Paula patton mariah carey sherri shepherd



Pobieranie 106.42 Kb.
Data29.04.2016
Rozmiar106.42 Kb.


---PRESSBOOK---


PREZEDSTWIA:




MO’NIQUE

PAULA PATTON

MARIAH CAREY

SHERRI SHEPHERD

LENNY KRAVITZ
ORAZ
GABOUREY SIDIBE


W FILMIE LEE DANIELSA


,,HEJ, SKARBIE”

NA PODSTAWIE POWIEŚCI „PUSH” SAPPHIRE
Reżyseria

LEE DANIELS
Film na podstawie powieści autorstwa

SAPPHIRE
Producenci

LEE DANIELS

SARAH SIEGEL-MAGNESS

GARY MAGNESS
Producenci wykonawczy

OPRAH WINFREY

TYLER PERRY

LISA CORTÉS

TOM HELLER
2009, 109 min., 35mm
HEJ, SKARBIE: Na podstawie powieści „Push” Sapphire


OBSADA
MO’NIQUE Mary

PAULA PATTON Pani Rain

MARIAH CAREY Pani Weiss

SHERRI SHEPHERD Cornrows

LENNY KRAVITZ John, pielęgniarz

oraz


GABOUREY SIDIBE Precious
Stephanie Andujar Rita

Chyna Layne Rhonda

Amina Robinson Jermaine

Xosha Roquemore Joann

Angelic Zambrana Consuelo

Aunt Dot Tootsie

Nealla Gordon Pani Lichenstein

Grace Hightower Pracownik społeczny

Barrett Isaiah Mindell Tom Cruise

Kimberly Russell Katherine

Bill Sage Pan Wicher

Susan Taylor Dobra Wróżka



TWÓRCY FILMU

Reżyseria Lee Daniels


Producenci Lee Daniels

Sarah Siegel-Magness

Gary Magness
Producenci wykonawczy Oprah Winfrey

Tyler Perry

Lisa Cortés

Tom Heller


Koproducent Wykonawczy Simone Sheffield
Koproducent Mark Mathis
Producent Towarzyszący Asger Hussain
Scenariusz Geoffrey Fletcher

na podstawie powieści „Push” Sapphire


Zdjęcia Andrew Dunn, B.S.C.
Montaż Joe Klotz
Kompozytor Mario Grigorov
Kierownik Muzyczny Lynn Fainchtein
Scenografia Roshelle Berliner
Kostiumy Marina Draghici
Obsada Billy Hopkins

Jessica Kelly



Synopsis

Zdobywca trzech nagród na festiwalu Sundance w 2009 roku, w tym nagrody Grand Prix i nagrody publiczności, HEJ, SKARBIE Lee Danielsa to ekscytujący, szczery i pełen nadziei film o zdolności jednostki do przezwyciężania słabości. Osadzony w realiach roku 1987 opowiada historię Claireece „Precious” Jones (Gabourey Sidibe) – osamotnionej szesnastolatki, po raz drugi w ciąży z ciągle nieobecnym ojcem, wykorzystywanej przez okrutną matkę (Mo’Nique). Szkoła to istny świat chaosu, w którym Precious udaje się osiągnąć dobre wyniki pomimo skrywanego sekretu – nie potrafi pisać ani czytać.

Precious nie poddaje się pomimo trudności. Z pozoru niewzruszona, jest uważnym obserwatorem otaczającego ją świata, pełną ciekawości młodą kobietą z niezachwianym poczuciem, że wszystko, co się zdarza, zdarza się dla niej. Zagrożona wydaleniem otrzymuje szansę przeniesienia do alternatywnej szkoły Each One/Teach One. Dla Precious obce jest pojęcie „alternatywny,” ale instynkt podpowiada jej, że to okazja, na którą czekała. Tam, podczas warsztatów literackich, prowadzonych przez cierpliwą, ale stanowczą panią Rain (Paula Patton), Precious odbywa podróż, która ze świata ciemności, bólu i niemocy prowadzi ją do miłości i pewności siebie.

# # #



O produkcji

Producent i reżyser Lee Daniels pierwszy raz przeczytał powieść „Push” Sapphire zaraz po jej publikacji w 1996 roku. „Musiałem wziąć głeboki oddech, tak mnie dotknęła. Znałem tyle osób, które śmiało mogły być jej bohaterami – każdego mogłem z kimś utożsamić.” Również czas, w jakim dzieje się ta powieść, nie jest Danielsowi obcy: “Rozumiałem ten żargon, świat polityki i kultury, o którym pisała, ponieważ to był wtedy również mój świat. I oczywiście dostrzegłem to, co dostrzega każdy czytając tę opowieść – jej bezkompromisową szczerość w opowiadaniu tej historii.”


„Push” to pierwsza powieść pióra Sapphire, nowojorskiej poetki, znanej wcześniej ze zbiorów wierszy i prozy „American Dreams” (1994) - pełnych surowych i ostrych portretów ludzi zniszczonych przez biedę, przemoc i wykorzystanie. „Ci ludzie nie są niewidzialni,” mówi Sapphire. „Codziennie o nich słyszymy. Ale my ich kompletnie nie rozumiemy i chciałam pokazać, co kryje się za statystykami.” Podobnie jak książkowa pani Rain, Sapphire uczyła młodzież i dorosłych w Harlemie czytać i pisać. „Postać Precious powstała z inspiracji elastycznością, inteligencją i pięknem wielu młodych kobiet, które miałam okazję uczyć, które mimo wielu okropieństw, jakich doświadczały na co dzień, pozostawały silne ,” mówi.
„Push” to pod każdym względem bezkompromisowa, ekstremalna i szokująca książka, prowokująca czytelników. „Przekroczyłam wszelkie granice, ponieważ to było potrzebne," mówi Sapphire. „Ktoś musiał o tym opowiedzieć.” Daniels i scenarzysta Geoffrey Fletcher mieli przed sobą trudne zadanie: nakręcić film, który z jednej strony pozostanie wierny duchowi opowiadania, ale jednocześnie nie zrazi potencjalnego widza ciężkością tematu. „Było pewne, że nie możemy opowiedzieć tego tak, jak mówi o tym książka,” mówi Daniels. „Jest zbyt hardcorowa.”
W postać Precious Daniels wprowadził własne wspomnienia z dzieciństwa. „Nie byłem seksualnie wykorzystywany, ale psychicznie tak,” wspomina. „Kiedy przydarzały mi się jakieś złe rzeczy, albo gdy byłem ich świadkiem, zamykałem się w świecie fantazji.” Daniels przywołuje bolesne wspomnienia: “Kiedy miałem dwanaście lat byłem świadkiem zabójstwa. Pamiętam dokładnie, że wskoczyłem do mydlanej bańki, w której jako książę w srebrnej koronie pasowałem kogoś moim królewskim berłem. Tak po prostu wskoczyłem tam, żeby nie czuć bólu i strachu. Moja wyobraźnia to narzędzie Boga do chronienia mnie i trzymania mnie przy zdrowych zmysłach.”
Dziecięce fantazje Danielsa znalazły swoje odzwierciedlenie w scenariuszu, oprócz tego Fletcher rozwinął niektóre z drugoplanowych postaci. Na dłużej niż w książkowym pierwowzorze pojawia się pielęgniarz John (w tej roli Lenny Kravitz), tam jedynie wspomniany, dzięki któremu w świecie Precious pojawia się współczucie; postać recepcjonistki Cornrows (Sherri Shepherd) w alternatywnej szkole wzbogacono problemami z chłopakiem i odważnym, momentami bezczelnym poczuciem humoru.
Pieniądze na ekranizację „Push” zapewnili producenci Gary Magness i Sarah Siegel-Magness ze Smokewood Entertainment Group (SEG), którzy wcześniej pracowali z Danielsem przy „Tennessee.” „Nie czytałam książki, ale szybko odkryłam, że dla wielu moich znajomych, którzy znają ją jeszcze z czasów szkolnych, jest do dziś ważną pozycją,” mówi Sarah Siegel-Magness. „Kiedy razem z mężem zakładaliśmy firmę, stawialiśmy sobie za cel opowiadanie niezwykłych historii. I taką właśnie jest „Push.” Nie ma znaczenia, jakie zaplecze społeczno-ekonomiczne posiadasz – książka i tak cię wciągnie.” Siegel-Magness brała aktywny udział w procesie powstawania filmu, codziennie była obecna na planie zdjęciowym. „Jej roli nie można przecenić,” mówi Daniels. „Dzięki jej pozytywnej energii miałem siłę, by dać z siebie wszystko."
Wielkim wyzwaniem był casting do roli Precious. „Kiedy zrezygnowaliśmy z usług agencji castingowych, zderzyliśmy się z twardą rzeczywistością,” mówi Daniels. „Takie jest Hollywood.” Produkcja skupiła się więc na zorganizowaniu otwartych castingów w Los Angeles i Nowym Jorku, które prowadził Billy Hopkins. „Wybraliśmy dziesięć dziewczyn z Nowego Jorku, New Jersey i Maryland,” mówi producent wykonawczy Lisa Cortés. „Żadna z nich nie grała wcześniej w filmie, ale wszystkie świetnie wypadły w czasie przesłuchania i pasowały do postaci Precious." Potem wszystkie wzięły udział w aktorskim szkoleniu. „Było to coś w rodzaju amerykańskiego Idola,” opowiada Daniels. „Każdego tygodnia były coraz lepsze, a ja musiałem eliminować niektóre z nich.” Ale Daniels daleki był od zadowolenia. „Dla Lee żadna z nich nie wyczuwała dokładnie całej gamy emocji, jakie towarzyszą Precious i przez to nie były w stanie zagrać jej w pełni autentycznie,” mówi Cortés. Tak więc pomimo, że do rozpoczęcia zdjęć pozostało kilka tygodni, Daniels zlecił Hopkinsowi ponowienie castingu.
24-letnia mieszkanka Harlemu Gabourey “Gabby” Sidibe nie planowała udziału w castingu. Wprawdzie ma na swoim koncie kilka aktorskich epizodów z czasów szkolnych, to nie miała ambicji zostania aktorką. „Nie wierzyłam w to, że mogłabym dostać tę rolę," wspomina, "po co więc miałabym tracić czas?" Jednak usilnie namawiał ją przyjaciel. Co ciekawe, jej matka - piosenkarka Alice Tan Ridley – starała się kiedyś o rolę matki we wcześniejszej ekranizacji powieści. Na przesłuchaniu, do którego Gabby niewiele się przygotowywała, natychmiast dostrzeżono w niej ucieleśnienie głównej bohaterki.
Kasety z castingu Sidibe wprawiły w zachwyt również pozostałych członków ekipy produkcyjnej, następstwem czego było kolejne przesłuchanie już następnego dnia, a zaraz po nim spotkanie z Lee Danielsem. „Spędziliśmy kilka godzin na szczegółowej analizie głównej bohaterki,” mówi Daniels, „Gabby powiedziała parę istotnych rzeczy, które upewniły mnie, że rozumie Precious, mimo tego, że w wielu kwestiach odnośnie jej charakteru nie zgadzała się ze mną, bazując na swoim własnym doświadczeniu. Nie podlizywała się, żeby dostać tę rolę – dostałem od niej parę faktów i to wystarczyło.”
Sidibe wspomina spotkanie: “Cały czas gadaliśmy! Zaczęłam się denerwować, czy w ogóle odbędzie się przesłuchanie, aż w końcu powiedział, że chce, abym była w jego filmie. Nie mogłam nic powiedzieć, więc szybko dodał ‘żadnych ale, chcę żebyś zagrała Precious.’ Rozpłakałam się. Wiem, że to brzmi banalnie, ale wszystko działo się tak szybko: pierwsze przesłuchanie było w poniedziałek, a to działo się w środę – trzy dni i … bum!”

Sidibe doskonale wiedziała, jak zagrać Precious podczas castingu. „Wydaje mi się, że Precious czuje się jak ktoś najbrzydszy na świecie,” wyjaśnia. „Jej smutek polega na tym, że cały czas stara się być kimś innym, kimś normalnym, ponieważ wydaje jej się, że sama taka naprawdę nie jest. Znałam mnóstwo dziewczyn podobnych do Precious. Sama też jestem odrobinę jak ona. Ale już dawno nie czułam w ten sposób, ponieważ kiedy dorosłam, zdałam sobie sprawę, że jestem całkiem normalna, a zresztą pojęcie 'normalna' tak naprawdę nie istnieje. Grając ją wróciłam do Gabby ze szkoły średniej."


Dla Sidibe tak późny casting oznaczał, że zostało tylko sześć krótkich tygodni na przygotowanie się do pierwszego dnia zdjęć. Pomimo początkowej nerwowości z tego powodu, kiedy znalazła się już na planie, wszystko było jak należy. „Gabby żyje jej prawdą,” mówi Daniels. „Nawet najbardziej doświadczeni aktorzy nie potrafią być tak autentyczni.” Sidibe przyznaje: "Dla mnie to żaden problem wczuć się w emocje Precious, ponieważ doskonale oddaje je surowy i szczery scenariusz. Czuję Precious, dlatego mogę być smutna i płakać, kiedy to potrzebne.” Mo’Nique, która w filmie gra matkę Precious – Mary, tłumaczy: „Jesteśmy grube dziewuchy i sporo przez to wylałyśmy łez! Dlatego przychodzi nam to tak łatwo. Nazywano nas grubymi dupami, tłustymi świniami, spasionymi dziwkami! Więc sporo tych łez jest bardzo realnych.”
Znalezienie odpowiedniej aktorki do roli Precious było wielkim wyzwaniem, lecz Daniels twierdzi, że o wiele trudniejsza była obsada postaci granej przez Mo'Nique. „Precious z miejsca zyskuje sympatię widowni, jest prawdziwą bohaterką. Ale kto zdołałby w wiarygodny sposób zagrać dramatyczną postać Mary?” Wydawałoby się, że Mo’Nique – pełna energii aktorka komediowa – będzie ostatnia w kolejce po rolę sadystycznej Mary, jednak Daniels zapamiętał jej kreację w swoim reżyserskim debiucie „Zawód Zabójca.” „Mo’Nique dała Mary twarz,” mówi Daniels. „Książka nie wyjaśnia, dlaczego Mary robi te wszystkie podłe rzeczy, ale rola Mo’Nique pomaga nam ją zrozumieć.”
Mo’Nique przyznaje, że dla Mary jest potworem. „Ale ona nie potrafi inaczej," wyjaśnia. „Myśli – ‘nie zadbam o siebie, nie będę dbać o swoją córkę, nie będę dbać o nic.’ Pozwala na to, by popadać w ten okropny stan coraz głębiej i głębiej. Ale co musiało się jej w życiu przytrafić, że stała się właśnie taka?" Daniels dodaje: “Jako autor i filmowiec zawsze szukam odcieni szarości, znaleźć je u Mary pomogła mi właśnie Mo'Nique. Każda, nawet nie wiem jak zła istota, była kiedyś czyimś dzieckiem.”
Problemy Precious pogarsza fakt, że nie potrafi czytać ani pisać. Zapisuje się do alternatywnej szkoły Each One Teach One, gdzie wraz z innymi młodymi kobietami, których codzienne domowe życie jest – tak jak i jej – koszmarem, podejmuje się nauki podstawowych szkolnych umiejętności. Paula Patton („Déjà Vu”) gra panią Rain, nauczycielkę Precious. „Pani Rain uczy ich podstaw, ale też tego, jak szanować siebie nawzajem i innych,” mówi Patton. „Jest dla nich trochę jak mama – surowa, ale kochająca. Te dzieciaki przychodzą prosto z ulicy, więc kiedy zobaczą w tobie choćby odrobinę wrażliwości, uznają to za przejaw słabości. Więc ona musi sprawę postawić tak: albo chcesz być w mojej klasie i uczyć się, albo nie."

Danielsa zaskoczyła interpretacja postaci pani Rain w wykonaniu Patton. „Zawsze mi się wydawało, że pani Rain to ktoś bardzo podobny do dziewczyn, które ma w swojej klasie,” mówi. „Dzięki Pauli i temu, co wniosła w tę postać, pojawił się między nimi kontrast. Pani Rain to wykształcona Afroamerykanka, z konkretnymi poglądami na świat, czym różni się od Precious. Namawia Precious do oddania dziecka do adopcji, aby zarówno ona sama, jak i jej małe dziecko mogły mieć lepsze życie. Precious pochodzi z getta, a tam myśli się inaczej – zajmiesz się nim, bo to twoja własna krew.”


Gwiazda muzyki rockowej Lenny Kravitz wciela się w postać Johna, pielęgniarza, który interesuje się Precious. „W książce pojawia się na moment hiszpański ratownik, który w czasie porodu Precious krzyczy do niej 'Przyj, Prescita, PRZYJ!’,” mówi Daniels. „Geoffrey Fletcher to rozbudował, dał tej postaci imię i dalszą rolę w tej historii.” W czasie pobytu w szpitalu pomiędzy Johnem a Precious nawiązuje się przyjaźń, później to do Johna właśnie ucieka z domu Precious ze swoim dzieckiem. „John ma za sobą ciężką przeszłość, był w więzieniu," mówi Daniels, "ale szczerze zależy mu na Precious. Jest dla niej takim ziemskim aniołem-opiekunem, który przygarnia ją pod swoje skrzydła.”
W czasie pierwszej wizyty w szkole alternatywnej Precious poznaje recepcjonistkę Cornrows, w którą wcieliła się Sherri Shepherd, aktorka/komediantka i współgospodarz programu „The View”. „Początkowo Cornrows jest dla niej trochę szorstka,” mówi Shepherd. „Precious wchodzi akurat w momencie, kiedy ta kłóci się ze swoim chłopakiem, ale w Precious jest coś, co zwraca Cornrows w jej stronę, coś czego nie ma w innych dzieciakach ze szkoły.”
Shepherd, jak tylko znalazła się na planie zdjęciowym, wiedziała, że Daniels nie pozwoli jej oprzeć się na swojej prawdziwej osobowości. „Kiedy byłam już gotowa, makeup zrobiony, peruka na głowie, przyszedł do mnie i powiedział – ‘Nie chcę żadnej Sherri! Będę musiał związać ci cycki!’ A ja na to - ‘Lee, lubię swoje cycki, zostaw je w spokoju! Nie zabieraj mi mojej peruki!’ Ale zabrali i zapletli mi warkoczyki (cornrow – z ang. układać włosy w pozakręcane i przylegające do głowy warkoczyki; przyp. Tłum.), na ramiona włożyli poduszeczki, umalowali czarną szminką i lakierem do paznokci a’la rok 1987. Coś ci powiem, jak ktoś nosi takie warkocze skóra na głowie jest tak naciągnięta, że wygląda jak po operacji plastycznej!”
Daniels osobiście kierował całą obsadą. „Kiedy ze scenariusza wynikało, że w scenie będzie po prostu A, B i C," mówi Sidibe, "Lee dorzucał swoje D i F i masę innych rzeczy! Zawsze coś się musiało wydarzyć, jakaś niespodzianka.” „Szukał niekonwencjonalnych rozwiązań, nieprzewidywalnych,” mówi Patton. „Naciskał, aż dojdę do swoich granic, wręcz zmuszał do tego." „Nie znosił odpowiedzi ‘nie’ na jakiekolwiek pytanie,” mówi Mo’Nique. „Mawiał – ‘Możemy tu siedzieć całą noc. Ale musicie zrobić to tak, jak ja chcę.”
Kiedy w ostatniej chwili z obsady wypadła jedna z aktorek, do ekipy dołączyła wieloletnia znajoma Danielsa - Mariah Carey, mająca za sobą rolę w jego wcześniejszym filmie "Tennessee," która przyjęła rolę Pani Weiss, społecznego pracownika zajmującego się Precious. „Zależało mi na tym, by jej obecność na planie była ograniczona do absolutnego minimum," mówi Daniels. Carey musiała wynająć przyczepę, miała też jednego ochroniarza, czyli nietypowo jak na jej standardy. Nie miała czasu, żeby przygotować się do swojej roli, podczas gdy Mo'Nique i Sidibe, z którymi grała w wielu scenach, miały za sobą miesiące przygotowań. „Postać Krystal, w którą Mariah wcieliła się w „Tennessee,” mimo że odarta z wytworności, wciąż była bardzo seksowna," wyjaśnia Daniels. „Pani Weiss jest odarta z jakiejkolwiek wytworności. Wyzwaniem dla niej było więc się zmierzyć z tą rolą, ale sądzę, że jednocześnie to też dla niej ogromne doświadczenie.”
Założycielka Essence Magazine – Susan L. Taylor - gra postać dobrej wróżki, pojawiającej się w fantazjach Precious. „W otwierających film marzeniach Precious widzimy ją jako modelkę w czasie sesji zdjęciowej,” mówi Daniels. „Postać Susan daje jej pomarańczowy szalik. W całej historii będzie on miał swoją rolę." Wybór Susan Taylor nie był przypadkowy. „Ona jest dla kobiet jak ikona,” mówi Cortés. „Jej obecność mówi wiele o zdolnościach transcendentnych, o samouwielbieniu, o tym, że potrzeba czegoś więcej, niż tylko przetrwać."
Film niemal w całości nakręcono w Nowym Jorku pod koniec 2007 roku. Wyjątkiem są sceny w mieszkaniu Precious i Mary oraz pojawiające się marzenia, które kręcono w studio. Lokalizacje rozciągały się od Inwood, najbardziej na północ wysuniętej dzielnicy sąsiadującej z Manhattanem, poprzez Harlem do szpitala w Coney Island, gdzie kręcono sceny narodzin dziecka Precious. Alternatywna szkoła Each One Teach One została zbudowana na pustym piętrze Muncipial Building na Brooklynie, niedaleko City Hall. Praca w ciasnych pomieszczeniach budynków mieszkalnych była dla całej ekipy niesłychanie trudna, jednak filmowi sceny te dodały sporo na autentyczności. Pomimo przedłużających się godzin zdjęciowych i niejednokrotnie trudnych warunków pogodowych, cała ekipa filmowa była pełna energii i zapału do pracy, głównie za sprawą niespożytego entuzjazmu reżysera i jego młodej gwiazdy.
„Codziennie uczyłem się od Gabby czegoś nowego,” mówi Daniels. „Ona była tą dziewczyną, ciągle nią jest. Ludzie dziwnie się zachowują wobec osób otyłych. Dla mnie to oczywiste, że jak idę chodnikiem nikt się nie odwraca i nie chichocze. Ale nie będę udawał i mówił, że tak się nie dzieje, ponieważ sam to widziałem, byłem z nią, kiedy takie rzeczy się zdarzały. Ale Gabby wie kim jest i nosi to z dumą.”
„Uwielbiam to, jak wyglądam,” mówi Sidibe. „Nigdy nie będę jak modelka. Mam po prostu inną budowę. Muszę żyć z tym, co mam, a mam właśnie to. I ja to do jasnej cholery uwielbiam! To co mnie tak ekscytuje w tym filmie to fakt, że poznałam i pracowałam z Mo'Nique, która sprawia, że wszyscy naokoło czują się doskonale." Głos Sidibe łamie się w momencie, kiedy opowiada o pierwszym spotkaniu z Mo'Nique. „Powiedziałam jej, że za każdym razem, gdy widziałam ją w telewizji marzyłam, by być jak ona i robić te same rzeczy. A ona miło uśmiechnęła się i powiedziała, że przecież właśnie taka jestem. I robię dokładnie to!”
Chociaż Sidibe nie musiała borykać się w życiu z trudnościami, jakie miała Precious w opowiadaniu „Push”, to jednak jej droga wciąż odzwierciedla podróż Gabbby do akceptacji samej siebie. „Precious to zabójczy smok,” mówi Daniels. „Jest odporna na ból i drwiny, i powoli odkrywa swoją piękność. To proces bardzo powolnego odkrywania. Wiemy, że da sobie radę. Uczy się czytać. Uczy się jak kochać samą siebie.
„Słowo ‘przeć’ często kojarzone jest z przebudzaniem się i dorastaniem: wzmacnia się twoje ciało, otwierają się drzwi do wielu możliwości, to także płacz w czasie narodzin. ‘Przyj’ to komenda, ale nikt za nas nie może tego zrobić. "’Przyj,’ czyli idź do przodu,” mówi Sidibe. „Nie zatrzymuj się w miejscu. Jeśli znalazłeś się pomiędzy przysłowiowym młotem a kowadłem, staraj się znaleźć wyjście. Zawsze jest możliwość, by pójść dalej. Jesteś lepszy niż ci się wydaje. Wszystko, co musisz zrobić to iść naprzód.”
„Każdy z nas odbywa własną podróż, każdy ma jakiś cel, w każdej minucie staczamy walkę, by przetrwać do następnej chwili,” mówi Daniels. „Ale skoro Precious potrafi przetrwać to, co musi, bez cienia wątpliwości my też bylibyśmy w stanie."
# # #
O obsadzie

GABOUREY SIDIBE (Claireece “Precious” Jones), urodzona w Brooklynie w Nowym Jorku, jest córką piosenkarki Alice Tan Ridley i Senegalczyka Ibnou Sidibe. Po separacji rodziców Gabby wraz z matką i starszym bratem przeniosła się do Harlemu. Ukończyła Washington Irving High School, była w trakcie studiów psychologicznych na Mercy College kiedy wygrała casting do "Push." Chociaż nigdy nie uczyła się aktorstwa, dostała rolę Torch w lesbijskiej wersji dramatu „Beirut” na Lehman College w Bronxie, a potem w innych sztukach tam wystawianych – „Piotrusiu Panu,” „Czarnoksiężniku z krainy Oz” i „Monologach Waginy.” Wystąpiła także w musicalu „Uptown Serenade,” w którym zaśpiewała dwie piosenki z repertuaru Elli Fitzgerald. Obecnie czeka na kolejne aktorskie wyzwania.


MO’NIQUE (Mary) to uznana aktorka komediowa, zawsze wcielająca się w role pięknych i zmysłowych kobiet, udowadniając tym samym, że nie trzeba wyglądać jak modelka, by być sławnym i sexy. Wystąpiła w fabularnym debiucie Lee Danielsa „Zawód Zabójca,” w którym wcieliła się w uzależnioną od narkotyków dziewczynę Josepha Gordona-Levitta. Była gospodarzem „Szkoły Uroku” na kanale VH1, ostatnio można ją było oglądać w „I Coulda Been Your Cellmate” oraz - u boku Martina Lawrence'a - w "The Better Man." Sławę przyniosły jej role w „Showtime at the Apollo,” „Def Comedy Jam,” “Apollo Comedy Hour," "Snaps," “BET’s Comic View," występy na festiwalu komediowym w Montrealu i w Uptown Comedy Club, a także rola w popularnym serialu telewizyjnym “The Parkers.” W ciągu pierwszych pięciu lat jego emisji Mo’Nique zdobyła wiele nagród, w tym cztery NAACP Image Awards dla Najlepszej Aktorki w Serialu Komediowym. Zagrała również w takich filmach jak „Święto Piwa,” „Grubazzzki,” „Domino,” Soul Plane: Wysokie Loty,” „Hair Show,” "Do trzech razy sztuka," "Baby Boy," "Gra dla Dwojga," (nominacja do nagrody NAACP Image Award dla Najlepszej Aktorki Drugoplanowej) oraz "Nowi Sąsiedzi." Mo’Nique brała również udział w kabarecie „The Queens of Comedy”, pokazywanym przez stację Showtime, a potem wydanym na płycie (nominowanym do Grammy). Jest również pierwszą kobietą–gospodarzem „Showtime at the Apollo” produkowanym dla stacji NBC, który prowadziła przez trzy kolejne lata. W 2005 roku Mo’Nique prowadziła autorski program w Oxygen TV “Mo’Nique’s F.A.T. Chance,” pierwsze w Ameryce reality-show z udziałem otyłych kobiet. Było to najwyżej notowane widowisko w historii telewizji kablowej, w 2006 roku otrzymało nominację do nagrody NAACP Image Award. Jej kontemplacje na temat życia ukazały się w bestsellerowej książce „Skinny Woman are Evil” (2003) oraz w „Skinny Cooks Can’t Be Trusted.” Ostatnio Mo’Nique zajęła się projektowaniem linii ubrań dla otyłych kobiet.

PAULA PATTON (Pani Rain) występowała u boku Denzela Washingtona w “Deja Vu” oraz w musicalu osadzonym w czasach amerykańskiej prohibicji „Idlewild,” w którym zagrała z Andre 3000 i Big Boi z zespołu Outkast oraz Terrencem Howardem, Ving Rhames’em i Patti Labelle. Inne filmy, w których zagrała to komedia romantyczna „Hitch: Najlepszy Doradca Przeciętnego Faceta” (z Willem Smithem), tajemnicze „Lustra” (z Kieferem Sutherlandem) oraz polityczna satyra „Najważniejszy Głos” (z Kevinem Costnerem).

Patton, urodzona w Los Angeles, uczęszczała do Hamilton School for the Performing Arts, gdzie często występowała w szkolnych przedstawieniach. Po ukończeniu szkoły wraz z trzema innymi młodymi filmowcami nakręciła dokumetalny serial dla stacji PBS „The Ride.” Z wyróżnieniem ukończyła USC Film School, po czym zajęła się produkcją dokumentalnych partii „Medical Diaries” dla Discovery Channel. Po roku nauki aktorstwa Patton postanowiła kontynuować karierę jako aktorka. Obecnie mieszka w Los Angeles ze swoim mężem - muzykiem Robinem Thicke.



LENNY KRAVITZ (pielęgniarz John) to jeden z najbardziej wybitnych muzyków rockowych współczesnych lat, na przestrzeni dekad zmieniający style, gatunki i nurty w swojej muzyce, bogatej od inspiracji muzyką lat 60. i 70., soulem, rockiem i funkiem. Jego talent jako kompozytora, producenta i multi-instrumentalisty odzwierciedla siedem platynowych i multi-platynowych albumów w jego dorobku. W latach 1999 – 2002 zdobył cztery z rzędu nagrody Grammy, ustanawiając swoisty rekord w kategorii „Najlepsza Męska Piosenka Rockowa.” W 2004 otrzymał szóstą w karierze nominację do tej nagrody za swój szósty album „Lenny.” Kravitz w swoim portfolio posiada bogaty zbiór nazwisk, z którymi miał okazję współpracować, są wśród nich takie sławy jak Madonna, Slash, Aerosmith, Jay-Z, N.E.R.D., Mick Jagger, P. Diddy czy Alicia Keys. Poza muzyką Kravitz podejmuje się wielu innych twórczych inicjatyw, jest m.in. właścicielem Kravitz Design, zajmującego się projektowaniem mieszkaniowym, komercyjnym i produktowym. Ostatni album Kravitza, „It Is Time For A Love Revolution,” ukazał się w lutym 2008 roku.

MARIAH CAREY (Pani Weiss) to znana na całym świecie piosenkarka, kompozytorka, producentka, reżyserka teledysków i aktorka, w swoim dorobku posiadająca pięć statuetek i trzydzieści trzy nominacje do nagrody Grammy. Łącząc R&B, soul, gospel i hip-hop Carey nagrała najwięcej w historii solowego wykonawcy w USA singlowych numerów jeden (18, pobijając tym samym Elvisa Presleya), jest na drugim miejscu wśród artystów z największą ilością wydanych singli w erze rocka. Billboard uznał ją za „Artystkę Dekady,” a podczas World Music Awards w 2000 roku ogłosił „Najlepiej Sprzedającą Się Artystką Pop Stulecia.” Jej pięciooktawowy głos uznano za „Najlepszy w Muzyce” (MTV 2003) i numerem jeden na liście „22. Najwybitniejszych Głosów Muzyki” (Blender Magazine). Jej album „The Emancipation of Mimi” z 2005 roku był najlepiej sprzedającą się płytą i zdobywcą Grammy dla „Najlepszego Albumu R&B.” Jej jedenasty krążek „E=MC2” – wydany w kwietniu 2008 roku, zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard 200 i pozostawał tam przez dwa kolejne tygodnie.

Kariera aktorska Carey zaczęła się od małego epizodu w komedii romantycznej „Kawaler" z 1999 roku, by kolejnym była już główna rola w quasi-autobiograficznym musicalu „Glitter" obok Terence’a Howarda. Bardzo entuzjastycznie przyjęto jej udział w niezależnej produkcji „Kłopoty na zamówienie,” którego premiera miała miejsce w 2002 roku podczas festiwalu filmowego w Sundance. Poprzednio Carey współpracowała z Lee Danielsem przy „Tennessee,” mającego swą premierę na Tribeca Film Festival w 2008 roku.




Pochodząca z Chicago SHERRI SHEPHERD (Cornrows) mieszka w Los Angeles, gdzie do niedawna pracowała jako referendarz, zanim przyjaciele namówili ją do wzięcia udziału w komediowym stand-upie. Pierwszą rolę dostała w telewizyjnym serialu „Cleghorne!.” Co tydzień występuje w roli współgospodarza programu „The View” na kanale ABC. Regularnie pojawia się także w telewizyjnej serii „30 rock” jako żona postaci granej przez Tracey’a Morgana. Niedawno udzieliła głosu mamie lwa Alexa w animowanym filmie „Madagaskar 2.” Wystąpiła także w „Salonie Piękności,” „Komórce,” „Zgadnij Kto” i „Who’s Your Caddy?” Wydała także własne DVD z komedią „No Refund, No Exchange.” Shepherd grała u boku Andy’ego Dicka przez cztery sezony telewizyjnej komedii „Prawie Doskonali,” pojawiała się także w serialu „Wszyscy kochają Raymonda.” Oprócz tego można ją było zobaczyć w takich telewizyjnych produkcjach jak „Przyjaciele,”, animowanym serialu „Brandy i Pani Wshiskers,” „Joan z Arkadii,” „A teraz Susan,” „The Jamie Foxx Show,” „Emeril,” „Wednesday 9:30 (8:30 Central)” oraz w „Wedding Bells.”

SUSAN L. TAYLOR (Dobra Wróżka) jest przede wszystkim kojarzona z magazynem „Essence,” który założyła, i w którym, będąc szefem redakcji, zajmowała się modą i urodą. W świecie wydawniczym jest prawdziwą legendą, pierwszą i jak dotąd jedyną Afroamerykanką nagrodzoną przez stowarzyszenie wydawców amerykańskich Henry Johnson Fisher Award – najważniejszym w tej branży odznaczeniem – i pierwszą, którą wprowadzono do American Society of Magazine Editors Hall of Fame. W swoim dorobku ma także nagrodę NAACP oraz mnóstwo wyróżnień, przyznanych przez ponad tuzin collegów i uniwersytetów.
Przedsiębiorca czwartego pokolenia, Taylor dorastała w Harlemie, gdzie wraz z ojcem pracowała w sklepie z odzieżą dla kobiet. Założyła własną linię kosmetyków, pierwszą dedykowaną czarnoskórym kobietom, co doprowadziło ją do stanowiska beauty editora w magazynie Essence. Jest autorką czterech książek, w tym ostatniej „All About Love, Favorite Selections from In The Spirit on Living Fearlessly.”
Taylor gorliwie pomaga organizacjom wspierającym rozwój czarnoskórej społeczności, w tym National Cares Mentoring Movement – kampanii na rzecz zgromadzenia miliona uzdolnionych dorosłych, by nauczali afroamerykańskie dzieci i młodzież. Jest także współzałożycielką the Future PAC – komitetu ds. działalności politycznej, której celem jest wsparcie i finansowa pomoc dla afroamerykańskich kobiet, pragnących założyć polityczne biura na szczeblu federalnym i lokalnym. Wraz z Danny Gloverem przewodzi Shared Interest, zbierającej środki do budowy domów w Południowej Afryce, działa także w Joint Center for Political and Economic Studies oraz w the National Underground Railroad Freedom Center. Aktywnie pomagała w odbudowie Nowego Orleanu i rejonu Zatoki Meksykańskiej po katastrofie spowodowanej huraganami Katrina i Rita.
# # #

O twórcach filmu


LEE DANIELS (Reżyser/Producent) swą karierę w branży rozrywkowej zawdzięcza przypadkowemu poznaniu producenta z Hollywood, który dostrzegł w nim potencjał artysty i biznesmena. Jego talent niemal natychmiast potwierdziło kilka nagród i nominacji Akademii Filmowej.
Pierwsza produkcja spod szyldu Lee Daniels Entertainment – „Czekając na Wyrok” – okazała się sporym sukcesem, a sam Daniels, jako pierwszy czarnoskóry producent w historii, otrzymał za ten film Oscara. Film nominowano w dwóch kategoriach – Najlepszy Oryginalny Scenariusz i Najlepsza Aktorka, którą uznano i nagrodzono statuetką Halle Berry. Kolejna produkcja Danielsa to „Zły Dotyk” z udziałem Kavina Bacona, Kyra Sedgwick i Mos Defa, którego premiera miała miejsce na festiwalu w Sundance w 2004 roku. Film nominowano w trzech kategoriach do 2005 Independent Spirit Awards, nagrodzono the CICAE Arthouse Prize na festiwalu w Cannes, nagrodą Jury na Deauville International Film Festival, a the National Board of Review przyznał mu nagrodę Special Mention for Excellence in Filmmaking.

Reżyserski debiut Danielsa to film „Zawód Zabójca” z Helen Mirren, Cubą Gooding Jr, Stephenem Dorffem, Vanessą Ferlito, Mo’Nique, Josephem Gordonem-Levittem i Macy Gray. Swoją premierę film ten miał w 2005 roku na festiwalu w Toronto, rok później na festiwalu w San Sebastian Daniels otrzymał nominację w kategorii Nowi Reżyserzy.


Ostatnio wyprodukował „Tennessee,” film drogi z udziałem Adama Rothenberga („Skok na Kasę”), Ethana Pecka, Lance’a Reddicka (“Zagubieni”) i Mariah Carey, który wyreżyserował Aaron Woodley w opraciu o scenariusz Russella Schaumburga.
Poza przemysłem filmowym Daniels udziela się ostatnio w świecie polityki. Na prośbę sąsiada z Harlemu, byłego prezydenta Billa Clintona, Daniels wyprodukował serię publicznych ogłoszeń mających zachęcić kolorową młodzież do udziału w wyborach. Kampania wystartowała w marcu 2004, a wspierali ją m.in. LL Cool J i Alicia Keys. Daniels, obecnie mieszkający w Nowym Jorku, jest ojcem bliźniaków – Clary i Liama.


SARAH SIEGEL-MAGNESS (Producent) już w wieku trzydziestu lat była nominowana do nagrody magazynu Enterpreneur “Young Entrepreneur of the Year” i do dziś pozostaje przykładem dla wielu młodych kobiet, które pragną zarabiać z pasją.
Wraz z mężem Garym Magnessem i we współpracy z Lee Danielsem założyła niedawno Smokewood Entertainment Group. Ich pierwszy projekt to gotycki dramat „Tennessee,” którego premiera miała miejsce na Tribeca Film Festival w 2008 roku. Wśród planowanych projektów znajduje się dokumentalny film o rdzennych brazylijskich plemionach.
Siegel-Magness, na stałe mieszkająca w Boulder w Colorado, smykałkę do ineresów odziedziczyła po swoich rodzicach – Mo i Peggy Siegel - założycielach herbacianego imperium Celestial Seasonings. Jeszcze w trakcie studiów na University of Colorado’s Business School z wielkim powodzeniem prowadziła herbaciany kiosk w lokalnym centrum handlowym w Boulder. Po ukończeniu studiów w 1995 roku przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczęła staż w wytwórni EMI World Records, lądując tam ostatecznie na samodzielnym stanowisku kierowniczym, przechodząc uprzednio nowy wewnętrzny proces szkolenia.
Nie zapominając o zamiłowaniu do mody, w wieku 25 lat uruchomiła własną linię odzieżową. Projektując najpierw kolekcję bielizny, So Low (www.solowstyle.com), Siegel-Magness zaczęła projektować także odzież sportową. Ubrania So Low są dostępne w ponad 365 tradycyjnych sklepach i sklepach internetowych, i osiągają roczną sprzedaż na poziomie 15 milionów dolarów. Marka zyskała sympatię wielu sław, upodobały ją sobie zwłaszcza Christina Aguilera, Jessica Simpson, Gwen Stefani, Lindsay Lohan, Cameron Diaz, Jaime Pressley, Kirsten Dunst i Lucy Liu.
Siegel-Magness angażuje się w działalność humanitarną i filantropijną, zasilając fundusze takich organizacji jak Food Bank of the Rockies, New Yorkers for Children czy Fresh Air Fund, organizującej wakacyjne i weekendowe wyjazdy dla biednych dzieci.


GARY MAGNESS (Producent) jest prezesem the Magness Investment Group LLC z siedzibą w Denver w Colorado. The Magness Investment Group zajmuje się bogatym portfolio inwestycyjnym Gary'ego, m.in. w nieruchomości oraz wydobycie ropy i gazu, zarządza również rodzinną fundacją, obszernym majątkiem i nadzoruje ponad trzydzieści firm.
Gary jest synem Boba Magnessa, byłego hodowcy bydła, a potem pioniera w przemyśle telewizji kablowej. Gary i jego brat Kim dorastali razem z tym przedsięwzięciem; ich pierwsza praca to stawianie słupów i wieszanie kabli w Montanie w Wyoming i w Utah. Po kilku fuzjach biznes kablowy stał się jednym z największych przedsiębiorstw telekomunikacyjnych na świecie - Liberty Media. Gary wciąż pozostaje jednym z ważniejszych udziałowców w tej branży.
Po ukończeniu agrobiznesu na Pierce College in Tarzana w Kalifornii oraz Western State College in Gunnison w Colorado, Gary kontynuował tradycje rodzinne, zostając głównym hodowcą bydła w Magness Land & Cattle z siedzibą w Platteville, Colorado. Jest także zapalonym kolekcjonerem samochodów i rajdowcem-amatorem.
Przez wiele lat Gary i jego rodzina wspierał wiele lokalnych, narodowych i międzynarodowych organizacji charytatywnych. Przekazał wiele milionów dolarów dla szkół i uniwersytetów w rejonie Denver. Ostatnio przekazał milion dolarów na rzecz organizacji Food Bank of the Rockies.


LISA CORTÉS (Producent Wykonawczy) jest odpowiedzialna za produkcję w Lee Daniels Entertainment. Znana jest z pomysłów na bardzo udane projekty łączące różne gatunki. Jako szef produkcji w LDE odpowiada za wyszukiwanie i rozwój nowych projektów oraz nadzór nad całym procesem produkcji. Współpracę z Lee Danielsem Cortés rozpoczęła od produkcji nagrodzonego Oscarem „Czekając na Wyrok,” potem były kolejno „Zły dotyk,” „Zawód Zabójca” oraz „Tennessee.” Wyprodukowała również „Sangam” Prashanta Bhargavy, pokazywany na festiwalu w Sundance w 2004 roku.
Karierę Cortés rozpoczęła jako jeden z założycieli Def Jam Records Russella Simmonsa. Przez dekadę pracowała jako wiceszef ds. artystów i repertuaru w Mercury Records, wyprodukowała kilka uhonorowanych Grammy albumów i powołała do życia Loose Cannon Records. Cortés jest absolwentką uniwersytetu w Yale, na wielu uczelniach prowadziła wykłady dotyczące kina, kultury hip-hopowej i estetyki społeczności afroamerykańskiej. Udziela się w organizacjach Trajal Harrell Dance Style oraz Yaddo.


TOM HELLER (Producent Wykonawczy) swoją karierę w przemyśle filmowym rozpoczynał jako agent—stażysta w International Creative Management w Nowym Jorku, po czym przeszedł do Writers and Artists Agency, w której reprezentował reżyserów i scenarzystów, w tym dwóch nominowanych do Nagrody Akademii. W roku 2000 Heller przeszedł do Miramax Films, gdzie pracował cztery lata. Przez dwa lata pracował w Lee Daniels Entertainment jako szef ds. rozwoju.
Urodzony w Filadelfii z wyróżnieniem ukończył nauki humanistyczne na uniwersytecie w Pennsylvanii. Ukończył także podyplomowe studia biznesu na wydziale Marketingu i Zarządzania Uniwersytetu w Columbii. Niedawno otworzył dom produkcyjny i spółkę finansową, a jego kolejną produkcją jest film Rogrido Garcii “Mother and Child.”


SAPPHIRE (autorka powieści) pochodzi z Nowego Jorku, jest poetką i performerką. Oprócz „Push” wydała także „American Dreams” (1994) – zbiór prozy i wierszy oraz tomik poezji „Black Wings & Blind Angels” (1999) „American Dreams” zyskało niechciany rozgłos, kiedy w 1994 roku senator Jesse Helms zacytował wyrwany z kontekstu fragment wiersza „Wild Thing,” używając go jako argumentu do obniżenia dotacji dla Narodowego Funduszu Sztuki. Urodziła się w Fort Ord w Kalifornii, gdzie spędziła pierwsze dwanaście lat swojego życia. Potem mieszkała w Filadelfii i Los Angeles. Uczyła się tańca w City College w Nowym Jorku, uzyskała tytuł magistra na Brooklyn College, w 1994 roku była stypendystką programu MacArthura. W latach 1983 – 1993 mieszkała w Harlemie, gdzie uczyła młodzież i dorosłych pisania i czytania. Jej debiutancka powieść „Push” – wydana w 1996 roku - przyniosła jej zarówno pochlebną krytykę, wiele kontrowersji, jak i sporo nagród: “Stephen Crane Award for First Fiction” od Book-of-the-Month Club, “First Novelist Award” przyznaną przez Black Caucus of The American Library Association oraz angielską “The Mind Book of the Year Award.” Również jej poezja doczekała się publikacji w wielu antologiach, m.in.: “High Risk 2: Writings on Sex, Death & Subversion,” Critical Condition: Women on the Edge of Violence” oraz “Women on Women: An Anthology of American Lesbian Short Fiction.”


ANDREW DUNN, B.S.C. (Zdjęcia) jest brytyjskim operatorem, który ma na swoim koncie kilka nagród. Stał za kamerą w takich filmach jak „Gosford Park” i „The Company” Roberta Altmana, „Miss Potter,” „Męska Historia,” „Pani Henderson,” „Hot Rod,” „Hitch: Najlepszy doradca przeciętnego faceta,” „Dziewczyna z Alabamy,” „Hrabia Monte Christo,” „Przyzwoity Przestępca,” „Totalna Magia,” „Długo i Szczęśliwie,” „Czarownice z Salem,” „The Bodyguard” oraz „L.A. Story.” Za „Szaleństwo Króla Jerzego” Dunn otrzymał nominacje do nagrody BAFTA, Best Cinematography Award od Brytyjskiego Stowarzyszenia Operatorów oraz Best Technical/Artistic Achievement od the Evening Standard British Film Awards. Zdobył także trzy nagrody BAFTA za produkcje telewizyjne dla najlepszego operatora (za „Threads,” „Na krawędzi mroku" oraz „Tumbledown”).


Urodzony w Londynie Dunn już w wieku siedmiu lat wiedział, że chce zostać operatorem, niedługo potem zaczął stawiać pierwsze kroki za kamerą. Studiował sztukę filmową na londyńskiej politechnice, pracował w BBC jako montażysta, a w 1981 zadebiutował jako operator filmem Billa Forsyth'a „Andrina.” Kręcił seriale i mini-seriale telewizyjne oraz filmy fabularne przez całe lata 80., w latach 90. poświęcił się wyłącznie filmom fabularnym. Zanim podjął się pracy przy „Push” nakręcił „Good” z Viggo Mortensenem.


ROSHELLE BERLINE (Scenograf) za scenografię do filmu Clarka Gregga “Udław się” zdobyła Nagrodę Specjalną Jury podczas Festiwalu Filmowego w Sundance w 2008 roku. Scenografię budowała także w takich produkcjach jak „Joshua” George’a Ratliff’a, „Poławiacze” Katherine Dieckmann, czy „La Ciudad” Davida Ricker’a. Ostatnio pracowała z Austinem Chickiem przy filmie „Sierpień" z Joshem Hartnettem w roli głównej oraz „Quid Pro Quo” Carlosa Brooksa. Berliner otrzymała tytuł magistra sztuk pięknych na Parsons School of Design, co było początkiem jej kariery w zawodzie scenografa.


JOE KLOTZ (Montaż) był montażystą przeboju Comedy Central „Chappelle’s Show” oraz „The Upright Citizen Brigade.” Montował „Świetlika” Phila Morrisona, którego permiera na Festiwalu Filmowym w Sundance w 2005 zapoczątkowała karierę Amy Adams, która za swą rolę otrzymała Nagrodę Specjalną Jury. Film pokazywano także na festiwalu w Cannes w tym samym roku. Klotz był też montażystą dwóch innych laureatów Sundance: „Grace odeszła” Jamesa Straussa, nagrodzonego Nagrodą Publiczności w 2007 oraz „Udław się” Clarka Gregga, za rolę w którym Sam Rockwell i Anjelica Huston otrzymali wspólną nagrodę aktorską w 2008 roku. Pracował także przy „Czuwaniu przed końcem” Sola Tryon’a oraz komedii Talmage'a Cooley'a „Patriotville.”
Urodzona w Bukareszcie w Ruminii MARINA DRAGHICI (Kostiumy) przyjechała do Stanów Zjednoczonych w 1984 roku jako uchodźca polityczny. Pracowała przy ponad 170 produkcjach teatralnych, operowych, baletowych i filmowych. Projektowała kostiumy do filmów „30,” „Szara Strefa,” „12 lat i koniec,” „Co jest grane,” „Nocny Słuchacz,” „The Cake Eaters,” „Zwykła procedura operacyjna," a także do pilota serialu „Dexter” i „Babylon Fields.” Draghici współpracuje z nowojorskim teatrem publicznym, szyła stroje do „The Striker” i „Hamleta” Caryla Churchilla oraz produkcji z serii Shakespeare in the Park: “The Taming of the Shrew,” “Cymbeline,” i “Mother Courage.” Inne jej teatralne produkcje to “Lysistrata,” “Hedda Gabler,” “It’s the Truth,” “Dream on Monkey Mountain” oraz “Richard III.” Draghici projektowała również dla opery - “L'Italiana in Algeri” i “Les Indes Galantes” granych w Paryskiej Operze Narodowej, "Thais" dla Opery Nicejskiej i “La Traviata” pokazywanej w Grand Opera de Bordeaux. Ostatnio projektowała kostiumy do filmu „Krzyk Mody” Sally Potter.
# # #


Materiały dostępne na naszym FTP

adres ftp://62.233.166.102

User: spinka_user



Pass: spinacz333

Folder: spinka




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna