, do podjęcia jeszcze raz tak bardzo znanego tematu.


Geniusz pana Dickensa
Wygląda to tak, jakby Karol Dickens napisał swój wspaniały utwór, mając na myśli kino. Opowieść wigilijna jest pełna imponującej wizualnej wyobraźni. To dla mnie najwspanialsza historia o wewnętrznej przemianie. Dlatego starałem się podążyć wiernie tropem autora – tłumaczył swe zamiary reżyser. Był zdania, że technika trójwymiarowa, w której film został zrealizowany, jest jak najbardziej odpowiednia dla tego projektu, pozwala bowiem ominąć liczne trudności i ograniczenia, które istniały w przypadku wcześniejszych adaptacji. Niebywały postęp technologii wyzwolił mnie jako filmowca i dodatkowo pobudził moją wyobraźnię – wyznał realizator filmu. Technologia musi jednak służyć opowiadanej historii, nigdy nie powinno być odwrotnie – zastrzegał jednocześnie. Wspominał, że utwór Dickensa znał już od dzieciństwa. Gdy po raz pierwszy go przeczytałem, moją uwagę przykuł przede wszystkim motyw podróży w czasie, atmosfera napięcia i grozy, związana z pojawieniem się duchów. Dziś myślę, że tym, co przede wszystkim przemawia do kolejnych pokoleń widzów, jest uniwersalny temat odkupienia. Podkreślał także, że nie przerażała go trudna do zliczenia ilość poprzednich, często doskonałych adaptacji. Jestem przekonany, że tak wspaniałą historię można opowiadać wiele razy, na wiele różnych sposobów. Dickens nam, filmowcom, niejako ułatwił zadanie. To zdumiewające, jak bardzo filmowa była wyobraźnia pisarza, na długo zanim wynaleziono kino. Dziś mamy odpowiednie narzędzia, by oddać całe bogactwo tej opowieści. Na przykład w dawnych adaptacjach Ducha Obecnej Wigilii grywały przeważnie kobiety w białych powłóczystych szatach i w prześcieradle na głowie, gdy tymczasem pisarz opisywał go jako świetlistą postać. Ja mogłem te fantastyczne wizje oddać w pełni.

Reżyser nie miał najmniejszych wątpliwości, że Scrooge’a po prostu musi zagrać Jim Carrey, ze względu na swój absolutny perfekcjonizm i wielką zdolność aktorskiej transformacji. Ma niesamowite zdolności mówił Zemeckis. Doskonale operuje głosem, tworzy jakby osobny dialekt dla każdej granej przez siebie postaci. I gra dosłownie każdym mięśniem. Reżyser z przekonaniem odpierał też zarzuty, że prozę Dickensa może przenieść dobrze na ekran tyko Anglik. Zatrudniliśmy specjalnego trenera czuwającego nad angielskim akcentem, a część obsady to przecież cenieni brytyjscy aktorzy zauważył. A zresztą, angielscy reżyserzy nakręcili mnóstwo filmów o Ameryce i rozgrywających się w USA. I były to często filmy ważne, zawierające odmienny punkt widzenia. Dlaczego w naszym przypadku nie miałoby się stać podobnie?

Uważał też, że zastosowana przy realizacji tego filmu technika „performance capture” (kamery rejestrują grę aktorską, a postaci zostają poddane komputerowej obróbce; tak uczyniono już wcześniej w jego filmach „Boewulf” oraz „Ekspres polarny”), daje kreacjom aktorskim czystość wyrazu. Natomiast szeroko używane techniki komputerowe oddają nieocenione usługi, zwłaszcza w przywoływaniu obrazów dawnego Londynu, których nie dałoby się uzyskać w sposób tradycyjny. Przekonywał, że właściwie wykorzystana technika 3D to po prostu stosunkowo nowy język, który nie ogranicza, ale podpowiada nowe możliwości. Historia kina to przecież historia ciągłego łączenia sztuki i techniki, ich stałej acz niepozbawionej konfliktów symbiozy. Co to w ogóle znaczy efekty specjalne? Pamiętajmy, iż kiedyś zbliżenie, czy dźwięk wydawały się efektami specjalnymi. Najważniejsza jest dobra historia do opowiedzenia. A historia najpaskudniejszego człowieka na ziemi, który się zmienia, to wspaniała historia przekonywał Zemeckis.
Scrooge w każdym z nas
Carrey zareagował entuzjastycznie na propozycję występu w filmie Zemeckisa. Szczególnie pociągała go rola Scrooge’a. Tak to tłumaczył: Ta postać budzi ciągle tak wielki oddźwięk, bo odrobina, a czasem dużo więcej niż odrobina Scroogea jest w każdym z nas. Ja też mam swego wewnętrznego Scroogea. Naprawdę siedzi w mojej głowie mówił pół żartem. Poza tym nie ulega dla mnie wątpliwości, że dzieło Dickensa to jeden z najwspanialszych utworów o głębokiej przemianie. To rzecz o kimś, kto sam nie czuje miłości, dlatego nie potrafi kochać. To jest bliskie doświadczeniu każdego z nas: patrzymy wstecz i w przyszłość i zastanawiamy się, jak to wszystko pozbierać razem, jak nadać sens naszemu życiu.

Carrey w dzieciństwie obejrzał wersję z Alastairem Simem, która zupełnie go podbiła, tak jak i wspaniały występ brytyjskiego aktora: Sprawiał wrażenie, jakby w ustach miał nieustannie coś gorzkiego i nie potrafił się tego pozbyć. Amerykański komik był zdania, że to, co zewnętrzne, pomaga oddać to, co tkwi w głębi człowieka. Jest takie powiedzenie, że po pięćdziesiątce twoja twarz świadczy o tobie. Uważam, że to prawda. Twarz Scroogea to mapa jego bólu mówił Carrey. Aktor podkreślał, że zawsze mocno zastanawia się nad psychologią granych przez siebie postaci. Za kapitalny pomysł Roberta uważałem to, żebym zagrał postaci duchów. Może to zabrzmi zbyt freudowsko, ale myślę, że są to po prostu różne aspekty osobowości Scroogea. Bo Scrooge w różnym wieku to bardzo odmienna osoba. Jeśli chodzi o angielski akcent, to naprawdę starałem się, jak mogłem. Mam nadzieję, że te starania nie spowodują międzynarodowego incydentu żartował. A tak komentował techniczne wyzwania: Praca w technice performance capture przypomina, wbrew temu, co ludzie myślą, nie dubbing, ale raczej grę w sztuce teatralnej. My, aktorzy znajdujemy się w jednym pomieszczeniu, a nasze reakcje są rejestrowane. Potem przetwarza je komputer. Oczywiście jest dziwne, że siedzisz tam we wdzianku z lycry i masz na głowie coś w rodzaju rowerowego kasku, na którym umieszczonych jest kilka kamer. Można się rzeczywiście poczuć trochę nieswojo.

Pierwszym kontaktem Colina Firtha, grającego siostrzeńca Scrooge’a, Freda, z „Opowieścią…” była musicalowa wersja utworu z Albertem Finneyem. Zapamiętał, że bardzo przeraził go duch Marleya. Wyznał też, że książkę przeczytał dopiero przygotowując się do realizacji filmu; przedtem znał ją z radiowych, teatralnych i filmowych wersji. Z Dickensem jest trochę jak z Fellinim. Jakie to dickensowskie mówią ci, którzy wcale nie czytali jego utworów, ale przecież znają dobrze ich ducha zwrócił uwagę aktor. I podzielił się swymi refleksjami na temat tej prozy: Dobra opowieść jest jak Everest: po prostu jest tu ciągle, więc naturalne, że musisz się z nią zmierzyć. W przeciwieństwie do większości utworów Dickensa, Opowieść…” jest odarta z nieistotnych szczegółów, bardzo skondensowana. Ma wielki ładunek emocjonalny naprawdę za każdym razem, gdy mam z nią do czynienia, niemalże skłania mnie do płaczu. Uważał, że pomimo tak często podkreślanej angielskości tej prozy, można było być spokojnym o rezultaty adaptacji, ponieważ „Dickens już nieraz był bezpieczny w rękach Amerykanów”, a nazwisko Zemeckisa stanowiło gwarancję jakości, podobnie jak i udział Carreya. Jim ma potrzebną tu moc i subtelność mówił Firth. Podkreślał, że każde słowo i gest są odwzorowaniem gry aktorów. A w dodatku można było pracować bez długich przerw i w porządku chronologicznym, co sprzyja koncentracji zachwalał walory techniki „performance capture” angielski aktor.
Firth to jeden z niewielu aktorów, którzy w tym filmie zagrali tylko jedną rolę. Carrey, licząc Scrooge’a w różnym wieku, zagrał ich aż siedem, Gary Oldman trzy, Bob Hoskins dwie, podobnie jak Robin Wright Penn.

Jim Carrey po raz pierwszy wystąpił w produkcji wytwórni Disneya, natomiast Zemeckis powrócił na jej łono po 21 latach (w 1988 nakręcił „Kto wrobił Królika Rogera?”).


Wiktoriańskie, autentyczne kostiumy sprowadzono z Anglii i ubrano w nie manekiny, które ustawiono w sali konferencyjnej, gdzie odbywały się zebrania przed-produkcyjne. Kostiumy te były inspiracją dla animatorów, którzy pod kierunkiem Douga Chianga komputerowo odtworzyli stroje z epoki.

Produkcja filmu rozpoczęła się w styczniu zeszłego roku. Podczas ostatniego festiwalu w Cannes po raz pierwszy zaprezentowano fragmenty gotowego utworu, co spotkało się z wielkim zainteresowaniem i pozytywnym odzewem komentatorów.


O aktorach
Jim Carrey (Ebenezer Scrooge/Duch Minionych Wigilii/Duch Obecnej Wigilii/Duch Przyszłej Wigilii)
Właśc. James Eugene Carrey. Jeden z najwybitniejszych współczesnych komików filmowych, sprawdzający się świetnie także w rolach dramatycznych. Urodził się 17.01.1962 r. w Newmarket, w Kanadzie. Jako nastolatek uwielbiał stroić miny do lustra. W swe dziesiąte urodziny urządził dla rodziców (księgowego Percy’ego Carreya i gospodyni domowej Kathleen) specyficzne przedstawienie: wygłosił monolog Hamleta w sposób humorystyczny! Interesował się muzyką, grał na saksofonie, uwielbiał czytać. Jego pierwszy profesjonalny występ w nocnym klubie Yuk Yuk w Toronto okazał się jednak klapą. Następne podobały się coraz bardziej, zwłaszcza że Carrey jest obdarzony niezwykłym talentem parodystycznym. W wieku lat 16 rzucił szkołę i został komikiem estradowym. Po serii niepowodzeń zdobył popularność w telewizyjnej serii „In Living Color”, a gwiazdorską pozycję zyskał w połowie lat 90. za sprawą filmów „Ace Ventura: Psi detektyw" i „Maska". Ten kontrowersyjny, uwielbiany, ale i często ostro krytykowany, zwłaszcza za nadekspresyjny styl mimiczny aktor, ma na swym koncie role w tak wybitnych filmach, jak „Truman Show” Petera Weira czy „Człowiek z księżyca” Miloša Formana (Złoty Glob). Prywatnie zmaga się z melancholią, a nawet skłonnościami do depresji. – Jestem czarujący, ale od czasu do czasu potrzebuję pomocy prozacu – tak mówił na ten temat.

Filmografia:
1980 – The All-Night Show (serial TV, tylko głos), 1983 – The Sex and Violence Family Hour (V), Introducing... Janet (TV), Copper Mountain (DVD: Totalny odjazd), All in Good Taste (wideo: Wszystko w dobrym smaku), Buffalo Bill (serial TV, odc. Jerry Lewis Week, prem. TV 5.01.1984), 1984 – Finders Keepers, The Duck Factory (serial TV, 13 odc.), 1985 – Once Bitten (TVN: Pocałunek księżniczki), 1986 – Peggy Sue wyszła za mąż (Peggy Sue Get Married), 1988 – The Dead Pool (TVP, DVD: Pula śmierci), Earth Girls Are Easy (wideo, TV 4: Ziemskie dziewczyny są latwe), 1989 – Mike Hammer: Murder Takes All (TV), Pink Cadillac (wideo, DVD, Polsat: Różowy cadillac), 1990 – In Living Color (serial TV, 68 odc. w latach 1990–1994), 1991 – High Strung, inny tytuł: Piss Off, 1992 – Doing Time on Maple Drive (TV), The Itsy Bitsy Spider (kr.m., tylko głos), 1994 – Ace Ventura: Psi detektyw (Ace Ventura: Pet Detective), Maska (The Mask), Głupi i głupszy (Dumb & Dumber), 1995 – Batman Forever (Batman Forever), Ace Ventura: Zew natury (Ace Ventura: When Nature Calls), 1996 – Telemaniak (The Cable Guy), 1997 – Kłamca, kłamca (Liar Liar), 1998 – Truman Show (The Truman Show), Simon Birch (TVP: Simon Birch), 1999 – Człowiek z księżyca (Man on the Moon), 2000 – Ja, Irena i ja (Me, Myself & Irene), Grinch – świąt nie będzie (How the Grinch Stole Christmas), 2001 – The Majestic (DVD: Majestic), 2003 – Pecan Pie (kr.m., V), Bruce Wszechmogący (Bruce Almighty), 2004 – Zakochany bez pamięci (Eternal Sunshine of the Spotless Mind), Lemony Snicket: seria niefortunnych zdarzeń (Lemony Snicket’s: A Series of Unfortunate Events), 2005 – Dick i Jane: niezły ubaw (Fun with Dick and Jane), 2007 – The Number 23 (DVD, HBO 2: Numer 23), 2008 – Horton słyszy Ktosia (Horton Hears a Who!, tylko głos), Jestem na tak (Yes Man), 2009 – I Love You Phillip Morris, Opowieść wigilijna (A Christmas Carol)
Colin Firth (Fred)
Właśc. Colin Andrew Firth. Urodził się 10.09.1960 r. w Grayshott. Jego ojciec był wykładowcą historii w college'u, a matka wykładowcą teologii na uniwersytecie. Pierwsze doświadczenia aktorskie Firtha to występy w kościelnych jasełkach. Część wczesnego dzieciństwa spędził w Nigerii, razem z dziadkami pracującymi w misji. Wrócił do kraju, aby się kształcić. Zapisał się na trzyletni kurs w londyńskim Drama Center. Jego talent został odkryty i doceniony podczas ostatniego semestru, gdy brał udział w szkolnej produkcji „Hamleta”. Zadebiutował na londyńskiej scenie w „Another Country” Juliana Mitchella (West End) w reżyserii Marka Kanievska, mając za partnera Ruperta Everetta. W 1984 roku ekranizacja tej sztuki stała się wielce udanym kinowym debiutem Firtha. Pomimo tak pomyślnego początku kariery, aktor spędził resztę dekady w stosunkowym zapomnieniu. W „Miesiącu na wsi” (1984) Pata O'Connora zagrał doskonale postać Birkina, rozgoryczonego weterana, który próbuje zapomnieć o wojennym koszmarze. Pod koniec lat 80. Firth w filmie „Apartament Zero” (1988) Martina Donovana stworzył przejmującą kreację Adriana LeDuca, sfrustrowanego i niedojrzałego emocjonalnie samotnika nękanego przez sąsiadów. Zdobył też doskonałe recenzje za rolę w „Valmoncie” (1988) Miloša Formana. Na planie tego filmu poznał Meg Tilly, z którą był związany przez pięć lat.
Rola Darcy'ego w mini-serialu BBC „Duma i uprzedzenie” według Jane Austen stała się przełomem. Za ten występ aktor został nominowany w 1995 roku do nagrody BAFTA.
Rola Marka Darcy'ego w komedii „Dziennik Bridget Jones" (2001) uczyniła zeń wielką międzynarodową gwiazdę. Na ostatnim festiwalu w Wenecji aktor zdobył Puchar Volpiego za występ w filmie „A Single Man”. Powszechne uznanie wzbudza jego wyciszony, acz bardzo wyrazisty sposób ekspresji. Jego żoną jest Livia Giuggioli (od 21.06.1997), mają dwóch synów: Lukę (ur. 29.03.2001) i Mateo (ur. 25.08.2003).

Filmografia:
1984 – Crown Court (serial TV, odc. Citizens, prem. TV 31.01.1984), Another Country (TVP: Inny kraj), Camille (TV), 1985 – Dutch Girls (TV), 1919, 1987 – Lost Empires (serial TV, 7. odc.), Tales from the Hollywood Hills: Pat Hobby Teamed with Genius (TV), A Month in the Country (TVP: Miesiąc na wsi), The Secret Garden (TV, Polsat: Zaczarowany ogród), 1988 – Tumbledown (TV), Apartment Zero (wideo: Apartament Zero), 1989 – Valmont (wideo, DVD: Valmont), 1990 – Wings of Fame (TVP: Skrzydła sławy), 1991 – Femme Fatale (TVP: Kobieta fatalna), Out of the Blue (TV), 1992 – Mad at the Moon, 1993 – Hostages (TV), The Hour of the Pig (Europa, Europa: Godzina świni), 1994 – Playmaker, Ruth Rendell Mysteries (serial TV, Master of the Moor: Part 1, prem. TV 2.09.1994, odc. Master of the Moor: Part 2, prem. TV 9.09.1994, Master of the Moor: Part 3, prem. TV 16.09.1994), Performance (serial TV, odc. The Deep Blue Sea, prem. TV 12.12.1994), 1995 – W kręgu przyjaciół (Circle of Friends), Performance (serial TV, odc. The Widowing of Mrs. Holroyd, prem. TV 14.10.1995), Pride and Prejudice (serial TV, TVP: Duma i uprzedzenie), 1996 – Nostromo (miniserial TV, TVP: Nostromo), Angielski pacjent (The English Patient), 1997 – Fever Pitch, Tysiąc akrów (A Thousand Acres), 1998 – Zakochany Szekspir (Shakespeare I Love), 1999 – Donovan Quick (TV), My Life So Far (wideo: Pierwsze oczarowanie), The Secret Laughter of Women, Blackadder Back & Forth (TVP: Czarna Żmija – tam i z powrotem), The Turn of the Screw (TV), 2000 – Realtive Values, Dziennik Bridget Jones (Bridget Jones’s Diary), 2001 – Conspiracy (TV, TVN Siedem: Ostateczne rozwiązanie), Londinium, 2002 – The Importance of Being Earnest (wideo: Bądźmy poważni na serio), 2003 – Miasto nadziei (Hope Springs), What a Girl Wants (DVD: Czego pragnie dziewczyna), Dziewczyna z perłą (The Girl with a Pearl Earring), To właśnie miłość (Love Actually), 2004 – Trauma (DVD: Trauma), Bridget Jones: W pogoni za rozumem (Bridget Jones: The Edge of Reason), 2005 – Gdzie leży prawda (Where the Truth Lies), Niania (Nanny McPhee), 2006 – Celebration (TV), Born Equal (TV), 2007 – The Last Legion (DVD: Ostatni legion), And When Did You Last See Your Father?, Then She Found Me (DVD: Kiedyś mnie znajdziesz), Dziewczyny z St. Trinian (St. Trinian’s), 2008 – Przypadkowy mąż (The Accidental Husband), Mamma Mia! (Mamma Mia!), Genua. Włoskie lato (Genova), Wojna domowa (Easy Virtue), 2009 – Dorian Gray, A Single Man, Opowieść wigilijna (A Christmas Carol), Main Street (w realizacji), St. Trinian’s 2: The Legend of Fritton’s Gold

Gary Oldman (Bob Cratchit/Jacob Marley/Tiny Tim)

Właśc. Leonard Gary Oldman. Urodził się 21.03.1958 roku w Londynie. Jest synem spawacza i gospodyni domowej. Ojciec alkoholik opuścił rodzinę, kiedy Gary miał siedem lat. W wieku szesnastu lat Oldman zakończył naukę w szkole średniej i rozpoczął pracę w sklepie z artykułami sportowymi; w czasie wolnym od pracy studiował literaturę, a potem aktorstwo pod kierunkiem Rogera Williamsa. Grał w Greenwich Young People's Theatre, a po skończeniu szkoły teatralnej, do której mógł uczęszczać dzięki otrzymanemu stypendium, pracował w Citizens Theatre w Glasgow, które umożliwiło mu rozpoczęcie nauki w Britain's Rose Bruford College (tę szkołę ukończył w roku 1979). Początki kariery Oldmana są związane z teatrem. W 1985 roku wystąpił w sztuce „The Pope's Wedding", za którą otrzymał nagrody dla najlepszego i najbardziej obiecującego aktora roku. Na dużym ekranie po raz pierwszy zyskał rozgłos w filmie „Sid i Nancy”, wcielając się w postać Sida Viciousa, punk-rockowego muzyka z zespołu Sex Pistols, którego kariera skończyła się tragicznie. Za rolę tę otrzymał nagrodę Evening Standard Film dla najlepszego debiutanta. Kolejny występ również był sukcesem. Tym razem, w „Nadstaw uszu”, grał rolę innego autodestrukcyjnego buntownika, Joe’ego Ortona, dramatopisarza homoseksualisty, za którą został nominowany do nagrody Brytyjskiej Akademii Filmu i TV dla najlepszego aktora. Jego pierwszym ważnym występem w Hollywood była rola podejrzanego o zamach na Kennedy'ego Lee Harveya Oswalda w filmie Olivera Stone'a „JFK” (1991). Światową popularność zyskał dopiero rok później, dzięki występowi w „Drakuli” Francisa Forda Coppoli. Kolejne role udowadniały, że jest aktorem niezwykle wszechstronnym. Przez krytyków zaczął być porównywany do Roberta De Niro, ponieważ podobnie jak on, ulega radykalnej transformacji przy każdej swej kolejnej roli. Wkrótce stał się specjalistą od postaci ludzi niezrównoważonych oraz fascynujących ekscentryków, co w pewnym okresie życia mocno korespondowało z jego własnymi doświadczeniami. Swoim reżyserskim debiutem uczynił mroczny, na poły autobiograficzny dramat o patologicznej londyńskiej rodzinie robotniczej, który zadedykował ojcu: „Nil by Mouth” (TVP: „Nic doustnie”, 1997). Ostatnie lata kariery aktora zdominowała praca nad dwiema postaciami, Syriusza Blacka w cyklu filmów o Harrym Potterze oraz policjanta Gordona w dwóch filmach z serii o Batmanie.


Filmografia (jako aktor):
1982 – Remembrance, 1984 – Meantime (TV), Dramarama (serial TV, odc. On Your Tod, prem. TV 23.07.1984), Morgana’s Boy (TV), 1986 – Honest, Decent & True (TV), Sid and Nancy (TVP, DVD: Sid i Nancy), 1987 – Prick Up Your Ears (TVP, DVD: Nadstaw uszu), 1988 – The Firm (TV), Track 29 (TVP: Tor 29), Criminal Law, We Think the World of You, 1989 – Chattahoochee (wideo, TVP: Chattahoochee), Knots Landing (serial TV, odc. Close Call, prem. TV 19.10.1989), 1990 – Rosencrantz i Guilderstern nie żyją (Rosencrantz & Guilderstern Are Dead), Stan łaski (State of Grace, wideo: W przedsionku piekła), Henry & June (wideo: Henry i June), 1991 – Heading Home (TV), JFK (JFK), 1992 – Drakula (Dracula), 1993 – Fallen Angels (serial TV, DVD: Upadłe anioły, odc. Dead End for Delia, prem. TV 1.08.1993), Prawdziwy romans (True Romance), Krwawy Romeo (Romeo Is Bleeding), 1994 – Leon zawodowiec (Léon), Wieczna miłość (Immortal Beloved), 1995 – Morderstwo pierwszego stopnia (Murder in the First), Szkarłatna litera (The Scarlet Letter), 1996 – Basquiat – taniec ze śmiercią (Basquiat), 1997 – Piąty element (The Fifth Element), Air Force One (Air Force One), 1998 – Zagubieni w kosmosie (Lost in Space), Magiczny miecz – Legenda Camelotu (Quest for Camelot, tylko głos), 1999 – Tracey Takes One... (serial TV, odc. Hair, prem. TV 20.01.1999), Jesus (TV), 2000 – Ukryta prawda (The Contender), 2001 – Nobody’s Baby (DVD: Niczyje dziecko), Hannibal (Hannibal), Friends (serial TV, DVD: Przyjaciele, odc. The One with Monica and Chandler’s Wedding: Part 1, prem. TV 17.05.2001, odc. The One with Monica and Chandler’s Wedding: Part 2, prem. TV 24.05.2001), 2002 – Interstate 60: Episodes of the Road (DVD: Ale jazda!), Beat the Devil (kr. m.), 2003 – Tiptoes (wideo, DVD: Małe jest piękne), Sin (DVD: Grzech), 2004 – Dead Fish (Dead Fish), Harry Potter i więzień Azbakanu (Harry Potter and the Prisoner of Azbakan), Who’s Kyle? (kr.m.), 2005 – Batman – początek (Batman Begins), Harry Potter i czara ognia (Harry Potter and the Goblet of Fire), 2006 – Bosque de sombras, 2007 – Harry Potter i Zakon Feniksa (Harry Potter and the Order of the Phoenix), 2008 – Mroczny rycerz (The Dark Knight), 2009 – Nienarodzony (The Unborn), Rain Fall, Opowieść wigilijna (A Christmas Carol), Planet 51 (w realizacji), The Book of Eli (w realizacji), The Legend of Spyro (w realizacji, tylko głos)
O twórcach filmu
Robert Zemeckis (reżyseria)
Urodził się 14.05.1951 roku w Chicago, stan Illinois. Amerykański reżyser, producent i scenarzysta. W 1995 roku zdobył Oscara za reżyserię „Forresta Gumpa”. Jest absolwentem USC w Los Angeles. Podczas studiów poznał Boba Gale'a, który stał się jego najbliższym współpracownikiem. Wspólnie z nim Zemeckis napisał scenariusze swoich najpopularniejszych filmów. Obaj stworzyli w roku 1978 film „Chcę trzymać cię za rękę". Była to historia opowiadająca o amerykańskiej beatlemanii. Reżyserem był Zemeckis, współscenarzystą Gale, a producentem Steven Spielberg. Film „Miłość, szmaragd i krokodyl" był kolejnym owocem współpracy ze Spielbergiem. Jednak nazwisko Zemeckisa stało się naprawdę głośne dopiero po filmie „Powrót do przyszłości". Reżyser jest zafascynowany efektami specjalnymi i nowymi technologiami, które śmiało stosuje w swych filmach. W 1988 nakręcił film, który na owe czasy wykorzystywał prawie wszystkie osiągnięcia w tej dziedzinie – „Kto wrobił królika Rogera?”. Natomiast groteskowo-liryczna przypowiastka o perypetiach życiowych opóźnionego w rozwoju chłopca – „Forrest Gump", zachwyciła krytyków i widzów nie tylko formalną błyskotliwością, ale i doskonałą kreacją Toma Hanksa.
Filmografia (jako reżyser):
1972 – The Lift (kr.m.), 1973 – A Field of Honor (kr. m.), 1978 – I Wanna Hold Your Hand (TVP: Chcę trzymać cię za rękę), 1980 – Used Cars (wideo, DVD: Używane samochody), 1984 – Miłość, szmaragd i krokodyl (Romancing the Stone), 1985 – Powrót do przyszłości (Back to the Future), 1986 – Amazing Stories (serial TV, odc. Go to the Head of the Class, prem. TV 21.11.1986), 1988 – Kto wrobił Królika Rogera? (Who Framed Roger Rabbit), 1989 – Powrót do przyszłości 2 (Back to the Future, Part II), Tales from the Crypt (serial TV, odc. And All Through the House, prem. TV 10.06.1989, odc. Yellow, prem. TV 28.08.1991, odc. You, Murderer, prem. TV 25.01.1995), 1990 – Powrót do przyszłości 3 (Back to the Future, Part III), 1992 – Two Fisted Tales (wideo, DVD: Męskie opowieści, nowela Yellow), Ze śmiercią jej do twarzy (Death Becomes Her), 1993 – Johnny Bago (serial TV, odc. Joanny Bago Free at Last, prem. TV 25.06.1993), 1994 – Forrest Gump (Forrest Gump), 1997 – Kontakt (Contact), 1999 – The 20th Century: The Pursuit of Happiness (TV, dok.), 2000 – Co kryje prawda (What Lies Beneath), Cast Away – Poza światem (Cast Away), 2004 – Ekspres polarny (The Polar Express), 2007 – Beowulf (Beowulf), 2009 – Opowieść wigilijna (A Christmas Carol)









©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna