Opracowanie: W. Kwiatkowski


Hieracio pilosellae-Thymetum pulegi



Pobieranie 254.58 Kb.
Strona2/4
Data07.05.2016
Rozmiar254.58 Kb.
1   2   3   4

37. Hieracio pilosellae-Thymetum pulegioides Sokoł.et Kaw.1984
Molinio-Arrhenatheretea R.Tx.1937

Molinietalia coeruleae W.Koch 1926

Filipendulion ulmariae Segal 1966

38. Lysimachio vulgaris-Filipenduletum Bal.-Tul.1978

Calthion palustris R.Tx.1936 em.Oberd.1957



39. Scirpetum silvatici Ralski 1931

40. Deschampsietum caespitosae Horvatic 1930

41. Epilobio-Juncetum effusi Oberd.1957

42. Junco-Cynosuretum Sougnez 1957

43. Zbiorowisko Phalaris arundinaceae-Veronica longifolia

Alopecurion pratensis Pass.1964



44. Alopecuretum pratensis (Regel 1925) Steffen 1931

Arrhenatheretalia Pawł.1928

Arrhenatherion elatioris (Br.-Bl.1925) Koch 1926

45. Arrhenatheretum elatioris Br.-Bl. et Scherr.1925

Cynosurion R.Tx.1947



46. Lolio-Cynosuretum R.Tx.1937
Scheuchzerietalia palustris Nordh.1937

Caricion lasiocarpae Vander Bergh. ap.Lebrun et all.1949



47. Caricetum diandrae Jon.1932 em. Oberd.1957

48. Calamagrostietum neglectae (Steffen 1931)Tołpa 1956

49. Potentilletum palustris Kłosowski, Tomasz. et. Tomasz 1995

50. Menyanthetum trifoliatae Nowiński 1927

Caricetalia nigrae Koch 1926 em. Nordh.1937

Caricion nigrae Koch 1926 em. Klika 1934

51. Carici canescentis-Agrostietum caninae R.Tx.1937

52. Sphagno-Caricetum nigrae Sokoł 1986

Trifolio-Geranietea sanguinei Mull.1962

Origanetalia Th.Mull.1962

Geranion sanguinei R.Tx.1961



53. Geranio-Trifolietum alpestris Th.Muller 1961

Trifolion medii Th.Mull.1961



54. Trifolio-Agrimonietum Th.Muller 1961
Salicetea purpureae Moor 1958

Salicetalia purpureae Moor 1958

Salicion albae R.Tx.1955

55. Salicetum triandro-viminalis Lohm.1952

56. Salicetum albo-fragilis R.Tx.1955
Querco-Fagetea Br.-Bl. et Vlieg 1937

Fagetalia sylvaticae Pawł.1928

Carpinion betuli Oberd. 1953

57.Tilio-Carpinetum Traczyk 1962

58. Melitti-Carpinetum Sokol. 1976

59. Fraxino-Alnetum W.Mat.1952

Alnetea glutinosae Br.-Bl. et R. Tx. 1943

Alnetalia glutinosae R.Tx.1937

Alnion glutinosae (Malc. 1929) Meijer Dres 1936



60. Salicetum pentandro-cinereae (Almq.1929) Pass.1961

61. Ribeso nigri-Alnetum Sol.-Górn. (1975)1987
Vaccinio-Piceetea Br.-Bl. 1939

Vaccinio-Piceetalia Br.-Bl. 1939

Dicrano-Pinion Libb. 1933

62. Querco roboris-Pinetum (W. Mat. 1981), J. Mat. 1988

3.2. Rzadkie i chronione gatunki roślin naczyniowych2

Poniżej zestawiono gatunki chronione i rzadkie stwierdzone w czasie lustracji terenu, wymienione w następujących źródłach:


1. II Załącznik Dyrektywy Siedliskowej Konwencji Berneńskiej.

2. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2004 roku w sprawie gatunków dziko występujących roślin objętych ochroną (Dz.U.Nr.168, poz.1764)

3. Kaźmierczakowa R., & Zarzycki K. 2001. Polska Czerwona Księga Roślin. Instytut Botaniki PAN. Kraków

4. Mirek Z., Zarzycki K., Wojewoda W., Szeląg Z., 2006. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Instytut Botaniki PAN, Kraków


Gatunki podlegające ochronie ścisłej:
1. Angelica archangelica subsp.litoralis – gatunek częsty w zaroślach nadrzecznych nad Rospudą.

2. Viola stagnina . – jedno bogate stanowisko w okolicach miejscowości Kierzek.

3. Hepatica nobilis – pospolity w siedliskach grądowych w okolicach Józefowa.

4. Batrachium trichophyllum – nieliczne stanowiska w rzece Rospudzie.

5. Salix myrtilloides – na jednym stanowisku na skraju torfowiska przejściowego.

6. Dactylorhiza majalis – odnotowany dwukrotnie w młakach niskoturzycowych.

7. Dactylorhiza incarnata – odnotowany dwukrotnie w młakach niskoturzycowych.

8. Dactylorhiza traunsteineri – jedno stanowisko liczące około trzydziestu roślin na skraju młaki niskoturzycowej.

9. Platanthera chlorantha – jedno stanowisko w grądzie.

10. Daphne mezereum – występuje w grądach w Osińskiej Budzie.
Gatunki podlegajace ochronie częściowej:

11. Menyanthes trifoliata – jedno stanowisko w zarastającym oczku wodnym.

12. Nuphar lutea – śródpolne oczko wodne.

13. Nymphaea alba – śródpolne oczko wodne.

14. Asarum europaeum – w grądzie niskim w Osińskiej Budzie.

15. Galium odoratum – w grądzie typowym.

16. Primula veris – licznie w ciepłolubnych murawach nad Rospudą.

17.Viburnum opulus – sporadycznie w łęgach i olsach.

18. Ribes nigrum – częsta w olsach.

19. Frangula alnus – pospolita w różnych zbiorowiskach leśnych i zaroślowych.

20. Helichrysum arenarium – nielicznie w ciepłolubnych murawach napiaskowych.

21. Convallaria majalis – ciepłe przydroża w lasach.

22. Hierochloe odorata – jeden płat w okolicach miejscowości Kierzek
Gatunki wymienione w Czerwonej liście roślin i grzybów Polski:

23. Bromus secalinus – częsty w zasiewach zbóż.

24. Myosurus minimus – jedno stanowisko w zagłębieniu śródpolnym.

25. Potamogeton alpinus – częsty w rzece Rospudzie m.in. w okolicach mostu drogowego w Chodorkach

Fot.1. Kukułka krwista Dactylorhiza incarnata (L.) Soo Fot. M.Wołkowycki


Fot.2. Wierzba borówkolistna Salix myrtilloides L. Fot. M.Wołkowycki

Fot.3. Podkolan zielonawy Platanthera chlorantha (Custer) Rchb Fot. M.Wołkowycki
3.3. Krajobrazy roślinne

Przegląd wyróżnionych zbiorowisk roślinnych przedstawiono zgodnie z legendą mapy „Inwentaryzacja roślinności wzdłuż alternatywnego wariantu Chodorki”. Potraktowanie zbiorowisk roślinnych jako ekologiczno-przestrzennych elementów struktury krajobrazowej pozwala lepiej przedstawić ich związki ze środowiskiem edaficznym i określić ich rolę w krajobrazie porolnym.


Krajobrazy leśne i zaroślowe
Lasy bagienne i łęgi w nieckach wytopiskowych, rynnach i dolinach rzecznych

91E0 – 1 Nadrzeczny łęg wierzbowy (Salicetum albae). Siedlisko priorytetowe

W terenie stwierdzono obecność łęgu na skraju dużego obniżenia rynnowego, które okresowo przekształca się w duży zbiornik wodny, zalewający przyległe tereny rolne. Piaszczyste i żwirowe osady obniżenia tworzą siedliska zbliżone charakterem do aluwiów rzecznych.



Charakterystyka wg Poradnika ochrony siedlisk (Herbich J. 2004)

Łęg wierzbowy Salicetum albae wykształca się na terasach zalewowych dolin dużych i średnich rzek, gdzie zachodzą procesy madotwórcze, a gleby cechuje odpowiednio wysoki poziom wody gruntowej. Jego siedliska zwykle przylegają do koryta właściwego. Są nisko położone w stosunku do nurtu, podsiąkają wodami korytowymi, są najczęściej podtapiane, a po powodzi najpóźniej odsłaniane, zatem najsilniej namulone. Jest to strefa najwilgotniejszych i najżyźniejszych mad.


91E0 – 11 Wikliny nadrzeczne (Salicetum triandro-viminalis) Siedlisko priorytetowe – występujące podobnie jak łęg wierzbowy na obrzeżach dużego zagłębienia śródpolnego w miejscowości Kierzek.
91E0 – 3 Łęg olszowo-jesionowy (Fraxino-Alnetum). Siedlisko priorytetowe.

Łęg stwierdzono w kilku miejscach nad małymi ciekami wodnymi, duże i dobrze wykształcone płaty występują w dolinie Rospudy i jej dopływie oraz w Osińskiej Budzie.


Charakterystyka wg Poradnika ochrony siedlisk (Herbich J. 2004)

Typowe miejsca występowania łęgów jesionowo-olszowych to dna dolin mniejszych rzek i strumieni w krajobrazie niżu Polski. W miejscach takich łęgi zajmują różne typy gleb hydrogenicznych, semihydrogenicznych lub napływowych, uwarunkowanym rodzajem podłoża mineralnego, grubością podłoża organicznego, intensywnością nanoszenia materiału mineralnego przez wylewające wody oraz długość okresu ich stagnowania. W zależności od kombinacji ww. czynników mogą to być gleby:

-mułowe lub torfowo-mułowe,

-murszowe i murszowate,

-mady rzeczne, zwykle właściwe lub próchnicze.

Zalewy powierzchniowe wodami rzecznymi mogą, w zależności od sytuacji lokalnej, występować co roku lub co kilka lat. Istnieją także łęgi niezalewne, lecz zasilane ruchomymi wodami gruntowymi.

Łęgi opisywanego typu, oprócz dolin niewielkich rzeczek i strumieni, mogą występować także w brzeżnych partiach dolin wielkich rzek nizinnych, a także niemal wszędzie w strefie ekotonowej między grądami a olsami. Mogą także występować w otoczeniu jezior: lasy olszowe przy jeziorach mogą mieć albo charakter olsów, albo łęgów olszowych; spotykane jest też pełne spektrum postaci przejściowych. W klasyfikacji siedlisk leśnych łęg olszowy zajmuje większą część typu siedliskowego olsu jesionowego (OIJ oraz OIJ wyż.). W zasadzie wszystkie olszowe i jesionowe drzewostany na siedlisku OIJ reprezentują ten typ biotopu. Nowa klasyfikacja siedlisk leśnych ma zmienić nazwę olsu jesionowego na bardziej adekwatną-las łęgowy bagienny. Opisywanemu siedlisk przyrodniczemu odpowiada wówczas w myśl nowych siedliskowych podstaw hodowli lasu (2004), typ lasu ,,jesionowo-olszowy las łęgowy bagienny”.

Wiele płatów łęgów olszowych występuje jednak także na siedliskach klasyfikowanych jako ols (OI), wówczas udział jesionu w drzewostanie jest zwykle, z naturalnych przyczyn, ograniczony. Spośród drzewostanów na siedlisku OI zwykle łęgami okazują się te, które występują w dolinach cieków. Łęgi olszowe mogą także zajmować najwilgotniejsze siedliska lasu wilgotnego (Lw3), a także niekiedy siedliska lasu łęgowego (Lł).


Fot. 4. Łęg olszowo-jesionowy Fraxino-Alnetum nad dopływem Rospudy w Chodorkach.

Fot. M. Wołkowycki
1 – Łozowisko (Salicetum pentandro-cinereae) – siedlisko częste w śródpolnych, stale podtopionych obniżeniach.

2 Oles (Ribeso nigri-Alnetum) – dość często w śródpolnych stale podtopionych obniżeniach występuje też w Osińskiej Budzie.

Fot. 5. Ols porzeczkowy Ribeso nigri-Alnetum. Fot. M. Wołkowycki



Bory mieszane i lasy na pagórkowatej morenie dennej
9170 – 2 Grąd subkontynentalny (Tilio – Carpinetum) – duże, naturalne płaty siedliska występują w Osińskiej Budzie. Siedlisko reprezentuje wariant typowy i wilgotny zespołu. Formy zniekształcone grądu w niedużych fragmentach są obecne w rejonie Chodorek, Topiłówki.
Charakterystyka wg Poradnika ochrony siedlisk (Herbich J. 2004)

Grąd subkontynentalny reprezentuje grupę lasów dębowo-grabowych we wschodniej części Europy Środkowej oraz w Europie Wschodniej. W Polsce występuje na obszarach znajdujących się pod wpływem klimatu umiarkowanie kontynentalnego i osiąga zachodnią granice zasięgu geograficznego. Siedliska omawianego lasu na terenach nizinnych są szeroko rozpowszechnione na wysoczyznach i równinach morenowych oraz na równinach peryglacjalnych, w warunkach podłoża zbudowanego z glin zwałowych, piasków akumulacji lodowcowej oraz z piasków rzecznych tarasów akumulacyjnych i niektórych utworów sandrowych oraz aluwialnych. W typologicznej klasyfikacji siedlisk leśnych odpowiednikami grądu subkontynentalnego są: las mieszany świeży, las mieszany wilgotny, las świeży oraz las wilgotny.


9170 – 2 Grąd miodownikowy (Melitti – Carpinetum) – niewielki płat siedliska występuje na piaszczystym wzniesieniu w rejonie Chodorek.

3 – Bór mieszany (Querco – Pinetum) – niewielki płat siedliska występuje na piaszczystym wzniesieniu w rejonie Chodorek.

Krajobrazy terenów otwartych
Roślinność wodna w oczkach wytopiskowych i rzekach
3150 – 2 Starorzecza i drobne zbiorniki wodne z klasy Potametea, Lemnetea
Charakterystyka wg Poradnika ochrony siedlisk (Herbich J. 2004)

Stałe zbiorniki wodne o powierzchni od kilkuset metrów kwadratowych do kilku hektarów i niewielkiej głębokości maksymalnej (nie przekraczającej zazwyczaj 3 m). W ich obrębie najczęściej nie wyróżnia się stref charakterystycznych dla jezior: pelagialu i profundalu. Niewielka głębokość , a co za tym idzie- objętość wody skutkuje tym , że zbiorniki te szybciej reagują na zmiany temperatury otoczenia- w skrajnych przypadkach występują zauważalne dobowe wahania temperatury ich wód. W okresie letnim nagrzewają się silniej od dużych jezior i zazwyczaj nie są stratyfikowane. W przypadku zbiorników głębszych może wykształcać się warstwa skoku termicznego-niepełna stratyfikacja. Stan wód w drobnych zbiornikach i starorzeczach może ulegać w ciągu roku i w wieloleciach znacznym wahaniom, są one bowiem bardzo wrażliwe na zmiany stosunków wodnych otaczających je terenów. Ruch wód w obrębie misy zbiornika (falowania i prądy) zwykle ograniczony – ze względu na niewielka powierzchnię.


3150 – 21 Zespół rzęsy Lemnetum trisulcae – kożuchy rzęsy występują w śródpolnych oczkach wodnych i zakolach rzeki Rospudy.

3150 – 22 Zespół wgłębki wodnej Riccietum fluitantis – dwukrotnie odnotowany w śródpolnych zagłębieniach ze stagnujacą wodą.

3150 – 23 Zespół rdestnicy nitkowatej Potametum filiformis – rzadko w okolicach mostu drogowego w Chodorkach.

Fot. 6. Potamogeton alpinus w okolicach mostu drogowego w Chodorkach.

Fot. M. Wołkowycki
3150 – 24 Zespół moczarki kanadyjskiej Elodeetum canadensis – w zatoczkach Rospudy i śródpolnych oczkach wodnych.

3150 – 25 Zespół osoki i żabiścieku Hydrocharitetum morsus-ranae – rzadko w śródpolnych oczkach wodnych.

3150 – 26 Zespół rdestnicy lśniącej Potametum natantis – w dwóch miejscach w większych oczkach wodnych.

3150 – 27 Zespół grążela i grzybieni Nupharo-Nymphaeetum albae – w jednym miejscu, śródpolny zbiornik wodny w miejscowości Kierzek.

3150 – 28 Zespół rdestu ziemnowodnego Polygonetum natantis - rzadko w śródpolnych oczkach wodnych.

3150 – 29 Zespół okrężnicy bagiennej Hottonietum palustris – dolinki w olsach.
3260 – 1 Rzeki ze zbiorowiskami włosieniczników Ranunculo-Callitrichetum hamulatae – rzadko w Rospudzie.

Charakterystyka wg Poradnika ochrony siedlisk (Herbich J. 2004)

Siedlisko jest określane przez roślinność zanurzona, przytwierdzoną do uziarnionych osadów mineralnych (piasek, żwir, drobne kamienie) na dnie koryt strumieni i rzek o intensywnym przepływie wody i zauważalnym zasilaniu przez wody między strefą koryta a interaktywną strefą migrujących wód gruntowych (hyporeiczną). Występuje na odcinkach erozyjnych i przejściowych cieków wodnych niskiej lub średniej rzędowości. Do najważniejszych czynników środowiskowych określających występowanie, rozmieszczanie i strukturę siedliska należą:

-łagodne warunki klimatyczne

-sezonowa stabilność hydrologiczna rzek

-zasilenie koryt wodami podziemnymi

-dostęp światła

-dostępność wolnego dwutlenku węgla

-dostępność związków biogennych (N, P)

-przezroczystość wody
6430 – 3 Nadrzeczne zbiorowiska okrajkowe (Convolvuletalia sepium)

Charakterystyka wg Poradnika ochrony siedlisk (Herbich J. 2004)

Przede wszystkim występują na brzegach dużych, niżowych rzek lub też jezior i stawów. Są to miejsca stale, albo tylko okresowo zalewane. Gleby żyzne zasobne w azot, mocno uwilgotnione. Na ogół są to okrajki zarośli wiklinowych oraz łęgów wierzbowych w dolinach partiach równin zalewowych, a także na brzegach wysp w rozlewiskach rzecznych. Zalicza się tu także okrajki lasów łęgowych i olsowych.


6430 – 3 1 okrajek z litworem Calystegio-Angelicetum archangelicae litoralis – na zamulonych brzegach Rospudy

6430 – 3 2 okrajek z kielisznikiem zaroślowym Asperulo-Calystegietum sepium
4 – okrajek z podagrycznikiem Urtico-Aegopodietum podagrariae – zespół spotykany na obrzeżach olsów i łęgów w okolicach Józefowa.

Fot. 7. Angelica archangelica subsp.litoralis na brzegu Rospudy. Fot. M. Wołkowycki




Roślinność szuwarów właściwych (Phragmition) i turzycowych (Magnocaricion)

w zatorfionych nieckach wytopiskowych, rynnach i dolinach rzecznych
5 Szuwar oczeretowy Scirpetum lacustris – rzadko w Rospudzie.

6 – Szuwar ponikła błotnego Eleocharitetum palustris – kilka stanowisk w śródpolnych oczkach wodnych i na skrajach łozowski.

7 – Szuwar skrzypowy Equisetetum fluviatilis – jeden duży płat zbiorowiska w śródpolnym zatorfionym obniżeniu.

Fot. 8. Szuwar skrzypu bagiennego Equisetetum fluviatilis .

Fot. M. Wołkowycki
8 Szuwar trzcinowy Phragmitetum australis – w jednym miejscu na skraju rowu odwadniającego.

9 Szuwar wąskopałkowy Typhetum latifoliae – dość często w śródpolnych obniżeniach.

10 Szuwar tatarakowy Acoretum calami – dość często w śródpolnych obniżeniach.

11 – Szuwar kropidła wodnego Oenantho-Rorippetum – zespół często spotykany w ocienionych oczkach wodnych na skrajach olsów i łozowsk.

12 – Szuwar kosaćcowy Iridetum pseudoacori - rzadko na skraju zabagnionych obniżeń śródpolnych.

13 – Szuwar mozgowy Phalaridetum arundinaceae – częsty na obrzeżach rzeki i w miejscach zamulonych w dolinie Rospudy.

14 – Szuwar z jeżogłówką i manną Sparganio-Glycerietum fluitantis – w kilku miejscach , na krawędziach śródpolnych zagłębień z okresowo ruchomą wodą.

15 – Szuwar trzcinnika i gorysza błotnego Peucedano-Calamagrostietum canescentis - stwierdzony w jednym miejscu na skraju dużego łozowska.

16 – Szuwar turzycy brzegowej Caricetum ripariae – stwierdzony w jednym miejscu na skraju dużego łozowiska i rowu odwadniającego.

Fot. 9. Zespół kropidła wodnego Oenantho-Rorippetum .

Fot. M. Wołkowycki

Fot. 10. Szuwar trzcinnika lancetowatego i gorysza błotnego



Peucedano-Calamagrostietum canescentis. Fot. M. Wołkowycki


17 – Szuwar turzycy sztywnej Caricetum elatae - częsty w trwale podtopionych obniżeniach.

18 – Szuwar turzycy tunikowej Caricetum appropinquatae- stwierdzony w jednym miejscu na skraju dużego Łozowska.

19 – Szuwar turzycy zaostrzonej Caricetum gracilis - rzadki w trwale podtopionych obniżeniach.

20 – Szuwar turzycy pęcherzykowatej Caricetum vesicariae – częsty w śródpolnych obniżeniach.

21 – Szuwar turzycy lisiej Caricetum vulpinae rzadko-na skraju trwale podtopionych obniżeń.

Roślinność torfowisk przejściowych w zatorfionych nieckach wytopiskowych
7140 – 1 Torfowiska przejściowe i trzęsawiska (Scheuchzerio-Caricetea nigrae)
Charakterystyka wg Poradnika ochrony siedlisk (Herbich J. 2004)

Torfowiska rozwijające się przy powierzchni oligo- do mezotroficznych wód, o pośrednim typie zasilania, tj. korzystające z wody opadowej i w części również podziemnej lub powierzchniowej, porośnięte przez różnorodne torfotwórcze zbiorowiska roślinne, w formie kołyszących się na powierzchni wody kożuchów, pływających dywanów (pła), trzęsawisk, zbudowanych przez średniowysokie i niskie turzyce, torfowce i mchy brunatne.

Torfowiska przejściowe i trzęsawiska występują:

1. w zatokach lub wokół oligo -, i mezotroficznych zbiorników wodnych z wodą stagnującą lub w bardzo słabym stopniu ruchliwą

2. w formie swobodnie pływających wysp w/w zbiornikach

3. w bezodpływowych obniżeniach terenu całkowicie wypełnionych torfem, z poziomem wody tuż przy płaskiej powierzchni okresowo powyżej niej

4. w zatorfionych obniżeniach z zachowana soczewka wody zamkniętą wskutek odgórnego lądowienia jezior

5. w podtopionej strefie okrajkowej torfowisk wysokich

6. na wierzchowinach torfowisk wysokich, na obrzeżach dystroficznych jeziorek

7. w nieckach dawniej zajętych przez jeziora, w których obniżony został poziom wody, lecz przynajmniej okresowo jej lustro występuje ponad dnem jeziora

Siedlisko może mieć także wtórny charakter i występować w bardzo dobrze uwodnionych potorfiach. Siedlisko zasilane jest w różnej proporcji przez wody opadowe i wody powierzchniowe, czasem również podpowierzchniowe. We wszystkich przypadkach stanowi ono element kompleksu przestrzennego w skład którego wchodzi albo zbiornik wodny, teren bagienny i rozwijające się torfowisko zróżnicowane pod względem ekologicznym i roślinnym, albo tylko obszar bagienny i torfowisko, które także nie jest w pełni jednorodnym układem przyrodniczym.
7140 – 11 Kwaśna młaka z turzycą obłą Caricetum diandraestwierdzony raz na torfowisku przejściowym w dużym obniżeniu śródpolnym.

7140 – 12 Kwaśna młaka z turzycą siwą Carici canescentis-Agrostietum caninae – dość często w miejscach ekstensywnie wypasanych na skraju śródpolnych obniżeń.

7140 – 13 Kwaśna młaka z trzcinnikiem prostym Calamagrostietum neglectae - rzadko w trwale podtopionych obniżeniach na torfie.
Fot. 11. Zespół trzcinnika prostego Calamagrostietum neglectae . Fot. M. Wołkowycki
7140 – 14 Mszysta młaka z turzycą pospolitą Sphagno-Caricetum nigrae –stwierdzony raz na torfowisku przejściowym w dużym obniżeniu śródpolnym.

Fot. 12. Zespół torfowców i turzycy pospolitej Sphagno-Caricetum nigrae.

Fot. M. Wołkowycki
7140 – 15 Zbiorowisko z siedmiopalecznikiem błotnym Potentilletum palustris – stwierdzony jednokrotnie na skraju trzęsawiska.
Fot. 13. Zbiorowisko z siedmiopalecznikiem błotnym. Fot. M. Wołkowycki
7140 – 16 Zbiorowisko z bobrkiem trójlistnym Menyanthetum trifoliatae – duży płat siedliska na przewodnionym ple śródpolnego oczka wodnego.

Fot. 14. Zbiorowisko z Menyanthes trifoliata. Fot..Wołkowycki




1   2   3   4


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna