Powszechna Księga Ustaw Cywilnych allgemeines bürgerliches gesetzbuch patent cesarski z dnia 1 czerwca 1811 r. WstęP. O ustawach cywilnych w ogólności Pojęcie prawa cywilnego



Pobieranie 1.24 Mb.
Strona1/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.24 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20
Powszechna Księga Ustaw Cywilnych

ALLGEMEINES BÜRGERLICHES GESETZBUCH

Patent cesarski z dnia 1 czerwca 1811 r.

WSTĘP.

O ustawach cywilnych w ogólności

Pojęcie prawa cywilnego.
§ 1. Zbiór ustaw, określających wzajemne prawa i obowiązki mieszkańców państwa, stanowi prawo cywilne tegoż państwa.
§ 2. Niewiadomością ustawy nikt, po jej należytem ogłoszeniu, wymawiać się nie może.

Początek obowiązywania ustawy.


§ 3. Moc obowiązująca ustawy i wynikające ztąd skutki prawne, poczynają się zaraz po jej ogłoszeniu, jeżeli w samej ogłoszonej ustawie, początek jej obowiązywania, na czas późniejszy nie jest oznaczony.

Rozciągłość ustawy.


§ 4. Ustawy cywilne obowiązują wszystkich obywateli tych krajów, dla których są ogłoszone. Nawet co do czynności i interesów za granicą przedsiębranych, ulegają onymże tutejsi obywatele, jeżeli przez nie, zdolność ich osobista do przedsiębrania takowych, jest ograniczona i jeżeli zarazem czynności te i interesa, w tych krajach skutki prawne przynieść mają. Jak dalece cudzoziemcy obowiązani są stosować się do wzmiankowanych ustaw, w następującym rozdziale postanowionem będzie.
§ 5. Ustawy nie mają wstecznej mocy obowiązującej, a dla tego żadnego nie wywierają wpływu na czynności wprzód nastąpione, ani na prawa wprzód nabyte.

Tłumaczenie ustawy.


§ 6. Przy stosowaniu ustawy, takie tylko onejże rozumienie nadawać należy, jakie wypływa z właściwego znaczenia wyrazów związkowo uważanych i z wyraźnego zamiaru prawodawcy.
§ 7. Jeżeli jaki przypadek prawny nie da się rozstrzygnąć ani według wyrazów, ani według naturalnego rozumienia ustawy, wówczas należy mieć wzgląd na podobne przypadki wyraźnie w ustawie rozstrzygnięte, i na zasady innych ustaw z tamtą w związku zostających. Jeżeli pomimo tego zachodzi jeszcze wątpliwość, takowa, po dokładnem rozważeniu wszystkich starannie zebranych okoliczności, według zasad prawa natury, rozstrzygniętą być winna.
§ 8. Prawodawcy wyłącznie służy władza wytłumaczyć ustawę w sposobie powszechnie obowiązującym. Tłumaczenie takie, stosowanem być powinno do wszystkich jeszcze nie rozstrzygnionych przypadków prawnych, wyjąwszy, gdyby prawodawca postanowił zarazem, iż to tłumaczenie nie ma się odnosić do tych przypadków, które mają za przedmiot czynności przed niem nastąpione, lub prawa, przed tem dochodzone.

Trwanie ustawy.


§ 9. Ustawy zachowują moc obowiązująca, dopóki ich prawodawca nie zmieni, lub wyraźnie nie uchyli.

Inne gatunki przepisów, jako to:

a) Zwyczaje.
§ 10. Zwyczaje wtenczas tylko na wzgląd brane być mogą, kiedy się do nich ustawa odwołuje.

b) Statuta prowincjonalne.


§ 11. Te tylko statuta szczególnych prowincyj i obwodów krajowych mają moc ustawy, które po ogłoszeniu niniejszej ustawy, wyraźnie przez Monarchę potwierdzone zostaną.

c) Wyroki sądowe.


§ 12. Rozporządzenia w szczególnych przypadkach wydane i wyroki sądowe w szczegółowych sporach zapadłe, nie mają nigdy mocy ustawy; nie mogą być rozciągane ani do innych przypadków, ani do innych osób.

d) Przywileje.


§ 13. Przywileje i uwolnienia pojedynczym osobom albo całym korporacjom udzielone, zarówno z innemi prawami uważane być mają, jeżeli pod tym względem rozporządzenia polityczne nie obejmują oddzielnych przepisów.

Główny podział ustawy.


§ 14. Przedmiotem przepisów niniejszej ustawy cywilnej są: prawa osobowe, rzeczowe, tudzież postanowienia prawom tym wspólne.

CZĘŚĆ PIERWSZA.

O prawie osobowem.

ROZDZIAŁ PIERWSZY.

O prawach odnoszących się do osobistych przymiotów i stosunków.

Prawa osobowe.
§ 15. Prawa osobowe wynikają częścią z osobistych przymiotów i stosunków, częścią zasadzają się na stosunku familijnym.

I. Z charakteru osobowości.

Prawa wrodzone.
§ 16. Każdy człowiek ma prawa wrodzone, samym rozumem poznawane, i dla tego za osobę uważanym być winien. Niewola albo poddaństwo, niemniej wykonywanie władzy na zasadzie takowych, w krajach tutejszych zostają zniesione.

Prawne ich domniemanie.


§ 17. Wszystko co jest zgodnem z prawami naturalnemi wrodzonemi, uważa się dopóty za istniejące, dopóki dowiedzionem nie będzie, że prawa te przez ustawę są ograniczone.

Prawa nabywane.


§ 18. Każdy jest zdolnym nabywać praw pod warunkami, przez ustawy przepisanemi.

Dochodzenie praw.


§ 19. Każdemu, który mniema, iż jest w prawach swych pokrzywdzonym, wolno jest wnieść skargę do władzy, przez ustawy do tego przeznaczonej. Kto zaś pomijając tę władzę, własnej pomocy używa, albo granicę koniecznej obrony przestępuje, ten staje się za to odpowiedzialnym.
§ 20. Te nawet spory, które dotyczą Panującego; lecz odnoszą się do jego prywatnego majątku, lub do sposobów nabycia na prawie cywilnem ugruntowanych, powinny być rozstrzygane przez władze sądowe według przepisów ustawy.

II. Prawa osób ze względu na wiek lub na niemożność użycia rozumu.
§ 21. Ci, którzy dla braku lat, dla wad umysłowych, lub z powodu innych przyczyn, nie są zdolni o własnych swych interesach należyte mieć staranie, zostają pod szczególną opieką ustawy. Takiemi są: dzieci, które siódmego; niedorośli, którzy czternastego; małoletni, którzy dwudziestego czwartego roku życia swego jeszcze nie skończyli; tudzież: szaleni, obłąkani i niedołężni; którzy albo całkiem pozbawieni są użycia rozumu, albo przynajmniej nie są w stanie przewidywać skutków swoich czynności; niemniej ci, którym jako uznanym marnotrawcom sądownie wzbronionem jest zarządzanie majątkiem swoim; nakoniec nieobecni i gminy.
§ 22. Nieurodzone nawet dzieci, zostają pod opieką ustawy cywilnej od chwili ich poczęcia. Uważane są za urodzone ze względu na prawa ich własne, nie zaś na prawa osób trzecich; jednakże dziecię urodzone nieżywe, uważane jest ze względu na prawa, któreby mu, gdyby żyło, służyły, jak gdyby nigdy poczętem nie było.
§ 23. W wątpliwości, czy dziecię żywe lub umarłe na świat przyszło, domniemanie jest, że się żywe urodziło. Kto przeciwnie utrzymuje, dowodzić tego powinien.

III. Ze względu na nieobecność.
§ 24. W wątpliwości, czy nieobecny, lub ten, który zniknął, zostaje jeszcze przy życiu lub przeciwnie, domniemanie jest, że umarł, w następujących tylko przypadkach: 1) kiedy od jego urodzenia lat ośmdziesiąt upłynęło, a miejsce jego pobytu od lat dziesięciu nie jest wiadomem; 2) kiedy bez względu na upływ czasu od jego urodzenia, nie ma o nim wiadomości przez zupełne lat trzydzieści; 3) kiedy w wojnie został ciężko ranionym; albo kiedy znajdował się na okręcie, który się rozbił, lub w innem niebezpieczeństwie blizkiej śmierci, a od tego czasu nie znajduje się przez lat trzy. We wszystkich tych przypadkach, uznanie za umarłego żądanem i przy zachowaniu ostrożności przepisanych, uzyskanem być może.
§ 25. Jeżeli zachodzi wątpliwość: która z pomiędzy dwóch lub więcej osób zmarłych, pierwsza z tego światu zeszła; ten, który wcześniejszą śmierć jednej lub drugiej z pomiędzy nich twierdzi, twierdzenia tego dowodzić powinien; gdyby twierdzenia tego nie dowiódł, domniemanie jest, że wszystkie w jednym czasie umarły, i przejście praw z jednej osoby na drugą, miejsca mieć nie może.
IV. Ze stanu osoby moralnej (prawniczej).
§ 26. Wzajemne prawa członków jakiej dozwolonej społeczności, oznacza albo umowa albo cel, tudzież szczególne przepisy, względnie społeczności wydane. Społeczność względnie osób, które do niej nie należą, używa w ogólności takich samych praw, jakie pojedynczym osobom służą. Społecznościom niedozwolonym jako takim, nie służą żadne prawa, ani względnie obcych, ani względnie członków, i są niezdolne do ich nabywania. Do niedozwolonych społeczności należą te, które wyraźnie politycznemi ustawami są zabronione, albo które wyraźnie sprzeciwiają się bezpieczeństwu, publicznemu porządkowi lub dobrym obyczajom.
§ 27. Polityczne ustawy oznaczają, jak dalece gminy, co do praw onymże służących, zostają pod szczególną opieką rządu.

V. Ze stanu obywatelstwa.
§ 28. Obywatelstwo nadaje zupełne użycie praw cywilnych. Dzieci obywatela austryjackiego, przez samo urodzenie nabywają obywatelstwa w krajach dziedzicznych monarchji austryjackiej.

Sposób nabycia obywatelstwa.


§ 29. Cudzoziemcy nabywają obywatelstwa austryjackiego przez wnijście w służbę publiczna; przez przedsięwzięcie przemysłu, który wymaga koniecznie stałego zamieszkania w kraju; przez ciągłe dziesięcioletnie zamieszkiwanie w krajach tutejszych, jeżeli przez ten cały przeciąg czasu cudzoziemiec za żadną zbrodnię nie uległ karze.
§ 30. Nawet bez przedsięwzięcia jakiego przemysłu lub rzemiosła i przed upływem lat dziesięciu, udzielenie obywatelstwa u władz politycznych żądanem, a przez nie, stosownie do majątku, sposobności w zarobkowaniu, tudzież dobrych obyczajów osoby żądającej, nadanem być może.
§ 31. Samo posiadanie albo czasowe używanie włości, domu lub gruntu, założenie handlu, fabryki, lub należenie do nich bez osobistego osiedlenia się w kraju do tego państwa należącym, nie nadaje obywatelstwa austryjackiego.

Utrata obywatelstwa.


§ 32. Przepisy co do utraty obywatelstwa przez wyniesienie się z kraju, tudzież przez to, iż obywatelka tutejsza wchodzi w związki małżeńskie z cudzoziemcem, zawarte są w ustawach emigracyjnych.

Prawa cudzoziemców.


§ 33. Cudzoziemcy używają w powszechności równych praw cywilnych z krajowcami i równe z nimi mają obowiązki cywilne, wyjąwszy jeżeli do używania tychże praw, obywatelstwo jest wyraźnie wymaganem. W przypadkach wątpliwych, cudzoziemcy chcący używać równych praw z krajowcami, dowieść powinni, że w kraju, do którego należą, obywatele tutejsi, prawa, o które rzecz idzie, równie jak tamtejsi używają.
§ 34. Zdolność osobista cudzoziemców do czynności prawnych, ocenioną być powinna w ogólności według ustaw, którym cudzoziemiec ze względu na swe zamieszkanie, lub gdyby takowego nie miał, ze względu na urodzenie jako poddany podlega, jeżeli w szczególnych przypadkach ustawa inaczej nie stanowi.
§ 35. Jeżeli cudzoziemiec w kraju tutejszym wchodzi w czynności z innymi, przez co nadaje im prawa, bez włożenia na nich wzajemnych obowiązków; czynność ta, albo według niniejszej ustawy, albo według ustawy, której cudzoziemiec jako poddany podlega, ocenioną być powinna stosownie do tego, jak która z tych ustaw ważności wzmiankowanego interesu więcej sprzyja.
§ 36. Jeżeli cudzoziemiec w kraju tutejszym i z tutejszo-krajowym obywatelem wchodzi w czynność obustronnie obowiązująca, czynność ta zawsze według niniejszej ustawy ocenioną być winna; jeżeli zaś w czynność tę wchodzi z cudzoziemcem, ustawa niniejsza wtenczas tylko ma być stosowaną, kiedy nie ma dowodu, że przy jej przedsiębraniu inna ustawa na wzgląd wziętą była.
§ 37. Czynności przez cudzoziemca z cudzoziemcami lub poddanymi tutejszo-krajowymi za granicą przedsiębrane, oceniane być mają podług ustaw obowiązujących w miejscu gdzie czynność nastąpiła, jeżeli przy przedsiębraniu takowej, nie miano oczywiście innej ustawy na względzie, i jeżeli temu nie sprzeciwiają się przepisy § 4.
§ 38. Posłom, pełnomocnikom państw obcych, tudzież osobom w ich służbie zostającym, służą uwolnienia wynikające z prawa narodów i traktatów.

VI. Prawa osobowe ze względu na stosunki religijne.
§ 39. Różność religji nie ma wpływu na prawa prywatne, wyjąwszy przypadki, w których ustawy wyraźnie inaczej stanowią.

VII. Ze względu na stosunek familijny, na pokrewieństwo i powinowactwo.
§ 40. Przez familje rozumieją się rodzice z wszystkiemi ich potomkami. Związek między temi osobami, nazywa się pokrewieństwem; związek, który zachodzi między jednym małżonkiem a krewnymi drugiego małżonka, nazywa się powinowactwem.
§ 41. Stopnie pokrewieństwa między dwiema osobami oznaczają się przez liczbę rodzeń, jaka zachodzi między jedną a drugą w linji prostej, a między niemi obiema i najbliższym ich spólnym pniem w linji pobocznej. W jakiej linji i w jakim stopniu jest kto spokrewnionym z jednym małżonkiem, ten w takiej samej linji i w takim samym stopniu jest powinowatym drugiego małżonka.
§ 42. Pod imieniem rodziców, objęci są w ogólności wszyscy bez różnicy stopnia krewni w linji wstępnej, a pod imieniem dzieci, wszyscy krewni w linji zstępnej.
§ 43. Szczegółowe prawa członków familji, wyłożone będą przy rozmaitych stosunkach prawnych, z powodu których prawa te onymże służą.

ROZDZIAŁ DRUGI.

O małżeństwie.

Pojęcia małżeństwa,
§ 44. Źródłem stosunków familijnych, jest małżeństwo. Małżeństwo jest umowa, w której dwie osoby różnej płci, oświadczają według przepisów ustawy wolę swoją do zostawania w nierozerwanej społeczności, do płodzenia dzieci, ich wychowania i do spólnej pomocy.

i zaręczyn.


§ 45. Z zaręczyn, czyli z poprzedniego przyrzeczenia poślubienia się, bez względu na to, w jakich okolicznościach lub pod jakiemi warunkami uczynionem lub otrzymanem było, nie wypływa prawny obowiązek ani do zawarcia małżeństwa, ani do wykonania tego, co na przypadek odstąpienia umówionem było.

Prawne skutki odstąpienia od zaręczyn


§ 46. Prawo żądania wynagrodzenia szkody, która rzeczywiście z odstąpienia wynikła i która dowiedzioną być może, tej tylko służy stronie, która żadnej gruntownej do odstąpienia nie dała przyczyny.

Zdolność do zawarcia małżeństwa.


§ 47. Każdy może zawierać małżeństwo, komu ustawa tego nie wzbrania.

Przeszkody do małżeństwa:

1. Brak zezwolenia

a) dla niemożności dania zezwolenia;


§ 48. Szaleni, obłąkani, niedołężni i niedorośli, nie mogą zawierać ważnego małżeństwa.
§ 49. Małoletni, a nawet pełnoletni, którzy z jakichkolwiek przyczyny nie mogą sami przez się zaciągać ważnie prawnego obowiązku, nie zdolnemi są także do zawierania małżeństw bez zezwolenia ich ślubnego ojca. Jeżeli ojciec już nie żyje, albo do zastąpienia jest niezdolnym, wówczas do ważności małżeństwa, oprócz oświadczenia zezwolenia przez zwyczajnego zastępcę, zezwolenie władzy sądowej jest jeszcze potrzebnem.
§ 50. Małoletni z nieprawego łoża, do ważnego zawarcia małżeństwa, oprócz oświadczenia ich opiekuna, potrzebują zezwolenia władzy sądowej.
§ 51. Małoletniemu cudzoziemcowi, chcącemu zawrzeć małżeństwo w kraju tutejszym, jeżeli wymaganego zezwolenia złożyć nie może, powinien sąd, któremuby tenże małoletni podług stanu swego i zamieszkania podlegał, dodać zastępcę, a ten obowiązany jest oświadczyć przed tymże sądem, czy zezwala lub nie zezwala na małżeństwo.
§ 52. Jeżeli małoletniemu lub zostającemu pod opieka, odmówionem jest zezwolenie do zawarcia małżeństwa i jeżeli pragnący zawrzeć małżeństwo sądzą się być przez to uciążonymi, służy im prawo udania się o pomoc do sędziego przyzwoitego.
§ 53. Brak potrzebnych dochodów; dowiedzione lub powszechnie znane złe obyczaje; zaraźliwe choroby lub celowi małżeństwa przeciwne wady w osobie tej, z którą ma być zawarte małżeństwo; stanowią prawne przyczyny, dla których zezwolenie odmówionem być może.

§ 54. Ustawy wojskowe wskazują, z któremi wojskowemi lub do korpusu wojskowego naieżącemi osobami, małżeństwo ważnie zawartem być nie może, bez otrzymania pozwolenia na piśmie od ich pułków, korpusów lub w ogólności od ich przełożonych.

b) dla braku rzeczywistego zezwolenia.
§ 55. Zezwolenie na małżeństwo, wymuszone przez wzbudzenie gruntownej bojaźni jest nieważnem. Gruntowność bojaźni ocenianą być winna podług wielkości i prawdopodobieństwa niebezpieczeństwa, tudzież podług usposobienia fizycznego i umysłowego osoby zagrożonej.
§ 56. Zezwolenie jest także nieważnem, jeżeli danem było przez osobę uprowadzoną i jeszcze w tym czasie, kiedy nie odzyskała swej wolności.
§ 57. Dla pomyłki wtenczas tylko małżeństwo jest nieważnem, kiedy takowa zachodzi co do osoby przyszłego małżonka.
§ 58. Mąż, który po zaślubieniu zastanie już żonę ciężarną z innym mężczyzną, może żądać uznania małżeństwa za nieważne, wyjąwszy przypadek w § 121 przewidziany.
§ 59. Każda inna pomyłka małżonków, tudzież zawiedzione nadzieje co do spodziewanych lub umówionych między sobą warunków, nie stanowią przyczyny nieważności małżeństwa.

II. Niemożność uczynienia zadość celowi małżeństwa:

a) niemożność fizyczna;


§ 60. Ciągle trwająca niemożność dopełnienia powinności małżeńskiej, jest przeszkodą do małżeństwa, jeżeli już ,w czasie zawarcia onegoż miała miejsce. Niemożność, czasowa tylko, albo taka, która chociaż nie uleczona, jednakże dopiero w czasie trwającego małżeństwa, nie może być przyczyną do rozwiązania onegoż.

b) Niemożność moralna z powodu skazania na ciężką karę kryminalną;


§ 61. Zbrodniarz skazany na karę najcięższego lub ciężkiego więzienia, nie może zawierać ważnego małżeństwa od dnia ogłoszenia mu wyroku, dopóki trwa jego kara.

z powodu związku małżeńskiego;


§ 62. Mężczyzna z jedną tylko niewiastą i niewiasta z jednym tylko mężczyzną w jednym czasie ślubem małżeńskim połączeni być mogą. Kto już w małżeństwie zostawał a w nowe związki małżeńskie wnijść chce, dowieść powinien w sposobie przez ustawę przepisanym, iż związek małżeński zupełnie rozwiązanym został.

dla otrzymania święcenia lub dla ślubów zakonnych;


§ 63. Duchowni mający już wyższe święcenia, tudzież osoby zakonne obojej płci, które bezżenność uroczyście ślubowały, nie mogą zawierać ważnego małżeństwa.

dla różności religji;


§ 64. Miedzy chrześcianami i osobami, które wiary chrześciańskiej nie wyznają, ważne małżeństwo zawieranem być nie może.

dla pokrewieństwa;


§ 65. Między krewnymi w linji wstępnej i zstępnej ; między rodzeństwem z jednego ojca i matki albo z jednego ojca a innej matki, i przeciwnie z jednej matki a z innego ojca; miedzy dziećmi rodzeństwa, tudzież z rodzeństwem rodziców, to jest: z wujem i ciotką lub z stryjem i stryjenką, ważne małżeństwo miejsca mieć nie może bez względu na to, czy pokrewieństwo pochodzi z prawego lub nieprawego rodu.

lub powinowactwa;


§ 66. Powinowactwo stanowi przeszkodę do małżeństwa o tyle, iż mąż z krewnemi swej żony w § 65 wymienionemi, a żona z takimi krewnymi swego męża, małżeństwa zawierać nie mogą.

dla cudzołóztwa;


§ 67. Małżeństwo między dwiema osobami, które z sobą cudzołoztwo popełniły, jest nieważne. Jednakże cudzołóztwo przed zawarciem małżeństwa dowiedzionem być powinno.

lub dla małżonkobójstwa;


§ 68. Gdy dwie osoby, chociażby nawet nie dopuściły się wprzód ze sobą cudzółoztwa, przyrzekły pobrać się ze sobą, i gdy dla dopięcia, celu chociażby jedna tylko z nich nastawała na życie małżonka, który do tego był przeszkodą; w przypadku takim osoby te nie mogą ze sobą zawrzeć ważnego małżeństwa nawet wtenczas, kiedy morderstwo nie było rzeczywiście dokonanem.

III. Brak istotnych uroczystości. Takiemi są:
§ 69. Do ważności małżeństwa, potrzebne są także zapowiedzi i uroczyste oświadczenie zezwolenia.

a) zapowiedzi;


§ 70. Zapowiedzi zależą na ogłoszeniu nastąpić mającego małżeństwa, z wyrażeniem imienia, nazwiska, miejsca urodzenia, stanu i miejsca zamieszkania obojga oblubieńców, z tem dołożeniem, iż każdy, ktoby o przeszkodzie do małżeństwa miał wiadomość, powinien donieść o takowej. Doniesienie uczynionem być winno duchownemu, do którego danie ślubu należy, bądź bezpośrednio, bądź za pośrednictwem tego, który ogłaszał zapowiedzi.
§ 71. Ogłoszenie uczynionem być winno trzy razy, każdy raz w dniu niedzielnym lub świątecznym, w czasie zwykłego zgromadzenia się parafjan w kościele; a jeżeli każde z oblubieńców w innej parafji mieszka, w obudwóch parafjach. Co do małżeństw między niekatolikami religję chrześciańską wyznającymi, zapowiedzi nietylko na ich zgromadzeniach w celu nabożeństwa, lecz także w katolickich kościołach tej parafji, w której mieszkają, ogłoszonemi być winny; wreszcie co do małżeństw między katolikami i niekatolikami religję chrześciańską wyznającemi, ogłoszenie zapowiedzi nastąpić powinno tak w kościele parafjalnym katolika i w zborze niekatolika, jako też w parafialnym katolickim kościele, tak parafji, gdzie niekatolik chrześcianin mieszka.
§ 72. Jeżeli oblubieńcy, albo jedno z nich, nie przemieszkali jeszcze sześciu tygodni w parafji, w której małżeństwo ma być zawartem, zapowiedzi ogłoszone być także powinny w miejscu ostatniego ich pobytu, w którem dłużej niż sześć tygodni mieszkali; albo też obowiązani są oblubieńcy przemieszkać sześć tygodni w tem miejscu, gdzie się znajdują, jeżeli ogłoszone zapowiedzi mają mieć skutek.
§ 73. Jeżeli małżeństwo w ciągu sześciu miesięcy po zapowiedziach nie przyszło do skutku, takowe na nowo trzy razy ogłoszone być powinny.
§ 74. Do ważności zapowiedzi i zależącego od nich małżeństwa, wprawdzie dostatecznem jest przynajmniej jednorazowe w kościele parafjalnym oblubieńca i oblubienicy ogłoszenie ich imion i nazwisk, tudzież nastąpić mającego małżeństwa, i niezachowanie formy lub liczby zapowiedzi, nie czyni małżeństwa nieważnem; jednakże tak oblubieńcy lub ich zastępcy jako też duchowny, obowiązani są pod odpowiednią karą starać się o to, aby wszystkie przez ustawę wymagane ogłoszenia, z zachowaniem przepisanych formalności uskutecznione były.

b) uroczyste oświadczenie zezwolenia.


§ 75. Uroczyste oświadczenie zezwolenia, uczynione być winno w obecności dwóch świadków, przed właściwym dla jednego z oblubieńców duchownym lub jego zastępcą, czy ten ze względu na różność religji nazywa się proboszczem, pastorem, czy też inaczej.
§ 76. Uroczyste oświadczenie zezwolenia na małżeństwo, może być przez pełnomocnika uczynionem; lecz do tego potrzeba zezwolenia rządu krajowego i ty pełnomocnictwie powinna być wyrażona osoba, z którą małżeństwo ma być zawartem. Małżeństwo, bez takiego pełnomocnictwa zawarte, jest nieważnem. Jeżeli pełnomocnictwo przed zawarciem małżeństwa odwołanem zostało; małżeństwo jest nieważnem, atoli pełnomocdawca staje się odpowiedzialnym za szkody przez odwołanie zrządzone.
§ 77. Zezwolenie na małżeństwo między osobą katolickiego a osobą niekatolickiego wyznania, oświadczonym być powinno wobec dwóch świadków przed katolickim duchownym; wszelako na zadanie drugiej strony, może także niekatolicki duchowny znajdować się przy tej uroczystej czynności.
§ 78. Jeżeli oblubieńcy nie składają świadectwa na piśmie o nastąpionych w należytym sposobie ogłoszeniach; albo jeżeli osoby w §§ 49, 50, 51, 52 i 54 wyrażone, nie okazują zezwolenia wymaganego do zawarcia przez nich małżeństwa; tudzież jeżeli ci, których pełnoletność nie jest widoczną, nie składają metryki chrztu lub piśmiennego świadectwa o ich pełnoletności; albo jeżeli inna jaka zachodzi przeszkoda do małżeństwa; w przypadkach tych nie wolno jest duchownemu, pod ciężką karą dawać ślubu dopóty, dopóki oblubieńcy nie złożą potrzebnych świadectw i nie usuną wszystkich przeszkód.
§ 79. Jeżeli oblubieńcy, przez odmówienie im ślubu, sądzą się być pokrzywdzonymi, mogą wnieść skargę do rządu krajowego, a w miejscach, gdzie takowego niema, do urzędu obwodowego.
§ 80. Dla zachowania trwałego dowodu zawartego małżeństwa, obowiązani są przełożeni parafji, wpisać takowe własnoręcznie w przeznaczoną na ten cel szczególnie książkę ślubów. Przy wpisaniu wyrazić należy: imię i nazwisko, wiek, zamieszkanie, tudzież stan małżonków, z dołożeniem czy już poprzednio byli lub nie byli w związkach małżeńskich; imię i nazwisko, tudzież stan ich świadków; niemniej dzień, w którym małżeństwo zawartem zostało; nakoniec nazwisko duchownego, przed którym zezwolenie uroczyście danem było. Prócz tego należy wymienić dokumenty, na zasadzie których zachodzące przeszkody usuniętemi zostały.
§ 81. Jeżeli małżeństwo ma być zawieranem w miejscu w którem żadna z osób zaślubić się mających nie ma swojej parafji, natenczas duchowny właściwy, wydając dokument, w którym innego w miejsce swoje upoważnia, powinien zarazem okoliczność tę w książkę ślubów swojej parafji zapisać, z wymienieniem miejsca, w którem, i duchownego, przed którym małżeństwo ma być zawarte.
§ 82. Duchowny, przed którym małżeństwo zawartem zostaje, obowiązanym jest równie wpisać do książki ślubów swojej, parafji nastąpione małżeństwo, z dołożeniem, przez którego proboszcza do zastąpienia był upoważnionym, tudzież donieść onemu w ciągu dni ośmiu o zawarciu małżeństwa.

Uwolnienie od przeszkód.





  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna