Orzeczenia sądów Unii Europejskiej w sprawach z zakresu wspólnych reguł konkurencji Unii Europejskiej1


II. Zakaz nadużywania pozycji dominującej



Pobieranie 303.47 Kb.
Strona6/16
Data28.04.2016
Rozmiar303.47 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   16

II. Zakaz nadużywania pozycji dominującej

6. Sprawa 27/76 United Brands


A. Dane identyfikacyjne

Wyrok


Trybunału Sprawiedliwości

z dnia 14 lutego 1978 r.

w sprawie 27/76

United Brands Company i United Brands Continental BV


przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich


(Zb. Orz. 1978, 207)


B. Stan faktyczny

Firmy będące stroną postępowania, tj. United Brands Company (dalej: UBC) – firma zarejestrowana w Nowym Jorku - oraz jej przedstawiciel - United Brands Continental B.V. – podmiot rejestrowany w Rotterdamie, określane są zbiorczo jako UBC. W latach sześćdziesiątych spółka UBC zdobyła znaczącą pozycję na światowym rynku bananów - jej udział w światowym eksporcie w 1974 r. sięgał aż 35%, przy czym UBC nie miała w zasadzie poważniejszych konkurentów. Dla oceny zaistniałego stanu faktycznego istotne były również bardzo bliskie powiązania rynkowe między UBC a grupą Scipio (dojrzewalnie bananów), nad którą UBC sprawowała kontrolę techniczną oraz miała zawarte z nią porozumienia o dostawach i cenach.

W 1967 r. spółka UBC zdecydowała o wprowadzeniu na rynek (i wypromowaniu) nowej marki bananów Cavendish Valery - Chiquita. Banany te miały zastąpić popularne wówczas banany Gros Variety, sprzedawane pod marką Fyffes. W celu promocji nowej marki na rynku UBC nałożyła zakaz odsprzedaży zielonych bananów na importerów (dojrzewalnie/ dystrybutorów) w Danii, Niemczech, Irlandii oraz w krajach Beneluksu. Zakaz ten obowiązywał również bliskiego partnera handlowego UBC - grupę Scipio. W kolejnych latach UBC podjęła działania zmierzające do zniechęcenia importerów do angażowania się w kampanie reklamowe tych marek bananów, które należały do konkurentów UBC. Od października 1973 r. do lutego 1975 r. z dostaw bananów Chiquita nie mogła skorzystać firma Olesen, gdyż zarówno UBC, jak i siedmiu innych importerów, odmówiło zaopatrywania tej dojrzewalni/dystrybutora jedynie z powodu popierania przez nią reklamy innych marek bananów. Wskutek tych działań firma Olesen poniosła poważne straty, tracąc wielu kluczowych klientów.

Ponadto, w toku postępowania antymonopolowego Komisja stwierdziła, że UBC stosowała wiele praktyk cenowych wymierzonych w „nielojalnych” partnerów handlowych – spółka nakładała na kontrahentów w wymienionych powyżej państwach członkowskich Wspólnoty zróżnicowane ceny w przypadku równoważnych transakcji oraz narzucała klientom nieuczciwe ceny odsprzedaży bananów Chiquita. Żadne z tych praktyk UBC nie dotyczyły grupy Scipio.

17 grudnia 1975 r. Komisja Europejska wydała decyzję stwierdzającą nadużycie pozycji dominującej przez UBC. Spółka została zobowiązana do zapłacenia kary oraz zaniechania praktyk stanowiących nadużycie, w tym także do zawiadomienia kontrahentów w krajach Beneluksu, Niemczech, Danii i Irlandii o zniesieniu zakazu odsprzedaży zielonych bananów.

Decyzja ta została zaskarżona do ETS przez UBC, która zakwestionowała między innymi sposób wyznaczenia przez Komisję rynku właściwego produktowo i geograficznie oraz podważyła stwierdzenie, że spółka posiada na rynku pozycję dominującą w rozumieniu art. 82 TWE (obecnie art. 102 TFUE). W wyniku rozpatrzenia skargi ETS częściowo unieważnił rozstrzygnięcie Komisji i obniżył wysokość kary finansowej nałożonej na UBC.



C. Podstawowe ustalenia prawne

1. Szanse dla konkurencji muszą być rozważane na mocy art. 82 Traktatu (obecnie art. 102 TFUE) z uwzględnieniem szczególnych cech danego produktu i w odniesieniu do wyraźnie określonego obszaru geograficznego, na którym jest on dystrybuowany i gdzie warunki konkurencji są wystarczająco jednorodne, aby można było ocenić efekty siły gospodarczej danego przedsiębiorstwa. Aby produkt mógł być uznany za przedmiot rynku wystarczająco różniącego się od rynków innych owoców, jego cechy szczególne, odróżniające go od innych owoców, muszą być tak charakterystyczne, że jest w stosunku do nich substytucyjny tylko do pewnego ograniczonego stopnia i poddany konkurencji z ich strony tylko w mało odczuwalnym zakresie.

2. Pozycja dominująca, o której mowa w art. 82 (obecnie art. 102 TFUE), odnosi się do pozycji siły gospodarczej przedsiębiorstwa, umożliwiającej mu utrudnianie zachowania skutecznej konkurencji na rynku właściwym, pozwalając mu zachowywać się w pewnym stopniu niezależnie od swych konkurentów, klientów, a w konsekwencji i konsumentów. Generalnie rzecz biorąc, pozycja dominująca wynika z połączenia kilku czynników, które, rozpatrywane oddzielnie, niekoniecznie są decydujące.

3. Przedsiębiorstwo może mieć pozycję dominującą na rynku produktu, jeżeli uda mu się opanować dużą część tego rynku. Jednakże, nie wszyscy konkurenci muszą być wyeliminowani, żeby przedsiębiorstwo posiadało pozycję dominującą.

4. Pozycja ekonomiczna przedsiębiorstwa nie jest mierzona jego rentownością; niewielka marża zysku lub nawet czasowe straty nie pozostają w sprzeczności z pozycją dominującą, tak jak wysokie zyski mogą być zgodne z sytuacją, w której istnieje skuteczna konkurencja. Fakt, że zyskowność przedsiębiorstwa jest czasowo umiarkowana lub nie występuje w ogóle musi być rozpatrywany w świetle całości działania tego przedsiębiorstwa.

5. Fakt, że przedsiębiorstwo zakazuje swoim dystrybutorom odsprzedawania swoich produktów w określonych okolicznościach stanowi nadużycie pozycji dominującej, ponieważ ogranicza możliwości zbytu, przynosząc szkodę konsumentom, i jednocześnie negatywnie wpływa na handel między Państwami Członkowskimi, szczególnie przez rozczłonkowanie rynków krajowych.

6. Przedsiębiorstwo posiadające pozycję dominującą w sferze dystrybucji produktu, które dyskontuje reputację znanej i cenionej przez konsumentów marki, nie może wstrzymać dostaw do długoletniego klienta, którego działania odpowiadają zwyczajom handlowym, jeżeli złożone przez tego klienta zamówienia nie są niezwyczajne. Takie działanie jest niezgodne z celami zawartymi w art. 3 ust. 1 lit. g/ i szczegółowo opisanymi w art. 82 Traktatu (obecnie art. 102 TFUE), głównie w zd. 2 lit. b/ i c/, jeżeli odmowa dostaw ograniczałaby zbyt ze szkodą dla klienta i stanowiłaby dyskryminację, która mogłaby w efekcie wyeliminować kontrahenta z rynku właściwego.

7. Jeżeli przedsiębiorstwo posiadające pozycję dominującą, mające swą siedzibę na obszarze Wspólnego Rynku, dąży do wyeliminowania konkurenta, który także ma swą siedzibę na tym obszarze, to nie ma znaczenia, czy działania te dotyczą handlu między Państwami Członkowskimi, jeżeli okaże się, że taka eliminacja może mieć jakiekolwiek skutki dla struktury konkurencji na Wspólnym Rynku.

8. Polityka różnicowania cen, umożliwiająca spółce United Brands Company stosowanie niejednakowych warunków do równorzędnych transakcji z innymi kontrahentami i przez to stwarzająca im niekorzystne warunki konkurencji, stanowi nadużycie pozycji dominującej.

9. Pobieranie ceny, która jest nadmiernie wygórowana, ponieważ nie ma odpowiedniego związku z wartością ekonomiczną dostarczonego produktu, może stanowić nadużycie pozycji dominującej w rozumieniu art. 82 zd. 2 lit. a/ (obecnie art. 102 TFUE); to wygórowanie ceny może być obiektywnie stwierdzone, inter alia, na podstawie porównania ceny sprzedaży tego produktu i jego kosztów produkcji, z czego wynikałaby marża zysku.

[...]

Z tych powodów, TRYBUNAŁ niniejszym:



1. Stwierdza nieważność art. 1 lit. c/ decyzji Komisji z dnia 17 grudnia 1975 r. “IV/26699 - Chiquita” (Dz. Urz. WE 1976 L 95).

2. Zmniejsza wysokość kary finansowej nałożonej na UBC i UBCBV do 810 000 jednostek przeliczeniowych, płatnych w walucie kraju, w którym skarżące się przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę na terytorium Wspólnoty, tj. do 3 077 000 guldenów holenderskich.

3. Oddala skargę w pozostałej części.

[…]






1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   16


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna