Post jako metoda leczenia



Pobieranie 0.49 Mb.
Strona5/20
Data07.05.2016
Rozmiar0.49 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20

Gospodarka witaminowa

Ponieważ oznaczanie witamin w surowicy najczęściej jest bardzo kosztowne i do przeprowadzenia tylko w laboratoriach specjalistycznych, szeroko zakrojone badania kliniczne zachowania się witamin w organiźmie w czasie min. trzytygodniowego postu nie były dotąd możliwe. Podobnie ma miejsce w przypadku mierzalnego przedstawienia enzymów metabolicznych zależnych od witamin. Dostępne wyniki badań nie wystarczają do pewnej oceny bilansu gospodarki witaminowej w poście (115, 116, 300).

W dotychczasowych obserwacjach przebiegu postu nie stwierdzano typowych stanów niedoboru witamin - prawdopodobnie z powodu względnej krótkości czasu pozbawienia pokarmów. Można stąd wnosić, iż rezerwy witaminowe z reguły wystarczają na przeciętnie trzytygodniowy okres postu według Buchingera. Poza tym trzeba wziąć pod uwagę, że tutaj - w przeciwieństwie do postu zerokalorycznego - następuje pewna substytucja witamin przez soki owocowe, wywary z warzyw przyprawiane wyciągiem z drożdży oraz miód, nawet jeśli nie odpowiada ona wymaganemu zapotrzebowaniu minimalnemu przy pełnym żywieniu. Moje doświadczenia z ostatnich dziesięciu lat przemawiają za tym, iż rosnąca liczba pacjentów, szczególnie starszych lub bardzo wyczerpanych, rozpoczyna post już z pewnym niedoborem witaminowym, przy czym szczególnie występuje brak witamin B1, B6, B12 i C. Dodatek odpowiednich preparatów złożonych, najczęściej w połączeniu z minerałami - wapniem i magnezem, miał działanie wybitnie rewitalizujące, zarówno doustnie, jak i jeszcze wyraźniej pozajelitowo. Podawano przykładowo witaminę C z magnezem, wapniem i potasem i.v., lub witaminę B complex, jedną ampułkę i.m. (Medivitan¨, Neurotrat¨, Neurobion¨), zależnie od zapotrzebowania jeden do trzech razy w tygodniu. Przy podawaniu witamin rozpuszczalnych w tłuszczach - A, D, E, F - nie stwierdzano tego rodzaju natychmiastowego działania. Rutynowa substytucja witamin i soli mineralnych w poście nie jest nigdy błędem, choć bywa często "luksusem".


Termoregulacja

Jak wiadomo, termogeneza po spożyciu pokarmu wzrasta do 30 %, przeciętnie o 10 %, i to nie tylko po białku, lecz tak samo po węglowodanach i tłuszczach. Zamiast "specyficzno-dynamicznego działania białka" mówi się teraz o "termogenezie wywołanej pożywieniem". Jest ona zredukowana zarówno u kobiet, jak i u osób otyłych, u otyłych o więcej niż połowę. Efektywność spożytego pokarmu jest u nich odpowiednio wyższa (49). W poście dochodzi - jako wyraz postępującej ekonomii metabolizmu i w warunkach zmniejszenia zużycia tlenu - do wzrastającego w miarę czasu trwania postu przyhamowania produkcji ciepła.

Odpowiednio do tego zmniejsza się współczynnik oddechowy (Respiratory Quotient), czyli podstawowa przemiana materii (PPM), a zwiększa się wrażliwość na zimno (rys. 6). I odwrotnie, oddziaływanie zimna zwiększone teraz przez termoregulację nasila lipolizę (144, 146, 229, 242). W związku z tym wydaje mi się godne odnotowania, że poszczący po spacerze w zimną porę roku nie tylko marzli, lecz też niekiedy uskarżali się na bóle między łopatkami. Nie znajdywałem na to wyjaśnienia, póki nie przeczytałem ostatnio doniesienia neurobiologa Levina na temat znaczenia brunatnej tkanki tłuszczowej, szczególnie między łopatkami, dla termoregulacji. Narządowi temu ma przypadać funkcja "spalania energii" przy przekarmieniu, poprzez podwyższoną termogenezę pod kontrolą podwzgórzowych ośrodków głodu i sytości. Uważam za możliwe, że ta strefa brunatnej tkanki tłuszczowej podczas postu przy oddziaływaniu zimna reaguje przeciwstawnie, a nawet boleśnie.

Pokrycie zapotrzebowania energetycznego dla zachowania wydolności ogólnej dokonuje się w poście przez stopniowo nakładające się na siebie procesy przełączania na maksymalnie oszczędne odżywianie wewnętrzne. Nasilone tym samym trawienie wewnętrzne jest częścią normalnych procesów odnowy, jakie zachodzą także poza postem we wszystkich komórkach i tkankach, jednakże z różną prędkością.


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rys. 6. a) wrażliwość na zimno i b) podstawowa przemiana materii w poście (Cold-Pressure-Test) (według Jungmanna) (290), c)

subiektywna wrażliwość na zimno (według Palmblada) (233)

PS = systolischer Blutdruck - Psk = ciśnienie skurczowe krwi

Pd = diastolischer Blutdruck - Prozk = ciśnienie rozkurczowe krwi

Fr = Pulsfrequenz - T = tętno

[oznaczenia na rysunku:]

% VerŠnderung - Zmiana, %

Cold-Pressure-Test - Cold-Pressure-Test

RR diast. - RR rozkurcz.

RR syst. - RR skurcz.

Fasten - Post

Tage - Dni

Grundumsatz - Podstawowa przemiana materii

GU - PPM

subjektive KŠlteempfindlichkeit - Subiektywna wrażliwość na zimno

DiŠt - Dieta

Faster - Poszczący

Kontrolle - Grupa kontrolna

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------


Wewnętrzne trawienie a odnowa komórkowa

Organizm ludzki w przebiegu procesów życiowych we wszystkich swych strukturach tkankowych, komórkowych i molekularnych podlega ciągłym objawom zużycia i starzenia. Tylko przez nieustanne procesy naprawy i odnowy jest on w stanie utrzymać swoją strukturę i funkcję. Jednakże zdolność do tworzenia nowych komórek po urodzeniu nie pozostaje taka sama dla wszystkich populacji komórkowych. Rozróżnia się tkankę spoczynkową, tkankę stabilną i tkankę odnawiającą się. Komórki tkanki spoczynkowej utraciły zdolność do podziału. Choć są jeszcze zdolne do syntezy DNA, jednak nie do mitozy. Do tej tkanki spoczynkowej należą komórki zwojowe OUN oraz komórki mięśnia sercowego. Tkanki stabilne zawierają komórki długożyjące przy fizjologicznie niewielkiej utracie komórek. Intensywność mitoz jest odpowiednio niewielka. Należą tu hepatocyty, komórki cewek nerkowych, komórki tkanki łącznej, chrząstek i kości oraz komórki gruczołów zewnątrz- i wewnątrzwydzielniczych. Wyspecjalizowane zróżnicowanie tych komórek nie wyklucza zdolności tych komórek do podziału, wymaga to jednak specjalnego bodźca, np. zranienia, ewentualnie także

dłuższego postu.

Do tkanek odnawiających się należą komórki nabłonkowe błon śluzowych i cały naskórek, układ limfatyczny i duża część układu krwiotwórczego. W tkankach tych wysoka intensywność tworzenia się nowych komórek (złuszczania się komórek) zapewnia wymaganą odnowę komórek. Należy przypuszczać, iż post rozpoczyna swoje działanie w pierwszym rzędzie na obszarze układów komórek kwalifikujących się do usunięcia i zwyrodniałych, i przeważnie przy złuszczaniu komórek. Dla wyrównania cykl mitotyczny, jak to wykazano na przykładzie jelita krętego, zostaje w poście najpierw spowolniony. W ten sposób w pełni zdolna do funcjonowania i witalna tkanka jest oszczędzana tak długo, jak tylko możliwe.

Jak już opisano, organizm w poście pobiera swoją pulę zapotrzebowania na substraty energetyczne głównie z mezenchymalnej przemiany strukturalnej w postaci aminokwasów glukoplastycznych, najczęściej alifatycznych, oraz tłuszczów obojętnych. Mniejsza część jest otrzymywana z procesów rozpadu komórek. Z tego powodu w poście trochę wzrastają wartości kwasu moczowego i kreatyniny w surowicy. Dopiero po wyczerpaniu wszystkich zgromadzonych rezerw tłuszczowych i białkowych zostaje przyśpieszone złuszczanie się komórek aż do przedśmiertnego rozpadu białka. Na sekcji stwierdza się, iż ośrodkowy układ nerwowy jest nienaruszony (rys. 7 i 8).

Maksymalnie oszczędzane pozostają też wszystkie gruczoły dokrewne, szczególnie nadnercza, i do pewnego stopnia również mięsień sercowy.

Czas przeżycia zdrowego człowieka bez nadwagi przy braku pożywienia - lecz wystarczającym dowozie płynów - wynosi ok. 60 do 80 dni. Nieodwracalne szkody w sensie dystrofii głodowej występują najczęściej dopiero po upływie biblijnych 40 dni postu. W poszczególnych przypadkach granica ta jest określana przez indywidualne rezerwy tłuszczu i białka, wiek, jak również stan czynnościowy całego organizmu (p. również rozdział "Czas trwania postu").
Dystrofia głodowa przez niewłaściwą dietę
Do dystrofii głodowej z ewentualnymi śmiertelnymi następstwami dochodzi nie tylko w obozach jenieckich wszystkich ludów i epok, lecz także przy miesiącymi trwającym niskokalorycznym nieprawidłowym żywieniu w celu utraty wagi, jak pokazuje klasyczny przykład z USA. W latach 1977/78 16 białych kobiet w wieku 23-51 lat i jeden biały mężczyzna w wieku 43 lat po dwu- do ośmiomiesięcznym "Protein sparing modified fast" z biologicznie małowartościowym hydrolizatem białkowym z kolagenu lub żelatyny o kaloryczności 300-500 kcal dziennie zmarli z powodu dystrofii mięśnia sercowego i niemiarowości. Dalszych 41 z ok. 37000 uczestników tego lub podobnych programów dietetycznych zmarło z powodu cukrzycowe zaburzeń metabolicznych lub choroby wieńcowej (288). Warta odnotowania w tych badaniach jest konstatacja. iż ofiarami śmiertelnymi tej diety nie byli najgrubsi, lecz osoby z niewielką nadwagą. Wyciągnięto stąd wniosek, że najgrubsi dysponują również wyższą "Lean body mass" i dlatego mogą lepiej przetrzymać nawet dłuższą "niebiologiczną dietę głodówkową". Nieznana liczba tych, co ponieśli niejawną szkodę na zdrowiu, z pewnością nie jest mała. Na przykładzie tym jasna staje się różnica między niefachowymi, niebezpiecznymi zaleceniami dietetycznymi w niekorzystnych warunkach życia i pracy, bez nadzoru lekarskiego, a terapią postem prowadzoną przez wyszkolonych w tej dziedzinie lekarzy (p. str. 21 [w oryginale], str. 9-10 [wydruk]).





1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna