Patriotyczny ruch polski nr. 210 1 II 2009 r



Pobieranie 86.58 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar86.58 Kb.



DODATEK SPECJALNY – „PATRIOTYCZNY RUCH POLSKI” NR 210, 1 LUTY 2009 R.


DODATEK SPECJALNY DO NR 210

PATRIOTYCZNY RUCH POLSKI



NR. 210 1 II 2009 r

W numerze: 1) „Demokratyczne” poszerzanie terytorium Izraela od roku 1946; 2) Rys historyczny; 3) Wywiad;

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Redakcja biuletynu PRP, poruszona trwającą blisko 20 dni bestialską a bezkarną pacyfikacją narodu palestyńskiego w Strefie Gazy, postanowiła wyrazić swój sprzeciw wobec publicznej szczególnej pobłażliwości mediów i państw, wobec izraelskich agresorów, jakby wszyscy brali pensje w Tel Aviwie. Działania żydowskich morderców jako żywo przypominają opłakiwany do dziś przez nich „shoah”, popełniony na ich współbraciach przez Niemców w czasie II wojny światowej.

I nie jest to najgorsze dla naszej cywilizacji ziemskiej to, że jedni ludzie mordują drugich, tak było od zawsze z większym lub mniejszym rozmiarze. Nie dziwi też że robią to Żydzi, wszak wszystko co kiedykolwiek mieli nie pochodzi od Jahwe, jak to wszystkim głoszą lecz jest wynikiem ich niegodziwych postępków.

Jednak bulwersujące jest to iż Żydzi w swej arogancji, czynią to w biały dzień, na oczach świata, a świat głupio przyklaskuje mordowaniu palestyńskich dzieci, jako wojnie z terroryzmem. A w najlepszym przypadku milczy, w złudnym przekonaniu, że po pożarciu Palestyńczyków, Żydzi zaspokoją swe apetyty na zawsze.

O nie! Żydowski Moloch jak pyton, połknąwszy ofiarę trawi ją przez miesiące, po czym rozgląda się za następną ofiarą. Kto nią będzie? Zapewne jeden z tych narodów, które dziś bojaźliwie milczą, nie nazywając głośno ludobójstwa w Palestynie - zbrodnią przeciwko rodzajowi ludzkiemu.

Każdy, kto mieni się człowiekiem, różniącym się chociaż odrobinę od zwierząt, nie może milczeć, gdy komukolwiek dzieje się krzywda, szczególnie popełniana na słabszych, przez kastę przestępców w niesłusznej sprawie.

Bardzo dziwna sprawa dzieje się z Kościołem Katolickim, którego pierszoplanową rolą jest obrona życia ludzkiego - a hierarchowie kościóła, włącznie z Watykanem - MILCZA!

To właśnie przekonanie spowodowało, iż zdecydowaliśmy się wydać dodatek specjalny do naszego biuletynu, odnoszący się w całości do tego bulwersującego tematu.



Redakcja

W numerze:



1. „Demokratyczne” poszerzanie terytorium Izraela od roku 1946.

2. Rys historyczny konfliktu palestyńsko-żydowskiego

3. Wywiad z prof. Dziekanem.

---------------

Poniżej jest materiał który został zebrany przez internautę którego nazwiska nie znam. Większość faktów zawartych w tym materiale jest znana „chcącym wiedzieć” ponieważ była publikowana w jęz. angielskim i nie tylko, lecz dla przeciętnego mieszkańca Polski, tym bardziej nie znającego języka angielskiego, sądzę, że jest zaskakująca i szokująca.

Nie znalazłem w tym materiale wzmianki o zamordowaniu brytyjskiego ministra Lorda Moyne, Anny Lindh i szwedzkim premierze Olafie Palme (oczywiście "nieznani sprawcy").

Treści nie zmieniłem lecz dodałem zdjęcie symbolizujące ponad pół wieku tragedii Palestyny, obecny stan i jego przyczyny. To jest tragedia na miarę bestialstwa rzezi Wandei z okresu Rewolucji Francuskiej, później Rewolucji Bolszewickiej i Rzezi Wołynia, z tym, że to co dzieje się w Palestynie trwa na oczach świata już ponad pół wieku.

Pomyśl! „Judeopolonia”. Wstrzymano ale nie zaniechano.

Wojciech Właźliński, 6. I. 2009
DEMOKRATYCZNE” POSZERZANIE TERYTORIUM IZRAELA OD ROKU 1946

Możesz w to nie uwierzyć, ale przeczytaj!

Przytaczam te informacje:

Hotel King David, 22 lipiec 1946 - Hotel King David został wysadzony w powietrze przez syjonistów żydowskich 22 lipca 1946 roku zabijając 91 osób.

Masakra w Jehida - 13.12.1947 - ludzie z arabskiej wioski położonej w pobliżu Petah Tekva (pierwszej syjonistycznej kolonii) siedzieli w miejscowym lokalu, gdy zobaczyli, iż do wioski zbliżają się kolumny wyglądające na brytyjskie patrole. Nie byli zbyt podejrzliwi, gdyż Brytyjczycy zapewniali im bezpieczeństwo. Szczególnie, że poprzedniego dnia żydowscy terroryści zamordowali 12 Palestyńczyków. Cztery samochody zatrzymały się przed kawiarenką i wysiedli z nich mężczyźni ubrani w uniformy khaki i hełmy. Szybko okazało się, że nie przybyli ochraniać wieśniaków. Zaczęli strzelać w tłum wypełniający kawiarenkę. Kilku Żydów zaczęło podkładanie bomb pod domami, podczas gdy inni rzucali granatami. Przez chwilę wydawało się, że bandyci wymordują całą wioskę, jednak nadjechał prawdziwy brytyjski patrol i przerwał masakrę. Zginęło 7 Arabów.

Wcześniej, jednego tylko dnia, 6 Palestyńczyków zostało zabitych, 23 rannych, kiedy wybuchła bomba w tłumie zebranym blisko Bramy Damasceńskiej w Jerozolimie. W Jaffie bomba zabiła 6 Arabów, raniła 40.

Masakra w Kiszas - 18.12.1947 - 2 samochody z terrorystami Hagany otwierającymi ogień i rzucającymi granatami przejechały przez wioskę, zabijając 10 osób.

Masakra w Qazaza - 19.12.1947 - 5 dzieci zginęło w wysadzonym budynku muhtara („sołtysa”).

Masakra w Al-Szejk - 1.01.1948 - tej nocy ok. 200 uzbrojonych żydowskich morderców podeszło pod małą wioskę 5 km na południowy wschód od Hajfy. Bandyci wrzucali do domów granaty i wykańczali niedobitki ogniem karabinów. Zginęło ponad 40 osób.

Masakra w Deir Jassin - 9-10.04.1948 - najlepszy przykład żydowskiego bestialstwa. Muktar wioski, zgodził się dostarczyć syjonistom pewnych informacji. W operacji nazwanej „Jedność” Hagana współpracowała z Irgunem i Gangiem Sterna. O godz. 4:30 w nocy 9.04.1948, syjoniści otoczyli wioskę, która była położona między żydowskimi osadami Givat Shaul i Montefiore. Przez dwa dni żydowscy kaci mordowali mężczyzn, kobiety i dzieci, bez względu na wiek. Gwałcili kobiety i rabowali domy. Mężczyznom odcinano genitalia.

Relacja z eksterminacji pochodzi od doktora z Czerwonego Krzyża, który przybył na miejsce następnego dnia. Masakra została dokonana różnymi sposobami. Rozstrzeliwano, rzucano w ludzi granatami, zarzynano nożami. Rozcinano brzuchy ciężarnych kobiet. Szczególną przyjemność sprawiało oprawcom zabijanie dzieci na rękach matek. Ok. 25 kobiet w ciąży zostało zakłutych bagnetami w brzuch. 52 dzieci okrutnie okaleczono i obcięto głowy na oczach rodziców. Agencja Żydowska i władze brytyjskie wiedziały o trwającej masakrze. Odpowiedzialnym za akcję był Menachem Begin, późniejszy laureat pokojowej nagrody Nobla. Pochodził z Polski. Hagana organizowała w 1946 zamach na hotel jerozolimski King David.

Masakra w Naser Al-Din - 13-14.04.1948 - oddział Irgunu wszedł do tej wsi (blisko Tyberiady) w nocy 13.04. przebrany za partyzantów. Mieszkańcy wyszli ich powitać i zaczęli ginąć pod żydowskim ogniem. Na kilkaset osób przeżyło 40. Wszystkie domy zrównano z ziemią.

Masakra w Beit Daras - 21.05.1948 - po licznych nieudanych próbach zajęcia tej wsi bandyci zorganizowali większy oddział i otoczyli ją. Zdecydowano że kobiety i dzieci powinny opuścić wieś. Jak tylko opuściły wieś, wpadły w zasadzkę i zostały wymordowane.

Masakra w meczecie Dahmash - 11.07.1948 - po zajęciu przez żydowski 89 batalion komandosów Mosze Dajana, Żydzi powiedzieli Arabom, przez głośniki, że będą bezpieczni jak wejdą do meczetu. W odwecie za śmierć kilku żołnierzy Żydzi wymordowali ponad 100 Palestyńczyków w meczecie, a ich ciała rozkładały się przez 10 dni w upale. Meczet jest pusty do dzisiaj. Masakra ta wywołała panikę między mieszkańcami Liddy i Ramle, którym rozkazano opuścić te miasta.

Większość z 60 tys. mieszkańców tych miast przybyło do obozów uchodźców blisko Ramallah. Około 350 zginęło z odwodnienia i upałów. Wielu przeżyło dzięki piciu własnej uryny. Warunki w obozie pochłonęły dalsze ofiary.

Masakra w Dawajme - 29.10.1948 - z zeznań żołnierza biorącego udział w okupacji wioski w okręgu Hajfy wiemy, że kaci wymordowali od 80 - 100 mężczyzn, kobiet i dzieci. Zabijali dzieci bijąc je pałkami po głowach. Jeden z oficerów rozkazał wprowadzić dwie kobiety do budynku który miał zamiar wysadzić. Zeznający żołnierz mówił, jak jeden z morderców chwalił się zrabowaną biżuterią kobiety, którą zabił. Masakra została przeprowadzona przez ludobójców z Liddy.

Masakra w Falameh, 2 kwiecień, 1951 - Masakra w Szarafat - 7.02.1951 - regularne oddziały przekroczyły linię zawieszenia broni i wkroczyły do wioski położonej 5 km od Jerozolimy. Wysadzono dom muktara i jego sąsiadów, 10 osób zginęło (2 mężczyzn, 3 kobiety, 5 dzieci), 8 było rannych.

Masakra w Kibja - 14.10.1953 - 21:30, około 700 żydowskich żołnierzy zaatakowało przygraniczną wioskę w Jordanii, na północny zachód od Jerozolimy. Używając moździerzy, karabinów i materiałów wybuchowych wysadzili 42 domy, szkołę i meczet. Każdy znaleziony mieszkaniec został zamordowany. 75 wieśniaków zginęło ich ciała wrzucono do studni. Rozkaz akcji wydał „rzeźnik” - Ariel Szaron.

Masakra Kafr Qasem - 29.10.1956 - izraelska straż graniczna zaczęła akcję tzw. Trójkąt Wsi o 16:00. Powiedzieli muhtarom tych wsi, że godzina policyjna tego dnia zaczęła się od 17:00 zamiast jak zwykle od 18:00. Muhtarzy protestowali, iż poza wioską jest 400 pracujących i nie ma czasu, by ich powiadomić o zmianach. Oficer zapewnił, że się nimi zajmą. Mordercy czekali na powracających u wejścia do wsi. Wymordowano 43 osoby. Przy północnym wejściu do wsi zabito jeszcze 3, a 2 w samej wsi. Porucznik Dajan, kierował masakrami, objeżdżając teren jeepem.

Masakra w Al-Sammou - 13.11.1966 - armia przeprowadziła rajd na wioskę, niszcząc 125 domów, wiejską klinikę i szkołę. 18 osób zginęło, 54 zostało rannych.

Masakra w obozach Sabra i Szatila - 15-18.09.1982 - marionetkowa Falanga Libańska i żydowscy żołnierze poprzebierani za Libańczyków wymordowali ponad 3000 Palestyńczyków. A żydowska armia dostarczyła buldożerów do niszczenia domostw i reflektorów oświetlających w nocy teren obozów. Liban znajdował się pod okupacją Izraela. Operacja zaplanowana i kierowana przez ministra obrony Szarona i Menachema Begina.

Masakra w Ojon Qara - 20.05.1990 - żydowski żołnierz ustawił w szeregu ponad 20 ludzi i zastrzelił 7, 13 osób zginęło podczas protestów przeciw zbrodni na innych terenach.

Masakra w meczecie Al-Aqsa w Jerozolimie - 8.10.1990 - policja otworzyła ogień do modlących się, zabijając 22 wiernych.

Masakra w meczecie Ibrahima - 25.02.1994 - żydowski terrorysta z Kiriat Arba zamordował 61 osób w meczecie hebrońskim, ranił ok. 200. Późniejsze manifestacje krwawo zgniecione przez Żydów, 23 ofiary i ponad 100 rannych.

Masakra w Jabalii - 28.03.1994 - żydowski bezpieczniak otwiera ogień zabijając 6 i raniąc 49 palestyńskich aktywistów. Ranni byli wyciągani z samochodów i zabijani strzałem w głowę.

Masakra na punkcie kontrolnym Erec - 17.07.1994 - 11 Palestyńczyków zbitych, ok. 200 rannych.

„Żydowska egzekucja” - październik 2000 - jeden z tysięcy, lecz wyjątkowo tragiczny i charakterystyczny obrazek. Żydowscy snajperzy namierzają 12-letniego chłopca Muhhamada al-Durraha. Bawią się swoją ofiarą przez 45 minut!! Chłopca swym ciałem chroni ojciec Dżamal, obaj chowają się przy jakiejś kamiennej bryle. Dżamal błaga po hebrajsku żydowskich bandytów, by wstrzymali ogień. Chłopiec umiera na rękach ojca po trafieniu 4 kulami, ojciec zostaje ciężko ranny. Snajper zdjął kierowcę ambulansu chcącego uratować ojca i syna.

Wielokrotne bombardowania miast i obozów uchodźców palestyńskich, przykładem tego było zbombardowanie wioski Kana w Libanie, gdzie natychmiast zginęło 101 osób a wiele zostało rannych. Ok. 30 dzieci zostało poddanych amputacji rąk i nóg.

Co najmniej 1250 zabitych podczas trwania Pierwszej Intifady (1988-1993), 90 tys. rannych. 1900 ofiar Drugiej Intifady trwającej od września 2000 (stan na styczeń 2003), ok. 20 tys. rannych.

9 IV 1948: Połączone siły Irgun i Stern Gang dokonały brutalnej masakry 260 Arabów mieszkańców wioski Deir Yassin. Większość zmasakrowanych to kobiety i dzieci.

Widowisko okropne, żydowskie hordy pastwiły się nad już nie żywymi zaspokajając w ten sposób swoje bestialskie potrzeby. W kwietniu 1954 r. w czasie Wielkiego Tygodnia i w wigilię Wielkanocy, chrześcijańskie cmentarze w Haifa zostały zdewastowane, krzyże połamane i zdeptane a groby zbezczeszczone.

Maj 1948: Count Folke Bernadotte ze Szwecji został mianowany przez USA do mediacji pomiędzy Arabami a Izraelitami. W pierwszym jego raporcie z 16 września 1948 zalecał aby UN „jak najszybciej zapewniła arabskim uchodźcom prawo do powrotu do ich domów na terenie zajętym przez Żydów”. Izraelici odpowiedzieli na swój własny, cichy sposób. Następnego dnia Bernadotte został zamordowany w Jerozolimie. Odpowiedzialność za spektakularne zabójstwo, które spowodowało międzynarodowe oburzenie - zostało przyjęte przez nieznaną organizację „Fatherland Front”. Pod tą nazwą faktycznie krył się Shamira Stern Gang. Yoshua Zeitler i Meshlam Markover ze Sterna powiedzieli w izraelskiej telewizji w 1989 r., że oni odpowiednio kierowali i prowadzili tą operację w której został zabity szwedzki dyplomata i jego francuski asystent.

Zeitler, w wieku 71 lat, powiedział, że zdecydował się teraz mówić ponieważ obawia się, że UN i „goyim” (nie-Żydzi) znowu próbują zmusić Izrael do ustępstw.

Luty 1949: Izrael przeprowadził ofensywę w poprzek granicy z Egiptem, (linia Armistice) i wprowadzili swoje siły do Zatoki Aqaba, okupując palestyńską siedzibę policji w Umm Rashrash, której nazwę zmienili na Eilat.

1950: Izrael zajął Al-Uja, zdemilitaryzowaną strefę po stronie egipskiej, i Baqquara po stronie syryjskiej, wyrzucając ich arabskich mieszkańców, burząc ich domy i zrównując po nich ziemię buldożerami.

1950-1955: Izraelskie siły dopuściły się więcej niż 40 aktów zbrojnych agresji przeciwko arabskim państwom. Prawie wszystkie spowodowały poważne straty ludzkie, w tym: ataki i masakry w Quibya i Huleh w 1953, Nahalin, Kfar Qassem w 1954, Gaza i syryjską placówkę przy Jeziorze Tiberias, w 1955 roku.

14-15 październik, 1953: Oddziały pod komendą Ariela Sharona, zaatakowały nie uzbrojoną wioskę arabską Qibya w zdemilitaryzowanej strefie. Wysadzili w powietrze 42 domy i zabili ponad 60 mieszkańców którzy tam przebywali. Opis tego był tak makabryczny, że US w połączeniu z UN potępiły tą akcję i po raz pierwszy i jedyny zawiesiły pomoc dla Izraela jako rodzaj kary.

Lipiec 1954: Izraelski wywiad umieścił „a ring of spies [moles]” szpiegowsko-dywersyjną siatkę w Kairze. Jej celem był sabotaż wybranych egipskich, brytyjskich i amerykańskich ośrodków.

14 lipca została podłożona bomba zapalająca w budynku poczty w Aleksandrii. Także amerykańskie Agencje Informacyjne w Kairze i Aleksandrii zostały uszkodzone przez pożary spowodowane podłożeniem fosforowych środków zapalających. To samo nastąpiło w teatrze brytyjskim.

Członkowie tej siatki zostali złapani i przyznali, że zostali zorganizowani przez NODIN - izraelską wojskową wywiadowczą organizację. Celem było prawdopodobnie sabotowanie egipskich stosunków z US i Wielką Brytanią. Wiele komisji badających tą aferę w Izraelu nie było w stanie określić czy izraelski Minister Obrony Pinchos Lavon autoryzował tą operację.

Więcej o Żydowskim terroryzmie od 1956:

Oddziały izraelskich żołnierzy popełniły okrucieństwo w palestyńskiej wiosce Kafr Qasim. 47 niewinnych ludzi zostało zastrzelonych z zimną krwią.

Dokładnie przemyślane masowe morderstwo nigdy nie zostało stosownie uwidocznione w zachodniej prasie. Sąd izraelski skazał ośmiu żołnierzy za morderstwo jednak zostali zwolnieni po 2 latach a po 3 latach jeden ze skazanych za zamordowanie 43 Arabów w ciągu jednej godziny został zaangażowany przez urząd miejski w Ramleh jako „urzędnik odpowiedzialny za sprawy związane z. Arabami w tym mieście”.

1956 Izrael wspomagany przez Anglię i Francję zaatakował Egipt aby uzyskać kontrolę nad Kanałem Sueskim. Wykorzystując sytuację powstałą w wyniku egipskiej decyzji nacjonalizacji Kanału Sueskiego, Izrael połączył swoje siły z Francją i Anglią i dokonał inwazji na Egipt. W wyniku tego zajął i okupował Półwysep Synaj, zajął Gazę Strip i Sharm Al, punkt kontrolujący Cieśninę Tiran i wejście do Zatoki Aqaba. Rok później opornie wycofał się pod presją ze strony UN, USA i Sowieckiej Rosji. Akcje te spowodowały masowe uchodźctwo ok. 300 tys. ludności arabskiej.

1960-1962: Izraelskie siły atakowały syryjskie wioski na terenie Lade Tiberias i spowodowały śmierć setek cywilnych jej mieszkańców.

1966: Izraelskie oddziały dokonały najazd na Jordańską wioskę Sammu. Zabili 18 cywili, poranili około 100 innych i zdemolowali 130 domów, klinikę i meczet.

1967: Amerykański U.S.S. Liberty został zaatakowany na międzynarodowych wodach z pełną premedytacją kiedy śledził komunikację w czasie wojny sześciodniowej przez armię izraelską (lotnictwo i okręty), powodując śmierć 34 osób jej załogi. Izrael użył podarowany im przez U.S. ekwipunek do zagłuszenia sygnałów S.O.S. mając nadzieję na całkowite zatopienie okrętu wraz z załogą i archiwami zanim ktoś dowiedziałby się o tym ataku. 34 marynarzy zostało zamordowanych i 170 rannych w tym rażąco zuchwałym akcie wojny - Liberty był częścią Szóstej Floty okrętów opłacanych przez amerykańskich podatników w celu ochraniania Izraelitów.

Natomiast w Ameryce żydowskie głosy całkowicie wyciszyły krytycyzm tej akcji. Społeczeństwa amerykańskiego nie poinformowano też, że Izrael zawsze odmawiał podporządkowania się jakimkolwiek postanowieniom U.N. Postanowienia powzięte w UN na podstawie głosowania, od 1948 o prawie powrotu palestyńskich uchodźców do swoich domów nigdy nie były respektowane przez Izrael.

Izrael był nieustannie potępiany za ciągle łamanie karty Narodów Zjednoczonych został przyjęty do niej jako członek który wypełnił warunki przyjęcia!!!

5 czerwiec, 1967: Izraelici popełnili z pełną premedytacją największy i najbardziej zdradziecki akt agresji na Egipt, Syrię i Jordanię. Po zniszczeniu arabskich samolotów na lotniskach w błyskawicznym ataku izraelskie siły napadły i zajęły resztę Palestyny, to jest: West Bank, Gaza Strip, East Jerusalem, syryjskie Golan Heights i egipski Synai Penisula. W pierwszych dniach agresji, całkowicie wbrew rzeczywistej sytuacji, Izraelici sfabrykowali oskarżenie przeciwko ich ofiarom i przedstawili je w dramatyczny sposób Komisji Bezpieczeństwa U.N. Zachodnie media rozpowszechniły sfabrykowane historie i cały świat ubolewał nad tymi niby ofiarami.

W 1967 roku Izraelici dokonali bez skrupułów trzeci bezlitosny atak na Arabów. Tym razem zniszczyli wartość ok. miliona dolarów własności kościelnej.

Wielkie oszustwa praktykowane przez Izrael wobec U.N. i całego świata zostało zupełnie zdyskredytowane i dlatego Izraelici zmienili taktykę i teraz argumentują, że nie byli zaatakowani przez Egipt ale byli w niebezpieczeństwie zaatakowania przez Egipt i dlatego musieli uciec się do tak zwanego uprzedzającego ataku.

Alan Hart cytuje byłego dyrektora wojskowego wywiadu Izraela który powiedział mu: Jeśli Nasser nie dałby pretekstu do ataku na Arabów, Izrael stworzyłby pretekst do wojny w ciągu 6 do 10 miesięcy, ponieważ jego militarni planiści, doszli do wniosku że nadszedł właściwy czas do zniszczenia zgromadzonej przez Arabów broni - dostarczonej im, głównie z Rosji. Yitzhak Rabin jako Premier, planował ten atak, powiedział gazecie La Monde w lutym 1968 r. w zupełnie prosty sposób: „My wiedzieliśmy że Nassar nie zamierzał zaatakować nas”.

15 luty, 1968: Izrael napadł z czołgami i desantem helikopterowym na bazę PLO w Karamah na wschodnim brzegu rzeki Jordan. 300 komandosów odparło 1500 izraelskich żołnierzy i zmusiło ich do odwrotu. Bitwa trwała cały dzień. Chociaż wioska została całkowicie zniszczona palestyńscy obrońcy odepchnęli Izraelitów, powodując poważne straty najeźdźców. Według izraelskich źródeł stracili oni 28 żołnierzy i 90 rannych.

1969: Izraelici wyróżnili się popełniając okrutną zbrodnię jako odwet za straty w wyniku wojny wzdłuż Kanału Sueskiego. Izraelskie samoloty bojowe zaatakowały egipską szkołę Bahr al Baker, w południowym Egipcie, zabijając 75 dzieci i raniąc ponad 100.

Sierpień 1969: Izraelici podpalili jedno z najbardziej świętych miejsc, meczet Al Aqsa Mosque w Jerozolimie powodując szerokie zniszczenia. Ta zbrodnia pogrążyła świat muzułmański na całym świecie w stan głębokiego cierpienia.

12 marzec, 1070: Izraelskie siły napadły część południowego Libanu pod nazwą Fatah-Land zabijając wiele palestyńskich i libańskich cywili.

8 wrzesień, 1972: Zupełnie bez przyczyny ani powodu izraelskie Phantomy zbombardowały palestyńskie cele w Libanie i Syrii w serii bombowych rajdów, zabijając setki cywili. Ta akcja została tłumaczona następnego dnia przez izraelskiego premiera w Knesecie, że „Izrael przyjął teraz nową taktykę polegająca na atakowaniu terrorystycznych organizacji gdziekolwiek może je dosięgnąć”.

21 luty 1977: Jednostki izraelskich komandosów wylądowały na wybrzeżu libańskiego miasta Tripoli. Zaatakowały 2 palestyńskie obozy uchodźców wysadzając w powietrze kilka domów i budynków, niektóre z nich razem z ich mieszkańcami, zabijając 35 cywili i raniąc podobną ilość. W tym samym dniu izraelskie samoloty bojowe zestrzeliły nad Pustynią Synaj cywilny samolot należący do Libii zabijając w ten sposób ponad 100 jego pasażerów.

10 kwiecień, 1973: Jednostki izraelskich komandosów z pomocą libańskich kolaborantów wtargnęły do rezydencyjnej części Bejrutu i zamordowały trzech liderów PLO – Yosef Al Najjar, Kamal Adwan i Kamal Nasser.

1974: Izraelskie lotnicze jednostki komandosów zaatakowały lotnisko w Bejrucie i zniszczyły 13 cywilnych samolotów. W tym roku: samoloty izraelskie przechwyciły cywilny syryjski samolot i zmusiły do lądowania w Lydda podejrzewając, że przewozi on palestyńskiego dowódcę komandosów. W tym samym roku obiektami ataków i rabunku było kilka chrześcijańskich kościołów w Jerozolimie łącznie z poważnym uszkodzeniem kościoła Holy Sepulchre, zrównaniem z ziemią czterech chrześcijańskich centrów i kradzieżą diamentowej Crown of the Virgin Mary.

1975-1980: Izraelski wywiad - MOSAD wsławił się terrorystycznymi wyczynami, w których zamordowano licznych arabskich i palestyńskich dyplomatów, naukowców i dziennikarzy, takich jak przedstawicieli PLO w Londynie, Rzymie, Paryżu i Brukseli, wybitnego palestyńskiego pisarza i dziennikarza Ghassan Kanafani i egipskiego naukowca w dziedzinie nuklearnej Dr Al Mashad.

1981: Wprowadzając swoją taktykę tzw uprzedzającego ataku, izraelskie lotnictwo zniszczyło cywilny reaktor atomowy w pobliżu Bagdadu.

6 czerwiec, 1982: Inwazja militarna na Liban Mniej niż dwa tygodnie po swojej elekcji, nowy rząd Menachem Begina zrealizował swoje pierwsze militarne uderzenie w tej wojnie zmierzające do zlikwidowania PLO w Libanie.

Czerwiec 1982: Izraelskie siły rozpoczęły swoją wściekłą inwazję na Liban. W rezultacie tej inwazji wielka liczba obozów uchodźców libańskich miast i wiosek została zniszczona. Izraelskie lotnictwo przeprowadziło osiem ataków na palestyńskie cele w południowym Libanie i Bejrucie, zabijając prawie 1000 ludzi i raniąc wiele więcej. Wymyślona taktyka „uprzedzającego ataku” została zaniechana, nawet korespondent Jerusalem Post miał trudności z uzasadnieniem celu tych bombowych rajdów. - „Po kilku dniach działań na północnej granicy nastąpiło pięć tygodni spokoju. Nie wiadomo co spowodowało izraelskie piątkowe bombowe rajdy.” Oburzony izraelskim atakiem i okrutnym zniszczeniem Bejrutu, żydowski dziennikarz Jacobo Timmerman nazwal Begina „niezrównoważonym”, „terrorystą”, i „hańbą dla ludzi”. Oskarżył Sharona jako osobę, która pomaga w zrobieniu z Izraela „Prus Środkowego Wschodu”.

17 Lipiec, 1982: Dostarczone przez USA F-4 i F-5 przeleciały czterokrotnie na niskim pułapie nad Bejrutem bombardując jego gęsto zaludnioną część - Fakahani. Pięć wysokich apartamentowych budynków zostało zniszczonych, ponad 200 zabitych i 800 rannych. Czterdzieści procent ofiar to małe dzieci. Jedno z nich które przeżyło, to wyciągnięte przez lekarzy z łona zabitej matki. Izraelski przedstawiciel rządowego gabinetu Rafael Eitan ogłosił w izraelskim radiu, że cywilne ofiary były nie istotne i że arabskie ofiary ataku przeprowadzonego 17 czerwca jeszcze nie stanowią izraelskiego „ostatecznego rozwiązania”.

Wrzesień 1982: Najazdy i bombardowania były kontynuowane w następnych tygodniach po napadzie na Beirut w lipcu. Był to początek inwazji na Bejrut, która zapoczątkowała 80-dniową wojnę, dowodzoną przez Ariela Sharona (w tym czasie był ministrem wojny) i spowodowała zniszczenie znacznej części Bejrutu, zabicie i zranienie tysięcy palestyńskich i libańskich cywili. To w czasie tej inwazji dokonano masakry uchodźców w Sabra i Shatila w której to 2500 palestyńskich kobiet, dzieci i starych ludzi zmasakrowano z zimna krwią. Nawet izraelski Sąd Najwyższy uznał wielu oficerów armii łącznie z Sharonem winnymi tej masakry.

W październiku 1982: Izraelscy terroryści wysadzili w powietrze domy, samochody i biura trzech elekcyjnie wybranych merów miast w West Bank, Nabulus Rammallah i Al Beireh.

1984: Izraelskie okręty i uzbrojone łodzie przechwyciły na pełnym morzu handlowy statek w pobliżu Libanu i uprowadziły wielu Palestyńczyków.

1985: Izraelskie samoloty napadły i zniszczyły siedzibę PLO w Tunisie.

1986: Izraelscy tajni agenci zamordowali w Londynie znanego palestyńskiego karykaturzystę Naji Al Ali.

W kwietniu 1988: Jednostka izraelskich komandosów wtargnęła do domu Khalil Al Wazir w Tunisie. Al Wizar był najstarszym dowódcą militarnym PLO i był uważany za dowódcę Intifady. Został zamordowany w czasie snu.

Luty i marzec 1989: Izraelskie F-16 w wielu rajdach bombardowały palestyńskie cele w libańskich Shouf Mountains, Damour i Dolinie Beka, zabijając wielu cywili łącznie z 15 dziećmi szkolnymi w Damour.

14 kwietnia 1989: Izraelscy strażnicy graniczni wraz z osadnikami zaatakowali spokojną wioskę Nahalin w pobliżu Betlejem. Ośmiu Palestyńczyków zamordowano i ponad 50 zostało rannych. Napad ten miał miejsce późną nocą zapoczątkowującą Święty Miesiąc Ramadan.

Syjonistyczne państwo oficjalnie stosuje zbrodnicze metody śledcze wobec Palestyńczyków, mężczyzn, kobiet i dzieci. Policja polityczna Shin Bet, a także Główne Siły Bezpieczeństwa, żołnierze i policjanci, określają je jako „umiarkowaną presję fizyczną” i jeżeli ofiara nie poddaje się - „rosnącą presją fizyczną”. Przykładów tej presji, ujawnianych przez organizacje praw człowieka (żydowskie też!) i Palestyński Społeczny Komitet Przeciwko Torturom, Światowa Organizacja Przeciwko Torturom, Amnesty International, Felicja Langer - żydowska obrończyni arabskich ofiar.

Np. tortura: „shabeh” - przywiązanie człowieka do malutkiego krzesła i skucie kajdankami tak, że głowa (najczęściej w worku) przyciśnięta jest do kolan. Ofiara zamykana jest w pokoju z ogłuszającą muzyką; elektrowstrząsy; zatykanie ust i nosa plastrem na ok. 2 minuty; wylewanie benzyny na głowę i groźba podpalenia; przypalanie jąder; bicie po nogach pałką z gwoździami; zanurzanie w lodowatej wodzie; wieszanie za dłonie lub stopy; bicie gumową pałką po genitaliach; głodzenie; skakanie po klatce piersiowej; gwałt na kobietach z rodziny na oczach torturowanego; przetrzymywanie w pomieszczeniach pozwalających tylko na pozycję stojącą; przypalanie odbytu; wyrywanie włosów; zmuszanie do połykania włosów; bicie pałką po głowie; przypalanie ciała papierosami; bicie ciężarnych kobiet po brzuchu; oddawanie moczu na ofiarę; długotrwałe naświetlanie oczu; zmuszanie do słuchania taśm z nagranymi jękami innych ofiar; wpychanie ostrych przedmiotów do odbytu; gwałcenie kobiet.

Rasistowskie ustawodawstwo

Rasistowskie ustawodawstwo, przejawiające się w nierówności wobec prawa (np. prawo powrotu - bezwarunkowe prawo wjazdu i osiedlania się w Izraelu mają tylko osoby uznane za Żydów), nakazie noszenia dowodów osobistych z określeniem narodowości (dla wygody policji represjonującej Arabów), wpływ prawa rabinackiego na cywilne. (Żyd nie może poślubić osoby nieżydowskiej, dzieci z mieszanych związków zawartych zagranicą uznawane za nieślubne, urodzone przez nieŻydówkę dzieci nie mogą zawrzeć związku małżeńskiego i nie można ich pochować).

Wydaje się, że zarówno wierzący jak i niewierzący obywatele Izraela zgodni są co do tego, że pożądany jest zakaz zawierania małżeństw mieszanych. Bez względu na przyczyny musiała zapierać dech naiwność, z jaką oskarżyciel potępiał osławione ustawy norymberskie z 1935 roku, zakazujące małżeństw mieszanych i stosunków cielesnych osób pochodzenia żydowskiego z osobami pochodzenia niemieckiego. Kolonizacja i judaizacja zagarniętych ziem, zakaz powrotu rdzennych mieszkańców, wywłaszczanie obywateli nie będących Żydami.

Metodyczne niszczenie domów i infrastruktury, pól uprawnych i gajów oliwnych. Blokada jakiejkolwiek pomocy humanitarnej, doprowadzanie do głodu i epidemii, stworzenie warunków życia grożących biologicznym wyniszczeniem (np. odcinanie wody i energii blokowanym przez dłuższy czas miastom, odcięcie dostępu do żywności) i psychicznym (permanentna okupacja).




Używanie zbrodniczej, zakazanej przez prawo międzynarodowe (Konwencje Genewskie) broni chemicznej. Żydowski okupant stosuje gazy typu CS, CN, CR jako łzawiące, podczas gdy są one w dużym stężeniu niebezpieczne dla zdrowia, używane niezgodnie z instrukcją - powodują śmierć. Najgroźniejszym z nich jest gaz CS, który zawiera cyjan atakujący płuca, powodujący - ból oskrzelowy, duszności i napady kaszlu, zapalenie oczu, sztywnienie mięśni, a nawet paraliż. Jest on silnie rakotwórczy. Wymienione gazy są szczególnie niebezpieczne dla kobiet w ciąży (poronienia) i starców. Stosowane w pomieszczeniach powodują śmierć. Substancje trujące są rozpylane na palestyńskie pola i gaje oliwne.

Przykładem żydowskiego barbarzyństwa jest rozpylenie przez okupacyjne wojsko gazów trujących [neurotoksycznych] w szkołach Hebronu, Tulkaremu i Anabta w 1988 r.

Spowodowało to zatrucie 1300 dzieci, w postaci opuchlizny i niedowładu mięśni.

Izrael: 68 Pogwałcone lub zignorowane rezolucje ONZ.

Kraje zaatakowane, z pogwałceniem ich terytoriów: Egipt, Jordania, Irak, Liban, Syria, Tunezja;

Kraje okupowane przez lata: Egipt, Liban, Syria;

Kraje obecnie okupowane: Syria;

Terytoria bezprawnie zaanektowane: Wzgórza Golan, Jerozolima, terytoria palestyńskie.

Ofensywne wojny: 1956, 1967, 1982. Izrael posiada broń masowego rażenia, posiada broń nuklearną.

Czytelniku dodaj do tego ostatnie wydarzenia.

I mam pytanie, czy ciebie te fakty nie szokują?


-------------------------------------------------------------------------------------------------
RYS HISTORYCZNY - czyli kto tam jest prawdziwym łobuzem

Niezły cytat z internetu, znaleziony na onet.pl:

"Prezentację zbrodni żydowskiego szowinizmu na Bliskim Wschodzie zacząć należy od wstępu historycznego, który jest w tej sytuacji niezbędny. Syjonizm bowiem, jak każda ludobójcza ideologia - żywi się kłamstwem i niewiedzą. A obecna sytuacja na linii Izrael - Gaza ma swoje korzenie w czasach starożytnych, kiedy to żydowscy najeźdźcy opanowali tereny Palestyny, przyznając sobie do niej arbitralne prawo. Obiektywnie biorąc nie byli przecież jedynym ludem napadającym na innych. W porządku. Pierwszym jednak kłamstwem jest utożsamienie początków Palestyny z Żydami, jakby tam nikt przedtem nie istniał.

Otóż Żydzi byli zwykłymi i prymitywnymi nomadami stojącymi pod względem kulturalnym o wiele niżej od Egipcjan czy osiadłych ludów kananejskich zamieszkujących tereny Palestyny (Moabici, Amoryci, Ammonici, Amalekici, Madianici, Jubuzyjczycy) czy Filistynów.

Po osiedleniu się (XIII w. p.n.e.) stworzyli w XI w. p.n.e. królestwo Izraela [bez przeszkód ze strony zamieszkujących te ziemie ludów), które swój rozwój zawdzięczało królom Dawidowi oraz Salomonowi [zbudował w Jerozolimie Świątynię], po którego śmierci (ok. 922 p.n.e.) konflikty międzyplemienne doprowadziły do rozpadu królestwa na część pn. (Izrael) i pd. (Juda). W VIII w. p.n.e. Izrael został podbity przez Asyrię, natomiast Judę w VI w. p.n.e. zniszczyła Babilonia, a ludność wysiedlono.

Po upadku państwa babilońskiego Palestyna weszła w skład imperium perskiego, a w IV w. p.n.e. - monarchii Aleksandra III Wielkiego. W II w. p.n.e. zamieszkane przez Żydów obszary Palestyny uzyskały niepodległość (rządy Machabeuszy), od 63 r. p.n.e. podlegały Rzymowi jako państwo sprzymierzone, zaś w 6 r. n.e. stały się rzymską prowincją (Judea); w tym okresie w Palestynie żyło ok. 2,5 mln Żydów, w innych krajach ok. 5,5 mln. Panowanie Rzymian wywoływało protesty ludności żydowskiej, która dwukrotnie wystąpiła przeciw obcej władzy.

Rzymianie, tłumiąc powstanie 66-73, zburzyli Świątynię, a po klęsce kolejnego powstania 132-135 prawie całą ludność żydowską rozgonili. Rozpoczęło to okres diaspory, czyli, obiektywnie mówiąc, powrót do stanu przedpalestyńskiego.

I tutaj trzeba zaznaczć, że Żydzi od tej pory nie zamieszkiwali tej ziemi przez 1800 lat!

Natomiast ludność tej ziemi tworzyli potomkowie starożytnych Kananejczyków i Filistynów (od nich nazwa krainy!), czyli dzisiejsi prawowici właściciele tej ziemi - Palestyńczycy.

Zamieszkiwali oni tu nieprzerwanie, lecz nigdy nie udało im się uzyskać niepodległego bytu państwowego. Natomiast syjonizm, tworzy własną historię zrabowanej ziemi i rości prawa do terytorium na którym przez 18 wieków nie było ich (żydów). Według tworzonej historii przez żydów ziemie palestyńskie były do ponownego zajęcia przez "rasę panów".

Kim są ci Arabowie, tak zwalczani przez żydów? Nawet w "polskiej" Encyklopedii Multimedialnej PWN są określeni jako "arabscy mieszkańcy byłego brytyjskiego terytorium mandatowego Palestyny i ich potomkowie". Co za parch to napisał?!! O narodzie, który już na początku XX wieku stworzył narodowy ruch niepodległościowy.

Czym innym jak nie czystym semifaszyzmem jest twierdzenie o "historycznym [?]", "boskim [?]" czy "moralnym [?]", "naturalnym [?]" - prawie do odtworzenia starożytnego państwa, które istniało ponad 2 tys. lat temu! Od końca XIX w. rozpocząła się, zgodnie z ideą syjonistycznego lebensraumu, kolonizacja Palestyny co wzbudziło oczywisty sprzeciw Palestyńczyków.

Chylące się ku upadkowi Imperium Osmańskie (w przeszłości przychylne dla Żydów) nie reagowało. W okresie I wojny Najwyższa Rada Aliancka przyznając W. Brytanii mandat zobowiązała rząd brytyjski do stworzenia warunków powstania w Palestynie "żydowskiej siedziby narodowej" (1917 tzw. deklaracja Balfoura) przy zapewnieniu praw cywilnych i wyznaniowych ludności nieżydowskiej.

Warto wiedzieć, że naród palestyński stanowił wówczas 92% mieszkańców terytorium mandatowego a Żydzi zdołali wykupić tylko 2% ziemi !!! W okresie międzywojennym Palestyńczycy występowali przeciw kolonizowaniu ich kraju w 1920, 1921, 1929 i w wielkim powstaniu 1936-1939. Po wojnie napływ obcych wzmógł się, a Wielka Brytania zwróciła się do ONZ o rozstrzygnięcie tego problemu. Organizacja ta, wysmarowana prawami człowieka, miast bronić prawowitych właścicieli podjęła 29 listopada 1947 pod naciskiem USA decyzję o podziale Palestyny na państwo palestyńskie i żydowskie.

Żydzi uzyskali 56% ziemi Palestyńczyków (i to najżyźniejszej), choć dotąd zdołali jej wydrzeć tylko 6% a było ich 500 tys., gdy autochtonów 1130 tys. Państwo żydowskie miało mieć 1100 tys. mieszkańców, w tym 600 tys. Palestyńczyków. Zbrodnia przeciw ludzkości. I tak się stało. Tymczasem Wielka Brytania zapowiedziała wycofanie wojsk i administracji z Palestyny na 14. V. 1948, dzień wcześniej Tymczasowa Rada Narodowa w Tel Awiwie proklamowała utworzenie Państwa Izrael. Widać tu wyraźnie że działania te były koordynowane przez W. Brytanię, USA i Żydów w tajemnicy przed światem.

Spowodowało to wkroczenie oddziałów armii egipskiej, irackiej, syryjskiej, libańskiej, jordańskiej, jemeńskiej i Arabii Saudyjskiej dla obrony swych braci. Działania wojenne trwały do 1949.

Żydowscy agresorzy posiadali wsparcie zamożnej diaspory i braci z ZSRR (np. czołgi z Czechosłowacji), którzy liczyli na stworzenie bliskowschodniego ośrodka komunistycznego. Izrael zwyciężył i pod jego kontrolą znalazło się 6,6 tys. km2, czyli znacznie więcej niż to wynikało z wcześniejszego podziału Palestyny przez ONZ.

726 tys. Palestyńczyków zostało wysiedlonych lub uciekło przed ludobójstwem syjonistów. Żydzi opanowali część obszaru przyznanego Arabom, powiększając terytorium swego państwa do ok. 20 tys. km2 [z 14 tys. km2 przyznanych przez ONZ]. Po klęsce rządy państw arabskich zostały zmuszone do podpisania między lutym a lipcem 1949 zawieszenia broni z Izraelem [Arabia Saudyjska wycofała swe wojska bez podpisania zawieszenia], akceptującego tymczasową granicę na linii przerwania ognia - pozostała część kraju weszła w skład Jordanii.

W 1964 powstała Organizacja Wyzwolenia Palestyny.

W 1967 podczas tzw. wojny sześciodniowej agresor zajął syryjskie Wzgórza Golan, jordański Zachodni Brzeg Jordanu i wschodnią Jerozolimę, egipski Synaj i Okręg Gazy. Po wojnie Jom Kipur 1973 Egipt zdołał odebrać Kanał Sueski, a Syria część Wzgórz. Synaj powrócił do Egiptu na mocy pokoju w 1979.

6 czerwca 1982 miała miejsce żydowska agresja na Liban w celu likwidacji ruchu oporu OWP. Okupant wycofał się dopiero w 1985, a ze strefy bezpieczeństwa w południowym Libanie w 2000. Tak w zarysie przedstawiają się ramy historyczne zbrodni i agresji żydowskich na Bliskim Wschodzie". http://www.kontrowersje.net/node/1373

-------------------------------------------------------------------------------------------------

CHCIAŁBYM SIĘ MYLIĆ

Z prof. Markiem Dziekanem, arabistą z Uniwersytetu Łódzkiego, rozmawia Zygmunt Słomkowski

Obecna zbrojna konfrontacja Izraela z Palestyńczykami ogranicza się do radykalnego skrzydła palestyńskiego Hamasu. Dlaczego?

Myślę, że Izrael działa, że tak powiem, trochę pod publiczkę. Otóż w wyniku demokratycznych wyborów w Autonomii Palestyńskiej tylko część tej demokracji została zaakceptowana przez świat zachodni, czyli ta demokracja, która wybrała ugrupowanie przychylne Zachodowi i bardziej liberalnie nastawione do samego Izraela (Fatah, a nie Hamas - ZS). Wiadomo więc, że za Hamasem niewiele państw, niewielu polityków się wstawi. Jest to ugrupowanie, choć może niesłusznie, uznawane za terrorystyczne. Dlatego tak łatwo uderzyć na obszarze, gdzie Hamas rządzi. To będzie łatwiejsze do przełknięcia i wytłumaczenia się choćby Stanom Zjednoczonym, które wszędzie bronią praw człowieka, demokracji itd.



Taktyka Hamasu jest sprzeczna ze stanowiskiem Fatahu i prezydenta Mahmuda Abbasa - mam na myśli stosunek do Izraela, do rokowań i możliwości porozumienia. Z czego biorą się te różnice?

Przede wszystkim z tego, że Hamas jest ugrupowaniem fundamentalistyczno-muzułmańskim w dużo większym stopniu bierze pod uwagę uwarunkowania religijne. Są one ważne dla obu stron, ale Fatah jest ugrupowaniem świeckim i dlatego prowadzi nieco inną politykę. Hamas zaś kierując się religią broni nie tylko ziem palestyńskich, ale również muzułmańskich będących dla niego świętymi. Choć nie jest to powiedziane otwarcie, moim zdaniem, postawa Hamasu wiąże się z pewnymi zapisami prawa muzułmańskiego, że ziemie raz zdobyte dla islamu pozostają takie na zawsze. Tymczasem Fatah jest skłonny uznać Izrael i traktować go na równi z przyszłym własnym państwem, czego Hamas nie jest w stanie dziś zaakceptować.



Po 60 latach konfliktu, to jest tego etapu, który rozpoczął się wraz z powstaniem na terenie Palestyny państwa żydowskiego, możemy powiedzieć, że niezależnie od oceny Hamasu i Fatahu konflikt ten jeszcze bardziej się zapętlił. Z drugiej strony, pokojowe deklaracje innych państw, które w jakiś sposób odpowiadają za ten konflikt, są w praktyce pustosłowiem, bo nie udaje się przeciąć tego wrzodu. W sporze izraelsko-palestyńskim mamy do czynienia właściwie z bezruchem, bo jak się okazało, słowa nic nie oznaczają.

Mamy do czynienia z bezruchem. Wrócę jednak do początku pytania, gdy mówił pan o "tym etapie konfliktu''. Otóż o innych etapach trudno mówić ponieważ do powstania państwa Izrael poważniejszych sporów nie było. Jak na Bliski Wschód z wieloreligijnymi i wieloetnicznymi społeczeństwami można powiedzieć, że do 1948 r. panował tam spokój. To jest punkt wyjścia, bowiem wszyscy Arabowie traktują Izrael jako obcy twór, jako coś, co zostało stworzone przez państwa zachodnie i zaludnione głównie ludźmi nie z Bliskiego Wschodu, lecz Europejczykami. Takie są fakty historyczne.

Zaś przez Zachód Izrael jest traktowany jako państwo tamtejsze, a jednocześnie niemal jako część Europy. Przecież nawet bierze ono udział w wydarzeniach kulturalnych, sportowych, czy politycznych, które w swojej nazwie mają określenie "europejskie''. Poza tym jest to walka o sacrum, o świętą ziemię - z jednej strony (Żydzi uzurpują sobie jako obiecaną), a z drugiej od półtora tysiąca lat będącą ziemią muzułmańską. Powstało pytania: czy to sacrum da się podzielić? Który kawałek jest bardziej święty i dla kogo?

Tymczasem sacrum jest na tym obszarze pomieszane i nie da się podzielić. W związku z tym nie ma szans na rozwiązanie tego konfliktu bez względu na to, na ile będą się mocarstwa światowe w to angażowały. Pomijam w tym momencie dwuznaczne zaangażowanie Stanów Zjednoczonych - tak naprawdę wyłącznie po stronie izraelskiej. Powołują się zresztą na to Arabowie z innych krajów robiąc różne rzeczy, które nie są do końca zgodne ze standardami międzynarodowymi. Wskazują, że Izrael nigdy tych standardów nie przestrzegał i zawsze był za to chwalony przez Stany Zjednoczone.



Czy nacisk zewnętrzny będzie korzystny.

Interwencje mocarstw nie będą miały sensu, bo nie są obiektywne. Poza tym rozwiązywanie tego konfliktu tak jakby był "nasz'', stanowi podstawowy błąd. Nakłada się bowiem nasze standardy na obszary, gdzie myśli się całkowicie inaczej i potem rodzi się zdziwienie, że nic to nie dało. I rzeczywiście nie da. Powtarzam, obecnie, po 60 latach rachunku samych krzywd nie ma żadnych szans na rozwiązanie tego konfliktu.



Jest Pan absolutnym pesymistą.

Przecież się wydawało, że coś się zacznie układać, ale załamało się. Czego więc oczekiwać?



Dalej więc będą eksplodować bomby i pociski rakietowe, dalej ludzie będą ginąć.

Moim zdaniem - tak. Obym się mylił i chciałbym z całego serca, by moje przewidywania okazały się kompletną bzdurą. Dziś jednak nie wydaje mi się, by tak się stało.



Dziękuję za rozmowę. Trybuna (29.12.08)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------








©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna