Politechnika Gdańska wydział elektroniki telekomunikacji I informatyki



Pobieranie 0.53 Mb.
Strona10/26
Data04.05.2016
Rozmiar0.53 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   26

3.6Podsumowanie sieci DTR


Aby możliwe było zrealizowanie połączenia DTR zarówno port, jak i przyłączana stacja muszą wspierać ten standard. Większość dostępnych urządzeń TR ma możliwość pracy w środowisku DTR. Urządzenia te potrafią wykryć w jakim trybie pracuje sieć, do której zostały dołączone i dostosować się. W przypadku starszych urządzeń bez zaimplementowanego standardu DTR problemy niekompatybilności rozwiązywane są przez warstwę MAC DTR3.

Dzięki istniejącemu standardowi IEEE 802.5r urządzenia DTR różnych producentów są kompatybilne i współpracują ze sobą. Sieci DTR mogą być budowane przy wykorzystaniu okablowania istniejących już sieci TR, ponieważ standard pozwala na wykorzystanie zarówno światłowodów, jak i okablowania miedzianego typu STP i UTP trzeciej, czwartej i piątej kategorii [9].

Podczas opracowywania standardu DTR wiele uwagi poświęcone zostało możliwości integracji klasycznego środowiska TR ze środowiskiem DTR. Łatwą migrację ze starego, klasycznego TR do nowego DTR umożliwia użytkownikom powolne ulepszanie swoich sieci, bez konieczności wymiany całego sprzętu. Nie wymaga to jednorazowego poświęcenia dużych środków finansowych na rozbudowę sieci, a umożliwia stopniowe jej rozwijanie.

Warto zwrócić uwagę na nazwę tego typu sieci: Dedykowany Token Ring. W połączeniach DTR nie jest przekazywany token, gdyż jego obecność nie jest już potrzebna. Urządzenia nie są łączone w pierścienie, ponieważ wszystkie połączenia realizowane są na łączach punkt-punkt. Wynika z tego, że Dedykowany Token Ring nie ma wiele wspólnego ani z „Tokenem”, ani z „Ringiem”.


4Szybkie sieci Token Ring

4.1High Speed Token Ring Alliance


10 września 1997 r. czołowi producenci sprzętu Token Ring (TR) stworzyli High Speed Token Ring Alliance (HSTRA). Celem tej organizacji było szybkie rozwinięcie nowych technologii TR oraz doprowadzenie do ich standaryzacji. Głównym kierunkiem rozwoju było stworzenie szybszych sieci TR pracujących z szybkościami 100 Mb/s, 1000 Mb/s i większymi.

Początkowo w skład HSTRA wchodziły takie firmy jak: IBM, Madge, Bay Networks, Olicom, Xylan, Cisco, 3Com, Texas Instruments, Cabletron, NovaCom, Proteon, Compaq oraz The New Hampshire Interoperability Laboratory. Dziesięć dni po powstaniu z HSTRA odłączyła się Texas Instruments. Podobnie wiele kolejnych firm w miarę upływu czasu wycofywało się z prac nad szybkimi sieciami TR.

Cisco zaproponowało swoim klientom przesyłanie ramek TR z szybkościami rzędu 100 Mb/s pomiędzy przełącznikami przy wykorzystaniu łącz Fast Ethernet i swojego protokołu ISL (ang. Inter Switch Link) [10]4.

Podobnie 3Com w swoich przełącznikach szybką transmisję ramek z sieci TR oferuje tylko przez łącza Fast Ethernet z wykorzystaniem standardu IEEE 802.1Q.

Po pewnym czasie jedynymi firmami, które wciąż zajmowały się rozwojem HSTR pozostały IBM, Madge i Olicom.

Prace HSTRA zaowocowały powstaniem dwóch standardów:



  • IEEE 802.5t zatwierdzony przez radę komitetu IEEE 13 stycznia 2000 r.

  • IEEE 802.5v zatwierdzony przez radę komitetu IEEE 4 maja 2001 r.

Olicom z powodu problemów finansowych odsprzedał całą swoją technologię TR firmie Madge w grudniu 1999 r. Także IBM stracił zainteresowanie dalszym rozwojem sieci TR. Madge pozostało jedyną firmą, która wdrożyła i wdraża technologię High Speed Token Ring5.

4.2High Speed Token Ring


100 Mb/s High Speed Token Ring (HSTR) zdefiniowany został jako rozszerzenie standardu IEEE 802.5. Specyfikacja IEEE 802.5t opisuje transmisję HSTR na miedzianym kablu oraz włóknie optycznym. Punktem wyjścia do prac nad rozwiązaniem szybkiego Token Ringu był standard IEEE 802.5r opisany w Rozdziale 3. Główne cechy standardu IEEE 802.5t przedstawione zostały poniżej [11,12].

Zachowany został format ramki charakterystyczny dla sieci TR, co umożliwia łatwiejsze i tańsze realizowanie połączeń pomiędzy 4, 16 i 100 Mb/s TR, gdyż nie ma potrzeby translacji formatu ramek.

Wszystkie znane z technologii TR sposoby łączenia segmentów sieci przy pomocy mostów i przełączników zostały zaimplementowane w HSTR. Kompatybilność z routingiem źródłowym, mostami przezroczystymi i SRT (ang. Source Route Transparent) oraz ze sposobami przełączania pozwala na bezproblemowe rozszerzenie środowiska TR do większych szybkości.

W warstwie łącza danych (DL) i dostępu do łącza (MAC) podstawę dla transmisji danych stanowi istniejący standard IEEE 802.5r dla dedykowanego TR (pełny dupleks).

W warstwie fizycznej wykorzystane zostały istniejące sposoby kodowania i transmisji dla 100 Mb/s zapożyczone z Fast Ethernetu (pierwotnie stosowane w FDDI).

Specjalne cechy TR, które zapewniają dodatkową odporność i tolerancję na błędy są wspierane także przy 100 Mb/s. Przykładowo nadal obowiązujący jest „lobe test” przeprowadzany przez węzły TR, w celu sprawdzenia poprawnego działania kabla przed ich włączeniem się do sieci.

HSTR zaprojektowany został jako rozwiązanie dla dedykowanych połączeń punkt-punkt w przełączanym środowisku TR. Nie istnieją implementacje na łączu współdzielonym. W przypadku dedykowanych połączeń nie ma potrzeby przesyłania pomiędzy dwoma urządzeniami tokena, ponieważ każde urządzenie ma do dyspozycji kanał, w którym tylko ono może nadawać. Dzięki temu każde urządzenie może zacząć nadawanie wtedy, kiedy zajdzie taka potrzeba. Dostęp do medium staje się bardzo podobny jak dla sieci typu Ethernet z dedykowanymi łączami.

HSTR wspiera standardy IEEE 802.1p oraz IEEE 802.1Q. Standard 802.1p umożliwia priorytetyzację ramek na poziomie warstwy łącza danych modelu OSI poprzez dodawanie do nich znaczników (ang. tag). Natomiast 802.1Q definiuje określanie przynależności stacji do sieci wirtualnych dzięki dodawaniu znaczników do ramek oraz sposób przenoszenia ramek ethernetowych przez łącza HSTR. Pozwala to na połączenie grup roboczych TR i Ethernet poprzez szkielet HSTR lub łącza Gigabitowe oraz na współdzielenie serwerów przez sieci TR i Ethernet.

HSTR daje także możliwość agregacji łączy, co pozwala na zwiększenie dostępnego pasma. Dzięki routingowi źródłowemu (który jest charakterystyczny dla sieci TR) zwielokrotnione połączenia nie są odcinane, jak ma to miejsce w przypadku protokołu Spanning Tree w sieciach Ethernet. Ruch zostaje równomiernie rozłożony pomiędzy te łącza. Poza zwiększeniem przepustowości rozwiązanie takie zwiększa odporność sieci na awarie.

Urządzenia HSTR mają możliwość autonegocjacji szybkości z jaką będą pracować. Dzięki temu do portów przełączników HSTR można podłączać stacje pracujące z mniejszymi szybkościami 4 lub 16 Mb/s, a stacje HSTR mogą zostać wykorzystane także w sieciach działających wolniej. Standard IEEE 802.5t nie opisuje mechanizmu autonegocjacji, pozostawiając rozwiązanie tego problemu producentom sprzętu [11].


Do połączeń HSTR wykorzystane mogą być następujące typy medium fizycznego:

  • kable miedziane UTP kategorii 5 (100)

  • kable miedziane STP IBM Typ1 (150)

  • kable światłowodowe MMF 62,5m / 125m

Umożliwia to wykorzystanie zarówno okablowania istniejących już sieci TR, jak i nowych mediów, pozwalających na transmisję na większych odległościach.

W poniższej tabeli przedstawione zostało porównanie cech czterech rodzajów sieci TR dla każdego z wyżej wymienionych mediów [13].



Rodzaj sieci



4 Mb/s Współdzielony TR

16 Mb/s Współdzielony TR

16 Mb/s Dedykowany TR

100 Mb/s Dedykowany TR

Maksymalna liczba węzłów

256

250

2

2

Maksymalna długość STP

375m

150m

300m

100m

Maksymalna długość UTP kat. 5

150m

100m

200m

100m

Maksymalna długość MMF

1km

1km

2km

2km

Tabela 4.1 - Porównanie cech różnych sieci TR

Na poziomie warstwy łącza danych modelu OSI zachowanych zostało osiem poziomów priorytetów, pozwalających na priorytetyzację różnych klas ruchu asynchronicznego, synchronicznego i multimedialnego pomiędzy segmentami sieci łączonych przy pomocy mostów i routerów.

HSTR jest kompatybilny z wszystkimi protokołami działającymi w klasycznych sieciach TR oraz wspiera wszystkie rozmiary ramek zdefiniowane dla TR. Stosowanie dłuższych ramek zapewnia lepszą wydajność i większą przepustowość dla rzeczywistych aplikacji sieciowych.

Sieci HSTR różnią się od sieci DTR tylko na poziomie warstwy fizycznej modelu OSI. Rozwiązanie warstwy 2 jest identyczne dla obydwu sieci. Dzięki temu nie ma potrzeby dokonywania zmian w oprogramowaniu po rozbudowie sieci z TR do HSTR. Implementacja HSTR w istniejących sieciach TR nie wymaga żadnych zmian aplikacji ani protokołów sieciowych.

Na poniższym schemacie (Rysunek 4 .18) pokazana została sieć TR oparta na połączeniach HSTR, bardzo odporna na uszkodzenia [14]. Odporność ta uzyskiwana jest dzięki zastosowaniu topologii redundantnej oraz agregacji łącz do serwerów (ang. trunking).

Rysunek 4.18 - Schemat sieci TR z wykorzystaniem połączeń HSTR




Pobieranie 0.53 Mb.

1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   26




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna