Ortopedia zagadnienia



Pobieranie 282.75 Kb.
Strona1/6
Data05.05.2016
Rozmiar282.75 Kb.
  1   2   3   4   5   6
ORTOPEDIA - ZAGADNIENIA
6. Zastosowanie wyciągu bezpośredniego i pośredniego w leczeniu chorób i urazów narządu ruchu

Nazwy wyciągów wywodzą się od sposobów ich stosowania lub umocowania na chorym. Wiele wyciągów łączy się z podwieszeniem kończyny albo tułowia. Podwieszenie ułatwia ćwiczenie stawów, poprawia krążenie krwi i zwiększa ich skuteczność, eliminując opór tarcia kończyny o podłoże.

Stosowanie wyciągu w leczeniu złamań ma zapewnić zadowalające nastawienie odłamów, przez ich stałe stopniowe rozciąganie i wyrównywanie osi kończyny. Siły rozciągające powinny przekraczać siły zwierające złamanie i zapewnić anatomiczne nastawienie.

Rodzaje wyciągów:

a) Pośredni


  • W tych wyciągach siła ciągu przykładana jest do skóry pacjenta, a jej wielkość określana jest wytrzymałością skóry oraz ograniczoną możliwością jej uszkodzenia. Ponieważ skóra jest bardzo wrażliwa na rozciąganie, nie należy przekraczać siły ciągu większej niż 2 – 4,5 kg.

  • Ten wyciągi nie umożliwiają dokładnej kontroli obrotowych przemieszczeń odłamów.

  • Aby wyciąg utrzymał się na skórze należy zapewnić ….. najczęściej uzyskuje się to po przez naklejenie po obu stronach kończyny pasów przylepca, flaneli, płótna czy innego nierozciągliwego materiału, a także pasy gumy mikroporowatej przybandażowane silnie do bocznej i przyśrodkowej strony kończyny.

  • Obwodowe końce tych pasów przytwierdza się do rozpórki, dzięki której zapewniona jest swoboda ruchów stopy czy ręki, służy również do zaczepienia sznura wyciągowego.

Wyciąg za głowę – stosowany jest w nieoperacyjnym leczeniu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego. Istnieją dwa rodzaje tego wyciągu

1) wyciąg u pacjęta siedzącego- stosuje się 5,7 – 7 kg obciążenia

2) wyciąg u pacjęta leżącego na plecach jest to tak zwany wyciąg pośredni za pomocą pętli Glissona. W tej pozycji obciążenie do 2 -3 kg.

Wyciągi specjalnego przeznaczenia:

- wyciąg Bucka – celem jest utrzymanie k. d. w wyproście. Używany jest podczas oczekiwania na operacjne leczenie złamań okolicy krętarzy i szyki k. udowej. Siła wyciągu przykładana jest do kończyny poprzez kamaszek, obejmujący stopę i łydkę. Kamaszek ten łączy się z linką wyciągową i obciążnikiem.

- wyciąg Bryanta tzw. wyciąg ponad głowę – stosowany w ciągu 2 pierwszych tygodni leczenia dysplazji ze zwichnięciem st. biodrowego u niemowląt w wieku 6-18 miesiącu życia. Celem tego wyciągu jest rozciągnięcie mięsni otaczających zwichnięty st. I łagodne zbliżenie głowy k. udowej do okolicy środka panewki. Poprzedzający nastawienie wyciąg pozwala na stopniowe nastawienie zwichnięcia i zmniejszenia ryzyka wywołania jałowej martwicy głowy k. udowej.

- wyciąg Russella- znajduje on zastosowanie u pacjentów zbyt dużych lub zbyt ciężkich by można było zastosować w. bryanta. Należy podwiesić goleń w jej bliższym odcinku. Należy tak zrównoważyć obciążenie , by kolano było zgięte pod kątem 30- 40, a stopa nie dotykała łóżka

b) Bezpośredni

Wyciągach bez. siła ciągu oddziałuje na kość przez założone do jej wnętrza, lub po przez nią, metalowe druty, gwoździe lub klamry. Na kończynach używa się do tego celu drutu Kirschnera, jak i gwoździa Steinmanna wraz ze stosowanymi klamrami. Typowymi miejscami wprowadzenia drutu lub gwoździa są części łatwo dostępne, pokryte cienką warstwą tkanek miękkich.



Wyciąg bezpośredni za czaszkę

Klamra wyciągowa typu Kirschnera przystosowana do wyciągu bezpośredniego za czaszkę. Ostrza śrub przymocowuje się do kości czaszki


1. Etiopatogeneza wrodzonej dysplazji stawu biodrowego.

  • Fizjologiczne zagrożenie zwartości st. biodrowego noworodka – skulony w łonie matki płód trzyma biodra i kolana w zgięciu, uda w lekkim odwiedzeniu i skręceniu na zewnątrz. W tej pozycji szyjka k. udowej ustawia się tak, ze oś jej pokrywa się z osią panewki. Pozycja zgięta w okresie płodowym ma jednak swoje słabe strony. Torebka stawowa jest bowiem w tej pozycji najluźniejsza i w świeżo wypreparowanym biodrze można łatwo przesunąć palcami głowę k. udowej w obrębie torebki, w kierunku przednio – tylnym. Pozycja zgięta uda jest więc najbardziej podatna na zadziałanie sił przesuwających głowę względem panewki

  • Ultrapozycja jako czynnik powodujący wiotkość torebki –są jednak pozycje, które można nazwać ultrafizjologicznymi, a które nie są obojętne dla st. biodrowego w ostatniej fazie jego rozwoju. W 5 miesiącu życia płodowego ruchy kończyn płodu są b. silne. Zachodzi wtedy możliwość, że podczas jednego z takich ruchów kończyna zaczepia o inną część ciała płodu, jak podbródek, kończynę górną, pępowinę i nie może wrócić do swego poprzedniego normalnego położenia.

  • Ultrapozycja jako czynnik zniekształcający panewkę- dłuższe utrzymanie kończyny w ultrafizjologicznej pozycji może wypaczyć rozwój st. biodrowego i przyczynić się do wadliwego jej ukształtowania, czyli do jego dysplazji.

  • Hormonalne zwiotczenie torebki stawowej – fakt wiotkości torebki st. Biodrowego u dzieci z wrodzonym zwichnięciem biodra naprowadził na przypuszczenie, że do zwiotczenia tego może przyczynić się hormon matki, taki jak estrogen lub relaksie. U takich dzieci można często stwierdzić współistniejącą wiotkość innych st.

  • Czynniki genetyczne w dysplazji biodra – za udziałem czynnika genetycznego w powstawaniu wrodzonego zwichnięcia biodra przemawia rodzinne występowanie (10 – 15%) oraz szczególne związanie tej wady z płcią żeńską ( 4- 6 razy częściej niż u płci męskiej).

III/2 Zespoły bólowe kręgosłupa.


Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa dotyczą kręgów i stawów międzykręgowych. Proces ich powstawania rozpoczyna się od krążka międzykręgowego i zwany jest DYSKOPATIĄ – utrata elastyczności, zdolności amortyzacji, stabilności i w końcu obniżenie wysokości krążka wywołuje przeniesienie sił nacisku na wyrostki stawowe. Powoduje to niestabilność kręgów, zwężenie się światła kanału kręgowego i otworów międzykręgowych (przyczyna ciasnoty i ucisku korzeni nerwowych lub rdzenia włącznie)
ETIOLOGIA

Czynniki przyśpieszające tworzenie się zmian zwyrodnieniowych:



  1. nadmierne obciążenia (np. po stronie wklęsłej bocznych skrzywień, nadmierna kifoza,

hiperlordoza, wady ustawienia miednicy, długotrwała praca w pozycjach niefizjologicznych)

  1. pourazowe

  2. wady wrodzone

  3. pozapalne

  4. endogenne - zwiększona podatność kości na odkształcenia w następstwie zaburzeń

hormonalnych odżywczych)
OBJAWY KLINICZNE

-bóle miejscowe (powysiłkowe i po pierwszych ruchach)

-bóle segmentarne, oddalone (spowodowane uciskiem korzeni nerwowych w odpowiednim segmencie, najczęściej z najbardziej ruchomych odcinków: szyjnego i lędźwiowego)

-objawy neurologiczne( przeczulica, znieczulenie, drętwienie w strefie unerwienia skóry, zniesienie odruchów skórnych, ścięgnowych, okostnowych) aż do niedowładów i zaników mięśni i chromania spondylogennego włącznie

-zaburzenia czynności zwieraczy (nietrzymanie moczu i stolca) i czynności seksualnych

-gdy dojdzie do wypadnięcia jądra miażdżystego = „wypadnięcie dysku” (wyciśnięcie lub wypuklenie zawartości krążka w kierunku pni nerwowych przez zwyrodniały obrąbek włóknisty) następuje ucisk, który powoduje: ból miejscowy i promieniujący wzdłuż uciśniętego nerwu, odruchowe skrzywienie kręgosłupa, sztywność kręgosłupa, niedowłady mięśni, osłabienie lub zniesienie odruchów skórnych i ścięgnistych


OBRAZ RADIOLOGICZNY

Okresy niestabilności kręgosłupa:



I okres............klinowate, nadmierne rozchylenie przestrzeni międzykręgowych (widoczne na

bocznych zdjęciach czynnościowych – wykonanych w skłonie w przód i w tył)



II okres...........zmyk – przesunięcie kręgu w stosunku do sąsiedniego

Kręgozmyk tylny – przemieszczenie do tyłu

Kręgozmyk przedni – przemieszczenie do przodu

Kręgozmyk cieśniowy – rozwija się na skutek przerwy w łukach

III okres..........ustalone przemieszczenia, wyrośla kostne, sklerotyzacja, zwężenie szpary

międzytrzonowej (tworzą się po wieloletnim okresie niestabilności)



IV okres..........powracanie stabilności po zwężeniu krążka
LECZENIE ZACHOWAWCZE

(Polegają na eliminowaniu lub uwzględnianiu przyczyn zmian zwyrodnieniowych)

-zaleca się wzmocnienie mm. kręgosłupa i brzucha w celu ustabilizowania kręgów.

-bóle łagodzi się fizykoterapią i lekami przeciwbólowymi.

-blokady i ułożenia redresyjne przy wypadniętym dysku

LECZENIE OPERACYJNE

Uwolnienie nerwów lub rdzenia od ucisku przez usuniecie wypadniętego jądra miażdżystego, wycięcie uciskających wyrośli kostnych i poszerzenie kanału kręgowego w przypadku ciasnoty. Kręgozmyki uzupełnia się usztywnieniem międzytrzonowym.
III-4 Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego (coxarthrosis)

Pod pojęciem zmian zwyrodnieniowo-zniekształcajacych rozumie się proces niszcząco-wytwórczy elementów składowych stawu. Jest to choroba przewlekła, niezapalna.


ETIOPATOGENEZA

Pod względem etiologii zwyrodnienia dzielimy na:



  1. pierwotne (idiopatyczne) – gdy występuje w prawidłowo zbudowanym stawie i nie można określić przyczyny powstania ch-y na podstawie dostępnych środków (dane z wywiadu, badanie kliniczne, laboratoryjne, obrazowe). Uznaje się wtedy, że choroba jest następstwem dysproporcji między obciążeniem a wytrzymałością mechaniczną chrząstki stawowej. (dotyczy najczęściej pacjentów w 6-7 dekadzie życia)

  2. wtórne – gdy zmiany rozwijają się w wyniku ściśle określonego, wrodzonego lub nabytego, zaburzenia budowy lub funkcji elementów składowych stawu (pacjenci w 3-4 dekadzie życia):

    • dysplazja (40%)

    • RZS

    • ch-a Perthesa

    • złuszczenie głowy kości udowej

    • przebyte procesy zapalne

    • przebyte krzywice

    • wrodzone zaburzenia rozwoju nasad

    • zniekształcenia pourazowe

DIAGNOSTYKA

Istotne znaczenie ma wywiad, badanie fizykalne pacjenta, jak i badania dodatkowe (radiologiczne i laboratoryjne).

W badaniu fizykalnym wykonuje się:



    • pomiar długości względne i bezwzględnej kończyn dolnych

    • pomiar obwodu uda (zanik mięśni)

    • ocena funkcji chodu (utykanie)

    • test Thomasa


Obraz kliniczny:

- ból w stawie (najpierw powysiłkowe, potem spoczynkowe)

- ograniczenie ruchomości stawu (ustawienie kończyny w pozycji wymuszonej przez ból

prowadzi do utykania i przykurczów; kończyna najczęściej

ustawiona w zgięciu, przywiedzeniu i rotacji zew.)

- skrót długości względnej kończyny chorej (utrwalenie przykurczów i zanik mm. )



Obraz radiologiczny:

Badanie rtg przeprowadza się w projekcji przednio-tylnej i osiowej (porównawczo w obu stawach)



    • zwężenie szpary stawowej

    • podchrzęstna sklerotyzacja – zagęszczenia warstwy podchrzęstnej kości

    • torbiele (wakuole) – ubytki kostne

    • osteofity

LECZENIE – procesu zwyrodnieniowego nie da się zahamować można jedynie zmniejszyć

szybkość niszczenia



  1. Zachowawcze

Opiera się przede wszystkim na leczeniu przyczynowym, które możliwe jest jedynie w zwyrodnieniu wtórnym:

-ograniczenie czynników ryzyka, takich jak: nadwaga, przeciążenia związane z praca zawodową

-leki niesterydowe przeciwzapalne

-gimnastyka w odciążeniu (aby utrzymać ruchomość w stawie i zapobiec utracie siły mięśniowej)

-odciążenie kończyny przez kule (pachowe, łokciowe), balkonik


  1. Operacyjne:

- Osteotomia międzykrętarzowa kości udowej (u młodszych pacjentów)

- Artrodeza stawu (u młodszych pacjentów, ze zdrowym całkowicie drugim stawem biodrowym)

- Endoprotezoplastyka




  1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna