Organizacja narodów zjednoczonych I główne organy Narodów Zjednoczonych lista członków w 2003 r



Pobieranie 147.52 Kb.
Strona1/3
Data05.05.2016
Rozmiar147.52 Kb.
  1   2   3

Praca pochodzi z serwisu www.e-sciagi.pl

Organizacja narodów zjednoczonych
I Główne organy Narodów Zjednoczonych - lista członków

w 2003 r.


  1. Zgromadzenie ogólne

  2. Rada Bezpieczenstwa

  3. Rada Gospodarczo-spoleczna

  4. Rada Powiernicza

  5. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości



Reforma ONZ

"Musimy jeszcze raz odpowiedzieć sobie na pytanie po co i dla kogo istnieją Narody Zjednoczone. Musimy również zastanowić się nad tym jaki kształt powinna mieć nasza organizacja..."

Kofi Annan

II ONZ w latach 1945-90 a ONZ u progu XXI wieku

1. Międzynarodowy pokój i bezpieczeństwo

2. Sprawy społeczne i gospodarcze

3. Prawa człowieka

4. Rada Powiernicza

III Plan reform


W 1997 roku Sekretarz Generalny Kofi Annan przedstawił program reform Narodów Zjednoczonych na lata 1997-2001. Następnie problemowi reform poświęcił kolejne raporty "MY, ludy: rola Narodów Zjednoczonych w XXI w." oraz "Wzmocnienie Narodów Zjednoczonych: plan dalszych zmian".

Zobacz...

IV Reformy

1.Reorganizacja


· Rada Bezpieczeństwa

· Zgromadzenie Ogólne NZ

· Rada Społeczno - Gospodarcza

· Sekretariat


2. Operacje pokojowe

3. Prawa człowieka

4. Informacja publiczna

5. Narody Zjednoczone a społeczeństwo

6. Personel

  1. Finanse



V Kofi A. Annan - Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych
VI Ważniejsze dokumenty
VII Współpraca Organizacji Narodów Zjednoczonych z Unią Europejską
VIII Lista Członków – Sklad Zgromadzenia Ogolnego

I Główne organy Narodów Zjednoczonych - lista członków

w 2003 r.


  1. Zgromadzenie ogólne

  2. Rada Bezpieczenstwa

  3. Rada Gospodarczo-spoleczna

  4. Rada Powiernicza

5. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości
Zgromadzenie Ogólne

W skład Zgromadzenia Ogólnego wchodzi 191 państw - członków. Nazwy krajów i daty ich przystąpienia znajdują się na stronie internetowej List of Member States.


Rada Bezpieczeństwa

Rada Bezpieczeństwa (RB) składa się z 15 członków. Na mocy Karty Narodów Zjednoczonych ustanowiono pięciu członków stałych: Chiny, Francja, Federacja Rosyjska, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone, oraz 10 członków niestałych wybieranych przez Zgromadzenie Ogólne na dwuletnią kadencję.


Dziesięciu członków niestałych RB w 2003 r. to: Angola (2004), Bułgaria (2003), Chile (2004), Gwinea (2003), Hiszpania (2004), Kamerun (2003), Meksyk (2003), Niemcy (2004), Pakistan (2004), Syria (2003).
* W nawiasie podano rok upływu kadencji kończącej się z dniem 31 grudnia.
Rada Gospodarczo-Społeczna

54 członków Rady Gospodarczo-Społecznej, wybieranych jest przez Zgromadzenie Ogólne na trzyletnią kadencję.


W 2003 roku w skład Rady wchodzą następujące państwa: Andora (2003), Argentyna (2003), Australia (2003), Azerbejdżan (2005), Benin (2005), Bhutan (2004), Brazylia (2003),Bułgaria (2004), Burundi (2004), Chile (2004), Chiny (2004), Ekwador (2005), Egipt (2003), Etiopia (2003), Finlandia (2004), Francja (2005), Ghana (2004), Grecja (2005), Gruzja (2003), Gwatemala (2004), Holandia (2003), Indie (2004), Iran (2003), Irlandia (2005), Jamajka (2005), Japonia (2005), Katar (2004), Kenia (2005), Kongo (2005), Republika Korei (2003), Kuba (2005), Libia (2004), Malezja (2005), Mozambik (2005), Nepal (2003), Niemcy (2005), Nigeria (2003), Nikaragua (2005), Pakistan (2003), Peru (2003), Afryka Południowa (2003), Portugalia (2004), Federacja Rosyjska (2004), Rumunia (2003), Salwador (2004), Arabia Saudyjska (2005), Senegal (2005), Szwecja (2004), Uganda (2003), Ukraina (2004), Wielka Brytania (2004), Włochy (2003), Stany Zjednoczone (2003) i Zimbabwe (2004).
* W nawiasie podano rok upływu kadencji kończącej się z dniem 31 grudnia.
Rada Powiernicza

Wszyscy stali członkowie RB (Chiny, Francja, Federacja Rosyjska, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone) wchodzą w skład Rady Powierniczej (RP). Wraz z uzyskaniem niepodległości przez Palau, ostatniego Terytorium Powierniczego Narodów Zjednoczonych, RP zawiesiła formalnie swą działalność z dniem 1 listopada 1994 r. Rada Powiernicza wniosła poprawki do zasad proceduralnych, znosząc zobowiązanie odbywania corocznych posiedzeń i postanawiając zwoływać spotkania w razie potrzeby, na podstawie decyzji Rady, jej prezesa lub większości członków, a także decyzją Zgromadzenia Ogólnego lub Rady Bezpieczeństwa.


Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości

W skład Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości wchodzi 15 sędziów, wybieranych przez Zgromadzenie Ogólne i Radę Bezpieczeństwa na okres dziewięcioletniej kadencji.


W 2003 r. urzędy sędziowskie piastują: Awn Shawkat Al-Khasawneh (Jordania) (2009); Nabil Elaraby (Egipt) (2006); Thomas Buergenthal (Stany Zjednoczone) (2006); Carl - August Fleischhauer (Niemcy) (2003) ; Gilbert Guillaume (Francja) (2009); Geza Herczegh (Węgry) (2003); Rosalyn Higgins (Wielka Brytania) (2009); Shi Jiuyong (Chiny) (2003); Pieter H. Kooijmans (Holandia) (2006); Abdul G. Koroma (Sierra Leone) (2003); Raymond Ranjeva (Madagaskar) (2009); Jose Francisco Rezek (Brazylia) (2006); i Vladlen S. Vereshchetin (Federacja Rosyjska) (2006).
* W nawiasie podano rok upływu kadencji kończącej się z dniem 5 lutego.
Podczas 57 sesji Zgromadzenia Ogólnego wybrano 5 sędziów, którzy uzupełnią skład sędziowski w związku z upływem kadencji kończącej się z dniem 5 lutego. Urzędy sędziowskie obejmą Hisashi Owada (Japonia), Bruno Sima (Niemcy), i Peter Tomka (Słowacja), natomiast Shi Jiuyong (Chiny) i Abdul G. Koroma (Sierra Leone) zostali wybrani na kolejną dziewięcioletnią kadencję, rozpoczynającą się z dniem 6 lutego 2003 r.


II ONZ w latach 1945-90 a ONZ u progu XXI wieku

1. Międzynarodowy pokój i bezpieczeństwo

2. Sprawy społeczne i gospodarcze

3. Prawa człowieka

4. Rada Powiernicza

1.Międzynarodowy pokój i bezpieczeństwo

Organizacja Narodów Zjednoczonych została powołana do życia podczas konferencji w San Francisco w 1945 roku. Struktura i cele jakim miały służyć Narody Zjednoczone odzwierciedlały sytuację na świecie i potrzeby roku 1945. Po doświadczeniach dwóch wojen światowych twórcy Narodów Zjednoczonych skupili się na problemie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Słowa zawarte w Karcie NZ: "dążenie do utrzymywania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego; w tym celu będą one [NZ] podejmowały skuteczne zbiorowe środki dla zapobiegania i usuwania gróźb przeciwko pokojowi i dla uchylania aktów agresji lub innych zamachów przeciwko pokojowi, oraz osiągały, przy pomocy środków pokojowych i zgodnie z zasadami sprawiedliwości i prawa międzynarodowego, załatwianie lub rozstrzyganie sporów międzynarodowych albo sytuacji, które mogłyby doprowadzić do zakłócenia pokoju" stały się głównym celem NZ. Znalazło to swój wyraz w organizacji NZ i powołaniu wyposażonej w szerokie kompetencje Rady Bezpieczeństwa. Mimo założeń, według których NZ są organizacją niezależnych, suwerennych i równych sobie państw twórcy ONZ przyznali zasiadającym w Radzie Bezpieczeństwa pięciu mocarstwom status stałych członków Rady wraz z wynikającymi z niego specjalnymi uprawnieniami jak np. prawo veta. Dobór pięciu mocarstw odpowiadał sytuacji powojennej na świecie. W Radzie znalazły się państwa zwycięskiej koalicji: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja, Związek Radziecki oraz Chiny. Jednak szybko okazało się, że konsensus wypracowany przez te państwa podczas wojny, w okresie pokoju stał się niemożliwy do utrzymania, ze względu na różnicę interesów i celów. Zimna wojna i związany z nią bipolarny podział świata zablokował system bezpieczeństwa zbiorowego wypracowany przez Kartę. Również dążenie, zgodnie z Kartą, "do stania się ośrodkiem, uzgadniającym działalność narodów, zmierzającą do osiągnięcia tych wspólnych celów" w obliczu zimnej wojny zostało ograniczone.


Sytuacja zmieniła w latach 90-tych. Zakończenie zimnowojennej konfrontacji udrożniło w pewnym stopniu system bezpieczeństwa NZ. Z drugiej strony zmiany polityczne wyzwoliły tłumione dotąd konflikty. W większości były to konflikty lokalne, wewnątrzpaństwowe. Do ich rozwiązywania NZ stosowały, wypracowane w okresie zimnej wojny, operacje pokojowe. Jak wskazuje Sekretarz Generalny Kofi Annan w Raporcie z 2000 r. "My, ludy: Rola Narodów Zjednoczonych w XXI w.": "Lata 90-te, które nadeszły wraz z końcem zimnej wojny i paraliżu, na jaki cierpiała z jej powodu Rada Bezpieczeństwa, były okresem wielkiej aktywności NZ. W ciągu tej dekady przeprowadziliśmy więcej operacji pokojowych niż w ciągu czterech poprzednich dziesięcioleci i wypracowaliśmy nowe metody budowania pokoju po zakończeniu konfliktu. Zmieniło się też nasze podejście do tych problemów, ponieważ obecnie zwracamy większą uwagę na kwestię zapobiegania konfliktom."
Jednak mimo odgrywania przez NZ pełniejszej roli w zakresie bezpieczeństwa i pokoju na świecie nie są one przygotowane do rozwiązywania współczesnych konfliktów. Organizacja Rady Bezpieczeństwa oparta na układzie sił i sojuszach z 1945 roku nie odpowiada dzisiejszym potrzebom.

2.Sprawy społeczne i gospodarcze

W okresie zimnej wojny (1945-90), kiedy to NZ nie mogły spełniać swojej podstawowej funkcji związanej z bezpieczeństwem nastąpiło przesunięcie aktywności i środków na problemy społeczno-gospodarcze. Wynikało to również z faktu, iż twórcy NZ byli przekonani, iż u podłoża wszelkich konfliktów militarnych leżą problemy społeczne i gospodarcze. W związku z tym przed NZ postawiono cel "osiągnięcia międzynarodowej współpracy przy rozwiązywaniu zagadnień międzynarodowych o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym lub humanitarnym, jak również przy popieraniu i zachęcaniu do poszanowania praw człowieka i podstawowych swobód dla wszystkich bez różnicy rasy, płci, języka lub religii". Doprowadziło to do rozwoju Rady Społeczno - Gospodarczej [ECOSOC] oraz instytucji powstałych w Bretton Woods, takich jak Bank Światowy, Międzynarodowy Fundusz Walutowy.


W latach 90-tych przybierający na sile proces globalizacji - czyli przekształceń strukturalnych związanych z tworzeniem gospodarki światowej i nowymi technologiami postawił NZ przed nowymi problemami. Globalizacja przebiegająca nierównomiernie i dotykająca w różnym stopniu różnych regionów i sfer życia przynosi coraz silniejsze napięcia na lini Północ (kraje bogate) - Południe (kraje biedne). Dlatego też NZ stawiają przed sobą zadanie ukierunkowania procesu globalizacji, tak by wszyscy mogli czerpać korzyści jakie stwarza. Zadanie to wymaga skoordynowanych działań wszystkich agend NZ, jak również państw i społeczeństw.

W tym celu potrzebna jest organizacja sprawnie zarządzana, o przejrzystej strukturze, a rozbudowana Rada Społeczno-Gospodarcza i liczne agendy, często dublujące swoje zadania nie spełniają tych wymogów. Ponad to NZ, ze względu na ograniczone środki, NZ muszą skupić się na jak najefektywniejszych programach działania.



3. Rada Powiernicza

Tworząc międzynarodowy porządek powojenny państwa-założyciele NZ stworzyły Radę Powierniczą, której zadaniem był nadzór nad terytoriami kolonialnymi, do czasu ich usamodzielnienia się.


Jednak postępujący proces dekolonizacji, szczególnie przybierający na sile w latach 60-tych, doprowadził do powstania na terytoriach podlegających Radzie Powierniczej nowych państw. Stały się one później pełnoprawnymi członkami ONZ.
4. Prawa człowieka
Szczególnym obszarem zainteresowań NZ w ramach problematyki społeczno - gospodarczej są prawa człowieka. Na początku istnienia NZ przyjęły Powszechną Deklarację Praw Człowieka. Dokument ten wyznaczył kierunek rozwoju praw człowieka. Jednak i w tej materii, w okresie zimnej wojny, działalność prawotwórcza NZ napotykała trudności, ze względu na zróżnicowane stanowiska przeciwstawnych ideologicznie bloków.
Wobec masowych naruszeń praw człowieka w trakcie wojen domowych, jakie nastąpiły wraz z upadkiem żelaznej kurtyny, NZ zdecydowane były reagować (przypadek b. Jugosławii). Postawiło to jednak przed nimi sprawę interwencji humanitarnej, na którą część członków NZ nie chce się zgodzić. Postrzegają je jako narzędzie służące jednym państwom do realizacji swoich interesów poprzez wywieranie nacisku na sprawy wewnętrzne innych państw. Kolejnym problemem było zadośćuczynienie i ukaranie winnych masowych mordów. Zdecydowano, iż sądy powoływane ad hoc, w zależności od sytuacji, jak Międzynarodowy Trybunał Karny ds. Rwandy nie są wystarczającym rozwiązaniem. Stąd dążenie NZ do powołania Międzynarodowego Trybunału Karnego. Jego statut został przyjęty w 1998 roku, a sam Trybunał rozpoczął swoją działalność 1 lipca 2002 roku.

III Reforma ONZ - Plan reform
W 1997 roku Sekretarz Generalny Kofi Annan przedstawił program reform Narodów Zjednoczonych na lata 1997-2001. Następnie problemowi reform poświęcił kolejne raporty "MY, ludy: rola Narodów Zjednoczonych w XXI w." oraz "Wzmocnienie Narodów Zjednoczonych: plan dalszych zmian".
Zgodnie z tymi dokumentami reformy Narodów Zjednoczonych obejmują zmiany w zarządzaniu, w tym zarządzanie samymi reformami. Mają zapewnić większą spójność i lepszą koordynację działań departamentów, programów i funduszy NZ. Przewidują integrację systemu przekazywania informacji przy wykorzystaniu nowych technologii. Reformy oznaczają również rewizję dotychczasowych działań NZ i skupienie ich aktywności na określonych priorytetach. Z tego względu konieczna jest harmonizacja działań Kwatery Głównej NZ z oddziałami regionalnymi, rozwijanie współpracy z podmiotami pozarządowymi oraz wsparcie i zaangażowanie społeczeństwa.
Kolejnym problemem jest trudna sytuacja finansowa Narodów Zjednoczonych. W tym zakresie przewiduje się redukcję kosztów administracyjnych, zmniejszenie liczby personelu oraz nowe podejście do planowania budżetu i w dalszej kolejności efektywniejsze wykorzystanie dostępnych środków.
Ponad to zmiany są niezbędne w samej działalności Organizacji. Narody Zjednoczone nie są przygotowane do rozwiązywania problemów jakie niesie ze sobą współczesny świat. Zmiany powinny nastąpić w składzie i uprawnieniach Rady Bezpieczeństwa, w współdziałaniu państw NZ w ramach operacji pokojowych, w sprawie interwencji humanitarnych. Sekretarz Generalny postuluje stworzenie nowego wizerunku NZ jako organizacji "każdego człowieka", co związane jest z ulepszeniem działań w zakresie praw człowieka, informacji publicznej oraz z reorganizacją sieci Ośrodków Informacji NZ.
Reformy podjęte w 1997 roku przez Sekretarza Generalnego różnią się od wcześniej podejmowanych działań głębokością i kompleksowością wdrażanych zmian. Mają za zadanie wzmocnić Organizację tak by lepiej mogła służyć państwom członkowskim i sprostać stawianym przed nią zadaniom.
Sekretarz Generalny Kofi Annan wielokrotnie podkreślał, że reformy Organizacji to pewien proces. Dlatego kolejne wprowadzane zmiany należy postrzegać jako część pewnej większej całości. Przedstawione w ostatnim raporcie "Wzmocnienie Narodów Zjednoczonych..." ogólne wytyczne reform, takie jak:

· skupienie całej aktywności na priorytetowych zadaniach

· alokacja zasobów zgodnie z tymi zadaniami

· Organizacja odpowiadająca na potrzeby państw członkowskich

· rozwijanie współpracy pomiędzy poszczególnymi członami NZ

· Organizacja i jej ludzie: inwestycja w doskonałość

określają jedynie pewien etap tego procesu.


IV Reformy


: baza -> g-1
g-1 -> Praca zbiorowa pod red. J. Altkorna M. Barańska-Fischer, „ Strategie marketingowe firmy w cyklu życia produktu na rynku
g-1 -> Proces pozyskiwania ludzi do obsady wakujących stanowisk i dopasowanie ich możliwości i motywacji do zadań nazywamy
g-1 -> Analiza systemu zapewnienia jakości na przykładzie zakładu aparatury elektrycznej elester s. A. Diagramy dfd poziomu 0 I 1 Hierarchia funkcji Diagram erd z atrybutami Diagram std I elh dla wybranego obiektu
g-1 -> Instytucjonalizm
g-1 -> WspóŁczynnik humanistyczny floriana znanieckiego nawiązania I interpretacje
g-1 -> Sekta Czym jest i jakie ma cele
g-1 -> Filozofia – zarys Filozofia
g-1 -> Aborcja-wieczny spór
g-1 -> Zagrożenia społeczeństwa konsumpcyjnego „Być a nie mieć”
g-1 -> Problem Absolutu w filozofii Arystotelesa


  1   2   3


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna