Parki narodowe niumi national park



Pobieranie 33.85 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar33.85 Kb.


PARKI NARODOWE

NIUMI NATIONAL PARK



Podstawowe informacje

Park Narodowy Niumi leży w strefie przybrzeżnej na północ od rzeki Gambia i zajmuje obszar ok. 4,940 ha (49,4 km2).

Stanowi nie tylko ważny ośrodek rozrodu ryb, ale jest również jednym z ostatnich obszarów lasów mangrowych na zachodnim wybrzeżu Afryki pozbawionych ingerencji człowieka.

Zamieszkane części parku to interesujący przekrój zagrożonej fauny oraz różnorodne typy środowiska. Narodowy charakter kompleksu delty, jako jednej ekologicznej jednostki posiadającej niezbędne i bezcenne walory środowiska dla regionu i jego mieszkańców, pozwala Gambii i Senegalowi realizować program ochrony tego obszaru. W roku 1986 Gambia przekształciła swój obszar delty w Park Narodowy, obejmujący południową część przybrzeżnych skupisk wodnych oraz lasów mangrowych. Niumi sąsiaduje z senegalskim Parkiem Narodowym Delta du Saloum i Rezerwatem Biosfery.



Interesujące obszary

Park Narodowy Niumi otacza wyspę Jinack, która jest oddzielona od kontynentu wąskim Niji Bolon. W większości wyspa jest nizinna; posiada znaczne obszary przybrzeżnych wydm leśnych oraz bagna słonej wody zdominowane przez tamaryszek.

W części kontynentalnej Parku znajdują się suche obszary leśne i trawiaste sawanny porastające laterytowy płaskowyż, przedzielony przez Masarinko Bolon. Pokrywają go lasy mangrowe, które są porośnięte przez słone betele. Na występujące w moczarach krowy morskie polowano kiedyś dla zdobycia mięsa. W Mosorinko Bolon można także spotkać wydrę, ale, podobnie jak krowa morska, jest ona bardzo płochliwa i trudna do obserwacji.

Ptactwo

Park Narodowy Niumi jest domem dla wielu różnorodnych gatunków ptaków przebywających tu stale, a także stanowi ważny punkt dla ptaków migrujących z Europy.

W 1994 na wyspie Jinack zapoczątkowano program obrączkowania ptaków i w ten sposób dodano liczne nowe gatunki do listy już w Parku istniejących.

Odkryto, iż duża ilość śpiewaków (17 gatunków) zatrzymuje się na wyspie, aby pożywić się w trakcie lotu na południe i w drodze powrotnej. Są one trudne do rozróżnienia


z powodu ich delikatnego, charakterystycznego upierzenia oraz płochliwej natury. Płytkie wody przybrzeżne dostarczają wspaniałego pożywienia dla mew, rybitw i innych ptaków rybożernych, które w wielkich ilościach zamieszkują Buniadu Point. Lasy mangrowe

i obszary pływowe obfitują w ptaki brodzące, z których wiele sezonowo migruje, ale niektóre, jak siewka, budują gniazda na skraju wydm. Podczas europejskiej zimy część Parku zajmują błotniaki popielate.


Fauna

Leopard, hiena i mniejsi mięsożercy, zamieszkujący wyspę żywią się naczelnymi i padliną. Hieny często plądrują linię brzegową w poszukiwaniu martwych ryb. Pojawiające się

w sezonowo zalewanych lagunach i bagnach krokodyle, szukają półstałych wodnych otworów, które pogłębiają do kilku metrów, aż do ich osuszenia. W powstałych jamach przeczekują porę deszczową.

Podczas bezksiężycowych nocy, gniazdujące wzdłuż brzegu żółwie składają jaja w piasku.

Dodatkowo za wielkim znaczeniem przyrodniczo - naukowym terenów Parku przemawia fakt występowania tutaj najbardziej rzadkich gatunków ssaków – zachodnio afrykańskiej krowy morskiej oraz wydry przylądkowej. Występują tu również: humbaki, krokodyle nilowe, antylopy Grimma, hieny oraz kilka leopardów.

KIANG WEST NATIONAL PARK


Podstawowe informacje

Park Narodowy Kiang West (KWNP) powstał w 1987 roku i zajmuje powierzchnię około 11,000 ha (110 km2). Od północy graniczy z rzeką Gambia i dzieli się na trzy obszary: Jarin, Jali i Nganingkoi Bolons. Położony jest w dystrykcie Kiang West, 145 km od Bandżulu. Stanowi jeden z najważniejszych obszarów chroniących dziką przyrodę


w Gambii.

Mimo że większa część Parku to suche obszary leśne i sawanny, to występują tu także zatoki gęsto porośnięte mangrowcami oraz obszary pływowe. W zatokach spotkamy krowy morskie i krokodyle nilowe, a na ich obrzeżach wydry, bagienne mangusty i sitatungi. Kiang West odznacza się ogromnymi zbiorami zwierząt i ptactwa (300 gatunków) , jak również wspaniałymi gajami roślinnymi.



Interesujące obszary

W północno wschodniej części Parku leży Tubabkollon. Posiada dobry dostęp do rzeki

i stanowi dogodny punkt do eksploracji stoku na zachód. Laterytowe zbocze biegnie blisko brzegu rzeki, wyróżniając jej obszar podczas pory deszczowej.

Wysokie położenie umożliwia dogodną obserwację terenu i zwierząt na nim występujących – antylop, guźców, czasami również sitatung pasących się na trawiastych obrzeżach.

Około 2 km na zachód od Tubabkollon, wokół zbiornika wodnego utworzono schronienie,

z którego podczas pory suchej korzysta duża ilość zwierząt. Grupy pawianów i małp przemieszczają się z suchych obszarów leśnych w kierunku mangrowców.

Na wschodnim krańcu Parku znajduje się Nganingkoi Bolon. Dostarcza bogate źródło pożywienia dla brodzących oraz daje możliwość zobaczenia mangusty bagiennej polującej na kraby i inne bezkręgowce. W ostatnich latach zaobserwowano tutaj dużo antylop Roan.

W Jarin Bolon czasami można spotkać humbaki, a bardziej wytrwali obserwatorzy mogą dojrzeć jak krowy morskie i sitatungi przekraczają moczary w drodze na wyspę Jali.


Fauna

Park jest skupiskiem większości gatunków dzikich ssaków występujących na terenie Gambii, co czyni go najbardziej popularnym. Oferuje schronienie dla takich gatunków, jak: ryś pustynny, serwal, jeleń czy duiker (mała antylopa północnoafrykańska), która w małych skupiskach szeroko występuje w Gambii.

Antylopa Roan obecnie nie występuje na tym obszarze, jednak małe grupy odwiedzają Park pod koniec pory deszczowej. Ponieważ zazwyczaj zajmują powierzchnię od

80–100 km2, teren Parku nie jest odpowiedni, aby mogły tam przebywać na stałe. W dużej ilości występują tu guźce i hieny cętkowane, które są jednak bardzo płochliwe i trudno jest je zaobserwować w ciągu dnia. Okazjonalnie pojawiają się leopardy, lecz zaobserwować jest je ciężko, gdyż unikają ludzi.

Z gadów występują tu krokodyle nilowe, aligatory, pytony afrykańskie i królewskie, węże piaskowe, kobry i żmije afrykańskie oraz żółwie.

Ptactwo

Od 1990 roku zanotowano 250 gatunków z 48 różnych rodzin.

Znajduje się tu 12 gatunków występujących lokalnie, będących nie do zaobserwowania na pozostałym terenie Gambii, np. papuga brązowoszyja. Spotkamy tu też wszystkich przedstawicieli z rodziny zimorodków. Z 21 gatunków ptaków drapieżnych m.in.: sępy, orły, jastrzębie i sokoły. Liczba ta wzrasta podczas pory suchej, kiedy to ptaki migrujące przylatują do kraju.

Oficjalnym symbolem Parku jest orzeł.




BAO BOLON WETLAND RESERVE



Podstawowe informacje

Położony jest na północnym brzegu rzeki Gambia, naprzeciw Parku Kiang West. W jego granicach znajduje się 6 głównych moczarów pomiędzy Salikeni a Katchang.

Wspólnie tworzą rozległe mokradła o międzynarodowym znaczeniu.

Bao Bolon nie posiada charakterystyki rzeki. Jest doliną rozciągającą się na obszarze ponad 140 km od południowej granicy Ferlo ku rzece Gambia. Dolina przecina terytorium Senegalu i wcina się w Gambię aż do Illiasy. Obszary pływowe poprzedzielane są zaporami, tworząc zbiorniki świeżej wody i plantacje ryżu.

Przeprowadzono szczegółowe badania środowiskowe, ekologiczne i społeczno– ekonomiczne, w celu zoptymalizowania liczby i jakości mokradeł dla ptaków wodnych

i innych gatunków żyjących w tym środowisku. Proponowany obszar to ok. 20,000 ha.

W skład Bao Bolon wchodzą 4 główne ekosystemy – lasy mangrowe, estuarium, słone bagna i sawanny – wszystkie występujące blisko siebie. Ekosystemy mangrowe są bardzo ważnym środowiskiem dla rozrodu i życia ryb, a lokalni mieszkańcy znajdują tu materiały na ogrodzenia i dachy.

Interesujące obszary

Bao Bolon jest przepasany systemem rzecznym, rozciągającym się na północ w stronę Senegalu. W Gambii tworzy on sieć dróg wodnych oraz bagien, urozmaiconych sawannami.

Przepływ Bao Bolon koncentruje się tylko podczas pory deszczowej, a wynikające z tego zasolenie pozwala mangrowcom wzrastać ponad moczary. W tym miejscu rzeki Gambia drzewa sięgają 12 m z powodu niskiego działania osmotycznego, występującego
w dolnych obszarach zasolenia.

Najlepszym sposobem na zwiedzanie rezerwatu jest spływ łódką na rzece Gambia w górę moczarów poprzez mangrowce aż do momentu, kiedy otaczające lądy podniosą się do góry i wpłyniemy w mozaikę bagien, słonych wysp i suchych lasów. Po suchych terenach możemy bez problemu przejść pieszo. Podczas podróży w górę moczarów można zobaczyć krokodyle wygrzewające się na błotnistych brzegach lub śliskich zboczach. Wydry występują na całym terenie i gdy się na nie natkniemy mogą być dość wścibskie.

W górze strumienia na suchych terenach można spotkać guźca, hienę i szakala.

Drogą można dojechać z Konti Kunada Niji, gdzie laterytowe podłoże biegnie od południa wzdłuż stoku aż na zachód do moczarów. Ze skarpy rozciąga się wspaniały widok na okolicę, stanowiąc dogodną lokalizację do wypatrywania zwierząt.

Inne dogodne punkty biegnące przez drogę to Katchang na zachodzie, Njaba Kunda na północy i Salikene na zachodzie.

Ptactwo

Park jest schronieniem dla wielu bardzo rzadkich gatunków ptaków. W mangrowcach przebywa sowa, siedząca cicho na gałęziach, podczas gdy stada papug brązowoszyich głośno skrzeczą pod koronami drzew. W rzece Gambia i sieciach moczarów żerują rybołowy. W dość dużej ilości występuje czapla biała, jest ona jednak trudna do zaobserwowania.

Na okresowo zalewanych bagnach przebywają czaple, ibisy, ptaki brodzące i wodne.

Ich liczba zmienia się podczas migracji. Czerwone kwiatostany w górnych częściach moczarów wykorzystywane są do gniazdowania przez ptaki żyjące gromadnie


i wróblowate. Stanowią też środowisko dla rozrodu i żywienia ptaków wodnych.


Fauna

Mokradła stanowią także środowisko do życia dla rzadkich ssaków: hipopotamów, krów morskich, wydr i sitatung, jak również dla gadów: krokodyli nilowych i karłowatych, wielu żółwi i węży.

ABUKO NATURE RESERVE


Podstawowe informacje

Położony jest na obrzeżach wioski Lamin w północnym dystrykcie Kombo, 25 km od Banjulu. Został założony w 1916 roku w celu organizowania zbiorów wodnych.

Oficjalnie został uznany za rezerwat w 1968 roku. Jego powierzchnia zajmuje 134 ha,

a centrum stanowi potok Lamin. Wokół niego rozciąga się kompozycja wód gruntowych

i drzew galeriowych , otaczających łańcuchem 3 sadzawki.

Gęsty, wiecznie zielony las stopniowo ustępuje miejsca sawannie. Podczas pory deszczowej (czerwiec – październik) trawa wzrasta na wysokość 2 m, jednak wraz

z nadejściem pory suchej wraca do normalnych rozmiarów. Mimo swojego małego obszaru rezerwat jest domem dla wielu ssaków, ptaków i bezkręgowców, a wraz

z rozrastaniem się łąk i sawann przybywa ich coraz więcej. Jest to głównie związane

z występowaniem tutaj różnych typów środowisk, które dodatkowo są dziewicze.

Interesujące obszary

Każdy znajdzie tu coś ciekawego. Rezerwat stanowi doskonały przykład flory i fauny Gambii, a jego unikatowe środowisko pozwala na wnikliwe zbadanie jej różnorodności. „Sadzawki” na północno – wschodnim krańcu rezerwatu obejmują znaczną populację krokodyli nilowych oraz różnorodne gatunki ryb, ptaków i ssaków (występujących

w większej ilości podczas pory suchej).

„Centrum edukacyjne” góruje nad sadzawką z krokodylami, dostarczając wspaniałego widoku na otaczające ją tereny. Centrum stanowi 2-piętrowy budynek, prowadzący program edukacyjny o środowisku. Poprzez plakaty, wystawy i pokazy filmów pokazuje się tu dzieciom znaczenie ochrony środowiska.


Na terenie znajdują się 2 stanowiska fotograficzne, umiejscowione w wyższej sekcji sadzawek. Dają doskonałą możliwość obserwacji i fotografowania ptaków, ssaków

i gadów.


W „zwierzęcym sierocińcu” zwiedzający mają możliwość obserwacji gambijskiej zwierzyny z bardzo bliskiej odległości. Wśród nich są m.in.: hieny cętkowane, jak i lwy. Znajdują się tu także zwierzęta, które zostały uwolnione z rąk kłusowników (Departament Parków
i Dzikiej Przyrody wprowadził program konfiskaty pochwyconych zwierząt, ze szczególnym uwzględnieniem naczelnych i papug). Zwierzęta są trzymane w sierocińcu do momentu, kiedy są w stanie powrócić do życia na wolności.

Fauna

Z naczelnych występują tu: czerwona małpa colobus i koczkodan. Z innych ssaków: sitatungi, jelenie, antylopy Grimma, wiewiórki, wiewiórki pasiaste, jeżozwierz grzywiasty oraz wiele gryzoni. Gady reprezentowane są przez krokodyla nilowego i karłowatego, aligatora, jaszczurkę Agama, gekony, pytony, żmiję afrykańską, kobrę i zieloną mambę.

Okres, w którym odwiedzamy rezerwat najlepiej jest dostosować do tego, co chcemy zobaczyć. Największa wegetacja jest w listopadzie i grudniu; zwierzęta najlepiej oglądać od lutego do maja, kiedy trawy nie są już tak wysokie. W dzień najlepiej wyruszyć wczesnym rankiem (nim zwierzęta ukryją się przed słońcem) lub późnym popołudniem.


Ptactwo

Występuje tu 270 gatunków ptaków, co stanowi istotną liczbę jak na tak mały teren.

Rezerwat obejmuje nietknięte, dziewicze zbiorowisko leśne, w którym pojawiają się liczne gatunki uzależnione od stopnia zalesienia, takie jak zielony czubaty touraco, mały zielony słowik i żółtobrzuchy apalis. Mleczna sowa jest także rezydentem i często późnym popołudniem słyszany jest jej śpiew.

Łańcuch sadzawek w niższej części rezerwatu dostarcza niespotykanej różnorodności ptactwa, począwszy od rybołowa afrykańskiego, a na białym derkaczu skończywszy.

Na południowo – zachodnim krańcu rezerwatu, na 29 hektarach, utworzono specjalne terytorium dla ptaków.
TANJI / KARINTI BIRD RESERVE


Podstawowe informacje

Założony w 1993 roku jako Rezerwat Ptaków „Tanji” (lokalnie nazywany „Karinti”).

Wraz z wyspami Bijol leży wzdłuż wybrzeża Atlantyku, około 30 minut jazdy od kompleksów turystycznych. Zajmuje obszar 612 ha (6.12 km2), w którego skład wchodzi rzeka Tanji wraz ze swoim estuarium; występują tu lasy mangrowe i wybrzeżne wydmy.

Wzdłuż wybrzeża ciągną się laguny, a wyspy Bijol są ważnym ośrodkiem rozrodu żółwi

i gniazdowania ptaków.


Ciekawe obszary

Przylądek Calp uformowany jest przez płytkie, laterytowe rafy, pojawiające się na wyspach Bijol, 1,5 km od brzegu. Przylądek okryty jest lagunami, biegnącymi na południe aż do wioski Tanji. Stanowi miejsce gniazdowania i zdobywania pożywienia przez liczne ptaki brodzące, mewy i rybitwy.


Rzeka Tanji przepływa w pobliżu lotniska Yundum, 14 km na wschód od miasta Tanji.

Jej brzegi pokryte są czerwonymi mangrowcami, wśród których pojawiają się białe, mniejsze odmiany tych drzew. Występują one na obszarach zalewanych przez rzekę tylko wiosną. Za pasem mangrowców znajdują się słone obszary, gdzie zasolenie jest zbyt duże, aby mogły tam rosnąć drzewa. Rzadko występują tu tylko małe krzewinki.

W miarę poruszania się na wschód zasolenie maleje, a na świeżej wodzie pojawiają się lilie oraz inne wodne roślinki.


Ptactwo

Rezerwat został założony z myślą pełnienia ważnej funkcji ornitologicznej. Znajduje się tu 295 gatunków ptaków z 61 rodzin, co stwarza prawdziwy raj dla ich obserwatorów

(występują tu m.in. 34 gatunki ptaków drapieżnych). Ta duża różnorodność spowodowana jest występowaniem wielu typów środowiska w połączeniu z lokalizacją na zachodnim brzegu Afryki. Dla migrujących z Europy rezerwat stanowi pierwsze miejsce postoju, oferując zarówno bezpieczeństwo, jak i duże zasoby pożywienia. Wyspy Bijol wykorzystywane są do gniazdowania przez dużą ilość ptaków brodzących, mew, rybitw
i pelikanów, a otaczające je płytkie rafy dostarczają żywności.

Fauna

Znajduje się tu pokaźna liczba ssaków, m.in.: małpy colobus, koczkodany, hieny, cybety, jelenie i jeżozwierze. Otaczające wody dostarczają pożywienia dla żółwi.



Okazjonalnie występuje tu foka białobrzucha.
Tłumaczenie: Marcin Lieber








©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna