Planowanie kościelne wielokrotnie zaskakuje zwiedzających obiekty sakralne



Pobieranie 494.89 Kb.
Strona1/11
Data08.05.2016
Rozmiar494.89 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

- –

2016-05-08

Planowanie kościelne wielokrotnie zaskakuje zwiedzających obiekty sakralne. Jakże często, oglądając imponujące wielkością kościoły, nasuwa się zwiedzającym refleksja: po co tak obszerna budowla w tamtych czasach (czasach budowy)? Obserwując zaś współcześnie wznoszone: czemu ten kościół powstaje w niezabudowanym terenie – wiernym będzie daleko? Inne wątpliwości nasuwać może wyjątkowa solidność budowli, wyraźnie odbiegająca od standardów ówczesnego budownictwa. Dziwią i intrygują głębokie podpiwniczenia kościołów (lochy, ukryte przejścia itd.), liczne zakamarki, czy okute drzwi. Rzecz się nieco wyjaśnia, gdy zwiedzający zauważy, że wiele słynnych obiektów sakralnych stoi teraz w środku miasta, które rozrosło się wokół starej budowli i sięga coraz dalej. Opowiadana przez przewodnika historia powiada zwykle, że w murach tego właśnie kościoła okoliczna ludność chroniła się podczas wojen i innych klęsk - gdy ogień lub ostrzał nieprzyjacielski niszczył wszystko dokoła, a grube i mocne mury dawały szansę ocalenia. Mury świątyń są także miejscem, gdzie zachowały się stare księgi i dokumenty, pamiątkowe tablice, rzeźby i obrazy, a także wiele innych świadectw historycznych. Same świątynie to także symbole i pamiątki minionych czasów, kultury materialnej i obyczaju.

Z tych kilku uwag widać, że Kościół patrzy w innej perspektywie - warto o tym pamiętać i również w tym duchu interpretować historię oraz dzień dzisiejszy. Nasza parafia nie jest przy tym wyjątkiem - historia „dzieje się” także tu gdzie obecnie mieszkamy, modlimy się, czy chodzimy na spacer. Historia naszego kościoła i parafii nie jest dłuższa niż ludzkie życie i wielu parafian pamięta jeszcze ludzi i zdarzenia, o których będzie tu mowa. Ktoś spośród Czytelników spojrzy może inaczej na miejsce gdzie się modlimy, gdzie zostaliśmy ochrzczeni... Zapraszam do lektury i refleksji.

Parafia św. Kazimierza powstała formalnie w roku 1950, lecz wydarzenia z tym związane miały miejsce już w latach dwudziestych ubiegłego wieku.

Gdy w roku 1926 J.E. ks. kard. prymas Aleksander Kakowski zawierał porozumienie z Ojcem generałem Zmartwychwstańców ks. Jakubem Jagałłą o oddaniu na 25 lat w administrację temuż Zgromadzeniu parafii św. Bonifacego na Czerniakowie, w dokumentach zawarto m.in. warunek i postanowienie: „ że wymienione zgromadzenie w najbliższym czasie, a najpózniej w 25 latach, licząc od chwili objęcia wyż. wymienionej parafii, wybuduje kościół na Sielcach, do którego przydzielone zostaną części sąsiednich parafii. W ten sposób stworzona parafia powierzoną zostanie xx. Zmartwychwstańcom na wieczne czasy po uprzednim uzyskaniu zgody Stolicy Apostolskiej na mocy Kanonu 1422’’. W tym czasie ulica Chełmska oddzielała zabudowę przedmieścia Warszawy określanego jako „folwark Sielce” od rolniczych terenów leżących między Wisłą a Al. Sobieskiego, na których w kierunku południowym jeszcze w latach 60-tych kościół o.o. Bernardynów wraz z kilkoma budynkami stojącymi przy Pl. Bernardyńskim stanowił „wyspę” wśród łąk i pól przy trasie prowadzącej na Sadybę i dalej – do Wilanowa. Tak więc Kościół zaplanował nie tylko na ćwierć wieku, ale na znacznie dłużej...

Kilka lat później porozumienie zaczyna działać. 1 stycznia 1930 roku księża Zmartwychwstańcy obejmują na mocy dekretu ks. Prymasa z grudnia 1929r. parafię św. Bonifacego w Czerniakowie- jak wtedy pisano ( co sugeruje, iż lokalizację tę traktowano jako pozawarszawską ). Jej ówczesny kościół parafialny to zabytkowa budowla barokowa z XVII wieku- połączona z klasztorem; w przyległym ogrodzie stanął przed kilkunastu laty nowy kościół. Obecnie posesja kościelna leży przy Wisłostradzie (ul. Czerniakowska 2/4). Proboszczem zostaje ks. Kazimierz Wójcik CR (zmartwychwstaniec), wikariuszami zaś: ks. Władysław Miernik oraz ks. Julian Kalbarczyk – z tegoż zgromadzenia (CR). Ojcowie Bernardyni, osiedli tam od roku 1693 powrócili dopiero po II wojnie światowej. Parafia obejmuje znaczny obszar, w tym Cmentarz Czerniakowski. W jej północnej części ( należącej obecnie do naszej parafii) znajdują się m.in. zakłady wychowawcze: dla dziewcząt pod wezwaniem Matki Boskiej Loretańskiej przy ul. Czerniakowskiej (w rejonie obecnego skrzyżowania Wisłostrady z Trasą Siekierkowską) prowadzony przez Siostry Miłosierdzia, przełożona- s. Aniela Michalska; dla dziewcząt p.w. Opatrzności Bożej przy ul. Chełmskiej 19 s.s.Franciszkanek Rodziny Maryi, przełożona- s. Maria Michalska, kapelan - ks. Zygmunt Kaczyński; dla dziewcząt wraz ze Szkołą Przemysłu i Gospodarstwa Domowego p.w.św. Józefa przy ul. Teresińskiej 9, kapelan- ks. Wacław Wilamowski; dla chłopców im. Mirosława Rago przy ul. Jedwabniczej 3 (obecnie zaniedbana uliczka na tyłach przychodni lekarskiej przy ul.Chełmskiej,odchodząca od Bobrowieckiej). Ponadto „zakład dla paralityków” przy ul. Belwederskiej 20 prowadzony przez ss. Franciszkanki Rodziny Maryi (na miejscu obecnego pawilonu mieszczącego m.in. Bank Śląski, stojącego między ulicami: Belwederską, Gagarina i Sułkowicką- rozebrany w związku z budową tegoż).W składzie ówczesnej parafii św. Bonifacego były na południu tereny Sadyby- prawdopodobnie do ul. Augustówka, gdzie przed obecną siedzibą ITI stoi figura św. Jana. Odnośnie liczby wiernych w tamtym okresie można wnioskować z faktu, iż ,, dzieci katolickich zapisano 1602 (poza tym żydowskich 17, innowierców 12); na terenie parafii działały 2 szkoły powszechne”.

Objęcie parafii przez oo. Zmartwychwstańców oznaczało, że kościół nasz- „na Sielcach”- powstanie nie później niż w roku 1954...

Jakoż w roku następnym (1931) z upoważnienia Władzy Arcybiskupiej od Skarbu Państwa nabyta została działka u zbiegu ulic: Chełmskiej i Projektowanej (obecnie - Jazgarzewska). Akt notarialny z 28.08.1931 podaje jej powierzchnię: 7243m² oraz cenę: „10.000 złotych polskich płatną 2000 gotówką, reszta w 4 rocznych ratach po 2000 plus 6% odsetek”.

Ówczesny proboszcz ks. Kazimierz Wójcik CR niezwłocznie zabrał się do dzieła. Wizytujący parafię św. Bonifacego stwierdzają w protokołach odnośnie zakupionej parceli przy ul. Chełmskiej: [ks. Wójcik] „buduje kościół murowany z przyległą dwupiętrową plebanią; już rozpoczynają go pokrywać i będzie mógł pomieścić ok. 1500 osób. Długów dotąd niema”.- Tyle ks. Leon Kalinowski, dziekan warszawski w listopadzie 1932r. Około 6 miesięcy później sam ks. kard. Aleksander Kakowski, arcybiskup-metropolita warszawski, prymas Królestwa Polskiego w podsumowaniu wizytacji kanonicznej chwali ofiarność wiernych z Czerniakowa - w tym na budowę kościoła przy ul. Chełmskiej, wspominając też porozumienie z roku 1926. Tenże dostojny Wizytator dokonał w 1934r. poświęcenia kaplicy pod wezwaniem św. Kazimierza w części budowanego domu parafialnego- jak zapisano w kronice. Z zapisów wynika również, że do wybuchu wojny trwało gromadzenie materiałów oraz dalsze prace budowlane.

Rok 1934 można zatem uznać za początek Bożej obecności w dzisiejszym kościele parafialnym parafii św. Kazimierza. W roku 1937 odbyły się tu pierwsze Misje Św. przeprowadzone pod hasłem: Bóg-Dusza-Wieczność przez oo. Redemptorystów.


W latach wojny i okupacji nieukończona jeszcze budowla kościelna doznała znacznych uszkodzeń. We wrześniu 1939 r. podczas oblężenia Warszawy zniszczeniu uległa część dachu i wnętrza, wybite zostały szyby. Do naprawy szkód przystąpiono pod kierunkiem ks. rektora Kazimierza Pieniążka CR zamordowanego wkrótce (2.04.1940r.) w podwarszawskich Palmirach, co upamiętnia tablica w przedsionku kościoła ( na lewym filarze). Prace dokończył ks. Tadeusz Przybyłowicz CR. Prowizorycznie odbudowana kaplica stała się na czas okupacji ośrodkiem życia religijnego dla okolicznych mieszkańców.

Podczas Powstania Warszawskiego kościół służył im też jako schronienie przed ostrzałem.W wyniku jednego z bombardowań ponownie został ciężko uszkodzony. Po zakończeniu walk powstańczych w tym rejonie niszczący resztki Warszawy Niemcy wypędzili ocalałą ludność, w tym duszpasterzy. Ostatnia przed ewakuacją msza św. została odprawiona 15 września 1944 r. Funkcjonowanie kościoła ustało na kilka miesięcy.

Wraz z uchodźcami wracają też księża; pod kierunkiem rektora kaplicy ks. Feliksa Szmita w styczniu 1945 r. rozpoczynają się prace porządkowe z udziałem parafian. Kronika podaje, że przybyły 20.01. ksiądz „obsługujący przedtem kaplicę’’ odniósł przygnębiające wrażenie. Podczas odgruzowania kaplicy obrzędy liturgiczne sprawowane były w przedsionku kościoła. W lipcu tegoż roku siedziba parafii (św. Bonifacego) została przeniesiona (z kościoła na Czerniakowie) do kaplicy św. Kazimierza. Przeniesiono w związku z tym kancelarię z urządzeniami, księgami parafialnymi, a także wyposażeniem kościelnym. Nastąpiło to w wyniku ponownego przekazania przez Władzę Kościelną kościoła czerniakowskiego o.o. Bernardynom. Remont naszego kościoła był już widać zaawansowany, bowiem 16 września- po rocznej przerwie- nastąpiło rekoncyliacyjne poświęcenie kościoła św. Kazimierza oraz nowej sygnaturki umieszczonej na wieżyczce. Poświęcenia dokonał ks. infułat Zygmunt Choromański (późniejszy biskup), wikariusz generalny Archidiecezji Warszawskiej. W księdze parafialnej figuruje pamiątkowy zapis: „W dniu uroczystym rekoncyliacji kościoła św. Kazimierza parafii św.Bonifacego oraz poświęcenia dzwonu jako chrzestni i uczestnicy podpisy swoje złożyli...”- pod nim zaś 71 podpisów.

Zachowane dokumenty mianowania wskazują, że proboszczem był w tym czasie ks. Tadeusz Przybyłowicz, wikariuszami zaś: ks. Feliks Szmit oraz ks. Franciszek Lechowicz zastąpiony w grudniu („ze względu na brak zdrowia”) przez ks. Czesława Szałamachę - wszyscy Zmartwychwstańcy. Kościół jest w dalszym ciągu porządkowany i wyposażany. Dzięki ofiarom wiernych wyremontowano organy. Przed zimą kościół i dom parafialny zostały podłączone do sieci elektrycznej i wodociągowej.

W roku 1946 przeprowadzono rekolekcje wielkopostne pod kierunkiem ks. Proboszcza; frekwencja określona została następująco: „wiernych uczestniczących w tych rekolekcjach była dość wielka ilość- jak na stan liczbowy parafii”. Efekt rozpoczętych latem kolejnych prac we wnętrzu kościoła to położenie nowych tynków na ścianach i suficie. Na mocy zezwolenia Kurii w dniach 13- 15 września odprawione zostało 40- godzinne Nabożeństwo, co dało początek tradycji.

W marcu 1947 roku odbył się odpust w związku ze świętem patrona- św. Kazimierza. Sumę pontyfikalną odprawił J.E. ks.bp Wacław Majewski. W tym też miesiącu odbyły się rekolekcje wielkopostne, które głosił ks. Kazimierz Wójcik CR. Latem częściowo ułożono posadzkę oraz wymalowano wewnętrzne ściany kościoła. Wybudowano też niewielki budynek (przy ogrodzeniu, obok figury Matki Boskiej), służący przez wiele następnych lat jako pomieszczenia katechetyczne oraz miejsce zebrań.

Początek roku 1948 przyniósł zmiany personalne- ks. Cz. Szałamacha został przeniesiony do Drawska Pomorskiego, do pracy duszpasterskiej przybył zaś ks. Władysław Hormański CR. Rekolekcje wielkopostne przeprowadził ks. proboszcz Tadeusz Przybyłowicz CR. Z okazji święta patronalnego odbył się odpust parafialny. Uroczystą sumę celebrował ks. bp W. Majewski, okolicznościowe kazanie wygłosił ks. Kazimierz Makowski - kapelan Zakładu (dla paralityków) przy ul. Belwederskiej. Latem wymalowano wnętrza domu parafialnego. 40-godzinne Nabożeństwo ( 13- 15 września) zakończyło się procesją poprowadzoną przez J.E. ks.bp Karola Niemirę. Jesienią odmalowano chór i przyległe pomieszczenia.
Marzec 1949 roku znów przyniósł odpust św. Kazimierza z sumą odprawioną przez ks.bp W. Majewskiego. Od 17. do 28.03. odbyły się Misje św. Przeprowadzone przez księży Zmartwychwstańców z Poznania. Kierował nimi o. Czesław Falkiewicz CR- ówczesny prowincjał zgromadzenia w Polsce, współpracowali ojcowie: Józef T. Per oraz Leon Kaczyński. Według zachowanego zapisu: „nauki misyjne, głoszone stanowo, zgromadziły liczne rzesze wiernych, spośród których tak mężczyźni, niewiasty, jak i młodzież w wielkiej liczbie przystąpili do Sakramentów Świętych. W Misjach wzięły udział dzieci szkół podstawowych nr 31 i 33 (obecnie- szkoła 98 przy ul. Grottgera) oraz młodzież szkoły zawodowej teletechnicznej”. W maju miało miejsce poświęcenie się wiernych Najświętszemu Sercu Jezusowemu poprzedzone 3-dniowymi naukami. Odnośny zapis głosi, że „przyczyniły się one do poświęcenia się osobistego wielkiej ilości wiernych i licznego poświęcenia się całych rodzin”. 5 czerwca - w uroczystość Zesłania Ducha Świętego odbyło się Bierzmowanie. Sakramentu udzielił J.E. ks. prymas Stefan Wyszyński. Bierzmowanych zostało 573 osoby. Wizytujący parafię w listopadzie ks. infułat dr Stanisław Mystkowski, dziekan dekanatu Warszawa-Południe podaje w protokole powizytacyjnym, iż zbadał ołtarze i sprzęt liturgiczny. Podkreśla też skalę zniszczeń wojennych i postęp odbudowy oraz zasługi o.o. Zmartwychwstańców w ratowaniu ksiąg parafialnych (parafii św. Bonifacego) podczas Powstania Warszawskiego.

Rok 1950 to ważny czas dla wiernych i duszpasterzy żyjących i pracujących na terenie Sielc, Czerniakowa, Sadyby i Siekierek. Odpust św. Kazimierza oraz rekolekcje wielkopostne połączone z odnowieniem Misji św. zakończyły funkcjonowanie parafii czerniakowskiej w dotychczasowym kształcie. Dojrzewający od pewnego czasu projekt decentralizacji (poprzez utworzenie kaplic filialnych na Sadybie i Siekierkach), a następnie- podziału rozległej terytorialnie i porozdzielanej niezabudowanymi jeszcze obszarami ówczesnej parafii św.Bonifacego został wprowadzony w życie dekretami J.E. ks. prymasa Stefana Wyszyńskiego z 11 oraz 19 marca, ustanawiającymi na tym terenie 3 parafie: na Czerniakowie przy kościele o.o.Bernardynów pod wezwaniem św.Bonifacego, na Sadybie przy kościele p.w. św. Tadeusza Judy oraz naszą- na Sielcach przy kościele p.w. św.Kazimierza, którą jako duszpasterze objęli x.x Zmartwychwstańcy.

Wypełniło się więc porozumienie z roku 1926 oraz zawarty tam plan. Dobiegł też końca okres budowy kościoła, co stanowiło wstęp do historii naszej parafii pod wezwaniem św. Kazimierza.

KALENDARIUM


Rok 1950
19. (i 11).03.- utworzenie parafii św. Kazimierza dekretem J.E. ks. arcybp. Stefana Wyszyńskiego, metropolity warszawskiego, wyznaczenie granic. Proboszczem zostaje ks. Tadeusz Przybyłowicz, wikariuszami: ks. Feliks Szmit, ks. Franciszek Lechowicz i ks. Władysław Hormański- zmartwychwstańcy.

13-15.09. czterdziestogodzinne Nabożeństwo z procesją.

We wrześniu nowym proboszczem zostaje ks.Ludwik Ryczaj CR, przełożonym domu zakonnego- ks. Franciszek Bem. Jako wikariusze pozostają: ks. F.Szmit i ks. F. Lechowicz. Pozostaje też brat Piotr Skurski CR, pracujący przy kościele od 1945 r. Przeniesieni zostają księża: T. Przybyłowicz i W.Hormański. Zatrudnieni zostają pracownicy: organista, konserwator, osoba sprzątająca.
Rok 1951
27.02.- 8.03. rekolekcje parafialne (stanowe); nauki głosili: ks.Józef Per CR oraz ks.F. Bem CR – dla dzieci i młodzieży.

4.03. święto patrona parafii i kościoła- św. Kazimierza, połączone z odpustem. Kazanie wygłosił J.E.ks. prymas Stefan Wyszyński, uroczystą sumę celebrował o.Eustachy Łoś- gwardian zakonu Bernardynów, proboszcz parafii św. Bonifacego.

27.05. I Komunia św. - Sakrament przyjęło ok. 100 dzieci.

31.05. procesja w oktawę Bożego Ciała przeszła ulicami: Sielecką, Podchorążych, Czerską i Chełmską.

13-15.09. dające początek tradycji 40-godzinne Nabożeństwo.

21-28.10. nauki dla wiernych przygotowujące do poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu, która to uroczystość miała charakter ogólnopolski i odbyła się w święto Chrystusa Króla.

1.11. doroczna procesja żałobna na Cmentarz Czerniakowski (przy ul.Powsińskiej na Sadybie) nie odbyła się z powodu zakazu administracyjnego.

4.11. uroczyste poświęcenie nowego tabernakulum, umieszczonego na poszerzonym ołtarzu głównym. Nastrojono również organy.

W Adwencie odbyły się rekolekcje dla rodzin pod wspólnym dla całej Warszawy hasłem: Rodzina i wychowanie dzieci. Odbył się również kurs dla narzeczonych zakończony uroczystym błogosławieństwem. Nauki głosili: ks.Proboszcz, ks.Bem i ks. Lechowicz. Uczestniczyło ok. 90 osób.

W ciągu roku odnowiono wszystkie drzwi kościelne, noszące jeszcze ślady uszkodzeń wojennych.
Rok 1952

1.01.do 27.02. święcenie mieszkań na prośby licznych wiernych, połączone z kolędą w tych domach. Stopniowo rozpoczęło się nauczanie religii- początkowo dla ok. 200 dzieci- głównie z tych szkół, gdzie nie wykładano jej w tym okresie. Katechizacja przykościelna objęła przygotowanie do I Komunii św. oraz uczniów szkół podstawowych, tj. klas I- VII a także młodzież szkół średnich, tj. klasy VIII- XI według ówczesnego podziału.

4.03. uroczystość św. Kazimierza. W najbliższą niedzielę odbył się odpust parafialny, sumę celebrował J.E. ks.bp Zygmunt Choromański.

24.do 30.03. rekolekcje wielkopostne w systemie stanowym; głosił ks. Stanisław Żelazek CR. Nauki dla dzieci szkół podstawowych oraz szkoły zawodowej zostały wygłoszone „w odpowiednich godzinach”. Rozumieć należy, że trzeba je było dostosować do rozkładu zajęć szkolnych (uzgodnienia nie były praktykowane), a także – iż w obszarze wpływów parafii znajdowała się tylko jedna szkoła ponadpodstawowa. W szkolnictwie zawodowym nauka trwała z reguły 2 lub 3 lata (tzw. zawodówki), w przypadku techników- 5 lat (odpowiednio klasy I- III lub I- V).

1.06. uroczyście zorganizowany chrzest tysięcznego dziecka ochrzczonego w naszej parafii. Dzieckiem tym był Jacek Beck- „pierworodny syn młodych rodziców”. Ceremonii dokonał ks. Proboszcz w asyście wikariuszy, wręczając na pamiątkę obraz z widokiem naszego kościoła opatrzony dedykacją.

14.06. około 100 dzieci przystąpiło do I Komunii św.

19.06. procesja Bożego Ciała. Trasa wiodła ulicami: Sielecką, Bończą (obecnie parking przy północnej jezdni ul. Gagarina- wtedy nieistniejącej), Górską i Chełmską. Udział wzięły procesjonalne delegacje sąsiednich parafii: św. Tadeusza (na Sadybie) i św. Michała (ul. Puławska róg Dolnej). Całość poprowadził ks. Wojciech Cyrwus CR, przełożony domu zakonnego w Poznaniu.

13.do 15.09. coroczne 40-godzinne Nabożeństwo.

9.- 16.11. Tydzień Miłosierdzia z odnośnymi naukami.

16.11.do 4.12. przeprowadzono cykl nabożeństw połączonych z wykładami dla narzeczonych i małżonków z naszej oraz sąsiednich parafii: św. Tadeusza i św. Bonifacego. Uczestniczyło od 200 do 280 osób, co zostało uznane za wyraz niewielkiego zainteresowania. Wykłady głosili zaproszeni lekarze.

1.12. wizytację parafii przeprowadził ks. dziekan (Warszawa- Południe) St. Mystkowski.

4.12. ustawiona została kolumna podtrzymująca nowobudowaną ambonę. W podstawie umieszczono stosowny dokument.
Rok 1953
W styczniu i lutym kolęda parafialna odbyła się według ubiegłorocznej formuły, tj. na zaproszenie (licznych) parafian kapłani składali wizytę duszpasterską. Praktyka ta była skutkiem napięć w stosunkach: Państwo- Kościół. W okresie Bożego Narodzenia ks. F. Szmit prowadził w niedziele i święta nabożeństwa dla dzieci przy Żłóbku połączone z deklamacjami i śpiewaniem kolęd.

25.01. ogłoszono parafianom (reskrypt Prymasa Polski), iż katedrą warszawską jest kościół św.Jana Chrzciciela, odbudowany częściowo ze zniszczeń wojennych.

2.do 8.03. rekolekcje wielkopostne (stanowe) zakończone odpustem parafialnym prowadzone przez ks.bp Karola Niemirę. W naukach dla młodzieży uczestniczyło niewielu uczniów szkół średnich z terenu parafii.- Lata 50-te i 60-te ubiegłego wieku to bardzo trudny okres działalności Kościoła w Polsce.

W okresie wielkanocnym zmontowana została nowa ambona oraz ołtarze boczne.

24.04. księża wikariusze złożyli w Urzędzie d.s.Wyznań ślubowanie przewidziane wydanymi w tym czasie przepisami o obsadzie stanowisk kościelnych, wprowadzającymi kontrolę państwową w wielu dziedzinach działalności Kościoła.

17.05. do I Komunii św. przystąpiło ok.140 dzieci wraz z rodzicami i bliskimi.

4. i 11.06. procesje Bożego Ciała. Udział licznej grupy parafian w procesji ogólnowarszawskiej z katedry przez Krakowskie Przedmieście. Procesja parafialna po trasie: Górska, Podchorążych, Czerniakowska, Chełmska z licznym udziałem wiernych.

22.09. wizytacja parafii przeprowadzona przez ks. prałata Stefana Piotrowskiego, dziekana warszawsko- mokotowskiego.

We wrześniu aresztowany został Prymas Polski, Episkopat ogłosił deklarację odnośnie stosunków między Kościołem a Państwem. W przedsionku naszego kościoła zaczęto wywieszać gazetkę parafialną. Obok wiszących tam dwóch obrazów umieszczono też trzeci- w związku z nadchodzącą setną rocznicą ogłoszenia dogmatu o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny.


Rok 1954


Styczeń / luty- podczas kolędy lub w jej rezultacie niektórzy parafianie zaczęli posyłać dzieci na katechizację, zdecydowali też nadrobić zapóźnienia chrzcząc kilkuletnie nierzadko dzieci lub zawierając- po latach od ceremonii świeckiej- ślub kościelny.

Podobnie jak w roku ubiegłym nauki podczas tradycyjnych nabożeństw głoszone były według zaleceń i wskazówek Kurii Metropolitalnej. I tak odprawione zostały:



9. do 14.03. rekolekcje wielkopostne- stanowe (dla dorosłych) oraz dla dzieci i młodzieży

1.do 31.05. nabożeństwa majowe z nauką.

1. do 30.06. nabożeństwa do Serca Pana Jezusa.

1. do 31.10. nabożeństwa ku czci Matki Bożej.

3. do 10.10. Tydzień Miłosierdzia z akcją dobroczynną.

8.12.- zakończenie Roku Maryjnego połączone z poświęceniem chorągwi ufundowanej ze składek wiernych, przedstawiającej z jednej strony Matkę Boską Niepokalanie Poczętą, z drugiej zaś- św. Kazimierza.

Rok 1955

Oprócz zwykle odprawianych cykli nabożeństw oraz obchodzonych uroczystości ugruntowały się zwyczaje: kolędowania przy Żłóbku (połączonego z deklamacjami) dzieci i starszych parafian; organizowania zebrań rodziców dzieci mających przystąpić do I Komunii św.; udziału w kilku procesjach Bożego Ciała: ogólnowarszawskiej, w parafiach sąsiednich (delegacje z chorągwiami) oraz parafialnej (w oktawę uroczystości); 40-godzinnego Nabożeństwa dniach: 13 do 15 września; przedświątecznej zbiórki darów (również pieniędzy) dla najbardziej potrzebujących.



Rok 1956

19.02. srebrny jubileusz kapłaństwa ks. Kazimierza Makowskiego- katechety, kapelana Zakładu dla sparaliżowanych przy ul. Belwederskiej 20 (przekształconego później w Dom Rencisty), rektora tamtejszej kaplicy.

Wielki Tydzień- nabożeństwa z okazji święta Zmartwychwstania Pańskiego zostały odprawione w godzinach wieczornych- zgodnie z rozporządzeniem Władz Kościelnych.

15.04. i 27.05. poświęcone zostały kolejne ufundowane przez parafian chorągwie przedstawiające odpowiednio: Miłosierdzie Boże/ św. Franciszka oraz Chrystusa Zmartwychwstałego / św. Jana Ewangelistę.

W maju ustawione zostały nowe ławki dębowe (stojące do dzisiaj) w ilości 22. Na frontach oraz oparciach końcowych znajdują się rzeźby o tematyce religijnej.

24.06. odprawione zostało nabożeństwo dla matek z małymi dziećmi zakończone uroczystym błogosławieństwem.

1.08. uroczysta msza św. żałobna za poległych i pomordowanych w Powstaniu Warszawskim; liczny udział parafian.

23.- 25.08. uroczyste nieszpory z kazaniami i procesją –jako przygotowanie do trzechsetnej rocznicy wyboru przez Jana Kazimierza Matki Boskiej na Królową Polski oraz złożenia przezeń słynnych ślubów w katedrze lwowskiej.

Rok 1957

1.01. poświęcenie nowej chrzcielnicy- daru dzieci mających przystąpić w maju do I Komunii św. Dębową ambonę ozdobioną rzeźbami przedstawiającymi sceny biblijne poświęcono 5 maja.



  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna