Plan wynikowy z języka polskiego w klasie III d



Pobieranie 260.02 Kb.
Strona1/4
Data06.05.2016
Rozmiar260.02 Kb.
  1   2   3   4

PLAN WYNIKOWY Z JĘZYKA POLSKIEGO W KLASIE III D


GEOGRAFICZNO-LINGWISTYCZNEJ
Program nauczania nr DKOS-4015-142/02

Podręcznik: „Przeszłość to dziś”

Poziom podstawowy



Temat lekcji


Wymagania z zakresu kształcenia literacko-kulturowego i kształcenia językowego

Lektury, źródła, konteksty

Liczba

godzin




Poziom podstawowy

Poziom rozszerzony


DWUDZIESTOLECIE MIĘDZYWOJENNE


W dobie kina, jazzu i psychoanalizy – charakterystyka pierwszych dziesięcioleci XX wieku

wskazuje główne źródła zmian świadomości społecznej i artystycznej po I wojnie światowej (np. zmiany polityczne, rozwój techniki, nowe idee społeczne), określa znaki czasu pierwszej ćwierci XX wieku,

wskazuje filozoficzne podstawy nowej sztuki: Bergson, psychoanaliza Freuda, Watson, krótko przedstawia początki filmu jako nowej dziedziny sztuki,

wykład

1

XI

„Zobacz naturę jako walec, kulę i stożek”. Nowe formy wyrazu w sztuce XX wieku

wymienia główne tendencje i hasła związane z nowymi kierunkami w sztuce (np. aktywizm, zmiana, bunt, szybkość, rozwój cywilizacyjny, masowość, zwrot ku przyszłości, odejście od naśladowczego opisu rzeczywistości, charakteryzuje nowe kierunki artystyczne – futuryzm, dadaizm, kubizm, surrealizm, ( architektura, malarstwo, muzyka, )

opisuje (komentuje) przykłady dzieł sztuki awangardowej, wskazując ich charakterystyczne cechy, określa postawę twórczą reprezentowaną przez artystę awangardowego

Pokaz mulimedialny,

Hutnikiewicz „Od czystej formy do literatury faktu”



1

XI

Panorama polskiego dwudziestolecia – grupy poetyckie

wyjaśnia termin „dwudziestolecie międzywojenne”, przedstawia 2 fazy rozwoju epoki („jasna” – lata 20-ste, „ciemna” – lata trzydzieste, prezentuje tendencje epoki, grupy poetyckie

Prezentuje tendencje w literaturze światowej (Proust, Joyce, Mann), przedstawia różne kierunki poszukiwań formalnych prozy realistycznej w dwudziestoleciu: czas subiektywny i monolog wewnętrzny bohatera w powieści Prousta, strumień świadomości i symultanizm Joyce’a, „powieść edukacyjną” Manna,

A. Nasiłowska, Trzydziestolecie

1

XI

„Dyktatura poetariatu” -charakterystyka programu Skamandrytów

Prezentuje grupę poetycką Skafander, wyjaśnia pochodzenie nazwy grupy, analizuje program skamandrytów, zwracając uwagę na najważniejsze punkty (bezprogramowość, zainteresowanie codziennością nowoczesnością; witalizm i optymizm ), wyjaśnia krótko, jaką rolę w życiu literackim dwudziestolecia odgrywała kawiarnia literacka

wymienia i krótko opisuje postacie poetów z kręgu Skamandra, wymienia ich utwory, podaje najważniejsze wiadomości biograficzne, charakterystyczne cechy twórczości

Program Skamandrytów, manifesty

1

XI

„Odrzucam oto płaszcz Konrada” – cechy poezji skamandryckiej

interpretuje czytane wiersze, wnioskując na podstawie analizy kierowanej przez nauczyciela interpretuje czytane utwory: wskazuje codzienność i sprawy „zwyczajne” jako tematy poetyckie, nowego bohatera (szary człowiek i tłum), fascynację techniką i przestrzenią wielkomiejską, witalność, dynamizm, odrzucenie tradycji i pochwałę cywilizacji, zachwyt nad nowymi dziedzinami sztuki, opisuje poetykę czytanych utworów, wskazuje nowatorstwo formalne (np. język potoczny w wierszach skamandrytów,), wyjaśnia nową koncepcję poety i poezji

wyjaśnia terminy: deprecjatywność języka (formy deprecjatywne), potocyzmy

Tuwim, Wierzyński, Słonimski – Wybór poezji

2

XI

Jak trudno... „wiosnę, nie Polskę zobaczyć” Poezja J. Lechonia

interpretuje utwór, wnioskując na podstawie analizy kierowanej przez nauczyciela, wskazuje i odczytuje obecne symbole romantyczne, przedstawia (opisuje) obraz Polski wyłaniający się z wierszy, określa stosunek podmiotu lirycznego do tradycji poetyckiej (np. do zadań podejmowanych przez romantycznego poetę), wskazuje romantyczny rodowód poezji Lechonia, dostrzega w wierszu próby przewartościowania mitów narodowych

rozpoznaje tradycję kulturową, którą przywołuje poeta i określa cel nawiązania, określa, jaka koncepcja poety i poezji zawarta jest w wierszu (unieważnienie modelu romantycznego)

Wybór wierszy.

( „Herostrotes”)



1

XI

II Rzeczypospolita w oczach S. Żeromskiego. Wprowadzenie do lektury Przedwiośnia

na podstawie wiadomości z podręcznika wprowadza kontekst problemów podejmowanych w publicystyce Żeromskiego; charakteryzuje poglądy polityczne i społeczne pisarza (np.: konieczność zachowania niepodległości, likwidacja nędzy, potępienie komunizmu i rewolucji), przedstawia funkcję literatury i rolę pisarza w nowych warunkach Polski niepodległej.

określa, w jakich warunkach narodziła się polska powieść polityczna dwudziestolecia (np.: zagrożenia kraju, bieda, zbyt wolno przeprowadzane reformy, rozczarowanie elitą polityczną, zagubiony etos patrioty-społecznika), wskazuje głównych jej twórców wie, jakie kontrowersje wzbudzało Przedwiośnie i jakie oskarżenia wysuwano pod adresem autora; polemizuje z nimi, wykorzystując interpretację powieści i

Przedwiośnie

1

XI

„Doprawdy śmieszny jest to przewrót, który magnatów strąca z pałaców do piwnic, a mieszkańców piwnic wprowadza do pałaców. Obraz rewolucji w Przedwiośniu

streszcza i opowiada fragmenty (wybrane wątki) powieści, relacjonuje (opisuje) jej świat przedstawiony, analizuje obraz rewolucji ukazanej w powieści i stosunek do niej poszczególnych bohaterów (Cezary, matka, ojciec), dostrzega w rewolucji zagrożenie ładu moralnego i społecznego

Zestawia obraz rewolucji z jej wizją z „Nie-Boskiej komedii”, wskazuje obrazowanie frenetyczne

Obraz filmowy rewolucji w ekranizacji „Przedwiośnia”

2

XI

Rozprawa o Polsce: szklane domy, żmudna praca czy krwawa rewolucja?

dostrzega i komentuje dialogową konstrukcję III części utworu (zderzenie równorzędnych racji w polemice Cezarego z Gajowcem i Antonim Lulkiem: niepodległe i silne państwo – radykalna poprawa losu warstw najuboższych na drodze rewolucji), przedstawia 3 programy uzdrowienia II Rzeczypospolitej (koncepcja Gajowca, komunistów, utopijna wizja „szklanych domów”

na podstawie powieści (postać Gajowca i jego nauczycieli) wnioskuje, jak Żeromski wyobrażał sobie etos polskiej inteligencji

Przedwiośnie

1

XI

Cezary Baryka – bohater, który sieje zło

opisuje kreację głównego bohatera: przedstawia etapy jego dojrzewania i edukacji, określa przynależność pokoleniową, rewolucyjny rodowód, sposób widzenia polskiej rzeczywistości (konfrontacja marzeń z rzeczywistością), wydany przez niego sąd o Polsce itp.Dzieje Cezarego, przemiany ideowe Baryki przykładem radykalizowania się inteligencji polskiej, obraz dworu w Nawłoci, przestrzeń zdegradowana

porównuje Nawłoć i Soplicowo (ew. inne znane sobie obrazy dworu ziemiańskiego)

Przedwiośnie

1

XI

Przesłanie Przedwiośnia

interpretuje otwarte zakończenie losów bohatera wyjaśnia metaforyczny sens tytułu powieści i tytułów jej części, interpretuje Przedwiośnie jako powieść wyrastającą z rozczarowania pierwszymi latami niepodległości (wskazuje i komentuje właściwe fragmenty utworu)

charakteryzuje przestrzeń powieściową ukazującą polską rzeczywistość; dostrzega jej symboliczny wymiar (np.: przygraniczna wieś, do której przyjeżdża Cezary, Nawłoć, Chłodek, dzielnice Warszawy, marsz na Belweder itp.)

Przedwiośnie

1

XI

Jeszcze krzykliwsza kontestacja – futuryzm!

czyta manifest Marinettiego ze świadomością jego prowokacyjności; dostrzega postawę buntu, w manifeście wskazuje charakterystyczne cechy futuryzmu jako kierunku sztuki początków XX w. (pochwała męskiej energii, witalizmu, nowoczesności, bunt przeciw tradycji), charakteryzuje program polskich futurystów

na podstawie tekstu Marinettiego prezentuje program futurystów, określa podstawowe wyznaczniki poetyki tekstu Marinettiego, odnajdując w nich cechy futurystyczne, porównuje futuryzm w sztuce i literaturze

Manifesty, obrazy futurystyczne

1

XI

Świat nie jest już taki sam jak dotąd- nowe formy opisu w poezji Apollinaire’a

czyta wiersze Apollinaire’a ze zrozumieniem nowatorstwa ich poetyki i zawartej w nich nowej wizji świata

podejmuje próbę samodzielnej analizy i interpretacji wierszy, m.in.: opisuje charakter przestrzeni wykreowanej w wierszu, wskazuje obrazy poetyckie

na podstawie utworu Apollinaire’a wyjaśnia, czym jest kaligram


wskazuje i komentuje charakterystyczne cechy języka poetyckiego Apollinaire’a, odnosi czytane wiersze do poznanych dzieł sztuki (np. obrazów Balli, Klee), określa, jak „działa” poezja nowoczesna (metaforyczność, gra skojarzeń, wieloznaczne obrazy poetyckie) i jak należy ją odczytywać

Wybór poezji, kaligramy

1

XI

O butach w butonierce i telegrafach. Szokująca poezja futurystów

opisuje poetykę czytanych utworów, wskazuje nowatorstwo formalne

w czytanych wierszach wskazuje różnorodne środki stylistyczne i określa ich funkcje (dostrzega w nich wykładniki nowatorstwa i awangardowości utworów)

Wybór poezji

1

XI

Zwrot w polskiej literaturze – charakterystyka Awangardy Krakowskiej


Prezentuje Awangardę Krakowską jako grupę poetycką, przedstawia jej założenia, charakteryzuje program poetycki




Program Awangardy

1

XI

Nowe wymiary miejskiej przestrzeni w wierszach Tadeusza Peipera i Juliana Przybosia

opisuje poetykę czytanych utworów, wskazuje nowatorstwo formalne np. „spiętrzoną” metaforę i elipsę w wierszach Przybosia, odejście od rygorów wersyfikacyjno-składniowych

itp., w czytanych utworach wskazuje indywidualne, specyficzne dla poszczególnych twórców dwudziestolecia cechy i tematy np. nowe wymiary przestrzeni miejskiej w wierszach Peipera i Przybosia



w czytanych wierszach wskazuje różnorodne środki stylistyczne i określa ich funkcje (dostrzega w nich wykładniki nowatorstwa i awangardowości utworów), przedstawia różne koncepcje poety (artysty) i poezji obecne w programach i utworach dwudziestolecia (np. „barbarzyńca”, „kabaretowy prześmiewca”, „poszukiwacz słowa”, „eksperymentator w laboratorium sztuki”)

Wybór poezji

2

XI


Sprawdzian










1

XI/XII

Freud a powieść – przypadek Z. Nałkowskiej

rozpoznaje zasadę kompozycyjną powieści (inwersja czasowa) i określa jej funkcję (przedstawienie motywów działania oraz złożoności prawdy o człowieku), wyjaśnia, na czym polega nowatorstwo kompozycji utworu, określa punkt widzenia narratora powieści, wyjaśnia ,na czym polega zerwanie z tradycyjnym kształtem fabuły; czasowa, retrospekcja jako narzędzie wieloaspektowego oglądu faktów i ludzi.

rozpoznaje zasadę kompozycyjną powieści (inwersja czasowa) i określa jej funkcję (przedstawienie motywów działania oraz złożoności prawdy o człowieku), wyjaśnia, na czym polega nowatorstwo kompozycji utworu, określa punkt widzenia narratora powieści, wyjaśnia ,na czym polega zerwanie z tradycyjnym kształtem fabuły; czasowa, retrospekcja jako narzędzie wieloaspektowego oglądu faktów i ludzi.

Wykład, fragmenty prozy obcej, wywiad z autorką

1

XI/XII

„Czy to nie szczególne, że ludzie zdecydowali się żyć na sobie warstwami?” Obraz społeczeństwa w Granicy

Przedstawia obraz społeczeństwa polskiego i interpretuje go jako oskarżenie systemu politycznego II Rzeczypospolitej, wnikliwie analizuje świat salonów i suteren, wskazując na zróżnicowanie społeczeństwa, kontrast wartości i postaw.

Wyjaśnia, dlaczego Granica może być nazywana powieścią społeczną

Granica

1

XII

„Jest się takim, jak myślą ludzie, nie jak myślimy o sobie”. Obszary człowieczeństwa w Granicy

przedstawia charakterystykę głównego bohatera powieści; zwraca uwagę na różne źródła informacji i relatywność oceny tej postaci, próbuje dociec o niej prawdy, formułuje własną ocenę postaci Zenona, uzasadnia ją; dostrzega tragizm bohatera i wskazuje jego społeczne i psychologiczne źródła , dostrzega wpływ uwarunkowań zewnętrznych (społeczno – politycznych) i wewnętrznych (psychologicznych, biologicznych) na postawę moralną bohatera.

przedstawia wydarzenia ukazane w powieści z punktu widzenia różnych postaci (Zenona, Elżbiety, Justyny, pani Kolichowskiej); wyciąga wnioski, formułuje wnioski dotyczące koncepcji człowieka: złożoność osobowości zawieszonej między schematyzmem a indywidualizmem, zabiera głos w dyskusji na temat prawdy w życiu człowieka, relatywizmu ocen, istnienia obiektywnych norm moralnych (odnosi swoje sądy do Granicy i innych utworów)

Granica

1-2

XII

Granica – świat ujęty w kategoriach filozoficznych

interpretuje tytuł powieści, dostrzegając jego wieloznaczność (płaszczyzna psychologiczno-moralna, społeczno-polityczna, filozoficzna itp.),

wskazuje różne płaszczyzny interpretacji powieści (psychologiczno-moralną, polityczno-społeczną, filozoficzną), omawia je, odwołując się do treści utworu

Granica

1

XII

Poetycki zaświat Bolesława Leśmiana

interpretuje wiersze Leśmiana, wnioskując na podstawie analizy (dokonanej pod kierunkiem nauczyciela), opisuje charakter świata wykreowanego w wierszach, dostrzega jego symboliczny charakter i filozoficzne przesłanie, przedstawia sposób, w jaki poeta widzi naturę oraz jej relacje z człowiekiem, wskazuje specyfikę języka artystycznego Leśmiana (rodzaje neologizmów i ich funkcje, rytm), wskazuje w poznanych wierszach inspiracje ludowe (np.: ballada, meliczność, postacie rodem z baśni ludowych, antropomorficzne widzenie sił natury), przedstawia Leśmianowską wizję świata, Boga, człowieka i natury

interpretuje czytane wiersze jako opowieści filozoficzne: o bycie, poznaniu, trudzie istnienia, dochodzeniu prawdy o świecie, wyjaśnia ogólnie, na czym polega związek poezji Leśmiana z filozofią Bergsona (intuicja, pęd życiowy), określa stylistyczną i znaczeniową wartość neologizmów Leśmianowskich

Wybór poezji

Dusiołek, Topielec, Urszula Kochanowska



2

XII

O Dorze z Malinowego chruśniaka-poezja miłosna Bolesława Leśmiana

Charakteryzuje zmysłową wizję świata opisaną w erotykach, charakteryzuje kreacje kochanków, wyjaśnia relacje między człowiekiem a naturą

Porównuje Leśmianowskie erotyki z innymi utworami miłosnymi – Petrarki, Mickiewicza, Tetmajera

Cykl Malinowy chruśniak

1

XII

Obca wśród swoich – portret psychologiczny tytułowej bohaterki powieści „Cudzoziemka”

streszcza (opowiada) historię Róży, zwracając uwagę na sposób, w jaki autorka zapoznaje z nią czytelnika, dostrzega i komentuje zróżnicowanie narracji: w tekście powieści rozróżnia fragmenty zwierające subiektywny punkt widzenia bohaterki (bądź perspektywę Władysia) oraz obiektywną relację narratora, wyjaśnia określenie „powieść psychoanalityczna”, odnosząc je do konstrukcji utworu i postaci bohaterki

przedstawia ogólne założenia powieści Prousta, wskazuje podobieństwo formalne powieści Kuncewiczowej i poszukiwań „utraconego czasu” Prousta, wskazuje i komentuje związki narracji powieściowej z psychoanalizą Freuda (konstrukcja utworu jako „seans psychoanalityczny”); określa funkcję różnych czasów narracji (teraźniejszego i przeszłego), wskazuje retrospekcję jako zasadę kompozycyjną powieści

Cudzoziemka

2

XII

Dlaczego Cudzoziemka? – interpretacja tytułu powieści.

Interpretuje tytuł, odnosząc się kreacji głównej bohaterki, opisuje język bohaterki, wskazując formy świadczące o jej językowej obcości; określa ich funkcję,

wyjaśnia tytuł, wskazując źródła „cudzoziemskości” Róży

Cudzoziemka

1

XII

Praca klasowa










2

XII

„Artysta jest aparatem rejestrującym procesy w głębi”. Schulzowskie rysowanie emocji

podaje podstawowe informacje na temat Schulza i Drohobycza, przedstawia biografię artysty, zwracając uwagę na jego wyobraźnię i obsesje, określa wpływ środowiska żydowskiego na twórczość artysty

Analizuje rysunki Schulza, dostrzegając w nich zapis obsesji Schulza oraz znajdując aluzje do świata prozy

Rysunki Schulza

1-2

XII/I

Na czym polega magia prozy Schulza?

analizuje i charakteryzuje język poetycki Schulza (części mowy i ich funkcje, odwołanie się do wrażeń zmysłowych, dynamizacja opisu, metafory i ich charakter, animizacje i antropomorfizacje itp.), wskazuje w opisie metafory sugerujące metamorfozę elementów rzeczywistości, wyjaśnia, jakie mają znaczenie dla obrazu wykreowanego świata, wyjaśnia termin: proza poetycka

Porównuje język prozy Schulza z językiem Z. Nałkowskiej, wykazuje różnice między mimetyzmem a kreacjonizmem

Wybrane opowiadania

1

I

„Każdy fragment rzeczywistości żyje dzięki temu, że ma udział w jakimś sensie uniwersalnym” Mityzacja rzeczywistości w prozie Schulza

interpretuje fragment prozy, odnajdując w nim elementy autobiograficzne i wyjaśniając, w jaki sposób zostały one przetworzone , wskazuje i interpretuje w opisie motywy symboliczne i mityczne

przedstawia relacje między mikrokosmosem (dom, Drohobycz) i makrokosmosem (wszechświat, mit) w świecie przedstawionym w opowiadaniu Schulza, wyjaśnia, na czym polega mityzacja rzeczywistości w prozie Schulza,

Wybrane opowiadania

1

I

O odwiecznych metamorfozach. Kreacja ojca w twórczości Schulza

Wyjaśnia rolę marzenia kreującego świat, interpretuje fragment prozy, odnajdując w nim elementy autobiograficzne i wyjaśniając, w jaki sposób zostały one przetworzone, analizuje kreację ojca

wskazuje związki między prozą Schulza a malarstwem, np. Chagalla

Obrazy Chagalla,

1

I


Pobieranie 260.02 Kb.

  1   2   3   4




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna